Mascarade - Nicolas Bedos

Mascarade op IMDb (6,4)
 Mascarade op Moviemeter (2,31)

Mascarade op Wikipedia

Toch een aardig stukje fine fleur van de Franse cinema dat er in deze komedie voorbij komt. Reden genoeg om hem nogmaals op PLAY te zetten. 

Een film met veel vaart, niet op alle momenten even sterk maar onderhoudend genoeg om de ruim twee uur uit te zitten. De fenomenen "cougar" en "golddigger" worden uitgebreid aan ons uitgelegd, waardoor je de hier en daar clichématige rollen voor lief neemt. 

Ik zag de film eerder: BEGT recensie Mascarade mei 2023


Met: Pierre Niney, Isabelle Adjani, Francois Cluzet, Marine Vacth, Emmanuelle Devos

FIN - song : Patty Pravo - La Bambola

Love (aka Kjaerlighet) - Dag Johan Haugerud

Kjaerlighet op IMDb (7,3)
 Kjaerlighet op Moviemeter (3,00)

Kjaerlighet op Wikipedia

Niet zo goed als het fenomenale "Loveable" dat we eerder dit jaar in de bioscopen konden zien, maar deze "Love" laat zien dat de Noorse cinema goed op dreef is de laatste tijd. "Kjaerlighet" blijkt onderdeel te zijn van een trilogie waarvan ik andere delen niet gezien heb, maar dat blijkt geen bezwaar. Gek genoeg wordt dit tweede deel later uitgebracht dan de eerder verschenen delen "Sex" en "Dreams". De liefde zou in het midden moeten zien maar komt hier blijkbaar pas laat opdraven. Liefde, het blijft een gemodder, zo is de boodschap. Maar belangrijker is de toevoeging dat een ieder het recht heeft om op zijn of haar eigen manier de liefde te vinden. 

Marianne vindt naast haar drukke en verantwoordelijke baan nog tijd om haar probleemzoekende vriendin Heidi te ondersteunen. Waar Marianne de stille is, loopt Heidi voortdurend te klagen: klagen over haar gemeentelijke kunstproject, klagen over het gebrek aan stappen dat Marianne op het liefdespad zet, klagen over de stappen die Marianne dan uiteindelijk toch zet. Het is niet goed of het deugt niet, zo leren we. Maar we zien bij Marianne (die we kennen van de dramafilm "An Affair") wel degelijk een tegengestelde ontwikkeling. 

Ze wil niet - zoals Heidi's plan is - gekoppeld worden aan de gescheiden vader Ole, ze zoekt haar eigen weg. 
Daarvoor heeft ze wel eerst een toevallig gesprek nodig met haar collega Tor, een verpleegkundige die het leven veel minder zwaar bekijkt dan Marianne doet. Tor vertelt haar - tijdens een tochtje op de ferry die verschillende stadsdelen van Oslo verbindt- hoe hij er in staat: grijp je kans op het gebied van de liefde zodra die zich voordoet, til niet te zwaar aan conventies, geef toe aan impulsen. Voor Tor is liefde een verschijnsel dat kán komen maar zich doorgaans helemaal niet toont. Daarom zou je eerst maar moeten toegeven aan lust: pak die snelle wip, pak die vluchtige flirt als ie voor je neus staat (want serieus kan altijd nog). Marianne heeft daar moeite mee, maar ziet met bewondering hoe de vriendelijke en zachte homoseksuele Tor contacten legt met mensen omdat ie dat gewoon wil proberen. Ook als ie zich daarmee in de problemen brengt, zoals wanneer hij een patiënt van zijn afdeling herkent van een eerdere ontmoeting op de ferry. Empathie, liefde: Tor laat iedereen zien hoe het óók kan.

