Nahschuss (aka The Last Execution) - Franziska Stünkel

Nahschuss op IMDb (6,7)
 Nahschuss op Moviemeter (3,20)

Nahschuss op Wikipedia

Erg blij ben ik met de Belgische aandacht voor film op hun nationale tv-zender. De (VRT) Canvas Filmzomer kent een prachtig programma waardoor de geoefende filmkijker de kans krijgt om pareltjes nog een keer te kijken, agendamissers alsnog goed te maken of - zoals in dit geval- zelfs totale onbekende films onder ogen te krijgen. Ik werd hierbij getriggerd door de indringende blik van Duits acteur Lars Eidinger, een blik die ik herkende van het fenomenale "Sterben" van twee jaar geleden. Dan zit ik goed, dacht ik. En dat dacht ik helemaal toen ik het onderwerp van dit 'waargebeurdje' las: een man die iets te diep in de kringen van de Stasi verstrengeld raakt, dan heb je me hoor.

Dat ging wel erg gemakkelijk, denkt Franz Walter: koud klaar met zijn studie bereidt hij een wetenschappelijke reis naar Ethiopië voor maar juist als hij op het vliegtuig stapt, wordt hij apart genomen door een aantal officials. Terstond krijgt hij een leerstoel aangeboden aan de universiteit waar hij afstudeerde, zijn professor rept plots over haar vervroegd pensioen. Aanvankelijk zoekt Franz er niets achter, zelfs niet als hij een chique woning aangeboden krijgt, "it comes with the job". Zijn vriendin Corina denkt er het hare van maar vraagt (nog) niets want: in het Oostduitsland dat zij gewend is, komen zulke kansen slechts eenmaal voorbij.

Franz wil voortvarend beginnen aan zijn wetenschappelijke klus maar blijkt eerst enkele tegenprestaties te moeten leveren: hij kent toch die bekende voetballer die plots als prof in West-Duitsland is gaan spelen? Die moet worden overtuigd dat hij niet voor de imperialistische vijand mag spelen, hij moet worden teruggehaald naar het Oostblok-paradijs. Daar blijken pittige methodes voor te worden ingezet, methodes waar Walter van terugschrikt maar ja: er is geen weg meer terug. Keer op keer deinst Franz terug van de onmenselijkheid van de Stasi, keer op keer slikt hij ook zijn bezwaren weg omdat hij zijn vrouw en ouders en zijn woning niet in de waagschaal wil stellen. Door de gewetensbezwaren begint hij te drinken, daarmee zijn relatie op scherp zettend. U snapt dat de Stasi feilloos van deze zwakheden gebruik weet te maken: Walter komt voor onmenselijke keuzes te staan.

Met: Lars Eidinger, Devid Striesow, Luise Heyer, Paula Kalenberg

The Tasters (aka Le assaggiatrici) - Silvio Soldini

The Tasters op IMDb (6,4)
 The Tasters op Moviemeter (3,21)

The Tasters op Wikipedia

Deze viel me dus 100 procent mee. Na de wat matige recensies te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen voor dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal niet al te hoog gespannen: ik vermoedde een vrij statische film te gaan zien. Niet dus, het script bleek beter doorwrocht dan gedacht, er zaten veel meer verwikkelingen in dan louter de spanningen aan een eettafel. Slechts met z'n zessen in de zaal, maar dat deerde niet: film kijk je in het donker en daarmee toch al min of meer in je eentje. Meerdere films van regisseur Soldini al bekeken, dus blikten we tevreden de verduisterde zaal in.

1943. Rosa Sauer vlucht vanuit het gebombardeerde Berlijn naar haar schoonouders op het platteland. Die ontvangen haar met open armen, gedrieën wachten ze op berichtgeving van haar man/hun zoon die aan het Oostfront vecht. Rosa belooft zo weinig mogelijk overlast te bezorgen aan de oudjes, maar die wens wordt al snel verstoord. Klop Klop Klop, daar is de SS. 

Rosa, rein en Arisch, is geselecteerd om - tbv de nabijgelegen Wolfsschanze, het in het bos verscholen complex waar Hitler naar toe vluchtte na genoemde Berlijn-bombardementen - te fungeren als voorproever voor de dictator, die volslagen paranoia aan het worden is: hij verwacht aanslagen van alle kanten, dat zou ook zomaar een vergiftiging kunnen zijn. Om die reden selecteert hij zeven gezonde überDuitsse vrouwen om élke dag de lunch en het avondeten voor te proeven. Klinkt nog best leuk aanvankelijk, zeker gezien de voedselschaarste die er middenin de oorlog al heerst en die alleen maar zal toenemen. Maar de psychologische druk wordt stukje bij beetje ondraaglijk, zeker als de vrouwen zien dat ze zichzelf tegen elkaar laten uitspelen: er is de Hitler-adept die blij is bij te kunnen dragen aan de zekere overwinning, er is de argeloze tienervrouw die toet noch blaast, er is de moeder die onder druk meewerkt om haar gezin te beschermen, er is de cynische weduwe die toch al alles kwijt is, er is de voormalige verpleegkundige en ...je hebt Rosa. Rosa wordt aanvankelijk geïsoleerd als de arrogante Berlijnse, maar vindt gaandeweg de juiste omgang met de meeëters. Er lijkt een georganiseerde vrede in de groep te komen, totdat er een nieuwe commandant arriveert.

