Rogue Agent - Declan Lawn/ Adam Patterson

Rogue Agent op IMDb (6,5)
 Rogue Agent op Moviemeter (3,17)

Rogue Agent op Wikipedia

Oudste film op de harde schijf (als in; deze zou vandaag gaan vervallen) dus gisteravond (na een knusse kermisborrel) was een prima gelegenheid om deze nog een keer aan te zetten. Hoewel het verhaal me niet helemaal was bijgebleven, wist ik nog wel dat ik beide hoofdrolspelers meerdere keren gedegen werk heb zien afleveren. Gemma Arterton is de oerBritse die met beschouwende blik de wereld tot zich neemt, James Norton is de knappe tegenspeler die in deze rol al zijn vileine kwaliteiten als geheim agent moet aanroepen (niet voor niets kwam zijn naam ook bovendrijven in de zoektocht naar een nieuwe James Bond). Zij trekken samen deze film boven het gemiddelde uit, dus herzien was geen straf.

Mijn beschrijving van destijds (oktober 2022) : BEGT recensie "Rogue Agent"

FIN - song : Hannah Peel - Just Like Heaven (Cure-cover)

Wraak - Jonathan Elbers

Wraak op IMDb (6,3)
 Wraak op Moviemeter (2,93)

Wraak op Wikipedia

Er zijn mensen die smullen van misdaadverhalen. Die lezen de Panorama, die kijken de misdaadprogramma's op publieke en commerciële omroepen. Ze concluderen dan vaak dat onze wereld naar de kloten gaat, dat de maatschappij verhardt en dat de onderwereld regeert. Zelf ben ik niet van die school, hoewel ik natuurlijk wel weet dat er veel mis gaat en dat het criminele milieu nietsontziend is. Maar voor iemand die veel in de schijnwerkelijkheid van de wereld van de film vertoeft, besef ik terdege dat dit milieu door films en series vaak dermate geromantiseerd wordt dat er daadwerkelijk een groep mensen is die zich er toe aangetrokken voelt. Dat soort jochies (het zijn bijna altijd mannen) dénken MocroMafia, ze dénken Wraak. Die kunnen met deze film (een verhaal dat op meerdere punten geïnspireerd lijkt op het Marengo/Taghi - verhaal) hun hart ophalen: het gaat er soms grof aan toe. Zelf kon ik het maar matig waarderen: poldermisdaad met een sausje straattaal, als ik het in minder dan één zin wil zeggen.

De film draait om het advocatenduo Sabine Lamans en Yorick Lin, die met zijn tweetjes hun best doen om de mysterieuze Gio beet te nemen. Gio is de schuilnaam van Amsterdamse crimineel Samir, die opklimt in het moordmilieu, juist wanneer hij zelf aan een aanslag op zijn leven ontsnapt. Gio wijkt vanwege deze levensbedreiging uit naar Marokko maar stuurt nog wel zijn oude vriendenclub aan, een club waar toevallig zijn broertje Rayan ook steeds vaster deel van uit maakt. De groep criminelen blijft ongrijpbaar en kan doorgaan met hun terreurdaden, totdat Lamans op een gegeven moment de hand weet te leggen op een Blackberry van Rayan. Door een beetje lángs de lijntjes van de wet te lopen weten ze die telefoon te kraken, waarmee ze een schat aan informatie over de boevenclub openbaren. Maar: is die informatie ook daadwerkelijk bruikbaar om de groep op te rollen? Daar is meer voor nodig.

Met: Noortje Herlaar, Hamza Othman, Waldemar Torenstra, Yassine Ouaich, 

Red Riding: In the year of our lord 1983 - Anand Tucker

Red Riding 1983 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1983 op Moviemeter (3,32)

Red Riding 1983 op VPRO Cinema

Derde en laatste deel van deze naargeestige, doch uitstekend gespeelde filmreeks. De reeks overziend geeft het een sterk tijdsbeeld: de jaren 70 en 80 waren in de meeste plattelandsgebieden weliswaar periodes van bevrijding uit de beklemmende opbouwjaren, maar er waren teveel mensen die sociaal-maatschappelijk achterbleven. In de arme wijken kon men de weelde van steeds meer vrijheden lang niet altijd aan, in de rijkere wijken greep men juist die vrijheden aan om nog meer touwtjes in handen te krijgen. Het Britse Noorden heeft daar lang onder te leiden gehad, maar ik denk dat we in elk Europees land wel zulke streken kunnen aanwijzen. De vaart der volkeren, ja ja, maar niet voor iedereen op dezelfde snelheid.

