Alexandra's Project - Rolf de Heer

Alexandra's Project op IMDb (6,5)

Alexandra's Project op Moviemeter (3,26)

"Lang zal ie leven, lang zal ie leven, lang zal ie leven in de gloria.". Het is feest, zou je denken, maar aan alles is te zien dat Alexandra de gelukwensen voor haar man Steve maar met moeite over de lippen krijgt. 

Steve krijgt een cadeautje maar moet al snel naar zijn werk. Alexandra blijft met de kinderen achter en richt zich op de slingers en overige versieringen. Terwijl Steve een bijzondere dag op kantoor beleeft (inclusief de aankondiging van een promotie) , maakt Alexandra het zwaar beveiligde huis op voor een bijzondere verrassing. 
Bij thuiskomst treft Steve aanvankelijk niemand aan: geen kinderen die hem om de broekspijpen springen maar ook geen Alexandra die hem om de hals valt. De lampen zijn onklaar gemaakt, de kamer is verduisterd, wel hangen er slingers en ligt er een klein cadeautje. Uitpakken!

In het pakketje zit een videotape, met sierlijke letters "Play Me" erop geschreven. Steve krijgt de opdracht eerst een biertje te pakken en er eens lekker voor te gaan zitten. Eenmaal gesettled ziet hij de kinderen in beeld, die samen met hun moeder proosten en zingen voor de jarige jobhopper. De vreugde van Steve bij het zien van dit alles laait hoger op als Alexandra de kinderen uit beeld dirigeert en aan een heuse striptease begint. Zwetend en zuchtend zit Steve in zijn stoel, totdat Alexandra de performance onderbreekt en tegen de camera zegt: "Steve, en nu wij: we moeten praten.". Het feestje van Steve verandert stap voor stap in een horrorscenario. Alexandra lucht haar hart op ongewone en vooral radicale wijze. 

Met : Gary Sweet, Helen Buday, Bogdan Koca

The Hunchback of Notre Dame - Peter Medak

The Hunchback of Notre Dame op IMDb (6,1)
 The Hunchback of Notre Dame op Moviemeter (2,66)

Hoewel deze week voor een groot gedeelte in het teken staat van film, was gisteren de enige avond dat ik daadwerkelijk een film kon bekijken. We hadden filmclubavond en dat is altijd bijzonder interessant. Niet alleen de keuze van de gastheer is reden voor gespreksstof , veel meer zijn dat de motivaties waarom hij die keuze maakt (en uiteraard de randverhalen die van zowel zijn kant als de onze opkomen). Als ik u vertel dat het gisteren al vóór het kijken van de film ging over social media, stedenbouw langs de Rijn , de aan de kerkdeur gespijkerde verklaringen van Maarten Luther en het eeuwenoude gegeven van geld en macht , dan weet u dat deze filmclub zijn waarde al menigmaal bewezen heeft. 

Dat was voor mij dan ook de reden dat ik de avond goed doorkwam, van de film zelf moest ik het niet hebben. Want hoewel deze versie wel degelijk goede acteermomenten bevatte en het in beginsel natuurlijk een sterk socialistisch verhaal blijft (Victor Hugo schreef het), had ik wel moeite met de drakerigheid die steeds de kop op stak. Iets te veel platte gedachtenromantiek, iets te makkelijk switchend. Maar uiteraard beoordelen we films ook vaak op de vraag: zal het goede het kwade overwinnen? Dat kwam ten dele uit, maar dat heeft u natuurlijk allang al van Walt Disney gehoord. 

Dom Frollo is een hardvochtige bisschop die toch nog over enig hart blijkt te beschikken wanneer hij zich ontfermt over een vondeling die op de trappen van zijn Notre Dame-kathedraal is neergelegd. Parijs is nog arm, Parijs is horig en gelovig, de koning en de adel staan nog ver boven het volk verheven. En de kerk zorgt daarbij dat haar stevige positie tussen die beide groepen in zo onaangetast mogelijk blijft. 
25 jaar later: de harde bisschop strijdt tegen de opkomst van de boekdrukkunst omdat die het volk de gelegenheid kan geven kennis te vergaren en meningen te ontwikkelen. Het volk mort, de zigeuners voorop. Onder hen de ravissante danseres Esmeralda, die met haar bewegingen op het kerkplein het hoofd van de harkerige bisschop op hol brengt. Niet alleen zijn hoofd overigens, hoog in de toren schuifelt de ongelukkige Quasimodo rond. De vondeling van destijds is uitgegroeid tot een volwassen man , die vanwege zijn onooglijke verschijning de bevolking niet onder ogen durft te komen. Hij luidt de klokken en bekijkt verder alles wat er gebeurt op het plein. Ook hij is onder de indruk van Esmeralda, al weet hij dat nooit zal zijn wat hij op dat moment bedenkt. Alles verandert en komt in een stroomversnelling wanneer Quasimodo de arme zigeunerin ontzet als zij door soldaten van de koning dreigt te worden gearresteerd. In plaats van Esmeralda wordt nu Quasimodo vastgezet en bestraft: het begin van de totale omwenteling. 