Met: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falk

Gezien in : Cinema Oostereiland

Grosse Freiheit (aka Great Freedom) - Sebastian Meise

Grosse Freiheit op IMDb (7,5)
 Grosse Freiheit op Moviemeter (3,32)
Grosse Freiheit op Wikipedia

Na drie intensieve vakantieweken de draad van het filmkijken weer opgepakt. En direct met een pittige, maar dat weet je als je een film met Franz Rogowski gaat kijken. Sinds ik die in "Der goldene Handschuh" heb zien hakken, weet ik dat er ongemakkelijkheden voorbij gaan komen. Dat is in deze hardrealistische fictiefilm "Grosse Freiheit' niet anders.

Rogowski speelt Hans Hoffmann, een man die in de gruwelkampen van Auschwitz belandde vanwege zijn homoseksualiteit maar deze ondanks de ontberingen wel overleefde. De gruwelervaringen hebben Hoffmann niet gebroken, doch wel volledig onaangepast gemaakt. In de decennia na de oorlog was homoseksualiteit nog reden om in diepe donkere kerkers te worden geworpen: Hoffmann neemt dat risico. Zijn drang tot seksueel contact en een beetje (fysieke) liefde is groter dan een voorzichtig én omzichtig leven: Hoffmann verbloemt niets en laat in alles zijn afkeer van de autorititeiten merken. 

Wanneer hij een jaar of twaalf na de oorlog opnieuw in de val is gelokt door filmbeelden van een openbaar toilet gaat hij weer voor een lange periode de bak in. Ditmaal is het echter anders: hij ontmoet Leo, een van zijn oude scharrels, waarmee hij voorzichtig een vriendschap sluit, ondanks de repressie van de hardvochtige bewakers. Daarnaast krijgt hij een haat-liefde-omgang met de junkie Viktor, die hem eerst hardhandig de les leest over zijn rebelse gedrag, maar die langzamerhand ziet dat de gekwelde ziel van Hans hem ook gelijk een pantser biedt. Het begint Hans langzaamaan te bevallen, daar in die kille celruimten.

Met: Franz Rogowski, Georg Friedrich, Anton von Lucke

FIN - song : Mouloudji - L'amour, l'amour, l'amour

The Operative - Yuval Adler

The Operative op IMDb (5,8)
 The Operative op Moviemeter (2,75)

The Operative op Wikipedia

Een maandje of twee voor de start van de nutteloze oorlog om Iran keken wij de intrigerende tv-serie "Tehran", die een pittig inkijkje geeft in de continue spionageactiviteiten van onruststoker Israël in het oude Perzië, dat nu al bijna 50 jaar zucht onder het ayatollah-regime. Ook zo'n zes jaar geleden keek ik daar al eens een film over, dat was deze. Een lekker complexe spionagefilm van regisseur Yuval Adler met een sterke hoofdrol van de boeiende actrice Diana Kruger. Deze keken we gisteren - in het kader van reflectie op de actualiteit - dus nog maar een keer. En: opnieuw tot tevredenheid.


Mijn beschrijving van destijdss: BEGT recensie The Operative (nov 2020)

Amrum - Fatih Akin

Amrum op IMDb (7,2)
 Amrum op Moviemeter (4,11)

Amrum op Wikipedia

Fatih Akin! Daar veert mijn filmhart altijd even van op, hoor, wanneer ik lees dat hij weer een nieuwe film gemaakt heeft. Immers, Akin is - wat mij betreft dan- verantwoordelijk voor een van de allerbeste films van de 21e eeuw, een film die inmiddels dus ook alweer 22 jaar oud blijkt. Sindsdien volg ik de man met verhoogde interesse: niet elke slag is raak, maar hij weet me met de onderwerpkeuze van zijn films altijd wel te raken. Het gaat bijna altijd om outcasts, waarbij vaak migratie een leidend thema is. Het maakte dat ik gisteravond direct al bij de voorpremière toesloeg. Welnu, ondanks de torenhoge waarderingen tot nu toe (4,11 !) kwam ik er minder in: dat komt door de ambivalentie die ik vaak voel als de hoofdrol van een film is weggelegd voor iemand in de kinderleeftijd: het werkt verhogend op het sentiment en de psychologie van een film, maar werkt daarentegen weer verlagend op het niveau van het acteerwerk. Dat laatste vond ik in deze wat matig; wel voldoende maar nog niet goed. Hoe dan ook: het verhaal is meeslepend. 

