About my father - Laura Terruso

About my father op IMDb (5,8)
 About my father op Moviemeter (2,44)

About my father op Wikipedia

Doordat de man zoveel monumentale (en soms ook fenomenale) rollen heeft gespeeld, vergeef je Robert de Niro dat hij in de nadagen van zijn carrière voornamelijk nog luchtige komedies speelt (jaja, ik hoor het u zeggen: "En Zero Day dan?" Een goede laatste poging, zeg ik dan). Liever zien wij de man natuurlijk als afwijkend karakter gestalte geven aan cynische en soms zelfs gevaarlijke mensen, maar eerlijk is eerlijk: af en toe weet ie er wel goed mee weg te komen. Ook in deze "About my father" kan ie weer alle clichés kwijt die er aan zijn Amerikaans-Italiaanse afkomst kleven.

De Niro is hier de - van oorsprong Siciliaanse- kapper Salvo die een ooit gerenommeerde praktijk dreef in Chicago. Salvo is classic spaghetti-Amerikaan: álles draait om familie, mannen zijn mannelijk en de zoon aanbidt de vader. Hard werken is het devies, zuinigheid met vlijt et cetera. Zoon Sebastian heeft deze complete leerschool doorlopen, maar staat wat luchtiger in het leven. Nu hij een fraaie dame ontmoet heeft, een kunstenares, wil hij haar ten huwelijk vragen maar daarvoor heeft hij de oude ring van zijn moeder nodig. Hij moet dus Salvo om een gunst vragen. 

Salvo kijkt met wantrouwen naar de schoonfamilie van zijn zoon: steenrijke hoteleigenaren, protserig landgoed, privé helikopter en veel te veel geld. Dat soort mensen werken niet, is Salvo's gedachte en hij is dan ook streng in zijn advies. Uit arren moede vraagt Salvo zijn vader mee voor een 4th of July-weekend bij de schoonouders in Washington, zodat papa zelf kan zien hoe nobel Sebastian's bedoelingen zijn. Een culture clash is het gevolg.

Met: Robert de Niro, Sebastian Maniscalco, Leslie Bibb, Kim Cattrall, David Rasche

FIN - song : Yolanda B Cool & D Cup - We no speak Americano

De belofte van Pisa (aka Promise of Pisa) - Norbert ter Hall

De belofte van Pisa op IMDb (6,7)
 De belofte van Pisa op Moviemeter (2,90)

Gek genoeg had ik deze veel slechter verwacht dan ik m uiteindelijk vond. Doorgaans zijn dit soort romkoms te flauw, te glad, te voorspelbaar. Dat had ik bij deze minder. Niet heel goed, maar wel goed genoeg. 

Samir (vanaf nu Sam genaamd) kijkt op tegen zijn stoere broer Mo en diens uitbundige vriend. Die twee zetten Amsterdam-Noord op stelten door de politie uit te dagen, kruimeldiefje te spelen. Dat is allemaal nog tot daar aan toe, maar uiteindelijk gaan de twee zelfs verder door een gewapende overval te plegen. Sam heeft kort daarvoor zijn broer al moeten beloven niet dit pad op te gaan: niet voor sjieke kleding en dure spullen, nee: jij gaat een opleiding doen, jij moet slagen in deze maatschappij.

Ze weten Sam op een dure opleiding in Amsterdam-Zuid geplaatst te krijgen: aan zijn muzikale kwaliteiten ligt het niet, maar hij moet wennen aan de strenge regelgeving op dit schier klassieke opleidingsinstituut. Sam rebelleert maar weet net voldoende aansluiting te vinden, oa bij de vriendelijke doch onzekere IJsbrand en vooral bij de bevallige Annelies. 

Terwijl zijn broer wordt veroordeeld door een verlink-actie van zijn parner-in-crime, probeert Sam zich staande te houden tussen al die verschillende werelden: zijn ouders, zijn afkomst, zijn buurt en oude vrienden maar ook die van zijn nieuwe leven. Andere gezinnen, ander welvaartsniveau, andere normen en waarden. Sam worstelt, Sam (be)studeert.

Met : Shahine El Hamus, Olivia Lonsdale, Mahfoud Mokkadem,. Thor Braun, Yorick van Wageningen

FIN - song : Jayh, Sjaak, Shine, Olivia - Ik wil jou

Here we Move, Here we Groove - Sergej Kreso

Here we move here we groove op IMDb (7,5)
 Here we move here we groove op Moviemeter (3,00)

Heerlijk swingende documentaire over Robert Soko, een dj uit voormalig Joegoslavië, die rondom de Balkan-oorlog wegtrok uit de hete regio en zich in Berlijn vestigde. Gebruik makend van de enorme creatieve spirit van die stad groeide hij uit tot de grootste dj in zijn genre: Balkan Beat. 