Met: Andrea Braein Hovig, Tayo Citadella Jacobsen, Marte Engebrigtsen, Lars Jacob Holm

FIN - song : Peder Capsjon Kjellsby - Grunnstoff (live)

Gezien in : Cinema Oostereiland

Jane Eyre- Cary Joji Fukunaga

Jane Eyre op IMDb (7,3)
 Jane Eyre op Moviemeter (3,35)

Jane Eyre op Wikipedia

Iets meer dan 30 jaar geleden bezocht ik tijdens een sportreisje (ja, ik heb hóóg gevoetbald. Hoog in de Engelse heuvels in ieder geval) de Haworth Parsonage. Dat is de beklemmende pastorie waar dominee Brönte zijn vak uitoefende en waar zijn drie dochters elk hun eigen monumentale literaire werken schreven. Mogelijk is dat bezoek een van de redenen dat ik altijd een enorme aantrekkingskracht voel als er weer eens een verfilming van een van die grote Britse standaardwerken voorbij komt (of een film óver de Bröntes, die pak ik natuurlijk ook mee). De weidse landschappen, de verstikkende sociaal-maatschappelijke regels, de onvervalst romantische ondertoon: de boeken zijn onverwoestbaar, onslijtbaar. 
Ik herzag de 2011-verfilming, met sterke rollen van Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell en natuurlijk met de immer innemende Judi Dench. Erg fijn weer. 
Mijn recensie, destijds nog op heel andere wijze geschreven, stamt uit datzelfde jaar: 
BEGT-recensie Jane Eyre (2011)

FIN - song : Dario Marianelli/Jack Liebeck- My Edward and I

Un Coeur en Hiver (A heart in Winter) - Claude Sautet

Un Coeur en Hiver (7,6)
 Un Coeur en Hiver op Moviemeter (3,64)

Un Coeur en Hiver op Wikipedia

Een oudje al, maar nog nooit gezien. Het was net in de interbellumperiode dat ons filmhuis vanuit een nieuwbouwwijk naar het stadscentrum verhuisde, mogelijk dat ik m daardoor misliep. Eén film per week toen nog (en ook nog eens met een half jaar vertraging), mogelijk koos men daarbij niet voor deze toch volbloed filmhuistitel. Het is een vroege film van de topacteur Daniel Auteuil, die ik daarna nog meermaals zou tegenkomen. Trage film, doch intrigerende film. Frans, zegt u? Klopt volledig.

Het bedrijf is van zijn compagnon Maxime, maar eigenlijk is Stéphane de beste kracht van het vioolbouwbedrijf dat ze met zijn tweeën runnen. Maxime is beter in het werven van de klanten, in communicatie en klantcontact, waar de stugge Stéphane de liefde voor de instrumenten in elke vezel van zijn lichaam voelt. Teder glijden zijn vingers langs het hout, zachtjes trekt hij aan de melodieuze snaren. 

Maxime wordt verliefd op Camille, een prachtige jonge vrouw. Stéphane denkt er het zijn van maar houdt zich op de vlakte want de vrouw blijkt een geweldig concertvioliste. Vurig bespeelt ze haar instrument, waarbij ze de gesloten Stéphane in vervoering brengt. Het ferme spel maakt natuurlijk dat het instrument onderhoud nodig heeft. Stilzwijgend, bijna ademloos voert hij de herstelwerkzaamheden uit, waarna hij de violiste zijn werkzaamheden op waarde laat schatten. De contactgestoorde man heeft niet door dat Camille langzamerhand gevoelens voor hem begint op te vatten, gevoelens waar hij helemaal niets mee lijkt te  kunnen. Ze heeft een snaar geraakt bij hem, maar komt het ook tot spel?

Met: Daniel Auteuil, Andre Dussolier, Emmanuelle Béart 

FIN - song : Maurice Ravel/Erik Satie - La Berceuse

Loveable (aka Elskling)- Lilja Ingolfsdottir

Loveable op IMDb (7,7)
 Loveable op Moviemeter (3,50)

Oef! Wat zeg ik? OEF! O.E.F. 
Dit is dus waar je het voor doet, als filmliefhebber. Een piepklein verhaaltje waar je desondanks volledig ingezogen wordt. Bij deze film is dat volledig te danken aan het volstrekt geloofwaardige acteerwerk van de voor mij nog onbekende actrice Helga Guren. Ze zet een vrouw neer die je beurtelings afstotelijk en meelijwekkend vindt. Het is arthouse zoals arthouse bedoeld is (en menig lezer van dit blog weet dat ik daar voor val): ik verkondig vaak het evangelie van de veelzeggende film over kleine menselijke drama's (die dan ook weer maximaal uitvergroot kunnen worden). 