We stappen de film in gedurende de laatste weken van de Tweede Wereldoorlog. Het leven op het Waddeneiland Amrum wordt volledig bepaald door die verschrikkingen: er wordt weliswaar niet gevochten en er zijn geen bombardementen (al vliegen direct in het begin de Britse vliegtuigen al over), maar de humane gevolgen van de oorlog liggen tastbaar aan de oppervlakte. Er is voedselschaarste en armoede, er is een verdeelde maatschappij, er meren vluchtelingen aan op het rustige eiland en vele bewoners zijn nog actief in de oorlog of zijn juist overzee gevlucht vanwege de dreigingen.

Onze held Nanning merkt pas iets van de spanningen als hij argeloos zijn mond voorbij praat: aan de eettafel zegt hij dat op het eiland gesproken wordt over het einde van de oorlog. Moeder, overtuigd van de nazi-idealen, wil weten wie dat gezegd heeft en gaat verhaal halen. Het kost Nanning zijn baantje bij de boerin in kwestie, het kost het gezin de extra levensmiddelen die Nanning met dit werk verdiende. Als zijn moeder na de bevalling van Nanning's kleine broertje dan in een postnatale depressie vervalt, wil hij voor haar zorgen. Hij stelt alles in het werk om voor haar een bordje met witbrood, boter en honing te smeren. Maar hoe kom je aan die producten? Nanning begint aan een levensgevaarlijke tocht, die hem scherp tegenover de andere eilandbewoners zet. 

Met: Jasper Billerbeck, Laura Tonke, Diane Kruger, Detlev Buck, Lisa Hagmeister

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hainbach - Amrum

Rheingold (aka Rhinegold) - Fatih Akin

Rheingold op IMDb (6,7)
 Rheingold op Moviemeter (3,50)

Rheingold op Wikipedia

Deze film wordt door de kijkers hoger gewaardeerd dan dat ik zou doen, de ratings zijn prima te noemen. Komt misschien doordat dit genre (Europese gangsterfilm) het bij mij minder doet dan het eigenlijk zou moeten. Ik keek de film omdat ik getriggerd werd door de naam van de regisseur. De Duits-Turkse Fatih Akin is wat mij betreft verantwoordelijk voor een van de beste films van deze eeuw: zijn "Gegen die Wand" is 22 jaar oud inmiddels al maar nog steeds onverbiddelijk goed. Zo goed dat ik m vier maanden geleden gewoon wéér een keer keek. En wéér danig onder de indruk was. Dat niveau haalt dit "waargebeurdje" lang niet, maar blijkbaar keek ik enigszins anders dan menige IMDb- of Moviemeter-bezoeker.

Ze moeten vluchten uit Iraaks Koerdistan, het gezin van componist Ekhbal Hajabi is bij de autoriteiten in de picture. Via Iran weten ze weg te komen, ze belandden in Parijs. Daar krijgt vader te horen dat er voor hem meer kans op werk is in Duitsland, daar zijn veel meer theaters en operahuizen. Ze gaan, inderdaad lijkt veel alsnog op de plaats te komen voor het getroebleerde gezin. Lijkt, zeg ik niet onbewust, want de jonge Giwar heeft moeite om te aarden: de verplichte muzieklessen volgt hij met tegenzin, hij wil helemaal niet het pad van zijn vader op. Daarvoor zijn de verlokkingen van het Westen veel te aanlokken: Giwar belandt al op de middelbare school in illegale handeltjes en wordt uiteindelijk - tot teleurstelling van zijn moeder en zus én van het lieflijke buurmeisje- gewoon drugscrimineel. Het lijkt lang goed te gaan maar uiteindelijk weet Giwar gevangenisstraf niet te ontlopen. En zie: daar komt opeens tóch nog de behoefte aan muziek maken. Vanuit de bak creëert Giwar toch plots een bak hiphop-herrie, met wonderlijke gevolgen.

Met: Emilio Sakraya, Mona Pirzad, Kardo Razzazi, Ilyes Moutaoukil, Sogol Faghani

FIN - song : Xatar - Mama war der Mann im Haus

Nawi: Dear Future me - Valentine Chelluget/Apuu Mourine/Kevin Schmutzler

Nawi op IMDb (7,8)
 Nawi op Moviemeter (3,50)

Nawi op Wikipedia

Hoewel de film aan het eind behoorlijk richting drakerig ging, haalde het op waarheid gebaseerde "NAWI' bij mij toch een ruime voldoende. Prachtige beelden, een niet onverdienstelijk spelende piepjonge actrice en vooral het hard-realistiche sociale verhaal: samen wint het uiteindelijk de kijker. Want wees eerlijk: hoe vaak zie je nu eigenlijk puur Afrikaanse films? Hup. richting de voorpremière dus. 

