Des Teufels Bad (aka The Devil's Bath) - Severin Fiala/Veronika Franz

Des Teufels Bad op IMDb (6,6)
 Des Teufels Bad op Moviemeter (3,46)

Des Teufels Bad op Wikipedia

Doorgaans zoek ik snel door als ik het lemma "horror" bij een film zie staan maar als ik er dan achter kom dat de film uit de school van Ulrich Seidl komt, raak ik tóch geïnteresseerd. Deze Oostenrijkse meester gedijt op ongemakkelijke sferen, op verhalen met een scherp gekarteld randje. Kortom: de film toch maar aangeklikt. Ik moest zo af en toe aan "Witte Wieven" denken, maar dit is toch wel een divisie hoger en beter dan dat. We gaan naar Oostenrijk, we gaan naar de 18e eeuw.

We openen de film met het aanschouwen van een kindermoord: moeder gooit haar baby de waterval in. De sfeer is gezet: we zitten in de ruige bergen in een uitermate armoedige streek. Het godsvruchtige leven in de bergen is hard en voornamelijk zonder vooruitzichten. De schuchtere Agnes droomt zichzelf vaak buiten de realiteit door de kleine wonderen der natuur tot zich te nemen, ze zijn voor haar het bewijs van een hoger wezen. Precies, lezer, we zitten in een 'niet klagen, maar dragen' cultuur waarbij alle ongemak op "het is God's wil" wordt afgeschoven. Agnes draagt haar steentje bij, bidt zich de versuffing maar ziet daar weinig van terug: ze trouwt een ruwe boer die niet van plan is haar moeder te maken, er moet gewerkt worden en Agnes moet zowel op het land als in de keuken haar steentje bijdragen. De echtelijke sponde wordt slechts voor de nachtrust gebruikt, maar Agnes blijft klaarwakker: ze droomt van andere tijden, ze droomt van het krijgen van een baby ondanks de slechte vooruitzichten.

Het bestaan van een god in haar nabijheid betwijfelt ze niet, ondanks dat ze gaandeweg steeds meer duivelse tekenen ontdekt in het dal waar ze haar mijmerende wandelingen houdt. We stevenen af op een confrontatie: een menselijke én een religieuze.

Met : Anja Plaschg, David Scheid, Maria Hofstätter

FIN - song : Soap & Skin - Gedächtnis

Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

Attachment (aka Natten Har Ojne) - Gabriel Bier Gislason

Attachment op IMDb (6,0)
 Attachment op Moviemeter (2,77)

Attachment op Wikipedia

Romantic horror? Een horrorkomedie? Het is goed dat ik al die beschrijvingen pas nu lees, nadat ik de film gezien heb, anders was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Ik ga daar niet zo goed op, op horror (mijn quizmaten vinden dan ook nog steeds dat ik "The Substance" nog moet gaan kijken). Maar voor deze film kan ik zeggen dat het me meeviel: niet al te veel onwaarschijnlijke scenes, niet al te potsierlijk in de scripting (nou ja, stukkie exorcisme toch wel) en vooral een goed opgebouwde spanning in het script zorgden samen al voor een acceptabel geheel, de sterke bijrollen van gevierde Scandinavische acteurs Sofie Grabol en David Dencik deden de rest.

Maja, een matig succesvolle actrice, ontmoet bij een optreden in een bibliotheek de interessante toeriste Leah, die opzichtig lang blijft hangen. De vrouwen gaan voor een borrel en jawel, ze raken aan de lip. Leah stelt haar terugreis naar London uit en de verhouding verdiept zich. Als Leah dan uiteindelijk toch terug naar haar moeder moet, besluit Maja met haar mee te gaan. Een besluit met grote gevolgen.

Maja krijgt in London namelijk Leah's moeder Chana erbij: ze woont in hetzelfde trappenhuis maar is opvallend vaak bij haar dochter over de vloer: die kan niet zonder haar, zegt Chana. Ze is ziek en ze heeft zorg nodig, zegt Chana. Maja moet af en toe even uit de buurt, want haar aanwezigheid is niet altijd goed voor Leah, zegt Chana. Kortom: Chana is een hinderlijk bijvoegsel (jaja, daar heb je het Attachment) bij hun relatie. 
Dat zou allemaal nog wel draagbaar zijn als er niet net iets te veel duistere dingen in en om het appartement zouden gebeuren, dingen die volgens Maja van Chaja en mogelijk van Leah's oom Lev vandaan komen. Maja komt heimelijk in contact met Lev, die haar inwijdt in de duistere kant van enkele Jiddische gebruiken. Gebruiken waar Chana volledig van overtuigd is en waarom Leah volgens haar bescherming verdient. Enter the Dybbuk!