Soko gebruikt de volkswijsjes uit zijn jeugd, implementeerde de typisch roffelende ritmes van de regio erin en vulde het aan met blazers. Nu klinken dat allemaal als kenmerkende onderdelen van de beat, maar Soko is echt een van de grondleggers van het genre dat eind jaren '00, begin jaren '10 tot grote hoogten steeg. Niet alleen in Berlijn maar over de gehele wereld volgde een zegetocht. Een zegetocht die voor Soko uiteindelijk afstompend werkte: alles gezien, overal geweest, alles meegemaakt.

Het grootste deel van de documentaire bestaat dan ook uit de huidige activiteiten van de dj. Hij wil weer fris worden, hij wil weer verrassen en verrast worden. Daarvoor maakt hij een uitgebreide zoektocht langs de vele culturen in Berlijn, maar zeer zeker ook langs zijn geboortegrond. Met regelmaat reist hij terug naar Bosnië , om nieuwe invloeden op te doen. Met nadruk richt hij zich op de vele vluchtelingen die dwars door de Balkan reizen: ze komen van ver, ze willen naar het Westen en ze hebben allemaal een verhaal. Er zitten uiteraard zangers tussen, er zitten rappers en dichters tussen. Soko vermengt hun verhaal tot een nieuwe dynamische muziek. 

Om een idee te krijgen: hier de link naar de soundtrack van de documentaire.

Noot: mijn filmliefhebbershart maakte een sprongetje, nou ja een sprong, toen er opeens een scene in gemonteerd werd die uit een van de beste films uit de jaren 80 kwam: "Wie zingt daar zo" van Slobodan Sijan. Achteraf logisch, want die film maakt een vergelijkbare reis door een vergelijkbare regio. 

Wognum - Tim Bary

Wognum op IMDb (8,4)
Moest ik zien, deze. Niet omdat ik de gemeente naast het plaatsje Wognum woon (daar gaat deze documentaire helemaal niet over) , nee. Het is omdat ik de broer van de hoofdpersoon ken (een behoorlijk goede fotograaf, by the way).
De documentaire gaat over Matthijs , een net niet meer jongeman die groot geworden is in de gabberscene: kneiterharde recht-toe-recht-aan-muziek, uitbundige feesten en stevig drugsgebruik. "Been there, done that", denkt Matthijs. Hij bezoekt de feesten nog wel, maar bezondigt zich niet meer aan drugs en taait meestal eerder af dan zijn vrienden en zijn partner, die doorgaans het volgende ochtendlicht afwachten.
We merken dat onze hoofdpersoon ergens een omslag heeft gemaakt, die zijn grondslag vindt in een besluit dat hij zo ongeveer op zijn 18e nam: hij wilde piano leren spelen. En niet zomaar piano, nee, maar het echte klassieke werk. Zware composities , wervelende melodieën en afwisselend rinkelende en bonkende toetsen. Hoewel je de allegorie met de gabbermuziek best kunt vatten, is het vooral fascinerend hoe Matthijs laveert tussen de wanorde respectievelijk anarchie van de gabberscene en de strakke geordendheid van de klassiek geschoolde muziek. Het zit allebei in hem maar we volgen heel duidelijk de kanteling: meer en meer wordt hij verzwolgen door de macht van de zware pianoklanken. Hij werkt toe naar een optreden, hij wil laten zien dat die stoffige scene best opgefrist kan worden door een onconventioneel ogende pianist. Wanneer hij dan ook in zijn hempie het podium betreedt, toont hij de volle zaal onbekommerd zijn naakte ik: hij ontroert ten eerste zichzelf met zijn optreden. Huilend beroert hij de toetsen.

Met : Matthijs Wognum, Rene Fiorenza

Like Father Like Son (Soshite chichi ni naru) - Hirokazu Koreeda

Like Father Like Son op IMDb (7,8)
Uiteraard had ik van de reputatie van deze film gehoord, ik had  hem echter nog steeds niet gezien. Enige tijd geleden nam ik hem op van tv, gisteravond was er goed voor.

Wat een schoonheid van een film. Voor mij een behoorlijk goede illustratie van de complexiteit van de Japanse maatschappij. Er is een standenverschil, er is een traditie-probleem en er is een moraliteit en onderdanigheid die normaal contact vaak behoorlijk in de weg zit. Deze film heeft het allemaal.

