The President's Cake (aka Mamlaket al-Qasab) - Hasan Hadi

The President's Cake op IMDb (7,6)
 The President's Cake op Moviemeter (3,40)

The President's Cake op Wikipedia

Ten eerste: wat was het fijn om weer in een filmzaal te zitten. Vakantie is leuk hoor, maar een filmfanaat moet natuurlijk wel zorgen dat ie bijblijft. Om die reden was de eerste keuze de arthouse-publiekslieveling van dit moment. Nu al hoor ik van alle kanten om me heen: "Die wil ik zien!". Snap ik zeer, het is een fijn exemplaar van de wereldcinema waar men in mijn lievelingstheater ook zo van houdt. De film behandelt bovendien een stukje recente wereldgeschiedenis dat velen van ons (in ieder geval mijn leeftijdsgenoten) zich nog goed kan herinneren: de tijden van de Eerste Golfoorlog, die uitbrak nadat dictator Saddam Hussein buurland Koeweit was binnengevallen. Internationale sancties waren het allereerste gevolg van die oorlogsdaad en precies op dat moment stappen wij de film binnen.

De gevolgen van de sancties zijn goed merkbaar bij de burgerbevolking van Irak, zeker op het armoedige platteland waar onze hoofdrolspeelster Lamia samen met haar oma in een brak hutje woont. Ze wonen in een moerasgebied waardoor ze elke dag zelf met een bootje naar school moet peddelen, de eerste de beste stad zit vér weg. Levensmiddelen zijn schaars, het is sappelen om te overleven.

Het is dan ook helemaal geen pretje dat uitgerekend Lamia door de hoofdmeester (een schreeuwende Saddam-adept) wordt ingeloot om een taart te bakken ter ere van de verjaardag van de president. De dictator eist dat alle scholen in het land voor hem een taart bakken! Hij interesseert zich helemaal niet voor de problemen buiten zijn paleis: hij wil gewoon bejubeld, gefêteerd en aanbeden worden. Lamia's oma Bibi spaart zichzelf eten uit de mond om haar kleindochter te helpen, maar het zal niet genoeg zijn: ze móéten naar de stad reizen om de rest van het boodschappenlijstje te bemachtigen (suiker, room, bakpoeder: allemaal producten die het platteland ontbeert). Eenmaal in de stad bemerkt Lamia dat haar oma de wanhoop nabij is: omdat Bibi niet in het onderhoud van haar kleinkind kan voorzien, wil ze haar afleveren bij een oude bekende die dan misschien het meisje in de stad een betere toekomst kan bezorgen. Lamia schrikt en loopt weg: een lange tocht door een vreemde stad begint. Een tocht vol met mensen met slechte bedoelingen, een enkeling die het goed met ze voorheeft en...hey.. daar is opeens haar klasgenootje Saeed. Samen beginnen ze aan een zware bedeltocht. En overal, overal is daar dat portret van de dictator, die hen in de gaten houdt.
Met; Baneen Ahmed Nayyef, Waheed Thabet Khreibat, Sajad Mohammed Qasem

Gezien in : Cinema Oostereiland

The secret agent (aka O Agento Secreto)- Kleber Mendonca Filho

The secret agent op IMDb (7,4)
 The secret agent op Moviemeter (3,35)

O Agento Secreto op Wikipedia

Wat een wonderlijke film! Maar wat een mooie film ook. Lekker langdradig, een uitermate rustig verteltempo terwijl ondertussen de heftigste dingen gebeuren. Regisseur Kleber Mendonca Filho bewandelt ogenschijnlijk onbelangrijke zijpaden die pas later in de film van een ongelooflijk belang blijken voor de sfeer in de film. Want het is een gruwelijk verhaal waar we naar kijken, maar dat gruwelijke zit m vooral in de laagje voor laagje opgebouwde spanning. Een jaar na het fantastische "I'm still here" opnieuw een ijzersterke film over de periode van de Braziliaanse dictatuur, waardoor je jezelf afvraagt: hoeveel geschiedenislessen hebben we nodig om onder ogen te zien waar we nu weer middenin lijken te zitten? 