Deel 3 brengt catharsis, dat móét natuurlijk wel in dat laatste deel. Deze film draait vooral om hoofdcommissaris Jobson, die weliswaar tot zijn bovenarm in de aars van zijn hogergeplaatsten zit maar die steeds meer ziet dat de financiële voorspoed die hem in het vooruitzicht is gesteld niets waard is als hij er moreel niet meer tegen kan. Gewetensbezwaren, derhalve. 

Hij laat zich inspireren door de armetierige advocaat Piggott die - onder druk van de familie- besluit om een aantal langgestraften in deze zaak een bezoek te brengen. Hij krijgt steeds meer bouwsteentjes van een mega-foute zaak naar boven. De rol van de dominee, de rol van de eerdere advocaat, de rol van de bouwmagnaat en vooral de rol van het politie-apparaat : alles krijgt van Piggott een duwtje en zo belandt hij uiteindelijk ook bij Jobson aan het bureau. Een bureau waar het niet fris ruikt, waar wat ramen open moeten.

Met: David Morrissey, Mark Addy, Jim Carter, Peter Mullan, Sean Harris, Sean Bean, Daniel Mays

Devil's knot - Atom Egoyan

Devil's knot op IMDb (6,1)

Devil's knot op Moviemeter (2,99)

Devil's knot op Wikipedia

Al ruim 10 jaar geleden gezien, dus ik was het plot voldoende vergeten om dit rechtbankdrama nog een keer te kijken. Opnieuw overtuigd van het gedegen acteerwerk van Colin Firth, minder overtuigd van de rol van Reese Witherspoon trouwens, maar de balans valt wel uit naar een voldoende. Op waarheid gebaseerd en daarnaast geldt deze ook nog eens als boekverfilming dus er is voor elk wat wils.

Mijn recensie van 10 jaar geleden: https://begt.blogspot.com/search?q=devil%27s+knot

 

The Conspirator - Robert Redford

The conspirator op IMDb (6,9)
 The Conspirator op Moviemeter (3,38)

The Conspirator op WIkipedia

Een relatief oudje al weer, 15 jaar is lang in de filmwereld. Maar ja, met Robert Redford als regisseur wil ik het altijd wel zien, die man heeft mooie dingen gemaakt (en ook wel kitsch hoor). Bovendien weet je dat hij altijd een trits aan gerenommeerde acteurs weet op te trommelen, dus ik hoefde hier niet lang over na te denken.

Een aanslag op het leven van de Amerikaanse president, het is geen uitzondering in de geschiedenis. Voor onze generatie spreekt die op Kennedy natuurlijk het meest tot de verbeelding, maar voor veel Amerikanen is dat heel lang anders geweest. Na de slopende burgeroorlog was Amerika tot op het bot verdeeld (what's new) en Abraham Lincoln leek de kordate man die zowel orde op zaken kon stellen als de wonden te laten helen, waarmee de beide polen weer wat dichter bij elkaar zouden moeten komen. Hij kreeg de kans niet: op 14 april 1865 werd hij bij een theaterbezoek omgebracht door John Wilkes Booth. Deze daad kwam voort uit een samenzwering, een complot waarvoor de vergaderingen plaats vonden in het pension van Mary Surratt. Hoewel zij niets met de moordplannen te maken zou hebben gehad (het was haar zoon die de groep bijeenbracht, maar zijn moeder onwetend liet om haar te beschermen), wordt ze toch voor het gerecht gebracht. 

Het volk zint op wraak, het hof is aan alle kanten bevooroordeeld: Barbertje moet hangen. Het enige tegenwicht wordt hierin gebracht door de jonge advocaat Frederick Aiken, die het algemene gemoed van het Amerikaanse volk weliswaar goed aanvoel, maar die vindt dat dit tniet het pad der gerechtigheid mag blokkeren. Mary Surratt heeft recht op een eerlijk proces, ook als ze al bij voorbaat veroordeeld lijkt. Aiken moet - soms tegen zijn wil en eigen mening in- alle zeilen bijzetten om gaten te schieten in de beschuldigingen die the American People uit de duim lijkt te zuigen. Aiken komt ver, met regelmatig succes weet hij hun stellingen te weerleggen. Maar of het genoeg is om het leven van Surratt te redden...?