We vallen binnen in het gezin van de onuitstaanbare yup Ryota. Hij is architect, werkt zich kapot (zoals dat in Japan hoort) en is niet echt een innige vader voor zijn zoontje Keita. Die krijgt alle Spartaanse regelgeving over zich heen die volgens pappie hij een succesvolle opvoeding horen. Tucht, zou ik het bijna noemen. Hij moet pianospelen, hij moet succes boeken op school, hij moet nederig zijn naar zijn ouders: alleen zo kan hij later net zo succesvol carrière maken als paps. Wij zien inmiddels dat het joch daar onder lijdt (en dat zijn vrouw dat eigenlijk ook doet).

Telefoon. Het ziekenhuis. Pas nu blijkt dat er iets is mis gegaan bij de geboorte van Keita. Hij blijkt te zijn verwisseld met een ander op die dag geboren jongetje, een verpleegster met wroeging bekent dat ze dit gedaan heeft. We leren ook al snel waarom: het andere jongetje kwam uit een armoedig gezin, terwijl de familie van Keita aan alle kanten uitstraalde dat er geld teveel is en dat men denkt dat alles te koop is.
Het lijnenspel is duidelijk: vader vindt achteraf verklaring in het in zijn ogen mislukken van zijn zoontje, moeder verwijt zichzelf dat ze niets gemerkt heeft maar worstelt heel erg met het feit dat ze enorm aan het jongetje gehecht is. Als men dan ook nog eens de andere familie - en daarmee hun bloedeigen zoontje- ontmoeten, is de ontregeling compleet. Het andere gezin is alles wat zij niet zijn: sjofel, slordig, sloebers. Maar tegelijkertijd ook vele malen vrolijker en ongecompliceerder.

Aan alle kanten beginnen gewetens op te spelen: men weet dat het onvermijdelijke moment van uitwisseling van de kinderen eraan komt, men weet ook dat daarmee in beide gezinnen alle settings veranderd zijn. En de vraag is wie er mee om kan gaan en wie niet. En wie er slachtoffer wordt en wie niet.

Prachtig verfilmd, mooi ingetogen. Het is moeilijk om je sympathie eerlijk te verdelen over de diverse rollen, het maakt de film enorm sterk.

Met : Masaharu Fukuyama , Machiko Ono, Yoko Maki, Lily Franky

Lucky - Avie Luthra

Lucky op IMDb (7,1)
Zwaarmoedige doch hoopgevende film.
Alles zit hem tegen, maar toch is het jongetje door zijn ouders Lucky genoemd. Vermoedelijk omdat ze hoopten dat hij wél kan afdwingen wat hen nooit gelukt is. We maken kennis met het jongetje als hij , in zijn afgelegen dorpje op het Zuidafrikaanse platteland, dagelijks vol verwachting uitkijkt naar de auto die mensen brengt. Elke dag komt ie langs zijn dorp en steeds hoopt ie dat ze uitstapt. Hij is moederziel alleen en wil graag weer herenigd worden met zijn moeder.
Dat gebeurt uiteindelijk, maar niet op de manier die hij verwacht. De auto komt en brengt de doodskist waarin zijn moeder ligt. Ze is , op zoek naar hulp en genezing, in de grote stad aan haar ziekte bezweken. Lucky aarzelt niet en verhuist per direct naar de grote stad. Immers: zijn moeder had hem gevraagd naar school te gaan, in een poging zijn leven beter te maken dan het hare. Hij meldt zich bij zijn oom, die geld van haar heeft ontvangen om het jongetje naar school te kunnen sturen. Echter: oom is een lanterfanter en zuipschuit en het geld gaat op aan drank en hoeren. Lucky komt in contact met de Indiase buurvrouw, die aanvankelijk afwerend is. Ze verstaat het jochie niet, ze haat de zwarte bevolking die haar ooit Aziatische wijk vermengen. Door het noodlot lijken de twee op elkaar aangewezen en zij voelt zich verantwoordelijk voor de toekomst van het jongetje. Het gaat niet zonder slag of stoot, maar de twee gaan samen op zoek naar een beter leven. Voor allebei.