Met : Mandy Patinkin, Richard Harris, Salma Hayek

Choses secrètes (aka Secret Things) - Jean-Claude Brisseau

Choses Secrètes op IMDb (6,1)

Choses Secrètes op Moviemeter (3,04)

Seks is een wapen. De jonge Sandrine krijgt dat in de gaten als ze vanaf haar plekje achter de bar haar collega Nathalie een opwindende zelfbevrediging-act ziet weggeven waardoor de gemoederen in het theaterbarretje danig verhit raken. Als de dames weigeren op verdere verzoeken van de bareigenaar in te gaan, worden ze op straat gegooid. Weg inkomsten, weg bestaanszekerheid. 

De twee smeden een duivels plan. Ze ontwikkelen een vorm van verleiding die dusdanig onweerstaanbaar zal zijn dat de mannen (altijd mannen) die het voor het zeggen hebben genoeg steken zullen laten vallen om de dames een machtspositie te laten veroveren. Nathalie is de lerares, Sandrine de gretige leerling. Het begint met straatacts , met heimelijke vervulling van hun lusten op metrostations en bordessen. Zo stiekem mogelijk, maar net opvallend genoeg om aandacht te trekken.

Als zij eenmaal hun act geperfectioneerd hebben, begint het grote werk. Ze gaan op zoek naar mannen met macht, naar directeur en managers die na een gestage inwerkperiode ongetwijfeld gaan vallen voor de al dan niet subtiele verleidingskunsten van de dames. Sandrine werkt zich op tot privésecretaresse van een manager op een handelsbureau, die ze langzaam maar zeker haar web weet in te trekken. Als deze monsieur Delacroix eenmaal losgeweekt is van vrouw en gezin en niet meer zonder hunkering kan functioneren, zet Sandrine de stap naar het volgende station: de baas van Delacroix is de onuitstaanbare én onweerstaanbaar knappe Christophe, zoon van de grote directeur. Christophe is een verwend ventje met duivels morbide trekjes die al snel laat blijken dat hij het spel van de dames misschien wel beter kan spelen dan zij zelf. 

Met : Sabrine Seyvecou, Coralie Revel , Roger Miremont, Fabrice Deville, Blandine Bury   

 FIN - song : John Eliot Gardiner - Funeral Sentences for the death of Queen Mary II Z.27

Wall Street : Money Never Sleeps - Oliver Stone

Wall Street: Money Never Sleeps op IMDb (6,2)

Wall Street: Money never Sleeps op Moviemeter (2,82)
 

Filmclub-avond gisteren, we zaten weer fijn bij onze nestor-gastheer. Na een aarzelende start en de traditionele inleiding schotelde hij ons het volgende verhaal voor. 

We zijn ongeveer een decennium verder. Gordon Gekko komt vrij na zijn veroordeling voor financiële malversaties. Zijn dochter Winnie is ondertussen een volwassen vrouw die niets van haar vader wil weten sinds het overlijden van haar broer, wiens dood ze haar vader verwijt. 

Winnie's vriendje Jake is gek genoeg net zo'n type als haar vader, maar dan in de dop. Gek op geld, eigenlijk vooral op nog meer geld. Financiën zijn een spel voor dit soort mensen (bijna altijd mannen) die laveren tussen aandelen, investeringen, schulden en kredieten. Ergens in dat schijvenspel vinden ze telkens mogelijkheden om van iets niets te maken , om van een min een dikke plus te maken. Jake is een coming man in dit spel, de directeur van zijn aandelenbank behandelt hem als protegé. 

Een andere grote speler in dat wereld, Bretton James, is de gehaaidste van allemaal. Hij brengt een gerucht in de wereld dat de aandelen van Jake's werkgever in no time dermate doet kelderen dat deze het bedrijf voor veel te weinig geld verkoopt aan James. Waarna hij voor de aanstormende metro springt. 