Met : James McAvoy, Robin Wright , Tom Wilkinson, Kevin Kline, Colm Meaney, Evan Rachel Wood

FIN - song : Mark Isham - Peace at last (niet op Spotify helaas, dus niet in de playlist)

Emilia Pérez - Jacques Audiard

Emilia Perez op IMDb (6,2)
 Emilia Pérez op Moviemeter (3,34)

Dit is een lastige, hoor. Beladen met nominaties ging deze film 2025 in, de eerste zijn al verzilverd. Duidelijk een lieveling van pers en filmcritici, maar de publiekswaardering op de moviesites laat dat nog niet zo zien. Over een paar jaar nog maar eens kijken hoe deze film voor de eeuwigheid beoordeeld gaat worden. Hoe dan ook, na enige tijd er tegenaan te hebben gehikt, huurden we gisteravond deze. En ja, ik snap de aarzelingen over het te pas en vooral te onpas in zingen uit te barsten, maar echt waar: het verhaal is sterk, het sleurt je mee in een achtbaan van emoties. En dat is een sterke prestatie van gelauwerd regisseur Audiard. 

Ambitie drijft de jonge advocate Rita tot grote hoogten. Hoewel ze daarbij soms tegen haar principes in moet gaan, bereikt ze voor de grootste criminelen van het land met regelmaat vrijspraak of lagere straffen. Dat valt op. In ieder geval bij de levensgevaarlijke misdager Manitas la Monte. Na weer een succesvolle zaak benadert hij haar en regelt een geheime ontmoeting. Hij belooft Rita een rijke vrouw te maken die nooit meer hoeft te werken, als ze maar het pad plaveit voor zijn geheime plan. Een plan waar zelfs zijn gezin niets van weet. 

Eerst moet Rita dat gezin in veiligheid brengen: naar het buitenland, nieuwe identiteit erbij en een vers anoniem bestaan opbouwen daar. Daarna begint het echte werk voor Rita pas: ze moet Manitas niet alleen aan een nieuwe identiteit helpen, maar ook aan een nieuw wezen. Manitas voelt zich - in weerwil van zijn masculiene gruwelgedrag- al zijn hele leven een vrouw en wil een volledige transformatie. Chirurgie, hormoonbehandelingen, the whole shebang. Pas dan kan hij - onder zijn nieuwe naam Emilia Perez - zijn leven een wending geven. Zij wil weg van zijn misdaad, zij wil veiligheid voor zijn gezin en wil een goed mens zijn. Die kans krijgt ze als ze geconfronteerd wordt met familie van zijn vroegere slachtoffers. Rita moet vol aan de bak, Emilia heeft ambitieuze plannen: werken aan een wonder.

Met : Zoe Saldana, Karla Sofia Gascon, Selena Gomez, Adriana Paz, 

FIN - song : Adriana Paz & Mexican choir- Las damas que pasan

Gezien in: Pathé Thuis.

Mon crime (aka The crime is mine) - Francois Ozon

Mon crime op IMDb (6,5)
 Mon crime op Moviemeter (2,84)

Van regisseur Francois Ozon ben ik wat meer diepgang en gepsychologiseer gewend, maar dat is bij deze film ver uit beeld gehouden. De naam John Lanting kwam zelfs bij me op bij het bekijken van deze comedy-of-errors, het was eerder kluchtig dan een misdaadverhaal. Had me dus verkeerd voorbereid en dat had waarschijnlijk zijn weerslag op mijn waardering voor deze film. Een beetje "mwoah" nu.

Parijs, jaren 30 vorige eeuw. Madeleine, een nog niet al te succesvolle actrice heeft een afspraak bij een producent om te kijken of er een rolletje voor haar beschikbaar is. Ze is een knappe verschijning, de producent kan zich niet beheersen en randt haar aan. Bij thuiskomst in het appartement dat ze met haar beste vriendin (advocate Pauline) huurt, lucht ze haar hart. Dan: de bel! Er staat een politie-inspecteur aan de deur die komt vragen of zij misschien degene was die de producent bij of na haar bezoek heeft omgebracht. 

Na de aanvankelijke ontkenning ziet Pauline opeens een uitweg uit haar armoedige bestaan: als ze nu de moord - die niet door haar gepleegd is- alsnog bekent, is ze in ieder geval de komende tijd voorzien van onderdak en voeding, waarmee ze de aanstaande huisuitzetting kan voorkomen. De zaak komt voor, zowel Madeleine als Pauline grijpen met beide hand de kans aan om te shinen in hun eigen vak: Madeleine acteert een belaagde jonge vrouw, Pauline legt de nadruk op de wandaden van het patriarchaat. Er volgt vrijspraak en plots gaan de deuren voor Madeleine open: ineens staan roem en rijkdom bij haar op de stoep. Dat kan natuurlijk niet lang goed gaan: zowel de rechercheurs die de zaak niet los laten als de daadwerkelijke moordenaar kunnen flink roet in het eten van de dames gaan gooien.