"Six camels, eighty sheep and a hundred goats. That's me."
Ze kan er amper van slapen: het allesbepalende examen komt er aan. Het examen dat de op het platteland van Noord-Kenia geboren Nawi de kans moet geven op een betere toekomst. Ze droomt van een betere toekomst (niet zo gek als je het plaggenhutje ziet waar ze met haar familie opgroeit): als ze hier goede resultaten haalt, kan ze naar Nairobi voor vervolgonderwijs waarna de wereld voor haar open ligt en ze elke richting uit kan die ze wil kiezen. En ja hoor: ze slaagt met glans, haalt de beste cijfers van de hele provincie en wordt daarvoor zelfs door de Keniaanse staatstelevisie voor geïnterviewd.
Gebakken eitje dus, die toekomst. Mooi niet.
In de stam waarin Nawi opgroeit, gelden andere regels: de mannen bepalen als familiehoofd je toekomst. En aangezien Nawi's pappie onder een boel drank andere afspraken maakt met de potige volwassene Shadrack wordt er een deal gesloten: in ruil voor een beste hoeveelheid vee (Six camels, eighty sheep and a hundred goats") wordt Nawi uitgehuwelijkt. Weg toekomst, weg opleiding. Ze moet trouwen en kinderen baren: dat ze nog geen 14 jaar is, maakt voor de traditionele stam niet uit. Hoe ze ook protesteert, haar vader blijft onverbiddelijk en wijst op haar verantwoordelijkheid: door haar huwelijk met Shadrack kan het hele gezin (vader, zijn meerdere vrouwen en dito kinderen) overleven. Nawi legt zich er niet zo maar bij neer.

Met: Michelle Lemuya Ikeni, Joel Liwan, Michelle Tiren, Benson Ochungo Obiero, Ben Teke

Gezien in : Cinema Oostereiland

Passages - Ira Sachs

Passages op IMDb (6,6)
 Passages op Moviemeter (2,90)

Passages op Wikipedia

Niet een makkelijke maar wél een heel boeiende film. Driehoeksverhoudingen zijn lastig, vooral voor de mensen die er middenin zitten. Dat komt hier volop tot uiting omdat de drie hoofdrolspelers stuk voor stuk krachtige en trotse persoonlijkheden zijn (en die hier ook nog eens goed geacteerd naar voren worden gebracht). Deze film werd geen hit (en da's jammer) maar wie van gedegen acteerwerk houdt, komt hier zeer zeker aan zijn trekken. 

Tomas is op, bijna op in ieder geval. Hij zit in de afronding van zijn nieuwste film, vandaag schiet hij de laatste scenes met zijn acteurs waarna een opgelucht feestje zal plaatsvinden. Hoewel Tomas gelukkig getrouwd is met Martin valt hij op dit feestje toch voor de verleidelijke Agathe (verleidelijk als in: superknappe vrouw die graag danst, ze is niet direct de initiator van de wederzijdse avances). Tomas komt thuis en biecht direct zijn intense escapade op. En wat daar bij komt: hij vertelt dat ie - nu hij voor het eerst met een vrouw heeft geslapen - dat er bijzondere gevoelens bij hem bovenkomen, gevoelens die hij niet eerder bij zichzelf waarnam. 
Lang verhaal kort: Tomas probeert de vrijheid in zijn eigen relatie volledig naar zich toe te trekken door het tegelijkertijd met Agathe aan te leggen. Hij ziet zelfs kansen om Martin ook een stukje van de taart te geven: Agathe raakt zwanger en Martin wilde altijd een kind. Tomas is 1+1 al aan het optellen maar hij rekent buiten de individuele belangen én de individuele vérlangens van de anderen. Conflict klopt op de deur.

Met: Franz Rogowski, Ben Whishaw, Adèle Exarchopoulos

FIN - song : Albert Ayler - Spirits Rejoice
FIN - song : Preben Torntoft- A perfect day

Miroirs no 3 - Christian Petzold

Miroirs no 3 op IMDb (6,7)
 Miroirs no 3 op Moviemeter (3,06)

Miroirs no 3 op Wikipedia

Hij staat er nou niet bepaald bekend om dat ie "makkelijke" films maakt. Regisseur Christian Petzold vraagt doorgaans veel van zijn kijker, zijn films verlangen verbeeldingskracht en inlevingsvermogen. Voeg daar nog een beetje psychologie bij en je krijgt ingewikkelde en trage verhalen waarbij de meest gehoorde reactie in de zaal is: "Daar gaan we thuis nog eens even over nadenken.". Precies goed, wat mij betreft: zijn films zijn na 180 minuten nog niet klaar, je moet nog een en ander op een rijtje zetten om jouw interpretatie van het vertoonde tot stand te brengen. Ze zijn niet allemaal even goed, maar ze zijn áltijd boeiend. Hup, Europese Cinema!

