Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue

FIN - song : Brendan MacLean - I know a place

Amsterdamned II - Dick Maas

Amsterdamned II op IMDb (5,5)
 Amsterdamned II op Moviemeter (2,51)

Amsterdamned_II op Wikipedia

Sinds enige tijd mag ik ingewijde noemen in de Dick Maas-leer. Ik mocht meehelpen aan de eindredactie van een te verschijnen boek over de regisseur en vooral over zijn Flodder-films & series. Uit dat boek leerde ik al dat Maas maling heeft aan journalistieke waardering en kwalitatieve beoordelingen, hij gaat voor de gunst van het publiek en voor de bezoekcijfers. Dat maakt dat zijn films geen peilloze dieptes kennen, dat het allemaal erg aan de oppervlakte blijft. Of, nou ja, dus...

Ruim 30 jaar nadat rechercheur Erik Visser de zoektocht naar het Amsterdamse onderwatermonster succesvol had afgerond (dader 'n all), staat hij op de nominatie om daarvoor alsnog een medaille te ontvangen. Het zou een mooie start van zijn pensionering zijn. Maar dan..

Plots worden er twee toeristen naar de diepte getrokken tijdens een nachtelijke rondvaart, plots wordt in het Wallengebied een travestieartiest omgebracht. Een weekje voor zijn ceremoniële bijeenkomst reist Visser alvast af naar de hoofdstad, waar hij te horen krijgt dat de man die hij voor dader hield in geen geval de dader kon zijn. De zoektocht gaat dus worden herstart, opnieuw is de waterrijke stad in de greep van een moordlustig wezen. Samen met de jonge Tara Lee, de rechercheur die nu in Visser's positie zit, moet Erik de knopen gaan ontwarren zodat ze de waarheid boven water krijgen.

Met: Huub Stapel, Holly Mae Brood, Ruben Brinkman, Tatum Dagelet, Pierre Bokma, Steef Cuijpers

FIN - song : Davina Michelle - Amsterdamned

Schone Handen (aka Clean Hands) - Tjebbo Penning

Schone Handen op IMDb (6,3)
 Schone Handen op Moviemeter (3,09)

Schone Handen op Wikipedia

Natuurlijk weten we dat het Nederlandse criminele milieu verhardt en dat men zich graag modelleert naar de nog veel hardere Amerikaanse of Italiaanse hardheid, maar op film ziet dat er toch heel anders uit. Dat komt vermoedelijk doordat we de binnenlandse acteurs al vaker gezien hebben in andere rollen, waardoor we weten dat ze zich voor deze film een accentje hebben aangemeten dat niet direct 'eigen' op de kijker overkomt. Dat is niet eerlijk, want dit gebeurt natuurlijk bij buitenlandse films ook, alleen vinden we het daar veel logischer of meer naturel. Ik ga dus proberen om dat allemaal uit mijn hoofd te zetten en de film niet al te zeer als een "typisch Nederlands" product neer te zetten. Neem dat in ogenschouw en er blijft in ieder geval een spannende thriller over waarbij je goed moet kiezen bij welk personage je je sympathie neerlegt.

Ze staat erbij en ze kijkt ernaar; Sylvia Kronenburg weet best dat haar man Eddie zich met onfrisse zaakjes bezighoudt. Maar ja, it pays the rent (en méér dan dat). Sylvia koestert de luxe die ze zich in haar villa kan permitteren, de weelde waarin ze haar kinderen kan laten opgroeien en knijpt daarom een oogje dicht wanneer haar man weer eens plotseling "even naar de zaak moet". Ze houdt hoop dat Eddie op een gegeven moment het geld bij elkaar heeft gewerkt waarmee zij eindelijk de strandtent kan kopen waarvan ze al zo lang droomt.

Eddie belooft van alles, maar blijkt zich diep in de nesten te hebben gewerkt. Eerst moest hij al een oude gabber naar de andere wereld helpen omdat zijn opdrachtgevers die makker niet meer vertrouwden. Ze draaien de duimschroeven bij Eddie nog maar eens wat verder aan, waardoor die op zijn beurt zijn vrouw (én kinderen) steeds meer van zich vervreemdt. Het loopt naar een kookpunt: Sylvia wil niet langer dat haar gezin gevaar loopt en beraamt zich op stappen.