Met : Josephine Park, Ellie Kendrick, Sofie Grabol, David Dencik

FIN - song : Lars H.U.G. - Elsker dig for evigt

This much i know to be true - Andrew Dominik

This much i know to be true op IMDb (7,6)
 This much i know to be true op Moviemeter (3,64)

Mijn hele tijdlijn stond vol, enkele weken geleden. Louter jubelende berichten over de fenomenale concerten die Nick Cave in de grote concertzaal in Amsterdam gegeven zou hebben. Ik ging niet. Ook het tot tweemaal toe beluisteren van zijn nieuwe "Wild God" album riep bij mij niet de reactie op dat ik naar de platenwinkel moest. Dat was 40 jaar geleden wel anders, toen hij eerst met The Birthday Party en later met the Bad Seeds mijn gehoor, mijn leven en mijn café binnen kletterde. Heerlijk vond ik het, dat muzikaal exorcisme waarmee een wild om zich heen maaiende Cave de demonen van zich af sloeg. Vijftien jaar later nam hij plaats achter de piano en begon aan zijn tweede muzikale fase: introspectieve en vaak religieus beladen liederen die steeds een dreigende dan wel verzachtende sfeer opriepen. Voor mij is het jammer dat Cave in dat deel van zijn oeuvre is blijven hangen. Tuurlijk, een mens wordt ouder en Cave heeft nogal het nodige voor zijn kiezen gekregen. Maar zelf loop ik niet meer warm voor zijn mompelende liedjes over de duivel, die worden afgewisseld met - terechte - bespiegelingen over de pijn van het verlies van zijn dierbaren. Nog steeds verkies ik zijn muziek boven 90 procent van de hitparade, laat dat duidelijk zijn, maar ik ga niet meer achter zijn platen aan. Nou ja, een paar van zijn oude misschien nog ;-]

"This much i know to be true" is een wordingsfilm. Niet zoals zijn eerdere "Idiot Prayer" een priveconcert-registratie, nee: in deze film kijken we naar het creatieve proces dat aan de ontstaansgeschiedenis van de albums "Ghosteen" en "Carnage" ten grondslag lag (waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de laatste, omdat die minder eenvormig van tempo is). De invloed van Cave's vaste compaan Warren Ellis is duidelijk, wordt immer groter zelfs. Ellis is multi-instrumentalist en zorgt voor de broodnodige afwisseling om Cave's dialogen met de duivel muzikaal te omkleden. Spannend, dreigend, vaak ook indrukwekkend maar - ik zeg het maar zoals ik het beleef - met te weinig variatie. Gelukkig wordt de film aangevuld met impressies van Cave's eigen creatieve processen (schrijven, beeldhouwen) en vooral zijn redactionele werk aan "The Red Hand Files", een forum-website waarop hij vragen van luisteraars beantwoordt. En dat gaat ver. 

FIN - song : Nick Cave & Warren Ellis- Balcony Man

Witte Wieven - Didier Konings

Witte Wieven op IMDb (7,4)
 Witte Wieven op Moviemeter (3,51)

Enkele weken geleden gonsde het opeens: "Heb je "Witte Wieven" gezien?" In het nieuwe film-aanbevelingsprogramma van Martin Koolhoven besteedde hij aandacht aan de jonge Nederlandse regisseur Didier Konings, die het in de VS al aardig aan het maken was en die nu een heuse NL-horror productie had gemaakt. Enkele mensen die ik sprak, vonden het een goede film dus ik ben het toch maar gaan kijken. Ondanks dat ik helemaal niets met horror heb. En helaas kwam dat uit: ik kan niets met dit soort films. 

We gaan terug naar de middeleeuwen, waar aan de rand van het bos een gelovige gemeenschap haar boerenbestaan leidt. Bidden, werken, oogsten, werpen: het leek allemaal niet zo moeilijk destijds. Dat blijkt echter voor de fragiele Frieda helemaal niet zo te zijn: het lukt haar maar niet om zwanger te worden en daarmee haar man en de priester tevreden te stellen. Steevast trekt ze naar de rand van het bos, naar het grote Christus-kruis, om te bidden dat ze toch eindelijk vrucht zal dragen. Verder dan de rand gaat ze niet want in het bos, daar zijn de Witte Wieven! 

Het duurt dermate lang voordat ze zwanger raakt dat Frieda langzamerhand door de gemeenschap wordt uitgestoten, ze zou door de duivel bezeten zijn. Dat wordt nog erger als ze tijdens een van haar bidsessies wordt verkracht door een brute dorpsgenoot die haar het bos insleurt voor zijn vleselijke en vreselijke bevrediging. Maar zie: terwijl hij haar overweldigt, krijgt zij hulp van de Witte Wieven. Komt er toch nog een duivels randje aan. 