Met: Nadia Tereszkiewicz, Rebecca Marder, Isabelle Huppert, Fabrice Lucchini, Dany Boon, Andre Dussolier

FIN - song : Philip Rombi - Final

FIN - song : Danielle Darrieux- Le bonheur c'est un rien

Closed circuit - John Crowley

Closed circuit op IMDb (6,2)
 Closed circuit op Moviemeter (3,00)

Wonderlijk hoeveel je vergeten bent van een filmplot als je die meer dan een decennium geleden voor het eerst gekeken hebt. Komt natuurlijk doordat ik zoveel films gezien heb in de jaren daarna, niet elke verhaallijn zal blijven hangen. Zeker niet als het in een genre is waarvan je toevallig véél films voorbij ziet komen (kennelijk onthoud ik de lijnen van een arthouse-verhaal beter dan van een thriller omdat er van die laatste zo ontzettend veel zijn. Wat blijkbaar niet veel verandert, is de perceptie van de film. Die vond ik klaarblijkelijk 9 jaar geleden ook al fijn, omdat de film wél een interessant gegeven had. Daarnaast had ik nu meer aandacht voor de skills van de hoofdrolspelers, met name Rebecca Hall kan ik altijd wel goed hebben omdat ze wérk maakt van haar karakter. Dat zie je terug, meer dus nog als je de film een decennium later nog een keertje bekijkt. 

Mijn recensie van destijds: Closed circuit, recensie 2015

Met: Eric Bana, Rebecca Hall, Jim Broadbent, Ciaran Hinds

FIN - song : Joby Talbot- Questions in the house

The Apprentice - Ali Abbasi

The Apprentice op IMDb (7,2)
 The Apprentice op Moviemeter (3,42)

Hij probeerde het verschijnen van deze film nog wel tegen te houden, zo naargeestig en vooral narcistisch is hij ook wel weer. Ik ben na het zien van de film niet slechter over hem gaan denken, dit simpelweg omdat dat eigenlijk al niet kon. Alles wat ik aan Amerika verafschuw, zit in grote hoeveelheden in de persoonlijkheid van Donald Trump: hyperkapitalisme, het bigger/better/faster/greater-gedrag, het "wij zijn de beste", het rüksichtlose streberige dat mensen aan de kant zet die minder succesvol of simpelweg minder ambitieus zijn. Het zit er allemaal in, in deze film. En toch vond ik hem heel erg goed: ook het kijken naar nare en slechte persoonlijkheden kan een prima filmervaring zijn, immers. Wat mij betreft dan ook zeker een aanrader, al is het maar om je een beetje boos te maken wanneer je dieper in het verhaal raakt. 

Als jong ventje al toont de nauwelijks volwassen geworden Donald Trump zijn interesse voor de machtigen en rijksten der aarde. Hij likt zich in in sjieke besloten clubs waar alleen geslaagde zakenlieden en hun blonde aankopen zich mogen vertonen. In zo'n tent ontmoet Trump de enigmatische advocaat Roy Cohn, die in alles uitstraalt dat hij louter met winnaars om wil gaan, omdat losers de tijd niet waard zijn. Cohn is nietsontziend, gebruikt de grofste methoden om zijn gelijk te halen in de zaken die hij doet: verliezen is simpelweg geen optie.

De adoratie van Trump voor Cohn wordt langzamerhand beantwoord, de advocaat neemt het jonge vastgoedventje onder zijn hoede en besluit hem groot te maken. Hij ziet dat Trump bij uitstek de man is die zijn 3-regel-doctrine kan uitvoeren, wat moet gaan inhouden dat Trump ook succesvol de strijd aangaat met de overheid, volgens Cohn de bron van alle kwaad. Trump is de beste leerling van zijn klas: door het ontbreken van erkenning bij zijn vader haalt Donald het maar bij Cohn. Het houdt in dat hij zich dieper en dieper in bikkelhard zakendoen spiraalt: mensen zijn handelswaar, lastige mensen schuif je opzij, heel lastige mensen zien hun imago beschadigd worden door de corrupte en corrumperende praktijken van Trump en Cohn. Dikke vrienden lijken ze, maar ook dit schip vindt het lastig om twee kapiteins te hebben.

Hoewel Sebastian Stan een uitstekende Trump neerzet, wordt hij compleet van het doek gespeeld door de fabuleuze Jeremy Strong, die de sinistere en ondermijnende advocaat Cohn ge-wel-dig neerzet. Waarschijnlijk is dat dan ook een van de redenen dat Trump deze film wilde verbieden, hij kon niet voldoende shinen. 