Met: Sihle Diamini , Jayashree Basavaray ,

Rodin - Jacques Doillon

Rodin op IMDb (4,5)
De kop is goed. Met z'n ruige baard en diepe groeven lijkt Vincent Lindon zelf wel door de grootmeester gebeeldhouwd. Ik zag Lindon vaker schitteren (oioioi, La Loi du Marché) en ging dus al getriggerd heen. Daarnaast heb ik enkele beelden van meneer Rodin in het echt ontmoet, dus dat was twee. En ten derde zag ik eerder (1988, Isabelle Adjani!) de gespiegelde film van deze, die over het leven van Camille Claudel. Daar was ik enthousiast over dus ik ging er eens mooi voor zitten op de eerste avond van roulatie van deze hommage.
Ik heb het ervaren als een verzameling aan gemiste kansen. De film kabbelt, Lindon is te vaak te gemoedelijk om een controversiële kunstenaar te kunnen zijn, de vermeende gekte van leerling-minnares Claudel speelt slechts een zijdelingse rol en het ergste zijn misschien wel de dialogen. Doorgaans de USP van Franse films, nu komt het vooral bestudeerd en onnatuurlijk over. Jammer Jammer Jammer.
Want er is zoveel waarover het had kunnen gaan: een kunstenaar die zijn tijd ver vooruit is, daar zit een conflict in met alle welstandscommissies en mensen van goede smaak. Een uitstekende leerling die het ook in zijn bed prima doet. Die bovendien kwalitatief bij vlagen de meester evenaart of in ieder geval uitdaagt. En een huishoudster die hem een kind schenkt en zich voor de rest teveel schikt in de rol van bedrogen huisvrouw. Het lijkt me een serie spanningen die het leven van de kunstenaar tot een hel gemaakt moeten hebben. Dat had niet alleen in zijn marmeren kwaliteit tot uiting hoeven komen, ook de omgang met zijn hof/huis-houding had meer mogen knetteren. Doillon mag verweten worden dat ie vooral een artistieke film wilde maken, dat ie te veel gedweept heeft met de onnavolgbare sculptuurkunst van meneer Auguste Rodin. Er had meer in gezeten. Veel meer.

Met : Vincent Lindon, Izia Higelin, Severine Caneele

 

The Big Sick - Michael Showalter

The Big Sick op IMDb
Helemaal niks voor mij, Amerikaanse komedies. De grappen te plat, de sfeer te poep-en-pies. Doorgaans. Want deze film heeft me wel voor zich gewonnen, vooral door een ontwapenende manier van humor. Een humor die soms wrang is maar in ieder geval subtiel. Hoog tempo in de film, waardoor het geen kans krijgt in te zakken wegens wat zwakkere momenten (die er echt wel in zitten, by the way).

Kumail is een stand-up-comedian die worstelt met de cultuurverschillen. Heel graag wil hij op het podium staan, verhalen vertellen en er een beetje van genieten. Dat staat haaks op de sfeer binnen zijn familie, waar de volbloed Pakistaanse drift van uithuwelijking en dikbetaalde banen nog de baas is. Kumail praat met zijn moeder mee, doet beleefd tegen alle meisjes die zijn moeder aan tafel uitnodigt, maar is in het geheim al lang aan het daten met een blonde eigenzinnige Amerikaanse.
Aan die kant loopt Kumail ook tegen grenzen op, want zij wil heel graag zijn familie ontmoeten terwijl hij daar juist haar bestaan ontkent.Het loopt aan alle kanten spaak totdat zij ernstig ziek wordt en in coma in het ziekenhuis belandt. 
Ontmoetingen met haar ouders in dat ziekenhuis verlopen stug (ook vanwege die cultuurverschillen) maar gaandeweg blijkt hij vooral in de vader een begripvolle medestander te vinden. Samen doen ze hun best om Emily de best denkbare zorg te laten krijgen.

Niet dat de film nou allerlei nieuwe wegen bewandelt, maar de prettige afwisseling tussen ernst (ziekte!!) en ontspanning (stand-up-comedy) werkt bij deze film verbazingwekkend goed. Bij mij althans, ik vond hem verfrissend.