Loveable. In eerste instantie vertaal je dat natuurlijk met "lieflijk, schattig". Maar een taalliefhebber zoals ik ben, ziet in dit woord ook de twee delen "love" en "able". Want dat is waar Maria, onze allesverzengende hoofdpersoon mee worstelt: is ze wel in staat tot het geven én ervaren van liefde?

Maria staat er alleen voor als haar man bij haar weggaat. Ze maken nog afspraken over de kinderen, maar verder verdwijnt hij zo goed als helemaal uit haar leven. We weten niet waarom. Nog niet.
Als Maria zich enigszins herpakt heeft, zoekt ze weer iets meer het leven op. Op een feestje van vrienden ziet de charmante en knappe verschijning Sigmund opeens in haar leven komen. Ze zet haar zinnen, ze gaat hem binnen hengelen. Dat lukt: de rustige Sigmund trekt bij de vurige Maria in, er komen zelfs nog twee kinderen bij. Niets aan de hand, zou u zeggen.

Maar langzamerhand stapelt bij Maria de onvrede op, ze is de burnout nabij. Is dit alles? Helemaal niets heeft ze met haar carrière gedaan, ze doet eigenlijk niet anders dan voor de kinderen sloven. Dat wordt nog lastiger als artiest Sigmund voor zijn werk af en toe een paar weken achtereen op toer moet. Direct bij thuiskomst krijgt hij een Himalaya aan verwijten naar zijn hoofd geslingerd: hij trekt er lekker op uit, hij maakt dingen mee in zijn leven terwijl zij niet anders doet dan pyjama's wassen en proberen Jan Steen buiten de deur te houden. De onschuldige Sigmund weet niet wat hem overkomt: als hij thuis is, neemt hij Maria zoveel mogelijk de zorg uit handen maar er zal toch ook brood op de plank moeten komen. Maria gedraagt zich in zijn ogen onredelijk. Terwijl wij steeds meer leren over Maria's complexe persoonlijkheid en dito familiegeschiedenis zien we het koppel in sneltreinvaart richting relatiebemiddeling koersen.

Liefde is complex. Geven is al lastig, maar ontvangen blijkt zo mogelijk nog moeilijker.
Wat een indrukwekkende film. De stille aftiteling drukt je diep in je stoel.

Met: Helga Guren, Oddgeir Thune, Maja Tothammer-Hruza, Heidi Gjermundsen

Gezien in : Schuur

L'Amour Ouf (aka Beating Hearts) - Gilles Lelouche

L'amour ouf op IMDb (7,0)
 L'Amour Ouf op Moviemeter (3,12)

L'amour ouf op Wikipedia

Romantische komedie? Wikipedia is een beetje in de war, denk ik, of tenminste de bijdrager van dit stuk op de online encyclopedie. Dat romantische, daar kan ik nog wel inkomen, maar komedie wordt het nergens. Daarvoor is de film te hard, te heftig. Maar tjongejonge, wat een heerlijke film en wat een sterk spel. Opnieuw brengt Adele Exarchopoulos (oa La vie d'Adele) een karakter voor het voetlicht dat rust uitstraalt maar van binnen kookt, Machtig is haar expressie op de momenten dat ze bevraagd wordt over haar gedachten. Regisseur Gilles Lelouche trekt alles uit de kast om - net op het moment dat de film in een harde misdaadfilm dreigt te eindigen - dit fraaie "pieken en dalen"- liefdesdrama een alleszins bevredigende afloop te geven.
(Enneh: wat een heerlijke muziek in deze film)

Schijnheiligheid is het beste alibi.

De tiener Jackie zit er helemaal niet op te wachten, op die aandacht van dat straatschoffie dat haar steeds opwacht bij de schoolbus. Jackie is net van school veranderd nadat het op de vorige school misging; Jackie sombert nog veel over het ongelukkige verlies van haar moeder, een voor haar traumatische ervaring. Haar lieve vader probeert wat ie kan om zijn dochter bij de les te krijgen en voor te bereiden op een goede toekomst maar het pakt nog niet zo goed uit: Jackie kan weliswaar goed leren maar droomt zich nog steeds teveel af tijdens de lessen en tijdens het verplichte huiswerk. 