Met: Thekla Reuten, Jeroen van Koningsbrugge, Bente Fokkens, Nino den Brave, Teun Kuilboer, Jim van der Woude, Cees Geel, Frederik Brom, Angela Schijf

FIN - song : Dawn Syndicat - Terminal Aurora

Between Small Places- Robin Alysha Clemens

Between Small Places op NPOdoc
 

Mogelijk een vreemde eend in deze blogbijt, maar ik wilde hem toch even beschreven hebben. Korte films doen er immers ook toe, deze heeft het ook gebracht tot de voorselectie van de Nederlandse Filmdagen, de plek waar de Gouden Kalveren worden uitgedeeld. 

Ik zag deze kortfilm op een zeer bijzondere plek, namelijk in het Amsterdam Museum, dat op zijn beurt weer in het museale gebouw van het H'Art museum is ingebouwd. Met enige regelmaat bezoek ik die gecombineerde musea (ook een dependance van Museum van de Geest zit daar), altijd kom ik verrijkt terug. In het Amsterdam Museum was een expositie over dakloosheid in onze hoofdstad en daar liep ik tegen de vertoning van deze film aan. In een loop geprogrammeerd, ik bleef net zo lang zitten tot ik hem compleet gezien had. Want: een warme en uitermate persoonlijke benadering van de in Mokum neergestreken Amerikaan Brian, die zijn leven voornamelijk slijt in een van de stadsparken. 

Brian is filosofisch aangelegd, leeft op minimale behoeften en heeft - ondanks zijn minvermogendheid - een constructieve kijk op het leven. Als verkoper van Z magazine probeert hij zijn kopers iets mee te geven van onthaasting en tevredenheid. Dat werkt echt heel goed in deze documentaire, het toont de kijker dat er achter die bank- en parkslapers altijd een mens verborgen zit, een mens met gevoelens en inzichten. Het kan geen kwaad om dat af en toe te beseffen. Dáárom wou ik de kortfilm hier even beschrijven. 

Noot: in het Museum van de Geest ontwaarde ik nog een quote van Benedict Cumberbatch over de schilder Louis Wain, waarvan werken hier werden geexposeerd. Ik zag Cumberbatch ooit die rol spelen, dus ik was op meerdere vlakken met film bezig gisteren. \0/

iHostage- Bobby Boermans

iHostage op IMDb (6,0)
 iHostage op Moviemeter (3,00)

iHostage op Wikipedia

Bombarie, dat is het meest passende woord bij de publiciteitscampagne rondom deze film. Interviews in de krant, reclame her en der, ondersteuning in de mediaprogramma's: de dikke vinger haalt Netflix voorlopig even niet uit de pap. Het was dan ook een mediageniek verhaal destijds, de gijzelingsactie op het Leidseplein in februari 2022. Maar helaas is het de makers van deze film amper gelukt om die spanning over te brengen aan de filmkijker. Een keur van bekende Nederlandse acteursgezichten trekt voorbij, de een slaagt er beter in dan de ander om het regeltjes-opzeggen-niveau te ontstijgen. Oordeel zelf, uiteraard, maar ik vond weinig thrill in deze thriller. 

Een Bulgaarse contractarbeider ontdekt - eenmaal ingecheckt in zijn hotel - dat hij tijdens de treinreis zijn oortjes is verloren. Eerst maar even snel langs de I-Store op het Leidseplein dan maar, want zónder oortjes kan ie niet. Dat "even snel" gaat een lange en zware dag voor hem worden. Hij heeft net afgerekend namelijk als er vanuit de deuropening wordt geschreeuwd: IEDEREEN OP DE GROND! NIEMAND BEWEGEN! DIT IS EEN GIJZELING!". Een deel van de mensen weet weg te komen naar boven, naar het bedrijfsrestaurant, drie mensen worden door een werknemer snel het magazijn in geleid om zich daar te verstoppen, maar onze Bulgaar is voor dat alles te  laat. Hij is daarmee de enige gegijzelde die in beeld is bij de gijzelaar, die dan ook alle pijlen op hem richt. Figuurlijk dan he, het blijft vooralsnog bij schoten in de lucht.