Onverstoorbaar - op het oog dan - rijdt hij met zijn karretje, een knalgele Kever, over de Braziliaanse snelwegen. Al bij de eerste beelden wordt het eerste laagje spanning zichtbaar: er ligt een lijk op het terrein van het pompstation waar Marcelo stopt voor een tankbeurt. Iedereen ziet het, maar niemand neemt maatregelen. Dat heeft alles te maken met de angst die er onder de bevolking heerst: niemand wil zich de argwaan en daaruit volgende woede van het regime op de hals halen. "Als ik niet kijk, heb ik het niet gezien. Wist ik er niets van."

Marcelo blijkt op de vlucht, hij rijdt richting kustplaats Recife. Daar waant hij zich voorlopig veilig voor de wraak van de corrupte ondernemer Ghirotti, de man die hem het vuur na aan de schenen legt omdat hij zijn leraarschap misbruikt zou hebben voor het aanvragen van patenten die het verdienmodel van Ghirotti zouden kunnen bedreigen. Die Ghirotti stuurt dus een moordcommando op hem af. Marcelo vindt in Recife onderdak bij een ondergrondse beweging van om diverse redenen tot outcast verklaarden. Hij blijft niet lang, zo verzekert hij: hij moet een paspoort bemachtigen en zijn zoontje ophalen bij zijn schoonouders, dan is hij weg. Maar eerst heeft hij nog de hulp van de - door en door corrupte- politie nodig om het identitieitsbewijs van zijn overleden moeder mee te nemen, het is het enige wat hem nog rest om haar bestaan te bewijzen. Onderduiken met zowel de politie als de maffia op je hielen, tijdens een periode van dictatuur: het wordt spannend.

Met: Wagner Moura, Maria Fernanda Candido, Gabriel Leone, Alice Carvalho, Udo Kier

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Angela Maria- Nao ha mais tempo

Mr. Nobody against Putin - David Borenstein/ Pavel Talankin

Mr. Nobody against Putin op IMDb (7,6)
 Mr. Nobody against Putin op Moviemeter (3,68)

Mr. Nobody against Putin op Wikipedia

Net gisteren werd bekend dat deze documentaire een Oscarnominatie in de wacht heeft gesleept. In de avond hebben we ervaren hoe terecht dit is. Zelf de oorlog met grote interesse en betrokkenheid gevolgd (wegens werkzaamheden bij het Oekraïne-project van Vluchtelingenwerk Nederland heb ik vele indrukwekkende en veerkrachtige verhalen vernomen), maar het blijkt van het grootste belang om ook verdieping te vinden in wat er in het oorlogvoerende land zelf gebeurt. Dat kan nauwelijks méér illustratief gebeuren dan wat u in deze documentaire te zien krijgt.

Ook vóór de oorlog in Oekraïne was Rusland al een land van protserige heldhaftigheid, ook vóór 2022 schermde het land al met een glorieus verleden en een stralende toekomst. Dat bleek in de praktijk wel mee te vallen: ongezonde woonsteden, gebrek aan toekomstperspectief bij jongeren, achtergestelde plattelandsgebieden vol met grauwe industrie. (zodat u het plaatje even voor u ziet op het moment dat wij het verhaal instappen). De jonge Pavel Talankin, een sociaal buitenbeentje, heeft een bijzondere baan; hij is "videograaf" op de school van Karabasj, de man die op beeld vastlegt wat de school waar hij werkt allemaal voor projecten en evenementen organiseert. Veel van die projecten dienen "the glorious nation of motherland Russia" te bezingen. Talankin filmt en bouwt een speciale band op met de schoolkinderen: bij hem kunnen ze zich creatief uiten, bij hem kunnen ze af en toe even een droomwereld induiken, bij hem kunnen ze even ontsnappen aan de harde en grauwe realiteit.

Alles verandert na de inval in Oekraïne. Het regime vaardigt opdrachten uit om lessen te wijden aan de militaire successen, de eenheid van het land en de glorie van de Putinisten dient te worden uitgedragen. Angstvallig gaan de mensen erin mee, maar niet Talankin. Die schiet weliswaar zijn beelden, maar bouwt langzaam zijn verzet op. Het feit dat u deze beelden kunt zien, is te danken aan een levensgevaarlijke vorm van verzet: kijk mee, huiver mee, oordeel mee.