Met: Anneke Sluiters, Len Leo Vincent, Reinout Bussemaker, Nola Kemper

Speak no evil (aka Gaesterne) - Christian Tafdrup

Speak no evil op IMDb (6,6)
 Speak no evil op Moviemeter (3,14)

Het kán heel erg leuk zijn: mensen ontmoeten op vakantie met wie je later nog een keer contact zoekt. Wij hadden onlangs weer een heerlijk etentje met een stel dat we vijf jaar geleden in Indonesié ontmoeten en met wie we sindsdien steeds contact hebben gehouden (en nieuwe plannen smeedden). Maar wie deze film ziet, beseft dat het ook allemaal heel anders kan gaan. 

Het jonge Deense stel Björn en Louise ontmoet op gezinsvakantie in Zuid-Europa een Nederlands koppel dat ook hun kind op het resort verblijft. Hoewel het zoontje van de Nederlands een ietwat aparte indruk maakt, klikt het verder heel goed. Björn en Louise kijken dus niet vreemd op als ze een paar maanden later thuis een ansichtkaartje krijgen met de uitnodiging het stel in Nederland te komen bezoeken. Auto volgepakt, dochter een nieuwe ontmoeting met het jongetje beloofd: op naar Nederland.

Eenmaal daar blijken er rare dingen te gebeuren rondom en binnen het Nederlandse gezin: het zoontje is nog even dreigend als eerder maar ook vader vertoont rare streken. Zo blijkt hij helemaal geen dokter te zijn zoals hij op vakantie beweerde, wat hij wel doet wordt ook niet helemaal helder gemaakt. Maar goed: de kindertjes spelen enigszins samen, er lijkt iets van de vakantiesfeer opgeorepen te worden. 

Dat gaat helemaal mis als blijkt dat de Nederlandse vader zijn zoontje aan alle kanten uitfoetert, hetgeen ongemak oplevert bij de Denen. Eigenlijk willen ze stiekem wegsluipen en naar huis rijden, maar dat blijkt ongelukkig uit te pakken: ze moeten terug voor de knuffel van hun dochter. Daar aangekomen treffen ze een geagiteerde gastheer aan die gekwetst lijkt door het aanstaande vertrek van de twee. Hij speelt het hard, het wordt spannend. 

Met : Morten Burian, Sidsel Siem Koch, Fedja van Huêt, Karina Smulders

FIN - song : Sune "Koter" Kolster - Amor of Death (Lamento)

Benedetta - Paul Verhoeven

Benedetta op IMDb (6,7)
 Benedetta op Moviemeter (3,55)

Natuurlijk smult ie van de ophef. Hij heeft er altijd een groot talent voor gehad: schokgolven veroorzaken is een drijfveer bij sommigen, Paul Verhoeven doet dat al jaren zo in zijn eigen filmwereld. Maar vergis je niet: Verhoeven jaagt weliswaar op het effect van commotie, maar hij doet dat niet zonder elke keer hoogwaardige producten af te leveren. Want film maken, dat kan ie. Als geen ander, zou ik bijna zeggen. "Turks Fruit" , "Elle", "Basic Instinct" : de reeks van net zo spraakmakende als onverwoestbaar sterke films is groot. En deze kan daar zo bij. Natuurlijk gebeuren er potsierlijke dingen, natuurlijk zitten er goedkope effecten in maar opnieuw lukt het Verhoeven om een groots verhaal weer te geven waar je vanuit de filmzaal diep ingezogen wordt. Het is een vak, Verhoeven is een vakman. 
De ruim 2 uur durende film is een boekverfilming, doch "gebaseerd op ware gebeurtenissen". De grote bedreigingen van die tijd (en eigenlijk van alle tijden) komen voorbij: pest, seks, religie, oorlogen, geld en macht. Daarin doet Verhoeven met regelmaat verwijzingen naar de moderne tijd, het is aan de kijker zelf om de associaties te maken. 

Seks, religie en geweld. Drie van de grote pijlers van Verhoevens werk komen in deze film samen. Benedetta wordt als jong meisje door haar ouders aan het klooster uitgeleverd, zij geloven dat dit haar bestemming is. Inderdaad is zij een devoot meisje, hetgeen door de abdis van het commerciële klooster uitstekend wordt benut. Haar ouders betalen niet alleen een stevige bruidsschat voor de roeping van hun dochter, ze zeggen zelfs toe om jaarlijks fondsen en eten te leveren voor de hele orde. 

Bijna twintig jaar later is Benedetta uitgegroeid tot een gedreven en rechtlijnig kloosterzuster. Ze heeft visioenen van ontmoetingen met Jezus, sterker nog: ze wordt wakker met lichamelijke tekenen van die ontmoeting. De priester van het klooster is overtuigd van de wonderlijke roeping van Benedetta en verwacht dit ook commercieel uit te kunnen nutten: hoe meer wonderlijke ontmoetingen met de Heer, hoe groter de toestroom van gelovigen zal zijn. En hoe groter daarmee de collecte van geld en goederen ten gunste van het klooster. 