Al vanaf de eerste scene straalt ze ongemak uit: het gaat niet oké met Laura. Tegen heug en meug gaat ze desondanks mee met haar vriend die ergens buiten Berlijn een producer gaat ontmoeten. Laura voelt zich ongemakkelijk en wil naar huis, vriendlief zal haar naar de trein brengen. Dat gaat mis: ongeluk!
Terwijl haar vriend bij dit ongeluk het leven laat, overleeft Laura ternauwernood, waarna ze wordt opgevangen door een nabij wonende vrouw.
Deze vrouw, Betty, toont zich uitermate zorgzaam en stort zich op het fysieke en geestelijk herstel van Laura, die ze aanvankelijk per ongeluk "Elena" noemt. Een klein detail dat gaandeweg significant blijkt te zijn. Het kost Laura even om dat in te zien, er gaan meerdere - stuk voor stuk ongemakkelijke -ontmoetingen met de man en de zoon van Elena aan vooraf. Zowel gezin als gast wordt een spiegel voorgehouden.

Met: Paula Beer, Barbara Auer, Enno Trebs, Matthias Brandt

FIN - song : Frankie Valli & the Four Seasons - The night

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nuremberg - James Vanderbilt

Nuremberg op IMDb (7,6)
 Nuremberg op Moviemeter (3,73)

Nuremberg op Wikipedia

Ook als je denkt hier alles over gelezen te hebben, er alles over te wezen mogelijk, dan nog blijft dit onderwerp de mensheid fascineren. Talloze films zijn er over oorlogen gemaakt, waarbij - dit is mijn eigen invulling- die over de Tweede Wereldoorlog de anderen in aantal dik overtreffen. Blijkbaar is niet alleen de filmindustrie er gek op, ook het publiek blijft de films consumeren. Een bron die nimmer zal opdrogen, niet zolang als ik leef tenminste. Het rechtvaardigt het antwoord op de vraag of deze film nou wel gemaakt moest worden. Ja dus. Zelfs met zulke verrassende hoofdrolkeuzes, types die geen van allen een heldhaftige uitstraling hebben. Toch maken ze zich er goed van af; Michael Shannon is ALTIJD oké, Rami Malek is de ene keer beter dan de andere en Russel Crowe vind ik nooit een klap aan. Behalve deze keer dan: Crowe zet op sterke wijze de gestoorde persoonlijkheid van Hermann Goring neer. Film een goede voldoende, genoemde acteurs gaan zelfs naar dikke voldoende. 

1945, de meimaand: het leek allemaal eindelijk voorbij. De gruwelijkheden waren tot een einde gekomen, het machinale doden was gestopt. En nu? De wonden werden gelikt, de onherstelbare pijn kon nooit worden gelenigd maar wat mogelijk verzachting zou kunnen brengen, was de zoektocht naar gerechtigheid: de daders van deze moordindustrie mochten hier niet mee weg komen, de mensheid moest weten dat er recht gedaan zou worden. De gearresteerde nazi-kopstukken die de oorlog overleefden zullen zich moeten voorbereiden op een streng proces, waarvan de uitspraken eigenlijk al vooraf vaststaan. 
De film richt zich op drie hoofdpersonen: de Amerikaanse rechter Robert H Jackson die de aanklager gaat worden in het grote Neurenberg-proces, de vooraanstaande nazi Hermann Göring die in het beklaagdenbankje zal zitten en pyscholog Douglas Kelley, die genoemde Göring moet voorbereiden op dit proces en hem eigenlijk "aan het praten" moet krijgen. Geestelijke controle, menselijke controle, organisatorische controle: iedereen worstelde met wat ie moest doen. De strijd tussen goed en kwaad blijkt helemaal niet zo eenduidig: er moest geschiedenis worden geschreven.

