Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis

Benedetta - Paul Verhoeven

Benedetta op IMDb (6,7)
 Benedetta op Moviemeter (3,55)

Natuurlijk smult ie van de ophef. Hij heeft er altijd een groot talent voor gehad: schokgolven veroorzaken is een drijfveer bij sommigen, Paul Verhoeven doet dat al jaren zo in zijn eigen filmwereld. Maar vergis je niet: Verhoeven jaagt weliswaar op het effect van commotie, maar hij doet dat niet zonder elke keer hoogwaardige producten af te leveren. Want film maken, dat kan ie. Als geen ander, zou ik bijna zeggen. "Turks Fruit" , "Elle", "Basic Instinct" : de reeks van net zo spraakmakende als onverwoestbaar sterke films is groot. En deze kan daar zo bij. Natuurlijk gebeuren er potsierlijke dingen, natuurlijk zitten er goedkope effecten in maar opnieuw lukt het Verhoeven om een groots verhaal weer te geven waar je vanuit de filmzaal diep ingezogen wordt. Het is een vak, Verhoeven is een vakman. 
De ruim 2 uur durende film is een boekverfilming, doch "gebaseerd op ware gebeurtenissen". De grote bedreigingen van die tijd (en eigenlijk van alle tijden) komen voorbij: pest, seks, religie, oorlogen, geld en macht. Daarin doet Verhoeven met regelmaat verwijzingen naar de moderne tijd, het is aan de kijker zelf om de associaties te maken. 

Seks, religie en geweld. Drie van de grote pijlers van Verhoevens werk komen in deze film samen. Benedetta wordt als jong meisje door haar ouders aan het klooster uitgeleverd, zij geloven dat dit haar bestemming is. Inderdaad is zij een devoot meisje, hetgeen door de abdis van het commerciële klooster uitstekend wordt benut. Haar ouders betalen niet alleen een stevige bruidsschat voor de roeping van hun dochter, ze zeggen zelfs toe om jaarlijks fondsen en eten te leveren voor de hele orde. 

Bijna twintig jaar later is Benedetta uitgegroeid tot een gedreven en rechtlijnig kloosterzuster. Ze heeft visioenen van ontmoetingen met Jezus, sterker nog: ze wordt wakker met lichamelijke tekenen van die ontmoeting. De priester van het klooster is overtuigd van de wonderlijke roeping van Benedetta en verwacht dit ook commercieel uit te kunnen nutten: hoe meer wonderlijke ontmoetingen met de Heer, hoe groter de toestroom van gelovigen zal zijn. En hoe groter daarmee de collecte van geld en goederen ten gunste van het klooster. 

De abdis vertrouwt het niet maar heeft geen keus: haar gehele team gaat mee in de gebeurtenissen rond Benedetta. Slechts enkelen stellen de vraag: is Benedetta echt zo godsvruchtig of is ze een charlatan? Is ze God of is ze Duivel? De steeds verder gaande contacten tussen Benedetta en haar volgelinge Bartolomea geven ons het antwoord. Een wonderlijk antwoord.

Met : Virginie Efira, Charlotte Rampling, Daphne Patakia, Lambert Wilson , Olivier Rabourdin 

 FIN - song : Hossein Bidgoli - Mystified / Maine - L'illusioniste

Idiot Prayer - Nick Cave

Idiot Prayer op IMDb (8,7) 

Een fluwelen duivel , zo was mijn kwalificatie van zanger Nick Cave gisteravond na het zien van deze bijzondere filmervaring (8,7 op IMDb, dat heb ik zelf nog niet eerder gezien). Ik volg de man al sinds begin jaren 80, toen hij met zijn band The Birthday Party een spoor van destructie achterliet in de ziel van de luisteraar. Met zijn begeleidingsband The Bad Seeds heeft hij inmiddels een carrière van 35 jaar overbrugd waarbij de muziek van donkere zware rock evolueerde naar een groter repertoire aan ballades en luistersongs, niet minder donker overigens. 

Cave is gepreoccupeerd met de twee-eenheden "god en duivel" en "leven en dood". In al zijn teksten zitten verwijzingen naar deze onderwerpen, hoezeer hij ook meester blijkt te zijn om liefdesliedjes te schrijven die weliswaar optimistisch van toon zijn maar die toch een wanhoop en een afhankelijkheid tekenen die ongemak verraadt. Cave heeft zelf de duisternis iets te vaak beleefd: drugs- en alcoholverslaving overleefd, ruzies alom ook. Maar de grootste donderwolk van de laatste jaren is toch wel het verongelukken van zijn zoon, die enkele jaren geleden van een klif donderde rondom Cave's huis (al dan niet onder invloed, overigens). Cave gebruikt zijn muziek als catharsis, hij verwerkt de tragedie in zijn songs. Mijn interpretatie was dan ook dat de openingstekst, "Spinning song" , door hem als gedicht werd opgedragen aan zijn zoon. 