Met: Sebastian Stan, Jeremy Strong, Maria Bakalova, Martin Donovan

FIN - song : Brian Holmes/David Irvine- The End

Gezien in : Cinema Oostereiland

Un Silence (aka A Silence) - Joachim Lafosse

Un Silence op IMDb (5,8)
 Un Silence op Moviemeter (2,56)

Daar ik deze in mijn woonplaats had gemist (het kan ook zijn dat ie er niet eens gedraaid heeft, overigens), kon ik eindelijk weer eens een oud ritueel oppakken: na het werk een filmvoorstelling pakken voordat ik met de trein naar huis sjees. Het was een fijn weerzien met het aloude theater The Movies , waar ik sinds de verbouwing mijn neus nog niet eens had laten zien. Waar Cineville al niet allemaal goed voor is..Fijn er weer te zijn.

De film zelf, daar worstelde ik meer mee. Regisseur Joachim Lafosse heeft al niet de reputatie een gemakkelijke te zijn, maar net als zijn eerdere "Les Intranquilles" ging ik deze toch maar aan. Komt mede doordat ik moeilijk slecht kan spreken over topacteur Daniel Auteil, hier in van zijn meer ongrijpbare rollen.

Auteil speelt topadvocaat Francois Schaar, die verwikkeld is in een slepend maar vooral een gruwelijk proces waarin hij een echtpaar verdedigt. Met de achteraf-kennis dat de film gebaseerd is op verwikkelingen in de verschrikkelijke zaak-Dutroux werden bepaalde zaken me achteraf veel helderder.

Toch vormt die zaak niet de insteek van de film, nee: die draait vooral om de impact die deze zaak op het gezin van de advocaat heeft, maar meer nog zoekt het zijn motivaties in een zaak van 25 jaar geleden waarin advocaat Schaar privé over de schreef zou zijn gegaan. Zijn vrouw Astrid heeft gezwegen, altijd gezwegen, maar nu in de nieuwe zaak haar man in verband gebracht wordt met gevallen van seksueel misbruik van minderjarigen, nu kan Astrid er niet meer omheen. Er dreigen klachten te worden ingediend tegen haar man- dat kan ze nog wel handlen - maar ook haar adoptiefzoon Raphael begint te graven in het heden en verleden van zijn vader. Er komen bijzondere (én bijzonder nare) dingen - en trekjes- boven water.

Met : Daniel Auteuil, Emmanuelle Devos, Matthieu Galoux, Louise Chevillotte,

FIN - song :  Meredi - White flowers take their bath

Matthias et Maxime - Xavier Dolan

Matthias et Maxime op IMDb (6,8)
 Matthias et Maxime op Moviemeter (3,31)

Gisteravond herzien, ook een van de reeks opgenomen films die bijna zou vervallen (mogelijk binnenkort ook weer een keer "La Haine"). 
Het blijkt toch maar weer dat een film in de zaal meer indruk maakt dan thuis op de bank. Wellicht toch teveel afgeleid door op schoot springende katten, geluiden van buiten et cetera. Daardoor maakte de film iets minder (maar toch nog voldoende) indruk dan de eerste keer dat ik m zag. Xavier Dolan blijft een wonderlijk regisseur, een kundig regisseur vooral. Hij kan je in een verhaal trekken. 

Mijn recensie van destijds: BEGT: Matthias & Maxime - Xavier Dolan

FIN - song :  Phosporescent - Song for Zula

Foster Boy - Youssef Delara

Foster Boy op IMDb (6,3)
 Foster Boy op Moviemeter (3,30)

Dat was een sterke meevaller: een krachtige rechtbankfilm waarbij je zelf alvast op de stoel van de jury gaat zitten. Sterke rol van de goed opgedroogde Matthew Modine en een ouderwets indringende rol van de zeer recent overleden Louis Gossett jr. 

Niet het type waar je direct sympathie voor opvat, de iets te geslaagde advocaat Michael Trainer. Succesvol zaken winnend voor grote bedrijven, altijd de kant van het grote geld kiezend: voeg daar een scherpe dossierkennis en een net zo scherpe tong aan toe en je weet dat je praat over een "winner". 

Rechter George Taylor heeft al vaak met hem te maken gehad en wil de over het paard getilde advocaat eens een loer draaien: hij dwingt hem een pro deo-zaak op, op straffe van berisping en melding in het advocatenregister. Trainer ziet zich voor het blok gezet: wat moet hij nou met zo'n lowlife randcrimineel, die al een joekel van een strafblad heeft staan? Het alternatief is ook niet aanlokkelijk, want hij wil zijn brandschoon blazoen netjes houden. 

Plots moet Trainer zich inlezen in de zaak van de jonge Jamal Randolph, een 19-jarige jongen die van pleeggezin naar pleeggezin is gegaan en die nu de grote zorginstelling Bellcorp aanklacht omdat ze hem willens en wetens bij een gewelddadige medebewoner in een gezin hebben geplaatst waardoor Jamal meermaals verkracht en mishandeld is. Dit terwijl Bellcorp daarvan op de hoogte was maar simpelweg gel verdiende aan dit soort plaatsingen. 