Met: Michael Shannon, Rami Malek, Russel Crowe, Leo Woodall, Richard E. Grant, John Slattery,  Ben Miles

FIN - song : Ayon - Paradise

Gezien in : Cinema Oostereiland

Wolves of War (aka 1945: Battle behind Nazi-lines) - Giles Anderson

Wolves of War op IMDb (4,0)
 1945:Battle behind Nazi-lines op Moviemeter (1,76)

Wolves of War op Wikipedia

Er gaat er wel eens een de mist in. Doordat ik gretig op "opnemen" klik bij mijn Film1-abonnement, kan het blijkbaar gebeuren dat ik een bepaalde film al eerder opgenomen, maar nog niet bekeken heb. Zo kan het gebeuren dat je dus een jaartje later een film op afspelen zet, die je blijkbaar een jaar geleden al gezien hebt, terwijl het even duurt voordat je herkenning voelt. Teken dat de film niet echt heel veel indruk gemaakt heeft natuurlijk (al speelt hier ook mee dat de film onder twee tamelijk verschillende titels is uitgebracht). Hoe dan ook: bij het lezen van de synopsis meende ik het al wel gezien te hebben, maar het duurde toch nog een kwartiertje voordat ik de setting van de karakters weer in beeld had. Toen alsnog maar afgekeken, het was een willoze zaterdagavond immers. 

Mijn recensie van anderhalf jaar geleden : BEGT recensie Wolves of War/1945 Battle behind Nazi-lines

Habermann - Juraj Herz

Habermann op IMDb (7,5)
 Habermann op Moviemeter (3,31)

Habermann op Wikipedia

Tot mijn verbazing zag ik dat deze film al uit 2010 komt, waarom stond ie dan nu nog steeds voor een huurprijs van 2 euro op Pathé Thuis? Ik dacht altijd dat oudere films daar gratis waren, terwijl je voor de recentere films een kleine huurprijs betaalt. Hoe dan ook, het was duidelijk geen weer om deze avond de deur uit te gaan (Benjamin stond in de weg), dus klikten we toch maar op deze. Het bleek uiteindelijk een onderhoudende film te zijn met een boeiend verhaal maar met matig acteerwerk. Een soort huismerk-Schindler's list, zo probeer ik m maar een beetje te categoriseren. Edoch, wél een waargebeurd verhaal en dat is vaak al een pré. Met de huidige bezetting van Oekraïne in gedachten is het bovendien ook nog eens een verhaal met een actueel tintje. 

1938, de rechtse horden rukken al een tijdje op in Europa. Zo ook in Sudetenland, het aan Duitsland grenzende deel van Tsjechië. Door een onhandige politieke Europese deal wordt dit landsdeel geofferd aan de Hitler-troepen: door de nazi's dit stuk land te laten annexeren, dacht men rust te creëren in het overige deel van Europa. Van korte duur natuurlijk, zo weten wij, en bovendien een grove schoffering van de rechten van de Sudeten: hoewel er een flink contingent Duitsers woonden (en zelfs onderling al Duits spraken) was het leeuwendeel van de bevolking toch echt Tsjechisch. Die werden dus plots overheerst door een machtige moordmachine.

De rijkste man van de regio is August Habermann: hij bezit een grote molen die de regio van meel, graan en hout voorziet. Zelf is hij Duits, maar een groot deel van zijn personeel is Tsjechisch. Hij trouwt met een vrouw die is opgegroeid in een klooster en komt er pas dan achter dat zij niet katholiek van oorsprong is, maar dat zij van joodse ouders stamt en als baby is afgestaan aan het klooster. Het maakt August niet uit natuurlijk, zeker op dat moment nog niet. Maar daar komt verandering in als de rauwe nazi-commandant Koslowski het bevel in de regio overneemt. Niet alleen moet Habermann gaan produceren voor de Duitse troepen, hij ziet ook hoe de nazi's zijn personeelsbestand proberen te "zuiveren". Habermann strijdt tegen grote machines, maar is vastberaden tussen zijn personeel en de nazi's te gaan staan. Een ongelijke strijd, maar toch.

Met: Mark Waschke, Hannah Herzsprung, Karel Roden, Ben Becker

Gezien in : Pathé Thuis

Das Verschwinden des Josef Mengele (aka The disappearance of Josef Mengele) - Kiril Serebrennikov

Das Verschwinden des Josef Mengele op IMDb (7,2)
 Das Verschwinden des Josef Mengele op Moviemeter (4,07)

Das Verschwinden des Josef Mengele op Wikipedia

Zeer interessante film, niet alleen omdat het op waarheid gebaseerd is maar ook omdat het onderdeel uitmaakt van de grootste schandvlek op onze mensheid: het nazisme en de door hen geinitieerde holocaust. Deze film (gebaseerd op het diepgravende boek van Olivier Guez) toont namelijk feilloos aan hoe diep verwezen hun ideologie in de toenmalige machthebbers zat. Het toont ook aan dat die machthebbers hun lijnen over de hele wereld hadden lopen, want er zijn nogal wat misdadigers aan rechtsvervolging ontsnapt destijds. 
Dat de film heel interessant is, maakt het nog niet meteen een goede film overigens. Ik kon niet helemaal grijpen waardoor dat kwam maar ik gaf me met graagte over aan de historische vertelling. Die boeit namelijk de volle 2 uur en een kwartier (en het spel van hoofdrolspeler August Diehl is meer dan prima, ook dat).  