Jake zint op wraak en heeft door dat hij James maar op één manier kan aanpakken: hij moet hetzelfde doen, hij moet diens vermogen aan het wankelen brengen. Daartoe schakelt hij zijn schoonvader in, heimelijk natuurlijk want dochterlief houdt de oude boef op afstand. Terwijl Jake in geheime ontmoetingen met Gekko langzamerhand de tools in handen krijgt om James te belazeren, probeert hij tegelijk ontmoetingen te regelen tussen zijn aanstaande vrouw en haar vader. Iedereen heeft iedereen nodig, ook Winnie kan voor haar werk wel een investeerder gebruiken. Besmet geld komt van alle kanten, iedereen wordt er beter van. Of nee, laat ik dat anders zeggen: uiteindelijk komt iedereen bedrogen uit en wordt niemand er beter van. Of toch? 

Tussen het best ingewikkelde script door zat ik zeer te genieten van gedegen acteerwerk, niks op aan te merken in deze financiële thriller. Met als cadeautje de superieure mimiek van Carey Mulligan, op wiens gezicht elke keer weer nieuwe emoties te lezen zijn. 

Met : Shia Labeouf , Carey Mulligan , Michael Douglas, Josh Brolin

 FIN - song : David Byrne - Home

Mulholland Drive - David Lynch

 Mulholland Drive op IMDb (7,9)

Mulholland Drive op Moviemeter (3,80)

Herzien, na 20 jaar weer. Het blijkt de all time favourite van de gastheer van de filmclub te zijn, dus kregen we deze gisteravond voorgeschoteld. Een belevenis werd het, nog rijker dan de eerste keer dat ik hem zag. 

Een mozaïekfilm zoals mozaïek eigenlijk niet bedoeld is. Weliswaar lopen de levens van een aantal personages in elkaar over zoals bij andere mozaïekfilms, maar Lynch zou Lynch niet zijn als ie die factor niet zou compliceren: de hoofdpersonages uit het eerste deel van de film komen elkaar aan het eind van de film opnieuw tegen, maar dan vanuit een diametraal gestelde rol en persoonlijkheid. Het verwart, en het verwart op meesterlijke wijze. Het lijkt de bedoeling van de regisseur om gedurende de film opgebouwde zekerheden en verwachtingen geheel onderuit te halen, te demonteren eigenlijk. Dit brengt met zich mee dat je je gaat afvragen welk deel van de film nou echt is en welk deel fictie. Of , ook mogelijk: dat het allebei echt is en allebei fictie. Ik kwam er 20 jaar geleden al niet uit. En gisteravond ook niet. 

Vlakbij Hollywood , op Mulholland Drive, gebeurt een ernstig auto-ongeluk. Een vrouw overleeft de crash als enige en zwerft verdwaasd naar de buitenwijken van Los Angeles. Ze duikt onder in een kort daarvoor verlaten huis, ze ziet de bewoonster met vele koffers voor enige tijd vertrekken. 

Daags erna duikt Betty, het nichtje van die vertrokken vrouw, op in de woning: tante heeft haar onderdak verschaft zodat ze zich kan richten op het starten van haar acteercarrière.  Betty ziet dat de andere vrouw hulp nodig heeft: ze lijdt aan gebeugenverlies, weet niet meer wie ze is en hoe ze hier is gekomen. Betty helpt haar om stukje bij beetje iets over de toedracht van het ongeluk en daarmee kleine stukjes van de identiteit terug te krijgen. Beide vrouwen beseffen niet dat ze daarmee in een netelig spel belanden, een wespennest van mensen met duistere belangen.

Met : Laura Harrigan , Naomi Watts , Justin Theroux

The Theory of Flight - Paul Greengrass

The Theory of Flight op IMDb (6,6)
 The Theory of Flight op Moviemeter (3,11)

Gemiste kans alsnog benut. Afgelopen keer kon ik niet bij de filmclub-avond zijn , de innemende gastheer vond dat zonde en gaf me deze herkansing. Gisteravond dus met vrouw en met bevriend stel alsnog richting huisbioscoop in de binnenstad getogen. En dat was fijn, want de film was bijzonder. 

Richard is een mislukte kunstenaar die het padje een beetje kwijt is geraakt. Hij verscheurt zijn schilderijen, raakt zijn vriendin kwijt. En zijn richting ook. Zijn wens om te kunnen vliegen culmineert op een gegeven moment in een sprong vanaf het dak van een bankgebouw - met een zelfgemaakte deltawing op zijn rug. Deze verstoring van de openbare orde is een stap te ver en hij wordt veroordeeld tot een maatschappelijke taakstraf. 

Die doet hem belanden in de zorg voor Jane, een lichamelijk gehandicapte vrouw die al vele hulpverleners versleten heeft. Ze is slim maar cynisch, ze is een lastpak. Toch kan Richard het wel met haar vinden, hij begrijpt haar beter dan zijn voorgangers: net als hijzelf is Jane een dropout, staat ze naast en niet ín de samenleving. Steeds intenser wordt hun contact, ze voorziet Richard volop van kritiek als hij haar zijn volgende vliegtuig-bouwproject laat zien. Ze zijn een welkome aanvulling voor elkaar, totdat Jane de kans grijpt om haar grootste heimelijke wens te uiten naar Richard.