Een deel van die mijmering spendeert ze aan datzelfde straatschoffie: de energieke Clotaire - een school dropout- is aan alle kanten bloedirritant, maar ook lief en grappig. Jackie gaat goed op de aandacht en laat zich stap voor stap veroveren, terwijl ze weet dat Clotaire gemaakt is voor onrust en ophef. De romantische seks-in-de-korenvelden-periode maakt dan ook al gauw plaats voor verkilling, als Jackie steeds meer op het tweede plan (b)lijkt te komen: Clotaire is het kattenkwaad voorbij en heeft zich laten inpalmen door een regionale misdaadorganisatie. Zijn aandacht voor Jackie verslapt, hij gaat voor het grote geld. Dat gaat natuurlijk mis, Clotaire draait langdurig de bak in. Eerst nu moet blijken hoe sterk hun liefde was: blijven ze aan elkaar denken, blijven ze elkaars namen noemen? De tijd heelt vele wonden, maar allemaal...?

Schijnheiligheid is het beste alibi.

Met: Francois Civil, Adele Exarchopoulos, Malik Frikah, Mallory Wanecque, Alain Chabat, Benoit Poelvoorde

FIN - song : Foreigner - Urgent

Gezien in : Cinema Oostereiland

The sun is also a star - Ry Russo-Young

The sun is also a star op IMDb (5,9)
 The sun is also a star op Moviemeter (2,93)

Hoopvolle film over jongeren die op een beslissend punt in hun leven staan. Zachtjes raakt deze film (boekverfilming) Amerikaanse maatschappelijke problemen aan (integratie, carrière, ambitie, onderwijs) maar de voornaamste boodschap is toch wel dat men ook de lastigste heuvels in ieder geval ten dele kan beklimmen en dat toeval daarbij een grote rol kan spelen.. 

Terwijl haar ouders het al hebben opgegeven, gelooft de jonge Natascha nog in een laatste kans. Nog een keer wil ze proberen om het gedwongen vertrek van haar ouders te voorkomen. Haar Jamaicaanse ouders hebben alle procedures doorlopen maar hun verblijf in de Verenigde Staten eindigt morgen. Yara besluit nog één keer langs de advocaat te gaan om hun zaak te bepleiten. Zij wil straks natuurkunde gaan studeren, haar ouders werken maar het lijkt allemaal niet te mogen baten.

Daniel zorgt dat hij goed voorbereid is: vandaag een belangrijk gesprek over een plek op de universiteit. Als ie die plek krijgt, kan hij de artsenstudie volgen die zijn Koreaanse expat-ouders zo vurig voor hem wensen. Papa runt een mini-markt, Daniel's broer werkt daar ook, de carrière en de American Dream moet dus van Daniel komen. Strak in het pak, goed voorbereid gaat hij op pad.

Eenmaal onderweg schiet hij te hulp bij een fietser die wordt afgesneden en direct daarna weet hij een jong meisje te behoeden voor oversteken zonder te kijken. Dat meisje, dat is natuurlijk Natascha. Beiden staan aan de grond genageld: ze zien allebei een interessant, jong, knap en ambitieus mens tegenover zich. Ze polsen hun kansen; het duurt nog even voordat elk van hen naar zijn/haar gewichtige afspraak moet. Ze hebben dus even de tijd om elkaar te leren kennen, ze brengen de dag met elkaar door. Een ontmoeting met grote gevolgen.

Met: Yara Shahidi, Charles Melton, JJohn Leguizamo

FIN - song : Bazzi - Paradise

Life itself - Dan Fogelman

 Life itself op IMDb (6,9)

Life itself op Moviemeter (2,94)

Gisteren teruggezien. Was eerst nog niet helemaal zeker of ik deze nu wel of niet gezien had (quotum regelen, Begt! ) , des te blijer ben ik dat ik nu achteraf op dezelfde conclusie uitkom als destijds: het begin is ijzersterk, nog steeds. Naarmate de film in meerdere delen raakt opgeknipt, wordt de film wat romantischer van toon en komt mijn interesse in de knel. 
En ik laat me toch steeds weer verrassen door het acteerwerk van Oscar IsaacOscar Isaac, die ik in de ene rol een mooiboy vind en in de andere een psychopaat. En soms allebei. 