Hij heet Gregor, later heet hij Pedro, tussendoor plakt ie nog wat andere namen in zijn paspoort. Dat is nodig want Josef Mengele kent - terecht- geen rust. Hij is weliswaar het naoorlogse Duitsland en Europa ontsnapt en lijkt veilig in Zuid-Amerika te zijn beland. Maar die veiligheid is oppervlakkig: hij kan niet terug naar zijn familie omdat hij weet dat die scherp in de gaten gehouden wordt door nazi-jagers. Om die reden mist hij de begrafenis van zijn vader, iets waarover hij zeer verbolgen is. 
Overal waar hij gaat, moet hij om zich heen kijken, of dat nu in Argentinië, in Paraguay of in zijn laatste land van bestemming Brazilië is. Hij weet dat men in datzelfde continent zijn oude vakbroeder Adolf Eichmann heeft opgespoord en gearresteerd, hij vertrouwt derhalve niemand. Zelfs zijn zoon niet. Zoon Rolf komt - ook reizend op een vals paspoort - zijn vader opzoeken om verhaal te halen: hij wil antwoord krijgen op de vraag of al die verhalen over de sadistische arts van Auschwitz waar zijn, of zijn vader inderdaad dergelijke gruweldaden heeft begaan. Uit de antwoorden van zijn vader blijkt dat die nog niets van zijn ideologische hardheid heeft verloren, dat zijn netwerk ook nog ongeschonden overeind staat. Een griezelige gedachte, omdat het de beschaving geen recht doet.

Met: August Diehl, Maximilian Meyer-Bretschneider, Friederike Becht, Burghart Klaussner, Dana Herfurth

FIN - song : Anibal Trollo - Cuando tallan los Recuerdos

Gezien in : Cinema Oostereiland

Heldin (aka Late Shift) - Petra Biondina Volpe

Heldin op IMDb (7,8)
 Heldin op Moviemeter (3,74)

Heldin (Late Shift) op Wikipedia

Het is inmiddels allang geschiedenis, maar er was een tijd dat er mensen achter geopende ramen stonden om massaal te applaudisseren voor de werkenden in de gezondheidszorg. Men vond dat er steun verleend moest worden aan hardwerkende mensen die grote gezondheidsrisico's namen om andere mensen met gezondheidsproblemen te helpen. Er was sympathie, er was steun, er was applaus. En toen...werd het stil. De maatschappij kwam weer in beweging en de aandacht voor een sector in problemen (die de zorg nu eenmaal is) verslapte. Hoe onterecht dat is, hoe zeer we allemaal te maken kunnen krijgen met de krapte, de commercialisering en het tijdsgebrek blijkt heel goed in deze ijzersterke Zwitserse film. Wij keken hem deze week in een al 's middags goed gevulde zaal; de gastvrouw van het theater sprak haar vermoeden uit dat er veel mensen in de zaal zaten die in de zorg werken of mensen kénnen die dat doen. Dat klopte. Ik hield het ternauwernood droog, zo indringend is deze film. Zo menselijk ook. En zo herkenbaar.

Onontkoombaar wordt u meegezogen in de avonddienst van de kordate verpleegkundige Floria Lind (een F.E.N.O.M.E.N.A.L.E. rol van rising star Leonie Benesch). Floria neemt de verantwoordelijkheid die bij haar werk hoort uitermate serieus. Ze luistert goed bij de flitsend korte overdracht, ze ontvangt en begeleidt de stagiaire, ze leest zich in in de rapportages over de op de afdeling verblijvende bewoners en ze plant haar rondes langs de bedden strak. Eigenlijk is zo'n avonddienst één lange sprint: 8,5 uur zorgen voor mensen voor wie je eigenlijk geen tijd hebt omdat je alweer naar de volgende moet. Persoonlijke aandacht geven aan mensen die in de war zijn, die bezorgd zijn over hun medische status. Zelfs aandacht geven aan mensen die je ruw en oneerlijk behandelen door je het label op te leggen dat jij helemaal geen aandacht besteedt aan juist hún moeder, hún man. Je ondergaat de beledigingen van de privaat-verzekerde die een voorkeursbehandeling eist en die aan zijn status een badinerende houding meent te mogen ontlenen. Je lacht minzaam, je schuifelt voorzichtig achteruit naar de deur. Omdat je verder móét. Omdat de OK belt, omdat artsen door hun immense werkdruk nalaten om hun patiënten in te lichten over hun ziektebeeld. Omdat die stagiair toch niet alles beheerst zoals zo moeten. Je rent, je vliegt, je doet het. Totdat. Totdat.

Schitterend dit, echt schitterend. Wat zou het toch mooi zijn als films als deze de maatschappelijke impact krijgen die ze verdienen. En dan bedoel ik niet alleen een Oscar voor de hoofdrolspeelster.