Trainer staat in enen tegenover een type firma dat hij zelf altijd vertegenwoordigde. Hij merkt dat deze firma al haar macht aanwendt om van Jamal de mislukte randcrimineel te maken die hij ook lijkt te zijn. Trainer wil niet verliezen en graaft zich dieper in de zaak. Een opstelling die grote gevolgen heeft voor hem, zijn kantoor en uiteindelijk zelfs voor zijn gezin. 

Met: Matthew Modine, Shane Paul McGie, Lex Scott Davis, Julie Benz

Rojo - Benjamin Naishtat

Rojo op IMDb (6,4)
 Rojo op Moviemeter (2,99)

Argentijnse Arthouse-thriller. Thriller als verhaal en arthouse als vorm en tempo. Ik kon het goed hebben. 

Midden jaren 70, Argentinië zucht onder de dictatuur maar toch vinden velen hun weg. Advocaat Claudio bijvoorbeeld, die vanuit zijn functie een zekere status geniet: hij helpt mensen een weg te vinden in hun krabbelend bestaan maar zorgt dat hij niet al te zeer opstaat tegen de gevestigde orde. 

Op zijn vaste plekje in het restaurant wordt hij op een avond lastig gevallen door een irritante man die gehaast een plekje zoekt en snel wil eten. Claudio staat zijn plek af maar gaat vervolgens vanaf de bar los op de man: hij kleineert hem ten overstaan van het gehele restaurant. De man pikt dat niet en wordt na de nodige agressie het restaurant uit gezet, waarna Claudio weer gaat zitten en met zijn vrouw aan het diner begint. Bij het verlaten van het restaurant wacht de man hem op bij zijn auto, er volgen schermutselingen waarna de man zichzelf voor het hoofd schiet. Claudio belooft zijn vrouw de man naar het ziekenhuis te brengen maar doet dat niet: hij dumpt het lichaam in de nabijgelegen woestijn.

Maanden gaan voorbij, niemand taalt meer naar het incident en Claudio is alweer dapper aan het werk. Totdat een bevriend stel hem vraagt zijn invloed aan te wenden in de zoektocht naar hun vermiste broer die - na lang niets van zich te hebben laten horen - onderweg naar hen zou zijn geweest maar plots verdween. U snapt het al: Claudio blijkt degene te zijn die deze broer voor het laatst heeft gezien. 

Hij blijft kalm, laat niets merken en werkt aan alle kanten mee in en aan het onderzoek, zelfs als er een befaamde detective uit Buenos Aires zijn intrede doet. Claudio weet immers: er verdwijnen continu mensen onder dit regime, hier gaat men vast niet het onderste uit de kan halen. Hoewel twijfelend, waant hij zich onbedreigd.

Met : Dario Grandinetti, Andrea Frigerio, Alfredo Castro

FIN - song : Jairo - El Valle y el Volcan

Rogue Agent - Declan Lawn/ Adam Petterson

Rogue Agent op IMDb (6,4)

Rogue Agent op Moviemeter (3,44)

Vooral door het geloofwaardige acteerwerk is dit fraude-drama een zeer onderhoudende film. Gemma Arterton doet het al zeer behoorlijk, maar vooral James Norton is overtuigend in zijn rol van hypercharmante bedrieger. Samen maken zij het kijken van deze - op waarheid gebaseerde -film de moeite waard. 

Norton is Robert Freegard, een charlatan die we aanvankelijk helemaal niet als dusdanig herkennen. Hij lijkt een geloofwaardig MI-5 agent die een drietal jonge Ieren ronselt voor spionagepraktijken tegen IRA-aanslagen. Volgens zijn zeggen is een van hen ontmaskerd en moet hij ze subiet vervoeren naar een veilige plaats, ver weg van de brandhaard, naar London. 

Een paar jaar later zien we Freegard in London als autoverkoper. Een dekmantel, dat snappen wij ook. Wij denken dat hij daar zit om Alice Archer, de charmante advocate die bij zijn bedrijf in de straat woont, over te halen mee te spioneren voor MI5. Hij maakt avances, ze hapt aarzelend toe maar heeft gelukkig door haar werkzaamheden voldoende wantrouwen opgebouwd om eerst haar nieuwe lover eens na te trekken. Wat ze hoort, daar is ze niet blij mee dus blijft ze op haar hoede. Toch lukt het Freegard om de welgestelde advocate voor een fors bedrag op te lichten, met hulp van een van de eerder geëvacueerde Ierse dames.