In het zenuwcentrum van het hoofdbureau van politie nemen onderhandelaar Lynn en commissaris Kees hun plaatsen in, ook voor hen zal het een lange en (in en in)spannende worden. Lynn moet contact met hem zoeken om de gijzelnemer kalm te houden en het idee te geven dat aan de vervulling van zijn eisen wordt gewerkt. Al snel ontdekt ze dat Ammar, zoals de gijzelaar na enig aandringen zijn naam onthult, weliswaar psychisch instabiel is maar wel over een soort van menselijke gevoelens blijkt te beschikken. Als ze die opening eenmaal heeft ontdekt, gaat ze op zoek naar de opening die tot de bevrijding van de gijzelaars kan leiden. Ze moet heel voorzichtig opereren want meneer de gijzelnemer is explosief, letterlijk en figuurlijk.

Met: Soufiane Moussouli, Loes Haverkort, Marcel Hensema, Emmanuel Ohene Bohafo, Louis Talpe

FIN - song : Givor Paradis - Non

Drijfzand (aka Quick Sand) - Margot Schaap

Drijfzand op IMDb (6,6)
 Drijfzand op Moviemeter (3,50)

Gisteren besteedde ik de kijktijd aan Nederlandse films. Eerlijk verdeeld, één thuis en één in de zaal. Naast het land van herkomst hadden beide films nóg een overeenkomst: in beide titels speelde de kundige actrice Elsie de Brauw een rol. Sterker nog: in beide films speelt ze de moeder van de hoofdpersoon. Reden voldoende om er eens goed voor te gaan zitten, wetende dat ik het even voor mijn kiezen ging krijgen (want ja: bij Nederlandse films ga je óf voor de romkoms of je gaat voor het meer psychologisch/sociale drama. En daar heb ik zo mijn voorkeuren in.)

Suze woont man en dochter op het eiland Texel. De rust en de stilte doen haar goed, het drukke Amsterdam was niet altijd goed voor haar en zeker niet voor haar gemoedsrust. Nu kabbelt ze lekker voort, speelt haar dochter in het duingebied en gaat de tijd langzamer dan aan de overkant van het Marsdiep. 

De kalmte wordt verstoord door het bezoek van haar nukkige moeder, een theateractrice die het volle leven van cultureel Amsterdam leeft. Ze is in voorbereiding op de volgende première en vindt tussendoor even tijd om wat kwalitatieve aandacht aan dochter en kleindochter te besteden. Het gaat niet van harte allemaal, maar het gaat. Dochter Suze begeleidt na het bezoek haar moeder naar de TESO-boot en krijgt dan de schrik van haar leven: net voordat ze aan boord gaat, vertelt moeder haar dat er tumoren in haar hoofd zijn ontdekt en dat de situatie ernstig is. De hekken sluiten, de boot vaart af en Suze staat daar met een hoofd boordevol gedachten. Het is gedaan met de rust.
Met haar gezin gaat Suze de strijd aan om haar tijd te verdelen tussen hen en haar moeder. Dat klinkt allemaal logisch, maar dat wil niet zeggen dat dit haar makkelijk af gaat. Sterker nog: de strijd om de tijd werkt tegen haar, plots zijn haar dwangneuroses weer terug. En die zitten haar in de weg, zowel richting moeder als richting man en kind. Ze besluit aan een voorstelling mee te gaan werken en stort zich daar (te) volledig op. 

Met; Hanna van Vliet, Elsie de Brauw, Elin Koleci , Jade Olieberg

FIN - song : Alice Phoebe Loe - Berlin Blues

The Hitman's Bodyguard - Patrick Hughes

The Hitman's Bodyguard op IMDb (6,9)
Meestal gaan ze aan mij voorbij, films van het piefpafpoef-genre. Zeker als er dan ook nog eens een opgelegd sausje van "humoristische dialogen" overheen wordt gelegd.
Deze kon ik echter niet aan me voorbij laten gaan omdat ie voor een enorm deel speelt in de stad waar ik al bijna mijn hele leven werk. Dan wil ik zien wat ze ervan gemaakt hebben. En dan slik ik mijn verbazing in als iemand rechtsaf slaat bij de Leliegracht en dan op de Kromboomsloot terecht komt. Bij wijze van spreken.