The Penguin Lessons - Peter Cattaneo

 The Penguin Lessons op IMDb (7,1)

The Penguin Lessons op Moviemeter (3,39)

The Penguin Lessons op Wikipedia

Een geweldige film dit. En toch: toch had ik een confronterende gewaarwording. Ik merkte namelijk dat ik weliswaar geamuseerd zat te kijken naar de altijd vermakelijke Steve Coogan maar ik merkte dat ik pas echt in de film kwam toen de film een wat socialere lading kreeg, toen er dus diepgang kwam. Het bracht mij het besef dat ik weliswaar makkelijk naar komedies kijk (immers: lachen kan gezond zijn) maar dat ik pas echt wat begin te voelen en te vinden als de film een maatschappelijker beeld gaat weerspiegelen. Het maakt deze film tot een voor mij belangwekkende, het maakt mijn waardering anders, het maakt dat ik deze film langer zal onthouden dan de wat meer gemiddelde komedie. 

1976, Argentinië. Het land staat op de rand van een militaire coup (een waarvan wij weten dat het daaruit voortvloeiende regime een te groot aantal jaren zal standhouden). Leraar Engels Tom Michell arriveert letterlijk met kanongebulder bij het college waar hij les zal gaan geven aan rijkeluiskindertjes. Tom krijgt aanvankelijk geen poot aan de grond bij de leerlingen, hij weet geen orde te houden. Dat verandert pas na een bijzonder uitstapje: als de school vanwege de ontwikkelingen in het land een weekje gesloten wordt, maakt Tom een uitstapje naar Uruguay. Hij ontmoet een vrouw, loopt met haar langs het strand en ontdekt daar - in een aangespoelde olievlek- een groep getroffen pinguïns. Een van de dieren leeft nog, de dame neemt het dier (én Tom) mee naar haar hotelkamer. Schoongewassen blijkt het plots een lief diertje. De dame laat Tom met het dier achter en zijn pogingen het dier weg te laten zwemmen, mislukken allemaal. Er rest hem geen andere uitweg dan het dier mee te nemen naar het college, naar zijn kamer. 

Het blijkt de ommekeer: niet alleen Tom hecht zich aan het dier, ook het personeel en uiteindelijk ook de leerlingen zijn allemaal gecharmeerd van de waggelaar. Eind goed, al goed, lijkt het. Niet dus: het nieuwe regime dringt verder op, een van de schoonmaaksters met wie Tom bevriend is, wordt opgepakt en verdwijnt. Apathisch ziet Tom het gebeuren, niets doet hij. Dat gaat natuurlijk niet lang goed: hij krijgt gewetenswroeging en moet laten blijken dat hij net zo begaan is met zijn omgeving als dat hij begaan is met een enkele aangespoelde pinguïn.

Met: Steve Coogan, Jonathan Pryce, Vivian el Jaber, David Herrero, Björn Gustaffson

FIN - song : Nick Drake- Northern sky

Gezien in : Cinema Oostereiland

Panama - Mark Neveldine

Panama op IMDb (3,5)
 Panama op Moviemeter (1,50)

Panama op Wikipedia

U ziet het: bijster lage waardering voor deze film op twee tamelijk voorname filmsites. Niet al te veel woorden aan vuil maken dus, want we moeten door. 

Eind jaren 80 - toen de VS ook al niet een al te betrouwbare partner waren - rommelde het behoorlijk in Midden-Amerika. Dictatoriale bewinden bevochten bevrijdingsbewegingen, terwijl de VS daar ergens tussenin ging zitten om overal beter van te worden. Dat gebeurt ook in deze film: een CIA-meneer plukt een voormalige vechtjas beschonken van diens bank. Hij heeft een opdracht voor hem: hij moet een rebellenleider in Panama een gevechtshelikopter gaan verkopen. Becker, de agent, herpakt zich en gaat in gesprek met rebellenleiders, hun financiers en uiteindelijk zelfs met het dan heersende Noriega-bewind. Dat laatste is het enige waarheidsgetrouwe aan de film, want Amerika wilde deze dictator destijds daadwerkelijk weghebben. Ergens in dat spanningsveld laveert meneer Becker: tussen seks en schieten in, zeg maar.