Vanaf dan weten we dat Freegard niet meer is dan een ordinaire oplichter, maar wel een hele goede. Alice bijt zich vast: ze is alles kwijt (spaargeld, carrière en liefde) maar ze weet wie ze te pakken moet nemen om een deel van haar waardigheid terug te krijgen. 

Met : James Norton, Gemma Arterton, Marisa Abela

FIN - song : Hannah Peel - Just like heaven 

The Woman in Black- James Watkins

The Woman in Black op IMDb (6,4)

The Woman in Black op Moviemeter (3,05)

Zo eens in de zoveel tijd probeer ik het. Dan klik ik een film aan waar de producent het label "horror" aan heeft geplakt. Dat kan bij mij gauw mis gaan want ik kan wel wat met spanning en suspense maar niet met geestverschijningen, levende doden en dergelijke misstanden. In dat laatste geval ben ik de aandacht al gauw kwijt en begin ik snel te snakken naar de aftiteling. Dit was er zo een. 

Arthur Kipps is een jong advocaatje die door zijn werkgever naar een afgelegen dorpje wordt gestuurd om de papieren uit te gaan zoeken van een overleden vrouw die op een (ei)landgoed leefde. De papieren moeten goed worden nagekeken omdat de omvang van de nalatenschap ter discussie staat. 

De dorpelingen ontvangen Kipps met grote terughoudendheid, er is blijkbaar iets aan de hand geweest op het landgoed dat op een soort Mont Saint-Michel net buiten de kust ligt. De vrouw had een overleden zoon die in het moeras tussen eiland en kust is verdwenen en nooit meer boven water is gekomen. 

Al snel blijkt dat vele gezinnen in het dorp in hun eigen kring ook met overleden kinderen te maken hebben gehad. Er is iets met die vrouw, er is iets met dat moeras, er is iets met de rijkaard van het dorp die zijn hulp aanbiedt en er is iets met het huis waarin Kipps verder zoekt naar aanknopingspunten. Brrr.

Met : Daniel Radcliffe, Ciaran Hinds, Janet McTeer

A Time To Kill - Joel Schumacher

 A Time To Kill op IMDb 97,5)

A Time To Kill op Moviemeter (3,57)

Gedegen rechtbankdrama dat dit jaar de leeftijd van 25 bereikt. Had hem nooit van begin tot eind bekeken, kende het verloop wel maar gisteravond vond ik het tijd voor een integrale uitvoering. En dat blijkt terecht, want de film is goed. 25 jaar is lang, je ziet her en der wat gedateerdheid en de nodige filmcliché's, maar dat doet aan de kracht van het verhaal niets af. 

Canton, Mississippi, vorige eeuw. Wanneer Carl Lee Hailey, een zwarte man wraak neemt op twee rednechs die zijn 10jarige dochter verkrachtten en zwaar mishandelden, heeft hij rechtshulp nodig om een rechtstreekse gang naar de galg te voorkomen. Die hulp krijgt hij van de jonge onervaren advocaat Jake Brigance. Die is gemotiveerd, heeft net de roemruchte praktijk van zijn voorganger Lucien Wilbanks overgenomen maar weet het nog niet tot een commercieel succes te maken. Deze zaak is daar een buitenkans voor: hoewel Hailey hem niet voldoende kan betalen, is de zaak publicitair wel zeer goed uit te nutten. 

Het zuiden van de VS is in die tijd nog openlijk racistisch , het publieke oordeel over Hailey is eigenlijk al geveld. Ook rechter Noose en Brigance's OM-tegenstander in de rechtszaal, Rufus Buckley, lijken bevooroordeeld de zaal in te gaan. Buiten die zaal pookt de KuKluxKlan het vuurtje ongekend hoog op. Het lijkt derhalve een onmogelijke opgave voor Brigance om de jury te overtuigen van de motieven van Hailey. Gelukkig komt er hulp: een jonge rechtenstudente biedt hulp aan en de oude Wilbanks richt zich nog een keer op om raad en daad te verstrekken. 

Met : Matthew McConaughey, Samuel L. Jackson, Sandra Bullock, Kevin Spacey, Donald Sutherland, Kiefer Sutherland, Oliver Platt

FIN - song : Mahalia Jackson - Take my hand, precious lord

Wat is dan liefde - Anielle Webster

 Wat is dan liefde op IMDb (7,0)

Wat is dan liefde op Moviemeter (3,09)

Nederlandse romkom, dus verwacht geen verrassingen. Zaterdagmiddag-vermaak, meer niet. Maar daarmee nog niet slecht, dat moet ik ook zeggen. Waarschijnlijk komt dat door het zichtbare spelplezier van Elise Schaap en Maarten Heijmans, zij maken de film het bekijken waard.