Met; Kumail Nanjiani, Zoe Kazan, Holly Hunter, Ray Romano

Florence Foster Jenkins - Stephen Frears

Florence Foster Jenkins op IMDb (6,9)
Vermakelijke film. Nee maar echt! Dat komt vooral door de overtuiging waarmee de acteurs hun stuk voor stuk truttige rol op zich nemen. Het is vooral het meesterlijke acteerwerk dat dit knullige verhaaltje handen en voeten geeft.
Want dat is in no time verteld: een society-dame gedraagt zich als filantrope voor de culturele instellingen in het naoorlogse New York. Doordat ze zo dicht op de kunstenaars (dirigenten, componisten, zangers en theatermakers zit) zit, raakt ze er langzamerhand van overtuigd dat ze zelf ook wel wat kan. De duurste zangleraars worden ingehuurd. Zij knipmessen en loven de prestaties van FFJ , terwijl ze in werkelijkheid jaloers moet zijn op de schorheid van de gemiddelde kraai. Het is niet om aan te horen maar niemand zegt het. Ook haar liefhebbende echtgenoot niet.
Deze man is een Britse immigrant , van adellijke afkomst en met gesneefde wensen het te maken in de theaterwereld van Broadway. Hij en zijn vrouw hebben een platonische relatie, omdat FFJ al op jonge leeftijd besmet raakte met syfilis en daar nu nog de vernietigende sporen van draagt. Dus heeft manlief St.Clair een bijvrouw genomen, die hij elke nacht bezoekt als de zangeres uitrust van haar inspanningen.
Derde wiel aan de wagen is de bescheiden pianist Cosm/e McMoon, die graag carrière wil maken en daarom auditeert bij een rijke dame zonder dat ie weet dat haar zang niet om aan te horen is. Wat hij wél ervaart is volle zalen, groot applaus. Allemaal onderdeel van de grote maskerade die de puissant rijke amateurdiva omringen. Florence werkt toe naar een groot optreden in Carnegie Hall, maar de pers begint zich te roeren. De vraag is of haar man haar buiten de kritieken weet te houden.

En vergis je niet: deze dame heeft echt bestaan.

Met : Meryl Streep, Hugh Grant, Simon Helberg

El Ciudadano Ilustre - Gaston Duprat/ Mariano Cohn

El Ciudadano Ilustre op IMDb (7,5)
Onverwacht leuke film. Komisch bij vlagen, cynisch af en toe en tussendoor ook nog een beetje poging tot rechtvaardiging van zowel plattelandsmentaliteit als culturele interesse. Knap geheel, ik heb me vermaakt.

Daniel Mantovani wint de Nobelprijs voor literatuur. Dat mag best een wonder heten, want in zijn romans beschrijft hij op neerbuigende wijze het leven op het Argentijnse platteland. Dat platteland waar ie zelf vandaan komt en dat hij op zijn 20e is ontvlucht. Met een veilige Europese blik beschrijft hij het simplistische bestaan van de arbeidersgemeenschappen , ver verwijderd van de hoofdstad. Feitelijk staan ze model voor elk platteland, in elk land en in elk deel van onze beschaving.
Mantovani wordt bedolven onder de uitnodiging voor spreekbeurten op festivals, voor openingen en voordrachten. Samen met zijn PA weigert hij ze allemaal. Allemaal. Op eentje na. Hij krijgt opeens een uitnodiging om terug te keren naar zijn geboortestadje Salas. Hij zal er tot ereburger (juist ja, tot Ciudadano Ilustre) worden uitgeroepen. Hij wikt en weegt, niet voor niets heeft hij zich er lang tegen afgezet maar hij besluit te gaan. Na 40 lange jaren keert hij terug in Salas.
Wat hem bezield heeft, is voor ons als kijker slechts te raden. Want hij houdt niet van aandacht, niet van ceremonie en al helemaal niet van kleinburgerlijkheid. Maar plots zit hij er midden in: lezingen in het lokale café, jurylid voor de plaatselijke amateurschilder-wedstrijd, onthulling van een beeld en uitnodigingen bij mensen thuis. Daniel ondergaat het aanvankelijk allemaal, maar al snel komt de weerstand van sommige burgers naar buiten. Wie denkt hij in godsnaam te zijn, met zijn Europese meninkjes? Met zijn snobisme en zijn vernederende beschrijving van zijn oude stadgenoten?
Al snel slaat de verering om in een gespannen sfeer en worden zijn lezingen verstoord. Daniel is slechts een weekje terug in zijn oude stad, maar hij krijgt er nog een flinke kluif aan het er zonder kleerscheuren vanaf te brengen.

Erg fijne film, waarbij ik persoonlijk aan beide kanten iets herken: ook ik ben gek op "de hogere cultuur", ik vreet film en muziek en soms literatuur. Maar ik ben ook maar een gewone dorpsjongen, een arbeider en ik ken mijn rituelen. En die van mijn streekgenoten. Prachtig spanningsveld, altijd reden tot verschillen van inzicht.

Met : Oscar Martinez, Dady Brieva, Andrea Frigeio