Met: Cole Hauser, Mel Gibson, Mauricio Henao, Kiara Liz

FIN - song : Neverseen - Desperate

I'm still here (aka Ainda Estou Aqui) - Walter Salles

I'm still here op IMDb (8,5)
 I'm still here op Moviemeter (3,93)

Gedegen politiek drama, dat terecht veel lof oogstte bij de recente Oscar- uitreikingen (het werd verkozen tot "Beste Internationale Film"). De film is op waarheid gebaseerd, regisseur Walter Salles gebruikte voor het script het boek met de memoires van hoofdpersonage Eunice Palva). Beklemmend, beangstigend én bemoedigend is het verhaal, de film sleept je zonder pardon een gruwelijk verhaal in.

We gaan naar 1970, Brazilië. Hoewel het land dan zucht onder een dictatuur merken we daar aanvankelijk nog weinig van: het gezin Palva brengt de dagen grotendeels aan het strand of aan de keukentafel door, zonnigheid is troef. Daar komen echter barstjes in als de oudste- langzaam steeds meer vrijgevochten - dochter thuiskomt met de melding dat ze is aangehouden en gefouilleerd die avond, toen ze met haar vriendin in de auto door de stad reed. Ze brengt daarmee het eerste stukje repressieve spanning in huis, een spanning die al snel vervolg krijgt. Nog diezelfde week wordt vader, ex-parlementslid maar nu al jaren als zakenman actief, thuis opgehaald: hij moet meen aar het bureau, het zal voor een korte ondervraging zijn. Niet dus: vader komt niet meer terug. Als dat twee dagen geduurd heeft, begint het moeder Eunice de keel uit te hangen dat ze maar geen antwoord krijgt op de vraag wanneer haar man weer thuiskomt. Ze begeeft zich meermaals naar het bureau, met als gevolg dat uiteindelijk ook zij en haar middelste dochter worden opgepakt. 

Als ze na een paar nachten in de cel weer thuis terugkeert, lukt het haar niet om het ritme weer op te pakken, hoezeer ze ook probeert om de kinderen onwetend te houden van het drama dat zich over het gezin voltrekt. De centen raken op, Eunice moet een bedelronde beginnen bij de oude vrienden van haar man, ondertussen verzamelt ze steeds meer puzzelstukjes van de gruwelijke werkelijkheid. Ze legt zich niet zonder meer bij de situatie neer, steeds minder lijdzaam wordt haar verzet.

Met: Fernanda Torres, Selton Mello, Valentina Herszage, Barbara Luz

FIN - song : Erasmo Carlos- E Preciso dar um Jeito, Meu Amigo

Gezien in : Cinema Oostereiland

La Quietud (aka The Quietude) - Pablo Trapero

La Quietud op IMDb (6,2)
 La Quietud op Moviemeter (2,87)

Jaja. De stilte. Allesbehalve dat in deze boordevolle film, die vele prachtige elementen bevat maar die echt hard werken is voor de kijker. Bloedbanden, zorgen voor elkaar, politiek, erfenissen, seksualiteit, overspel, verwaarlozing, ongelukken en emoties: het zit er allemaal in, maak je borst maar nat.

Mia begeleidt haar vader, een bejaarde advocaat, naar zijn afspraak bij de notaris. Het gesprek aldaar zal testamentair zijn: er moeten besluiten worden genomen over de nalatenschap, met name over het prachtige landgoed "La Quietud" dat in het bezit van de familie is. Het gesprek grijpt papa dermate aan dat hij het benauwd krijgt waarop een beroerte volgt.