Mooie plaatjes van een prachtige stad, daar ging het om. En , toegegeven, de heren hoofdrolspelers hebben er duidelijk zin in. Of anders: ze hebben er zèlf in ieder geval plezier in.
Michael Bryce werkt in de persoonsbeveiliging. Ooit deed ie dat "Triple A", maar na een incident is zijn organisatie die status kwijtgeraakt en zakte hij af tot het verplaatsen van cokeverslaafde advocaten en meer aan-de-randfiguren. Zijn ex werkt bij interpol en komt in een crisissituatie terecht: zij moet een gevangene naar het Internationaal Strafhof brengen om hem te laten getuigen tegen een Oosteuropese dictator.
Lang verhaal kort: zij vraagt Bryce om die gruwelijke crimineel van Manchester over te brengen naar Den Haag. Dat gaan ze dus doen, via de Amsterdamse omweg. Omdat hij daar toevallig een appartement heeft en zijn vrouw daar gevangen zit. Nou, vult u zelf maar in. Zal het Bryce lukken om de Oosteuropese criminelen te omzeilen en de gevangene af te leveren in Den Haag. Op tijd af te leveren, dat ook nog.

Met : Ryan Reynolds, Samuel L. Jackson, Gary Oldman

Tulip Fever - Justin Chadwick

Tulip Fever op IMDb (6,4)
Het was ondanks het ingenieuze , zelfs ietwat complexe plot dat ik de film als niet helemaal geslaagd beschouw. Het verhaal ja, dat zit goed gevlochten in elkaar: de verandering in gemoedstoestand van de respectievelijke hoofdrolspelers houdt de vaart erin bij het bekijken van deze film. Aan de meeste acteurs ligt het ook niet: Alicia Vikander is een fraaie verschijning die hier iets meer verschillende stemmingen speelt dan in eerdere films die ik van haar zag, Christoph Waltz valt sowieso zelden tegen en de bijroltypes (Tom Hollander, Dane de Haan en Jack o Connell) dragen allen ook hun steentje bij.
Waarom dan? Nou , ik zat me welhaast te ergeren aan de te zeer aanwezige computer. Het verhaal speelt in de 18e eeuw, maar aan alles zie je dat decors, scheepjes en sowieso alles met diepte uit de digitale breinen van een aantal harde werkers komt. Hoeft geen bezwaar te zijn in film, men kan ook moeilijk zonder, maar hier vond ik het storend. Bij lange na haalt men niet een 2 of 3D - gevoel, het is allemaal te plat. En dan die overmatige drukte die de mensen op de Amsterdamse kades uitoefenen. dat werkt ook niet mee. Maar goed, het kan persoonlijk zijn; wie weet ervaart u het geheel anders.

Sophia is een (mooi) weesmeisje dat opgroeit in een klooster. Het komt de abdis (Judi Dench) goed uit dat het meisje weggekocht wordt door een rijke koopman. Die moet zij een erfgenaam gaan schenken, zodat zijn bedrijf kan blijven bestaan. Met de nodige tegenzin geeft het meisje zich in de sponde over aan de kinderlijke aandrang van haar man Cornelis.
Cornelis is een rijk man en vaardigt een opdracht uit aan een schilder om portretten van het echtpaar te maken. U snapt: die schilder, dat is een mooie vurige jongen, iemand die de gevoelens van het meisje van de spaarbrander-stand af haalt. In de tussentijd raakt de vriendelijke dienstmeid in verwachting van haar vrijer, juist als die denkt dat zij het met...de schilder aanlegt. Hij vergist zich uiteraard, want de dame die hij ziet lopen is stiekeme Sophia.
De beide dames sluiten een verbond: zogenaamd is Sophia in verwachting, zij zal daarna het kindje "ter wereld brengen" als de wettige erfgenaam van Cornelis. Maar helaas, hun plan bevat gaatjes en het dreigt allemaal mis te gaan. Dit gebeurt allemaal tegen de achtergrond van de rijzende en vervolgens instortende handel in tulpen. Een waargebeurde periode die de geschiedenis in is gegaan als de :"Tulpenmanie".

Nogmaals: ik vraag u zelf te oordelen, het kan best zijn dat ik te kritisch zit te kijken .

Met : Alicia Vikander, Christoph Waltz, Tom Hollander, Dane de Haan, Judi Dench