Met : Kenneth Branagh, Helena Bonham Carter, Gemma Jones , Holly Aird

FIN - song : John Hiatt- Have a little faith in me

Ein Lied von Liebe und Tod (aka Gloomy Sunday) - Rolf Schübel

 Ein Lied von Liebe und Tod op IMDb (7,8)

Ein Lied von Liebe und Tod op Moviemeter (3,86)

Een film die 22 jaar na verschijning op een 7,8 op IMDb staat, die laat zijn sporen na. Gek genoeg kende ik het bestaan van deze titel niet, ik was dan ook aangenaam verrast door de gastheer van de filmclub die ons deze gisteravond voorschotelde. Prachtig drama, met evenveel verstilde romantiek als heftige problematiek. En, dat vooral, met muziek die nog heel lang in je hoofd blijft tintelen. 

Boedapest is, kort voor de Tweede Wereldoorlog, een bruisende en statige stad met veel aandacht voor cultuur en culinaire verwennerij. Het restaurant van Laszlo Szabo speelt daar een voorname rol in: bezocht door intellectuelen en high brow zakenlui, met een hoogstaand culinaire kaart en ook nog eens dagelijks muzikale optredens. 

Szabo heeft een verhouding met zijn hoofdbediende, de bekoorlijke Ilona. Ilona doet met haar fraaie verschijning de harten van de bezoekers sneller kloppen, onder andere dat van de Duitse zakenman Kier die duidelijk niet alleen maar voor het heerlijke Rollfleisch in het restaurant komt. Als er na een reeks audities een nieuwe pianist in het restaurant wordt aangenomen, moet ook Szabo een stapje opzij doet. Ilona valt voor de intrigerende mystiek van Andras , die zelf ook moeite heeft zijn gevoelens voor de verkering van de baas te onderdrukken. Hij componeert zelfs een lied voor haar, een lied dat het leven van hen allen drastisch zal veranderen. 

Het "Lied von einen Traurigen Sonntag" krijgt eenieder die het hoort in haar greep. Andras bemachtigt een platencontract, zijn lied gaat frequent over de radio maar heef daarin een onbedoeld effect. De weemoedige klanken en het intense verdriet dat er uit spreekt , maakt dat veel mensen de hand aan zichzelf slaan: honderden mensen worden aangetroffen in hun kamer met het Lied van de Droevige Zondag op de platenspeler. 
Ilona verdeelt haar aandacht en haar fysiek gelijkelijk over haar twee mannen, die beiden de overtuiging hanteren dat ze "liever elk een halve Ilona hebben dan allebei géén Ilona". De drie-eenheid houdt stand, totdat de nazi's binnenvallen in Hongarije om ook daar hun gruwelijke anti-joodse machine in werking te zetten. Voor het trio wordt het extra lastig als de oude klant Kier opeens weer verschijnt, nu echter in een rol als Obersturmbahnfuhrer met een duidelijke opdracht. 
Zowel Laszlo als Andras doen moeite om uit de klauwen van de Duitsers te blijven, maar het net spant zich. Ilona ziet zich gedwongen een spil-rol te spelen, ze probeert de Duitse boot zo lang af te houden dat ze haar mannen in veiligheid kan brengen. 

Met: Erika Maroszan , Joachim Krol, Stefano Dionisi, Ben Becker

 FIN - song : Heather Nova - Gloomy Sunday

Noot: voor de film liet de gastheer ons de Gloomy Sunday versie horen van Billie Holiday. 78 toeren. Kippenvellend, wat een impact. 

Paradies : Glaube - Ulrich Seidl

Recensie Paradies:Glaube uit 2013 

Herzien, in het kader van de filmclub. Opnieuw heftig en prachtig. 

Cria Cuervos - Carlos Saura

Cria Cuervos op IMDb (8,0)
Fameus psychologisch drama dat we gisteren kregen voorgeschoteld tijdens onze filmclub. Onze gastheer zorgt altijd voor een thematische verrassing : we weten niet wat we te zien krijgen, we weten alleen een cryptisch omschreven onderwerp. "Vrouwen, moeders en kinderen" was het label van gisteravond. Maar dan weet je nog niks.

Cria Cuervos is een veelgeroemde film, een 8,0 op IMDb haal je niet zomaar. Klassiek jaren 70, klassiek vooral in het tijdsbeeld: de film is gemaakt aan het eind van het Franco-regime in Spanje. De worsteling met het fascisme zat het land - en vooral de bevolking - dwars.