Mijn recensie van destijds:recensie 2018 Life Itself

Napoleon - Ridley Scott

Napoleon op IMDb (6,8)

Napoleon op Moviemeter (3,20)

Het lukte mij niet om goed in de film te komen, terwijl ik daar toch 3,5 uur de tijd voor had. Mij werd niet geheel duidelijk wat Ridley Scott met deze film voor ogen had: uiteraard is Napoleon een van de interessantste figuren uit de wereldgeschiedenis, maar Scott lijkt niet te kunnen kiezen tussen de bekendere kant van de kleine keizer (namelijk die van briljant strateeg) en de minder geweten kant (die van gekwetste minnaar in een veeleisende relatie). Het maakte dat ik afwisseld voor de ene kant niet de interesse kon opbrengen omdat ik meer van de andere kant wilde weten. Maar dan nog: het blijft geschiedenis en dat wordt dan ook regelmatig groots weergegeven en dito geacteerd (zowel Phoenix als Kirby leveren hoog kwalitatief werk af). 

Frankrijk, einde 18e eeuw. Terwijl het land herstelt van de bloederige jaren van de revolutie komt gestaag een Corsicaanse legerleider naar voren die met uitgekiende strategieën de ene na de andere slag voor zich weet te winnen. Zijn carrière sprint dan ook van kapitein naar generaal naar machthebber, een groeispurt die er uiteindelijk toe leidt dat meneer Bonaparte zichzelf tot keizer kroont. Politieke tegenstanders worden moeiteloos uit de weg geruimd, Napoleon duldt niemand op zijn pad van heerschappij.

Niemand, nou ja toch wel: hij heeft de schone courtisane Josephine ontmoet, Zij wijdt hem min of meer in in het liefdesleven, een geste waarvoor Napoleon zijn leven lang zijn dankbaarheid zal tonen. Sterker nog: wanneer hij in Egypte een robbertje aan het knokken is met de Engelsen (met oa een potsierlijke scene rondom de pyramides als gevolg), duikt  Josephine ondertussen het bed in met haar minnaar. Nappie keert versneld terug en botviert zijn gekwetste gevoelens op zijn vrouw. Ze bijt echter meer van zich af dan hem lief is: ze werpt hem voor de voeten dat hij helemaal niets is zonder haar. Al die smachtende brieven, al die aandacht: ze tonen een grote afhankelijkheid in die onaantastbare man. Napoleon vergeeft en richt zich op het voortbestaan van zijn grote rol: er moet een erfgenaam komen, koste wat kost. Josephine moet aan de bak, maar het wordt lastig gemaakt doordat haar man steeds maar op wereldtournee gaat: veldslagen in Oostenrijk, barre tochten met wisselend succes in Rusland en uiteindelijk een meesterproef van strategie rond het Belgische Waterloo. Lukt het hem om zich op de strijd te concentreren of spelen de perikelen van het echtelijk bed te zeer door zijn hoofd? Hij komt geen steek (!) verder zo.

Met : Joaquin Phoenix, Vanessa Kirby, Ben Miles, Rupert Everett, Paul Rhys, Matthew Needham

FIN - song : Martin Phipps - Napoleon's piano 

Barbie - Greta Gerwig

Barbie op IMDb (7,6)
 Barbie op Moviemeter (3,28)

Het lukt me niet om een veroordelende recensie te schrijven over deze film, hoe opzichtig plat hij ook bij vlagen is. De film kent simpelweg een constructieve en vooral vermakelijke verteltrant, waardoor er voor zowel liefhebbers als haters voldoende overblijft om zich (iets minder dan) twee uurtjes te laten vermaken. Regisseur Gerwig liet al eerder zien eenvoudige verhaaltjes op een boeiende manier te kunnen vertellen (waarbij ze zelfs een Oscar in de wacht wist te slepen voor haar "Little Women").

Het zonnige en ongecompliceerde leven in Barbieland raakt sleets, Barbie maakt zich zorgen. Ze kan er de vinger niet opleggen waar dat door komt, maar al snel leren we dat dit komt door iemand in The Real World. Die heeft er blijkbaar voor gezorgd dat Barbie sombere gedachten over de dood heeft, dat ze zich zorgen maakt over het verval van haar schoonheid en zelfs het risico op cellulitis op haar lange hooggehakte benen. 