Deze tragische gebeurtenis is aanleiding voor Mia's zuster Eugenia om direct vanuit Parijs over te komen om bij de familie te zijn. Hoewel de zussen het zeer goed met elkaar kunnen vinden en zeer intiem met elkaar omgaan, blijkt  Eugenia in alles de lievelingsdochter van mama te zijn. Pas later in de film krijgen we daarvan de redenen te horen, redenen die zowel het gedrag van moeder als van dochter Mia verklaren.

Terwijl papa buiten bewustzijn op bed ligt, spelen zich in het huis diverse spins af: Eugenia maakt haar moeder blij door te vertellen dat ze zwanger is, maar laat zichzelf daarin niet tegen te houden vreemd te gaan met de zakenpartner van paps. Zusje Mia ondertussen haalr Eugenia's man van het vliegveld om vervolgens direct met hem van bil te gaan in de parkeergarage. Ondertussen stelt moeder alles in het werk om iedereen te overtuigen van het beëindigen van papa's lijden, waarvoor ze ook haar redenen blijkt te hebben.

Het is een cocktail van leugens, geheimen en wonderlijke family values. Boeiend, doch vermoeiend.

Met : Martina Gusman, Bérénice Bejo, Graciela Borges, Edgar Ramirez, Joaquin Furriel 

FIN - song : Mon Laferte - Amor Completo

Rojo - Benjamin Naishtat

Rojo op IMDb (6,4)
 Rojo op Moviemeter (2,99)

Argentijnse Arthouse-thriller. Thriller als verhaal en arthouse als vorm en tempo. Ik kon het goed hebben. 

Midden jaren 70, Argentinië zucht onder de dictatuur maar toch vinden velen hun weg. Advocaat Claudio bijvoorbeeld, die vanuit zijn functie een zekere status geniet: hij helpt mensen een weg te vinden in hun krabbelend bestaan maar zorgt dat hij niet al te zeer opstaat tegen de gevestigde orde. 

Op zijn vaste plekje in het restaurant wordt hij op een avond lastig gevallen door een irritante man die gehaast een plekje zoekt en snel wil eten. Claudio staat zijn plek af maar gaat vervolgens vanaf de bar los op de man: hij kleineert hem ten overstaan van het gehele restaurant. De man pikt dat niet en wordt na de nodige agressie het restaurant uit gezet, waarna Claudio weer gaat zitten en met zijn vrouw aan het diner begint. Bij het verlaten van het restaurant wacht de man hem op bij zijn auto, er volgen schermutselingen waarna de man zichzelf voor het hoofd schiet. Claudio belooft zijn vrouw de man naar het ziekenhuis te brengen maar doet dat niet: hij dumpt het lichaam in de nabijgelegen woestijn.

Maanden gaan voorbij, niemand taalt meer naar het incident en Claudio is alweer dapper aan het werk. Totdat een bevriend stel hem vraagt zijn invloed aan te wenden in de zoektocht naar hun vermiste broer die - na lang niets van zich te hebben laten horen - onderweg naar hen zou zijn geweest maar plots verdween. U snapt het al: Claudio blijkt degene te zijn die deze broer voor het laatst heeft gezien. 

Hij blijft kalm, laat niets merken en werkt aan alle kanten mee in en aan het onderzoek, zelfs als er een befaamde detective uit Buenos Aires zijn intrede doet. Claudio weet immers: er verdwijnen continu mensen onder dit regime, hier gaat men vast niet het onderste uit de kan halen. Hoewel twijfelend, waant hij zich onbedreigd.

Met : Dario Grandinetti, Andrea Frigerio, Alfredo Castro

FIN - song : Jairo - El Valle y el Volcan

Metronom - Alexandru Belc

Metronom op IMDb (6,7)

Metronom op Moviemeter (3,17)
 

"Had meer in gezeten", was mijn gevoel toen ik gisteravond de filmzaal verliet. Een razend interessant gegeven dat weliswaar speelt in de jaren 70, maar dat moeiteloos op het heden kan worden geprojecteerd. Het zal een bewuste keuze van de regisseur geweest zijn om het aan de kijker over te laten hoe dit verhaal afloopt. We verlieten de zaal en hadden alle vier een bepaalde invulling van wat nu precies de follow-up ging zijn. An sich is dat natuurlijk een boeiend filmgegeven.