Ana is een dromerig en gevoelig kind. Ze mist haar moeder, dat is wat het meest aan de oppervlakte ligt in haar handelen en denken. Ze ziet haar moeder verschijnen, niet alleen in haar dromen maar ook als ze maar even stevig haar ogen dichtknijpt. Ook haar vader overlijdt, aan het begin van de film al, maar die mist ze veel minder. Papa bemoeide zich niet met de opvoeding , papa had het veel te druk met werken voor het leger en met rokkenjagen. Papa was een egoïstische man die desondanks graag de baas wilde spelen. Moeder leed daaronder, was eenzaam en ziek. Het is voor Ana niet moeilijk om partij te kiezen.

Als haar beide ouders zijn overleden, komt een betrokken tante de zorg voor de kinderen over nemen. Goed bedoeld allemaal, maar Ana en haar zusjes vinden geen klik. Niet zoals ze die met mama hadden, niet zoals ze die met de schattige en warme huishoudster Rosa hebben. Door al het gebeurde is Ana veel en vaak met de dood bezig, te veel en te vaak voor zo'n jong meisje. Haar trauma ligt aan de oppervlakte.

Met : Ana Torrent, Geraldine Chaplin , Monica Randall , Florinda Chico

Naked - Mike Leigh

NAked op IMDb (7,8)
Begin jaren 90 zag ik deze al, in het kleine lokale filmhuisje. Kan me herinneren dat ik het een moeilijke, nihilistische film vond. Gisteravond hadden wij filmclub, waarbij we ons laten verrassen door de verantwoordelijke filmkeuze van onze gastheer. Komt ie met deze.
Ik kon hem aanmerkelijk beter hebben dan destijds: nihilistisch was het nog steeds, maar beter dan destijds doorzag ik de dubbele lagen en de boodschap die sociaalfilmer Mike Leigh er wellicht mee had. Geen makkelijke film, eerder ongemakkelijk zelfs, maar bij mij kwam ie gisteren goed binnen.

Johnny is een etterbak, een nietsnut die weinig beter weet te doen dan iedereen tegen zich in het harnas jagen. Slim is ie, dat zeker. Praten kan ie, dat ook. Maar empathie, nee , dat is niet zijn effort. Gek genoeg lukt het hem elke keer weer om mensen te ontmoeten die op een of andere manier vallen voor zijn praatjes en die hem onderdak en voeding verlenen. Dat is vreemd, omdat Johnny niet nalaat iedereen om zich heen te schofferen, of het nu de hand is die hem voedt of niet.
Hij komt vanuit Manchester naar Londen om een oude vriendin het leven zuur te maken en dat lukt aardig. Ten eerste doordat hij eerst haar huisgenoot te grazen neemt: liefdeloze , agressieve seks is de deur naar een nieuw tijdelijk onderdak. Het simpele - en constant dronken- meisje raakt verliefd, maar daar is het Johnny allemaal niet om te doen. Niet deze Sophie, maar haar huisgenote Louise is het mikpunt van zijn pesterijen. U en ik zouden weglopen, maar Louise lijkt het over zich heen te laten komen. Om uiteindelijk toch soeverein te heersen.

Veel karikaturen in de film: de vrouwen zijn zorgzaam, zijn heersend, zijn onderdanig of zijn hoer. De steeds terugkerende man is de duivel. De later tamelijk succesvolle regisseur Leigh speelt met allerlei verwijzingen naar literatuur en bijbel om een zorgelijk beeld van de Britse zelfkant te schetsen. Geslaagd.

Met : David Thewlis , Katrin Cartlidge, Lesley Sharp, Greg Crutwell , Claire Skinner

Lore- Cate Shortland

Gisteravond herzien, in het kader van de filmclub avonden. Opnieuw diep onder de indruk en postuum trots op mijn recensie van destijds :

https://begt.blogspot.com/2013/04/lore-cate-shortland.html
Recensie Lore 5 april 2013