Barbie beseft dat er maar één manier is om dit op te lossen: ze zal naar de mensenwereld moeten reizen. De door haar enigszins verwaarloosde Ken, die volhardend zijn liefde aan Barbie probeert te verklaren, reist met haar mee. Aanvankelijk om haar te helpen, maar al snel komt hij tot het besef dat er een andere rol voor hem klaarligt dan het louter volgen van zijn droomvrouw. Ken staat op voor zichzelf en reist terug naar Barbieland om de rol van de man in het algemeen en die van hemzelf in het bijzonder wat meer vooraanstaand te maken dan hij tot nu toe was. We gaan in de richting van een "battle of the sexes". 

Gerwig houdt vaart en humor in de film, waarbij vooral het consequent hameren op de verwachtingen binnen de rolpatronen ter discussie wordt gesteld. Niet diepgaand, gewoon licht ironisch. Goed te doen.

Met : Margot Robbie, Ryan Gosling, Emma Mackey, Will Ferrell, Kate McKinnon, Dua Lipa

FIN - song : Nicki Minaj, Ice Spice & Aqua - Barbie World

Almost Friends (aka Holding Patterns) - Jake Goldberger

Almost Friends op IMDb (5,8)

Almost Friends op Moviemeter (2,80)

Lekker zoetsappig jongerendrama, dat dan wel als komedie geafficheerd wordt maar eerder de schrijnende illustratie van haast onbereikbare tienerliefde weerspiegelt. 

De als kindacteur begonnen Freddie Highmore (oa Charlie & the Chocolate Factory) speelt hier Charlie, een oprecht vriendelijke jongeman die te verlegen en te bescheiden is om zijn eigen dromen en wensen na te jagen. Zijn goede vriend Ben, zijn moeder, zijn na jaren weer eens opduikende vader: allemaal proberen ze Charlie te overtuigen van zijn goede kwaliteiten, allen vragen ze wat hem weerhoudt zijn dromen na te jagen.

Een van die dromen (een goede chef-kok worden) heeft hij na het winnen van een prijs in een contest achter zich gelaten, hij beperkt zich tot het dagelijks koken voor zijn moeder en stiefvader en voor zijn olijke broertje. Die laatste lijkt de enige die af en toe een glimlach op Charlie's gezicht tovert. 

Nou ja, de enige: plots blijkt dat leuke meisje van de lokale koffietent ook heel erg interessant. Maar ja, die heeft natuurlijk een vriendje, een stoere sporter. Charlie houdt dus gepaste afstand maar kan het toch niet laten stukje bij beetje met het knappe meisje in gesprek te komen. Hij wandelt met haar, ontmoet haar op diverse gelegenheden en ziet zijn aandacht ook steeds door haar bevestigt. Hoewel ze voor Charlie onbereikbaar lijkt te blijven, schroeft Charlie het aantal bezoekjes aan de koffietent op, al was het maar om zijn eigen zelfverzekerdheid wat op te schroeven. Dat komt hem later goed van pas, als zijn vader het gezin een nare streek levert. In korte stappen wordt Charlie ineens volwassen. 

Met : Freddie Highmore , Odeya Rush, Christopher Meloni, Haley Joel Osment

FIN - song : Joe Purdy - Wash away 

Mothering Sunday - Eva Husson

Mothering Sunday op IMDb (6,9)

Mothering Sunday op Moviemeter (2,69)

De helft van de film loopt ze in haar gladde pakkie door het beeld, de Australische Odessa Young. Ze doet dat zelfverzekerd en met een mate van trots die intrigeert. Want het personage dat ze speelt - het jeugdige weesmeisje Jane Fairchild, die als dienstmeisje bij een aristocratische familie werkt- geeft daar minder aanleiding toe dan je zou verwachten. 