Midden in de Corona-periode nam Cave in zijn eentje plaats achter de piano in het majestueuze Alexandra Palace. Normaal een joekel van een concertzaal, dampend en rumoerig door de aanwezigheid van het publiek. Maar nu een kille en stille, doch ook zeer statige zaal waar Cave zijn solitair optreden doet. Opvallend voor mij was dat het ingetogener nieuwe werk naadloos past bij de intense vertolking van oudere classics als "The Mercy Seat" en zeker "Papa, won;t leave you, Henry". Uit alles blijkt dat Cave een performer is, een verhalenverteller. Een zeer intense, dat wel, maar je moet tamelijk van steen zijn als je niet geraakt wordt door de direct aansprekende vertolkingen van Cave, die elke keer maar weer een begenadigd tekstschrijver blijkt. Voor mij een indrukwekkende ervaring, dit filmconcert.

Met: Nick Cave

Mary Magdalene - Garth Davis

Mary Magdalene op IMDb (5,7)
Fantasyverhaaltje dat zo ongeveer 2000 jaar geleden is gesitueerd. Over een waarzegger en zijn volgelingen, waaronder opeens ook een eigenzinnige vrouw.

Nee, dat is flauw, laat ik het iets serieuzer aanpakken: een eigenzinnige bewerking van het overbekende bijbelverhaal van "de dertiende apostel' , van de dame die in de hofhouding van meneer van Nazareth rondliep en die volgens de verhalen meer was dan alleen maar een attent luisteraar.
Mij fascineert het hoe een dermate maatschappelijk opgesteld boek zoveel eeuwen lang kan zorgen voor zoveel onrust. Zo zijn de hoofdstukken over deze mevrouw al meerdere malen herschreven. Ze was achtereenvolgens vriendin, hoer en ideologisch medestander van de profeet. Rome heeft zichtbaar moeite gehad met de vrouwenrol en MM is daar de personificatie van.

In deze film werkt dat heel anders: de film heeft zelfs een licht feministische toon. Mary is eigenwijs, wil niet worden uitgehuwelijkt, sluit zich aan bij de bende van de profeet en gaat mee op tournee. Ze wordt argwanend bekeken door de 12 angry men, de apostelen die vinden dat ze Jezus afleidt van zijn eigenlijke werk. Maar gaandeweg komen ze er stuk voor stuk achter dat haar bedoelingen nobel zijn, van Petrus tot Judas draaien de meningen bij. En weer terug, maar dat is voor later.

Naast deze feminiene insteek is de film ook het bekijken waard vanwege de visuele rijkdom. Breed uitgemeten beelden met als duidelijk doel: de wereld is immens, wij zijn zelf maar kleine radertjes in het grote koninkrijk. Prachtige shots, lekker traag verpakt.
Niet dat de film een vette voldoende haalt, maar het is zeker geen weggegooid geld. Er zit van alles in dat het aankijken de moeite waard maakt.

Met : Rooney Mara, Joaquin Phoenix, Chiwetel Ejiofor

Le Tout Nouveau Testament - Jaco van Dormael

Le Tout Nouveau Testament op IMDb (7,2)
God is een etterbak. Met satanisch (haha) genoegen laat hij de ene na de andere ramp los op de mensheid, hij brengt ze ongeluk na ongeluk.
Vanuit dit uitgangspunt brengt de Belgische filmer Jaco van Dormael ons zijn visie op het dagelijks bestaan. In zijn versie woont God in Brussel in een lousy appartement, drinkt ie elke avond veel te veel en sluit hij zich op in zijn werkkamer om vervelende regels over de mensen uit te strooien. Het lijkt vooral veroorzaakt te zijn door de moord op zijn zoon JC, al vond ie dat maar een rare hippie.
God woont met vrouw en dochter. En vooral die laatste probeert hem regelmatig op andere gedachten te brengen. `Doe nou eens iets liefs` en zo.
Als vader volhardend blijft weigeren, neemt dochterlief initiatief. Ze heeft een theorie: als zij 6  apostelen erbij zoekt (naast de 12 die al eerder verenigd waren) krijgt die groep het aantal van 18. En dat is het aantal spelers in een honkbalteam, de favoriete sport van mams. Dit ipv de 12 van het ijshockeyteam van vaders. Jaja, niemand zegt dat het allemaal logisch moet zijn in filmland.
Ze ontvlucht het huis en begint aan een wonderlijke tocht. Ze ontmoet een zwerver die het verhaal voor haar moet optekenen. Die zes nieuwe apostelen gaan een compleet nieuw testament opstellen, zodat de oude bijbelverhalen een opfrisbeurt krijgen. Ze moeten door de wasstraat van medemenselijkheid, zeg maar.
Uiteraard gaat dit niet zonder slag of stoot. God gaat op zoek naar zijn dochter om overal een stokje voor te steken. Lukt het haar om de zes mensen te vinden voordat ze weer thuis opgesloten wordt?

Met: Benoit Poelvoorde, Pili Groyne, Catherine Deneuve , Francois Damiens