L'uomo delle stelle (aka The StarMaker) - Giuseppe Tornatore

L'uomo delle stelle op IMDb (7,4)
Filmclub-avond gisteren, het werd weer een traktatie. "L'uomo delle stelle" is een hyper-Italiaanse, dus voor mij zeer fijne film. Drukte, gekte, absurdisme volop. Hoewel de film in de jaren 90 is gemaakt, ademt hij in alles een sfeer van laat-jaren 60 en van jaren 70. Stukjes Fellini en Scola sijpelen overal doorheen, en dat maakt het een bonte stoet van mafkezen die allemaal een klein bijrolletje spelen.
Hoofdrolspeler is dr. Joe Morelli, een man die voor de Universiale Studios het Italiaanse platteland afreist om nieuwe filmsterren te ontdekken. Tegen betaling kunnen de mensen als screentest een scene naspelen of een verhaal vertellen. We krijgen ze allemaal te zien: de ijdele zoon, de volkse (en publieke) vrouw, de boerenzoon, de politicus, de edelman, de windvaan en - uiteraard -de onschuldige maagd.
Elk vertellen ze hun verhaal, Morelli vindt er in elke stad wel een paar. Gretig biedt het volk zich aan in de hoop hiermee een weg uit hun miezerige en vooral armoedige bestaan te vinden. De zaken gaan goed voor Morelli en dat valt uiteraard ook anderen op: zowel criminelen als politieagenten azen op zijn centen en - belangrijker nog- op zijn reputatie. Morelli moet steeds sneller verkassen voor het dreigt mis te gaan. Er is er slechts één die hem door dik en dun steunt. U raadt het al: de jonge maagd Beata. Zij biedt zelfs meer aan dan alleen haar steun.

Met:   Sergio Castelitto, Tiziana Lodato

La bête - Walerian Borowczyk

La bête op IMDb (5,8)
Porno moest het zijn. Daar de gastheer van onze filmclub ons immer trakteert op de grote onderwerpen van het leven , was dit keer de seks aan de beurt. Baas B zou Baas B niet zijn als hij niet een langdurig verboden film in zijn bezit had die hij ons gisteravond "heimelijk" kon vertonen. Na afloop waren de meningen verdeeld: het amateuristische spel en het ietwat achterhaalde tijdsbeeld streden met de overtuiging dat er controversiële onderwerpen aan bod waren gekomen: seks en religie, bestialiteit en gearrangeerde huwelijken. Zelf stond ik meer aan de kant van de laatste mening, waardoor ik de bij vlagen zeer vreemde weergave voor lief nam. We praten over een andere tijd: Nederland was nog niet verder gekomen dan "Wat zien ik" en "Blue Movie" terwijl in diezelfde tijd dus films als deze in Frankrijk werden gemaakt. Verwijzingen naar middeleeuwse erotische literatuur, een erotische allegorie op het bekende "Belle en het beest" verhaal, pastoors met jonge jongetjes op schoot: het zat er allemaal in.

Verhaaltje kort : kasteelheer probeert wanhopig zijn wildeman-zoon aan de vrouw te krijgen en regelt een huwelijk met een ongewisse buitenlandse blondine, die duidelijk voor de status gaat. De vader knapt zijn zoon eenmalig fris op: knippen en scheren en een pak verhullen dat hier een beest van een man onder zit. Het wachten is nog op de kardinaal die het huwelijk moet inzegenen. Ondertussen kan het meisje maar niet wachten, ze gaat op onderzoek uit en merkt dat er vreemde dingen gebeuren in het kasteel.

Met : Lisbeth Hummel, Pierre Benedetti, Guy Trejan

Buddha collapsed out of shame (Buda as sham foru rikht) - Hana Makhmalbaf

Buddha collapsed out of shame op IMDB (7,4)
Filmclub-avond, de laatste van het seizoen. "Godsdienstwaanzin" was het onderwerp. En dat kwam binnen.
Hoewel prachtig geschoten en ontwapenend gespeeld (sorry voor de woordkeus) komt de gitzwarte ondergrond van deze film knalhard binnen. De pijn en de verdeeldheid, die mensen treft wanneer religieuze regels verkeerd worden geïnterpreteerd, zijn in deze film volop voelbaar. De gimmick van Hana Makhmalbaf (telg van de vooraanstaande Iraanse film-familie, waarin vader , broers en zussen allen regisseur zijn) is dat de hoofdrollen alleen voor kinderen zijn. In hun spel simuleren ze de grotemensenwereld . En dat geeft geen prettig beeld.

Bamyan, begin deze eeuw.
BaktayHazara- is een piepjong meisje dat gedwongen is voor haar jonge broertje te zorgen als mama op pad is om water en eten te halen. Ze is tamelijk jaloers op haar olijke buurjongetje Abbas die wél naar school mag en luid zijn woordjes en spelling declameert. Zo luid dat Baktay het de hele dag hoort.
Ze  besluit de stoute schoenen aan te trekken, ze gaat op pad om een schrift te kopen en daarmee zelf naar school te gaan. Maar hoe doe je dat, zonder geld en kennis?
Als ze het schriftje in handen heeft, grist ze snel de lippenstif t van mama mee, bij gebrek aan geld voor een pen. Met Abbas wandelt ze naar school maar pas dan merktt ze hoe "anders" ze is: meisjes horen niet naar school te gaan, zo wordt haar duidelijk gemaakt. En het groepje spelende jongens dat ze onderweg passeert, maakt dat gruwelijk duidelijk. Die spelen het oorlogs"spel" na en nemen Baktay gevangen. Ze verdient steniging immers, voor haar plannen om onderwijs te gaan volgen.