"Mothering Sunday" is een traditionele vrije dag in de adellijke wereld, waar al het personeel de gelegenheid krijgt om terug naar huis te gaan en een dag door te brengen met de familie. Maar ja, Jane heeft helemaal geen familie, ze is ooit te vondeling gelegd bij een weeshuis en heeft dus helemaal geen idee waar ze haar ouders zou moeten zoeken. Haar vriendelijke en bedeesde werkgever, de adellijke Mr Godfrey Niven, geeft haar geld mee om iets leuks te doen die dag. Ze besluit te gaan fietsen. 
Al snel komen we er achter waar ze heen fietst: ze fietst naar het kasteeltje van de Sheringhams, waar de jongste zoon op haar wacht. Deze sympathieke jongeman, Paul geheten, studeert voor advocaat en staat op het punt van trouwen. Dat huwelijk gaat een verplichting worden voor Paul, hij ziet niets in de voor hem gearrangeerde bruid Emma. Veel liever geeft hij zich over aan emotionele seks met Jane, die hij als vrouw vele malen interessanter vindt. Jane is poëtisch en literair geïnteresseerd terwijl gravin Emma overduidelijk te hooghartig en verwend is om nog normaal met mensen om te kunnen gaan. 
Paul heeft zijn familie gezegd dat hij zich later op die dag zal voegen bij de picknick-lunch die de drie aristocratenfamilies die dag hebben besproken. Paul moet eerst studeren, zegt hij, en studeren doet ie: hij leert aandachtig elk plekje van Jane's weelderige lichaam uit het hoofd, ze hebben meermalen seks voordat hij zich aankleedt om tegen zijn zin naar de lunch te gaan rijden. Onmogelijke liefde is het, beiden zullen na de wellustige daad moeten schikken in de voor hen elk uitgestippelde maatschappelijke rol.

Als kijker voel je elke zucht, elke blik, elke spanning mee omdat er enorm dicht op de huid gefilmd wordt. Letterlijk zelfs. Het maakt de film tot een droomachtige ervaring, vooral door de manier waarop wij - een aantal jaren later- met Jane meelezen hoe zij haar ervaringen van die dag in haar eerste boek opschrijft. 

Met : Odessa Young, Josh O'Connor , Colin Firth, Olivia Colman

 FIN - song : EasilyLedBalloon - Seventh heaven 

The Hunchback of Notre Dame - Peter Medak

The Hunchback of Notre Dame op IMDb (6,1)
 The Hunchback of Notre Dame op Moviemeter (2,66)

Hoewel deze week voor een groot gedeelte in het teken staat van film, was gisteren de enige avond dat ik daadwerkelijk een film kon bekijken. We hadden filmclubavond en dat is altijd bijzonder interessant. Niet alleen de keuze van de gastheer is reden voor gespreksstof , veel meer zijn dat de motivaties waarom hij die keuze maakt (en uiteraard de randverhalen die van zowel zijn kant als de onze opkomen). Als ik u vertel dat het gisteren al vóór het kijken van de film ging over social media, stedenbouw langs de Rijn , de aan de kerkdeur gespijkerde verklaringen van Maarten Luther en het eeuwenoude gegeven van geld en macht , dan weet u dat deze filmclub zijn waarde al menigmaal bewezen heeft. 

Dat was voor mij dan ook de reden dat ik de avond goed doorkwam, van de film zelf moest ik het niet hebben. Want hoewel deze versie wel degelijk goede acteermomenten bevatte en het in beginsel natuurlijk een sterk socialistisch verhaal blijft (Victor Hugo schreef het), had ik wel moeite met de drakerigheid die steeds de kop op stak. Iets te veel platte gedachtenromantiek, iets te makkelijk switchend. Maar uiteraard beoordelen we films ook vaak op de vraag: zal het goede het kwade overwinnen? Dat kwam ten dele uit, maar dat heeft u natuurlijk allang al van Walt Disney gehoord. 

