Flow (aka Straume) - Gints Zilbalodis

Flow op IMDb (7,9)
 Flow op Moviemeter (3,64)

Flow op Wikipedia

Sinds de jonge jaren van mijn kinderen ben ik eigenlijk nooit meer naar een animatiefilm toe geweest, althans : ik keek ze sowieso niet meer in de zaal. Gisteren doorbrak ik die lange afwezigheid omdat mijn vrouw deze dusdanig graag wilde zien dat ik haar alsnog begeleidde. En wat denk je? Ik vond het nog leuk ook: "Flow" is een aandoenlijke film met twee tegenstrijdige boodschappen. Boodschappen die eigenlijk al tijdenlang bekend zijn, maar het lukt de mensheid nog niet heel goed er mee om te gaan. De ene boodschap is: de wereld gaat naar de klote, de natuur is boos op ons. De andere boodschap is: als je maar goed samenwerkt, zijn er best nog mogelijkheden om aanstaande rampen te overleven. Ziehier de formule van de (terechte succes)film "Flow". 

Er moet iets aan de hand zijn, merkt Kat op. Kat is lekker op zoek naar voedsel maar wordt daarbij continu gestoord door voorbij rennende dieren. Die dieren blijken op hun beurt niet op jacht te zijn, maar op de vlucht gedreven. Waardoor dan?, vraagt Kat zich af. Daar komt Kat snel achter. 

Een woeste waterstroom overspoelt het land. Kat wordt meegesleurd en overleeft ternauwernood. Met de nodige mazzel weet Kat op een boot te klimmen waar ze moet overleven met een aantal andere- haar vijandige- dieren: een inhalige maki, een agressieve en bazige kraanvogel, een suffige doch rustige capibara en een veel te aanhalige hond die alleen maar met iedereen vriendjes wil zijn.

De dieren moeten samenwerken om de woeste waterstroom te bevaren en daarmee te overleven. Dat druist regelmatig in tegen het eigenbelang van de dieren maar ze merken dat ze - zeker op dit moment- niet louter voor zichzelf op aarde zijn. Leveren!

Ik zag raakvlakken met Ice Age, ik zag raakvlakken met Madagascar maar waar die beiden meer op de grappen gericht waren, is Flow eerder een serieuze en echt aandoenlijke film. Blij deze te hebben onderrgaan.

Met : Kat, Hond, Capibara, Maki, Kraanvogel.

Gezien in : Cinema Oostereiland

L'Immortale (aka The Immortal) - Marco d'Amore

L'immortale op IMDb (6,8)
 L'immortale op Moviemeter (3,27)

Twijfel of ik deze wel moest opnemen, toch gedaan. En nu, bijna een jaar later, ook nog gekeken. Mijn twijfel bleek terecht: De film is namelijk een spinoff van de aanvankelijk tamelijk sterke maffiaserie "Gomorrah" waarvan ik twee seizoenen gekeken heb. In die serie had voorman Ciro (gespreeld door Marco d'Amore, die hier ook de regie voor rekening neemt) een cruciale rol, een rol die echter niet genoeg blijkt voor een dragende film over de handlanger van de grote bazen. Bovendien borduurt d'Amore te veel voort op het mystieke imago van Ciro: veel meer dan roken en diepzinnig kijken doet hij in deze film niet.

Ciro heeft de aanslag op zijn leven door zijn oude hartsvriend Gennaro blijkbaar overleefd: hij wordt - meer dood dan levend- uit zee gevist, zijn leven kan nog net worden gered. Wel is hem duidelijk geworden dat hij weg moet uit Napels: als de clan hoort dat Ciro nog leeft, zullen ze het opnieuw proberen. Bovendien kan hij de moord op zijn liefje steeds maar niet van zijn netvlies krijgen. Hij laat dus de mythe bestaan dat hij nog ergens in de baai van Napels drijft en vertrekt naar het Oostblok. In Letland begint het hele circus weer opnieuw: hij wordt tussenpersoon voor coke-smokkel vanuit..juist ja..vanuit Napels. Al snel werkt hij zich omhoog in het misdaadclubje waar hij nu mee werkt, maar zijn doel is hoger; zelf een handelslijn met de Russen opzetten. Daartoe moet hij echter handig manoeuvreren. En - niet onbelangrijk- hij moet de ogen op de bal houden en zich niet laten afleiden door die mooie dame die rondom het misdadige clubje hangt. In de tussentijd krijgen we een inkijkje in de jeugd van Ciro, zodat we begrijpen hoe hij zover gekomen is.

Met: Marco d'Amore, Giuseppe Aiello, Salvatore D'Onofrio, Salvatore Esposito,  Marianna Robustelli

FIN - song : Stephen Barton/Kelsey Karter - Don't you forget about me

Nameja Gredzens (aka The Pagan King : Game of Death) - Algars Grauba

 The Pagan King op IMDb (6,1)

Diepe buiging voor de kijkers van deze film die het toch nog tot een 6,1 beoordeling voor The Pagan King hebben weten te krijgen. Ik zou zelf namelijk de voldoende lang niet halen: alles aan deze film is afgezaagd en voorspelbaar, verder ook nog eens zeer matig geacteerd. Maar goed, er blijken liefhebbers van het ridders en soldaten-genre (denk Gladiator en waarschijnlijk ook Game of Thrones-reeksen). Ik gun die mensen hun plezier en moet dit soort titels voortaan ook niet meer aanklikken. Ieder zijn meug.



We gaan naar ver terug in de tijd, naar de middeleeuwen in het rijk SemiGallia. Daar leven heidense volkeren met hun eigen koningen, knokploegen en gebruiken. Dat is niet naar de zin van Rome, waar de bastaardzoon van de regerende paus (!) klaar staat om ten strijde te trekken. Kruistocht-idee, maar dan tevens met de gedachte om de magisch geachte ring van de SemiGallia-koning te bemachtigen. 
De heersende koning wordt vergiftigd door Max de bastaard. Omdat ook gelijk zijn zoontje wordt vergiftigd, is er geen directe opvolger maar de koning weet nog net op tijd Namesj te benoemen. Dat is tegen de zin van andere groepshoofden, maar de ring gaat naar Namesj. En die moet dus ten strijde trekken tegen de nietsontziende Romeinen. En dan is het aan de kijker om zijn favoriet te kiezen: de agressieve doch rijke Romein, of de heidense underdog. 

Met: Edvin Endre, James Bloor,