1972, Boekarest. Het land zucht onder de communistische dictatuur van Ceausescu. De opgroeiende jeugd kan wel anders willen, maar veel mogelijkheden om uit de band te springen zijn er niet. De 17-jarige Ana heeft een licht rebelse inslag en weet dat ze bij haar vader (professor aan de lokale universiteit) meer voor elkaar krijgt dan bij haar strenge moeder. Als moeder die avond weg gaat voor een vergadering, slijmt Ana bij haar vader om naar een feestje te mogen van een vriendin: thee drinken en praten, 20u weer afgelopen. Daar kan papa toch niet tegen zijn?

Wat Ana niet vertelt, is dat ze daar waarschijnlijk haar vriendje Sorin voor de laatste keer zal zien. Hij gaat samen met zijn ouders emigreren, Ana heeft er veel verdriet van. Ze geeft zich op het feestje dan ook al snel over aan het nuttigen van een drankje en het doen van dansjes op muziek van Radio Free Europe. Dat deze zender verboden is in Roemenië, dat het zelfs verboden is om buitenlandse contacten te hebben, dat boeit de feestende jeugd niet zo. Ze stellen samen een brief op aan een Roemeense radio-dj die voor RFE werkt. Die brief moet dan door Sorin naar het buitenland gesmokkeld worden.

Het gaat mis. De politie valt binnen, ze moeten al geweten hebben van de onreglementaire activiteiten die de jongeren gepland hadden. Ze worden verhoord en moeten een verklaring opstellen dat ze hun leven zullen beteren. Ana hikt erg tegen het opstellen van die verklaring aan, maar ze weet dat - als ze dit niet doet- zijzelf en haar ouders het leven onmogelijk gemaakt zal worden door de repressieve staat die Roemenië onder het schrikbewind is. Ze wikt, ze weegt: blijft ze autonoom denken of schikt ze zich in de controle die de Securitate uitoefent?

Met : Mara Bugarin, Serban Lazarovici, Mihal Calin

FIN - song : Sfinx - Sir de Cocori

Undeva la Palilula (aka Somewhere in Palilula) - Silviu Purcarete

Somewhere in Palilula op IMDb (7,2)
 Somewhere in Palilula op Moviemeter (2,25)

Ik heb het eerder gezegd op dit blog: Balkan-films zijn een genre apart. Dat ik niet de enige ben die er zo over denkt, blijkt ook uit de respectievelijke ratings van bovenstaande filmdatabases. Moviemeter kent een wat jonger en wellicht zelfs wat lokaler publiek dan het aloude internationale IMDb. De 7,2 van IMDb is bovengemiddeld, de 2,25 van Moviemeter is daar echter onder (of nét op, hoogstens). Kortom: of je vindt het gezever van de bovenste plank, of je loopt er weg mij. En daarin is nu bij mij wat vreemds aan de hand: van deze film heb ik de pointe niet begrepen, in ieder geval vond ik het een oeverloze herhaling van dezelfde quasi-grappen. Ik snakte naar het einde en dat gebeurt me niet al te vaak. 

Serafim is een jonge, kersvers afgestudeerde arts. Hij wordt gestationeerd in het afgelegen Palilula, waar de eerbiedwaardige arts Pantelica net overleden is. Serafim gaat in grote schoenen staan, want de oude arts werd breed gerespecteerd. 

Serafim zoekt zijn weg in de gynaecologische kliniek, hij wil aan het werk. Het gekke is dat er in het stadje helemaal geen kinderen zijn. Palilula wordt bevolkt door gedesillusioneerde ouderen, allen met een tragisch verleden en/of een drankprobleem. Het enige wat Serafim kan doen is troost bieden, hij doet dat door vooral op te gaan in de feestelijkheden die de bevolking aan de lopende band organiseren. Het is drankgelag voor, banket na, steeds begeleid door de droeve klanken van hun eigen Balkan-muziek. 