Dom Frollo is een hardvochtige bisschop die toch nog over enig hart blijkt te beschikken wanneer hij zich ontfermt over een vondeling die op de trappen van zijn Notre Dame-kathedraal is neergelegd. Parijs is nog arm, Parijs is horig en gelovig, de koning en de adel staan nog ver boven het volk verheven. En de kerk zorgt daarbij dat haar stevige positie tussen die beide groepen in zo onaangetast mogelijk blijft. 
25 jaar later: de harde bisschop strijdt tegen de opkomst van de boekdrukkunst omdat die het volk de gelegenheid kan geven kennis te vergaren en meningen te ontwikkelen. Het volk mort, de zigeuners voorop. Onder hen de ravissante danseres Esmeralda, die met haar bewegingen op het kerkplein het hoofd van de harkerige bisschop op hol brengt. Niet alleen zijn hoofd overigens, hoog in de toren schuifelt de ongelukkige Quasimodo rond. De vondeling van destijds is uitgegroeid tot een volwassen man , die vanwege zijn onooglijke verschijning de bevolking niet onder ogen durft te komen. Hij luidt de klokken en bekijkt verder alles wat er gebeurt op het plein. Ook hij is onder de indruk van Esmeralda, al weet hij dat nooit zal zijn wat hij op dat moment bedenkt. Alles verandert en komt in een stroomversnelling wanneer Quasimodo de arme zigeunerin ontzet als zij door soldaten van de koning dreigt te worden gearresteerd. In plaats van Esmeralda wordt nu Quasimodo vastgezet en bestraft: het begin van de totale omwenteling. 

Met : Mandy Patinkin, Richard Harris, Salma Hayek

Licorice Pizza - Paul Thomas Anderson

Licorice Pizza op IMDb (7,9)

Licorice Pizza op Moviemeter (3,85)

Op geen mijlen afstand benadert deze film de impact van "Magnolia" of "There will be blood"  maar toch he: wat maakte PT Anderson weer een heerlijke film. Anders dan in genoemde voorgangers kiest Anderson hier voor een lichtvoetig verhaal waarbij het vooral draait om sfeer. En, het moet gezegd: hij slaagt daar volledig in. Vermakelijk, onderhoudend, de vaart erin en ook nog eens ontwapenend acteerwerk van twee nieuwe sterren. Aandoenlijk is het om Cooper Hoffmann te zien bewegen en blikken als twee druppels water met zijn betreurde vader Philip Seymour Hoffmann. Maar de absolute ster van deze film, de tintelfrisse spil van deze ruim 2 uur vermaak is Alana Haim, een van de zingende zusjes die de folkpop-band HAIM vormen. (de zussen spelen overigens ook in deze film de zussen, zoals de filmouders van de Haimpjes ook in het echt de ouders zijn). Alana zorgt voor een glimlach, zorgt voor tempo en lijkt onbevreesd de battle met de camera aan te gaan. 

Het verhaal is oersimpel, doch meeslepend: een 15-jarige jongen ziet bij de jaarlijkse schoolfotosessie de vrouw van zijn dromen. Hij is er zeker van dat zij later als Mrs Gary Valentine zal worden aangekondigd. Maar de leeftijd is het grote probleem: Gary is 15 , Alana is 25.
Aanvankelijk vindt ze hem een grote praatjesmaker, maar verdomd: Gary maakt wel bepaalde dingen waar. Hij is een acteur in wording, heeft al enig geld om handen en is kind aan huis in de plaatselijke restaurants. Cola in plaats van alcohol, maar Gary weet dat dit slechts een kwestie van tijd is. Onvermoeibaar maakt hij Alana het hof, maar zij kan en mag niet toehappen: een relatie met een minderjarige zou strafbaar zijn, ook in het wat vrijere Los Angeles van de jaren 70. Ze vindt Gary echter wel heerlijk als gezelschap, de jongen is inventief en lief, hij durft te dromen. 
Terwijl Alana moeite doet om liefde en waardering te zoeken bij volwassener mensen, keert ze steeds weer teleurgesteld terug bij dat lieve en aandachtige jochie en zijn vriendjes. Onophoudelijk verzint Gary bezigheden en zelfs bedrijfjes om Alana maar duidelijk te tonen dat hij het echt helemaal gaat maken. Waarmee, dat blijkt later wel. 

Een visueel feestje, heerlijke soundtrack, vintage kleding en vormgeving. Paar illustere bijrollen van Sean Penn, Tom Waits en een ridicule Bradley Cooper, deze film heeft het allemaal. Het is vermaak, puur vermaak. 

Met : Cooper Hoffmann, Alana Haim. 

 FIN - song : Taj Mahal - Tomorrow may not be your day