Het is ludiek gebracht , in deze film, maar de ondertoon is pure horror. Dat maakt de uitstekende film direct duidelijk

Met : Nihbakt Noruz, Abbas Alijome.

The Madness of King George - Nicholas Hytner

The Madness of King George op IMDb (7,2)
De maandagavondfilmclub was - iets dunner dan normaal - vereend in het statige herenpand in de binnenstad. De gastheer had ons gelokt voor een thema-avond over "Waanzin". Dat werd het.

T.m.o.K.G. is een euforische kostuumfilm , gebaseerd op waargebeurde feiten. 60 jaar lang werd Engeland geregeerd door een koning die last had van demonen, althans: van een ziekte die hem tot manie werd . Hij leed aan de aandoening Porphyria, een ziekte die bij de lijder stoffen losmaakt die hem tot waanzin drijven. In het geval van Koning Sjors leidde dat tot een onafgebroken woordenstroom, bloedirritant voor de toehoorders en bovendien een hinderpaal bij het vertonen van normaal gedrag. Zeker als dat gedrag het besturen van een land is.
We zitten in de fase dat de verre kolonie in het westen zich aan het onafhankelijk maken is onder de naam United States. Het gedrag van George verhindert kundig handelen waardoor het gemor begint. Van volk tot parlement gaat het over de gekke koning, maar vooral aan het hof is men verdeeld. Zelfs binnen zijn eigen familie is de positie van George onderwerp van twijfel, zijn oudste zoon (ook George) doet een poging hem van de troon te stoten. Die haalt doktoren in huis, palmt enkele parlementsleden in en weet zijn vader in opname te krijgen. Zijn moeder (een fijne rol van Helen Mirren) pikt dit echter niet en doet een laatste poging George uit het gekkenhuis te krijgen en daarmee zijn troon veilig te stellen. Daarvoor moet echter wel snel, heel snel, wat gebeuren.

Joyeus kostuumdrama, fantastisch acteerwerk , veel vaart en humor. 25 jaar oud, deze film, maar nog steeds is het een krachtig verhaal. Sterker nog: het bulkt van de analogieën met het huidige tijdsgewricht. Gedachten aan Brexit zijn niet ver weg, maar ook de hopeloze positie van de prins van Wales is zeer actueel.

Met : Nigel Hawthorne, Helen Mirren, Rupert Graves

Songs from the second floor (sänger fran andra vaningen) - Roy Andersson

Songs from the second floor op IMDb (7,7)
In de reeks filmavonden bij onze statige gastheer Butch was het gisteren tijd voor humor. De avonden vormen een mooie tocht langs de filmgeschiedenis. deze kan ook weer aan de fraaie galerij worden toegevoegd.

Hoewel er niet echt sprake is van een verhaal in deze absurdistisceh film, meen ik er toch een lichte aanklacht tegen onze huidige consumptiemaatschappij in te zien. Een maatschappij met zijn werkdruk, zijn welvaartsniveau en de daarbij behorende verplichtingen, een maatschappij die een hoge mate van toewijding van mensen verlangt. En dat kan niet iedereen waarmaken.

We maken een tocht langs zeer buitenissige personages, waaronder de mislukte goochelaar die daadwerkelijk mensen doorzaagt, de arts en zijn assistente die steeds kibbelen over hun verhouding, de zakenman die zijn zaak afbrandt om verzekeringsgeld op te strijken, diens ene zoon die na het schrijven van gedichten in een apathische staat van gekte is beland, diens andere zoon die op bijzondere wijze het werk van taxichauffeur combineert met een tomeloos alcoholisme, de man die na 30 jaar bij de baas wordt ontslagen , de man die dat ontslag aan iedereen moet aanzeggen.
Het is een fraai mozaïek wat zo op het eerste oog diep tragisch lijkt, maar wat uitermate humoristisch aaneen geregen wordt. Zeer vermakelijk, zeer wrang.

Met : Lars Nordh, Stefan Larsson, Bengt CW Carlsson

Die Blechtrommel - Volker Schlöndorff

Die Blechtrommel op IMDb (7,6)
Herzien. Bij toeval trouwens, want het was de keuzefilm van de gastheer van een filmclubje dat ik frequenteer. En daar werd ik blij van. Het is namelijk een belangrijke film gebleken: nog steeds wordt de film als referentie gebruikt of als inspiratiebron genoemd. En dat is een prestatie. Ik zag hem in 1980, volgens mij in het kleine theatertje naast de Balie waarvan ik de naam vergeten ben. Een opfrissing, derhalve.