Cato is een succesvolle mediation-advocate, het lukt haar om in haar zaken de tegengestelde wederhelften een stukje redelijkheid toe te laten passen in zoiets ongemakkelijks en ongelukkigs als een Ze wordt door mr Boeker, de eigenaar van een groot advocatenkantoor, gevraagd om voor hem te komen werken. Op voorwaarde van een partnerschap zodra Boeker zelf stopt, zegt ze toe. Maar dan..

Op het kantoor werkt Gijs, een harde maar louter succesvolle advocaat die grote sommen geld binnensleept voor de firma. En Gijs is ook uit op dat partnerschap, hij verwacht dat Boeker niet om hem heen kan. Maar ja, Gijs gaat losjes met de zeden om en versiert alle nieuwkomende dames op kantoor. Hij probeert dat ook bij Cato, maar die houdt af. Niet van harte, maar ze heiligt vooralsnog haar al 8 jaar durende relatie met de sullige muzikant Sander. 

Het wordt een keihard spel, zowel om de macht op kantoor als om de te winnen genegenheid van de beide advocaten tegenover elkaar. 

Met : Elise Schaap, Maarten Heijmans, Michiel Romeyn , Teun Luijkx, Anneke Blok, Maike Meijer

The Trial of the Chicago 7- Aaron Sorkin

 The Trial of the Chicago 7 op IMDb (7,8)

De perfecte boosmaker , deze film. Met toenemende woede kijk je naar de onrechtvaardige taferelen. En dat kon ik gisteravond uitstekend gebruiken. Prima rechtbankdrama , in een goede Amerikaanse traditie van onrechtvaardige processen. 

1968, VS. Martin Luther King vermoord, Robert Kennedy vermoord, Vietnam-oorlog in volle gang. Het ging niet echt lekker daar op dat moment. Geen wonder dat de protestbewegingen de grond uit schieten, geen wonder ook dat ze stuk voor stuk twijfelen over de strategie. Er is nog een restantje dat vreedzaam wil blijven, er zijn er ook die voor harde actie zijn. 

Onder dat gesternte zijn is de conventie van de Democratische Partij in Chicago de perfercte gastheer voor een lawine aan protesten. De stad bereidt zich voor, de triggerhappy politiehorden bouwen een "no pasaran" maar uiteraard slaat de vlam toch in de pan. 

We springen naar een jaartje verder: wisseling van de macht in Washington, de Democratische president heeft moeten wijken voor de Republikein Nixon. Nieuwe minister van justitie, ruk naar rechts, we kennen het. En precies op dat moment moet het proces tegen de arrestanten van de Chicago-protesten beginnen. Ze zijn kansloos tegen een vooringenomen rechter, tegen een waaier aan getuigen die stuk voor stuk infiltranten van de politie blijken te zijn. De 7 stevenen in volle vaart recht op een veroordeling af, maar zijn vast van plan de huid duur te verkopen. 

Laat het gebeuren, laat je het verhaal in zuigen, kijk wat het met je sympathie doet. Sterke film. 

Met : Eddie Redmayne, Alex Sharpe, Sacha Baron Cohen, Jeremy Strong, John Carroll Lynch, Yahya Abdul-Mateen II , Mark Rylance, Joseph Gordon-Levitt, Frank Langella

Acts of Vengeance- Isaac Florentine

Acts of Vengeance op IMDb (5,7)
Wraakfilms hebben een bepaald nut. Ik vermoed dat veel kijkers reageren met opmerkingen als "Terecht!" en "Eigen schuld, dikke bult" of "Hij vroeg erom". Het geeft de beperking van de formule aan: de film gaat doorgaans linea recta van misdaad naar rechtvaardigheid. Het is dan aan de regisseur om de variatie of de diepte in de film aan te brengen.

Frank Valera is een zeer succesvol advocaat, spraakmakend en welsprekend. Het succes in zijn werk belemmert hem in zijn rol als vader en echtgenoot, maar er staat voor hem veel tegenover. Wanneer zijn vrouw en dochter door een misdrijf om het leven komen, knapt er iets bij Frank. Hij gaat door een diep dal van twijfel , zelfhaat en drankzucht heen totdat hij besluit het roer om te gooien: als de politie de zaak niet oplost, zal hij het zelf wel doen. Hij betert zijn leven, leert vechtsporten aan en besluit te zwijgen tot hij een oplossing heeft voor deze kwelling van zijn geweten. Gaandeweg komt hij achter de lijntjes , steeds dichter nadert hij de dader.

Met : Antonio Banderas, Paz Vega, Karl Urban