De abdis vertrouwt het niet maar heeft geen keus: haar gehele team gaat mee in de gebeurtenissen rond Benedetta. Slechts enkelen stellen de vraag: is Benedetta echt zo godsvruchtig of is ze een charlatan? Is ze God of is ze Duivel? De steeds verder gaande contacten tussen Benedetta en haar volgelinge Bartolomea geven ons het antwoord. Een wonderlijk antwoord.

Met : Virginie Efira, Charlotte Rampling, Daphne Patakia, Lambert Wilson , Olivier Rabourdin 

 FIN - song : Hossein Bidgoli - Mystified / Maine - L'illusioniste

Idiot Prayer - Nick Cave

Idiot Prayer op IMDb (8,7) 

Een fluwelen duivel , zo was mijn kwalificatie van zanger Nick Cave gisteravond na het zien van deze bijzondere filmervaring (8,7 op IMDb, dat heb ik zelf nog niet eerder gezien). Ik volg de man al sinds begin jaren 80, toen hij met zijn band The Birthday Party een spoor van destructie achterliet in de ziel van de luisteraar. Met zijn begeleidingsband The Bad Seeds heeft hij inmiddels een carrière van 35 jaar overbrugd waarbij de muziek van donkere zware rock evolueerde naar een groter repertoire aan ballades en luistersongs, niet minder donker overigens. 

Cave is gepreoccupeerd met de twee-eenheden "god en duivel" en "leven en dood". In al zijn teksten zitten verwijzingen naar deze onderwerpen, hoezeer hij ook meester blijkt te zijn om liefdesliedjes te schrijven die weliswaar optimistisch van toon zijn maar die toch een wanhoop en een afhankelijkheid tekenen die ongemak verraadt. Cave heeft zelf de duisternis iets te vaak beleefd: drugs- en alcoholverslaving overleefd, ruzies alom ook. Maar de grootste donderwolk van de laatste jaren is toch wel het verongelukken van zijn zoon, die enkele jaren geleden van een klif donderde rondom Cave's huis (al dan niet onder invloed, overigens). Cave gebruikt zijn muziek als catharsis, hij verwerkt de tragedie in zijn songs. Mijn interpretatie was dan ook dat de openingstekst, "Spinning song" , door hem als gedicht werd opgedragen aan zijn zoon. 

Midden in de Corona-periode nam Cave in zijn eentje plaats achter de piano in het majestueuze Alexandra Palace. Normaal een joekel van een concertzaal, dampend en rumoerig door de aanwezigheid van het publiek. Maar nu een kille en stille, doch ook zeer statige zaal waar Cave zijn solitair optreden doet. Opvallend voor mij was dat het ingetogener nieuwe werk naadloos past bij de intense vertolking van oudere classics als "The Mercy Seat" en zeker "Papa, won;t leave you, Henry". Uit alles blijkt dat Cave een performer is, een verhalenverteller. Een zeer intense, dat wel, maar je moet tamelijk van steen zijn als je niet geraakt wordt door de direct aansprekende vertolkingen van Cave, die elke keer maar weer een begenadigd tekstschrijver blijkt. Voor mij een indrukwekkende ervaring, dit filmconcert.

Met: Nick Cave

Noodkreet in de fles (Flaskepost Fra P) - Hans Petter Molland

Noodkreet in de fles op IMDb (7,0)
Deel 3 van de Jussi Adler-Olsen Trilogie. Opnieuw spelen Nikolaj Lie Kaas en Fares Fares de moeizaam doch onverbiddelijk met elkaar samenwerkende rechercheurs die de meest onverkwikkelijke zaken moeten oplossen. Zoals deze.

Er spoelt een fles aan met een brief erin. De brief is duidelijk wat jaartjes oud en half aan het vergaan, maar enige deductie leert dat hij van een kind afkomstig is dat in handen is gevallen van religieuze fanaten. Analyse op analyse, het betere speurwerk en enkele eureka-momenten brengen ze op het spoor van een dubieuze priester die in een afgelegen kustdeel van het land de gelovige knoet er flink overheen jaagt. Men ontdekt een patroon in verdwijningen van kinderen en komt langzaam in de richting. Totdat er opnieuw twee kinderen gekidnapt worden en de tijd gaat dringen. Men is gedwongen tot onorthodoxe stappen.

Je bent ervan, of je bent het niet. Ik zweef er tussenin.

Met : Nikolaj Lie Kaas, Fares Fares , Pal Sverre Hagen , Jakob Ulrik Lohmann