Er zitten vleugjes Kusturica in, maar daarvoor kent de film te weinig oprechte vreugde. Heel kort zie je een flits van de beeltenis van het echtpaar Ceausecu, wat mij de indruk gaf dat de film eerder een afrekening is met het straffe regime van die tijd. Een ontsnapping derhalve, met alle bijbehorende tragiek. 

Met : Aron Dimeny , George Mihaita

El Clan - Pablo Trapero

El Clan op IMDb (7,0)

Arquimedes Puccio werkt voor de generaals van de Argentijnse dictatuur, maar hun radicale activiteiten vormen voor hem slechts een dekmantel. Het moet hem een keurig volgzame burger doen lijken, maar in de tussentijd heeft Arquimedes (mooie voornaam , bijdewee) er een eigen handeltje bij. En een tamelijk lugubere. 

In het geheim heeft de familie Puccio namelijk een complete ontvoering-industrie opgezet : men focust zich louter op rijke mensen, die worden afgeperst. Terwijl in de tussentijd de gegijzelde keurig wordt verzorgd en te eten krijgt, wordt het losgeld geregeld en uiteindelijk de zaak opgelost. Het hele gezin is verplicht mee te werken: moeder en de oudste dochter doen de zorg voor de gevangene, de oudste zoon moet mee als stroman voor het afleiden van het slachtoffer en het innen van de centjes. Veel hebben de gezinsleden daar overigens niet over te zeggen: vader is dwingend en kiest zijn slachtoffers ook rustig uit bevriende families of uit mensen waar zijn kinderen mee omgaan. Vooral de oudste zoon Alex krijgt daarmee te maken omdat hij op een nogal sjieke rugbyclub zit waar veel geld in omgaat. En waar dus ook veel rijke families hun gezicht vertonen.

Wanneer het in een van die uitvoeringen mis dreigt te gaan en er ontmaskering dreigt, komen de spanningen binnen het gezin naar buiten. De barsten springen in het misdaadsyndicaat. 

Een wrange film, niet per sé heel goed maar toch: het is helaas op waarheid gebaseerd en dat maakt het kijken al een stuk dwingender. 

Met : Guillermo Francella, Peter Lanzani , Lili Popovich , Stefania Koessl

Taxi Teheran - Jafar Panahi

Taxi Teheran op IMDb (7,4)
Natuurlijk is deze film een veredelde versie van onze vroegere tv-reeks "Taxi". Om die reden snap ik mijn vrouw wel die tijdens het meekijken van deze film een aantal keren fronsend naar me keek. "Serieus, vind jij dit interessant?" wilde ze zeggen.
Ja, ik wel. Want ik probeer hier door de verhalen heen te luisteren. Ik heb de kennis dat deze regisseur in zijn eigen land onder een ban staat. Hij wordt gescreend en verhoord, hij heeft niet heel veel bewegingsruimte. En hij probeert het toch. Dát was voor mij de boodschap van de film: niet alle Iraniërs buigen voor de terreur van de angst.

Panahi is zelf de taxichauffeur in een lange rondrit door Teheran. Volk van allerlei pluimage krijgt hij in de auto. Van degene die vindt dat het regime niet repressief genoeg is en eigenlijk meer mensen zou moeten ophangen om een voorbeeld te stellen. Tot de beroofde zakenman die weet wie zijn overvallers zijn maar ze niet durft aan te geven, juist uit angst voor die repressie: ach, hij is wat kwijt maar moeten die mensen daarvoor opgehangen worden?
Van het schoolmeisje (zijn eigen nichtje) dat als schoolopdracht heeft om zelf een film te maken. Maar dat bij die opdracht wel een reeks aan do's en don'ts heeft meegekregen. Tussen alle regels door lees je hoe de bevolking met censuur omgaat, hoe men tussen al die dwang toch ook zijn eigen vrijheden zoekt.
Dat is voor mij voldoende om deze film interessant te vinden. Het is eerder een pamflet dan een speelfilm. Het is eerder manifest dan optekenend. Moedig van deze regisseur-onder-druk, die aan het eind ook netjes vertelt dat zijn film geen aftiteling mag laten zien, omdat hij niet door de screening van vertoningsregels komt.

Met Jafar Panahi.