We reizen naar Polen, naar Katsjoebië. Een deel van Polen waar van oudsher veel Duitsers wonen. En dat is een belangrijk detail, want de film speelt voor een belangrijk deel in het interbellum van begin vorige eeuw. Veel verwijzingen naar fascisme , veel uitingen van nazisme begeleiden het gezin en de leefomgeving van het jongetje dat we in deze film volgen. Oskar wordt geboren in een gezin waarbij de vader een Duitse bakker is, de moeder is geboren toevallige ontmoeting van een voortvluchtige man en Oskar's oma en waarbij een Poolse vriend van moeder Ecke Drei in een rare driehoeksverhouding is.
Oskar is een bijzonder jongetje: niet heel spraakzaam maar hij ziet alles, hij observeert volcontinue de mensen in zijn omgeving. Wanneer hij op een feestje opnieuw de romance tussen de Poolse man Jan Bronski en zijn moeder ziet, wanneer hij ziet hoe er op dat feestje gezopen en gebrald wordt, besluit hij dat hij nooit volwassen wil zijn: op 3-jarige leeftijd besluit hij niet meer te willen groeien. Daartoe stort zij zich van de trap, zodat zijn wervels beschadiging oplopen en hij inderdaad niet groter zal worden.
Na zijn herstel geeft Oskar alleen nog commentaar op de gebeurtenissen in dat bizarre gezin en die bizarre tijd door op zijn trommel te slaan en griezelig hoog te gaan gillen. Zodat de ruiten en de glazen springen en hij de aandacht heeft van heel de groep.
De nazi-tijd komt, de bevolking schaart zich achter hun nieuwe leider. En Oskar, die ziet het allemaal gebeuren. Hij wordt ouder, maar niet groter. Terwijl hij langzamerhand wel grote-jongens-interesses heeft.

Het is de film gelukt om ook na 40 jaar nog voor verwarring te zorgen. Petje af, nog steeds een indrukwekkende film.

The Last Picture Show - Peter Bogdanovich

The Last Picture Show op IMDb (8,1)

Filmavondje met filmofielen gisteravond. Onze gastheer had weer een bijzondere oude titel uit zijn collectie opgedoken.
De film heeft voldoende naam en faam, maar gek genoeg had geen van ons deze al gezien. Het werd smullen.
Midden jaren 50, de binnenlanden van de Verenigde Staten. Armoedige dorpjes, volkse figuren en een hard bestaan. Net verlost van het juk van de grote wereldoorlogen maar nog niet voldoende voorbereid op de grote vrijheidsstrijd van de jaren 60 en 70.
Maar men probeerde het natuurlijk wel: het grootste vermaak was de lokale bioscoop, alwaar je niet alleen bijzondere indrukken uit andere tijden en werelden kon aanschouwen, maar waar je ook in redelijke anonimiteit kon werken aan je ontluikende seksualiteit. In het donker zien ze je niet, immers, en achterin de zaal is bij menigeen het Frühlingserwachen tot uiting gekomen.
Sonny is zo'n jongeling en net als velen heeft hij verkering. Niet het mooiste meisje van het dorp, maar redelijk gewillig, dus dat is al heel wat. Liever liep hij met Jacy, maar het mooiste meisje van het dorp heeft al aangepapt met zijn beste vriend Duane. Zij ziet deze wat stoerdere bink als een mooie opstap naar de echte mannen, die haar dan ook tot een echte vrouw moeten maken.
Het gaat allemaal niet zonder slag of stoot: de verveling in het dorp zorgt voor irritaties tussen de vrienden en die battle of the sexes doen daar ook geen goed aan.
Sonny probeert zich even te verliezen in een relatie met een getrouwde vrouw, maar dat blijkt ook weer niet handig in een dorpje waar iedereen van iedereen alles weet.
De vrouwen manipuleren, de heren laten zich gewillig manipuleren en het kan niet anders of die onderhuidse spanning, die etterbult van saaiheid en voorspelbaarheid, barst weldra open.
Prachtig verfilmd, goed gesneden en belichte scenes. Ze maken deze film tot een goede ervaring, ondanks de naargeestigheid van het onderwerp. Onze gastheer vertelde dat de film destijds controversieel was en schokkende reacties opriep: niet alleen vanwege de paar ontblote scenes, maar vooral ook vanwege de onverholen kritiek op de kleinburgerlijkheid. Sterke film.

Met : Timothy Bottoms, Jeff Bridges, Cybill Shepherd, Ellen Burstyn

.