Met: Leonie Benesch

FIN - song : Antony & the Johnsons - Hope there's someone

Gezien in : Cinema Oostereiland

NB: Over de FIN-song. Die komt knuppelhard binnen, in ieder geval als je het nummer kent. Na anderhalf uur getuige te zijn geweest van verpleegkundigen onder megadruk grijpen de openingszinnen je bij de keel:
"Hope there's someone
to take care of me
When I die, will i go?"

Gegen die Wand (aka Head-on) - Fatih Akin

Gegen die Wand op IMDb (7,8)
 Gegen die Wand op Moviemeter (3,76)

Gegen die Wand op Wikipedia

Je ziet nu, na het eerste kwart van de 21e eeuw, af en toe van die lijstjes voorbij komen met "De beste films van deze eeuw". Wanneer ik zelf zo'n lijstje zou maken (wie weet, wie weet), zou deze voor mij in de top 3 staan. Ik zag de film deze week voor de vierde maal en was opnieuw verbluft: een in-your-face mix van heftigheid, romantiek, zelfdestructie, muziek en tradities maken dit voor mij een van de belangwekkendste films van mijn tijd. Prachtig, prachtig, een monument. 

We knallen al vrij snel de film in als we Cahit een net-niet-geslaagde zelfmoordpoging zien doen: hij zet zijn auto tegen de muur zonder daarbij af te remmen. Hij overleeft en belandt uiteraard in het ziekenhuis. In de wachtkamer aldaar zit Sibel geïnteresseerd naar de passief-agressieve Cahit te staren. Ze hoort zijn naam roepen en beseft dat hij een Turkse man is. En dat is precies waar ze naar op zoek is: een Turkse man om mee te trouwen, zodat ze onder het juk van haar traditionele familie (papa zeker, maar broer blijkt nog erger) probeert uit te komen. Ze vraagt Cahit ongezien ten huwelijk en de nihilistische horeca-schoonmaker zegt niet eens direct nee: zolang ze hem maar met rust laat en hij er geen verplichtingen aan over houdt, wil hij best haar man spelen. 

Het wordt natuurlijk geen gezegend huwelijk als beide partners een stijgende levensmoeheid uitstralen. Inderdaad gaan ze elk hun gang, maar toch groeit er een vorm van genegenheid naar elkaar. Een genegenheid die een zeldzaam vernietigende uitwerking heeft op zowel zijn als haar bestaan. 

Met : Birol Ünel, Sibel Kekilli, Catrin Striebeck

Direct nadat ik de film voor de eerste keer zag, kocht ik de soundtrack op CD

FIN - song : Zinoba - Life's what you make it

September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

Winona Ryder: Die Geister die sie rief (aka Winona Ryder- Fighting Demons) - Lukas Hoffmann

Winona Ryder- Die Geister die sie rief op IMDb (6,6)
 Winona Ryder - Die Geister die sie rief op Moviemeter (2,90)

Winona Ryder- Fighting Demons op NPO-doc

Boeiende documentaire over deze stevig getalenteerde actrice, die al begon als kindsterretje en die na haar komeetachtige doorbraak plots in de problemen raakte. Waarbij ze haar carrière in het slop bracht, een positie waar ze pas na anderhalf decennium weer uit omhoog wist te kruipen.

Opgegroeid in een commune, pakte ze de voordelen van die vrije opvoeding met de nadruk op culturele bagage door vroegwijze kinderen te spelen in films. Ze was net 20 toen ze de stap maakte naar grotere films: na Beetlejuice en Edward Scissorhands (beiden Tim Burton-titels)ging ze voor het wat serieuzere horrorwerk door in Bram Stoker's Dracula te spelen. Daarna ging het snel: ze brak door, kreeg een relatie met aankomend steracteur Johnny Depp en de filmwereld leek niet meer om haar heen te kunnen. Dat kon dus blijkbaar wel: nog steeds weten weinigen waarom, maar mevrouw Ryder wordt opgepakt voor een winkeldiefstal. Er komt een boel onverwerkte problematiek naar boven: mevrouw Ryder gaat onder het maaiveld en komt daar pas halverwege de jaren 10 weer enigszins bovenuit als ze een dragende rol in de serie "Stranger things" gaat spelen. (zelf heb ik de serie niet gekeken, maar ik ben wel dankbaar voor het feit dat deze door het succes ook mevrouw Ryder weer enigszins terug bracht).

Zwei zu eins (aka Two to one) - Natja Brunckhorst

Zwei zu eins op IMDb (6,1)
 Zwei zu eins op Moviemeter (3,21)

Zwei zu eins op Wikipedia

"Het script was beter." 
Tegen beter weten in (de recensies waren niet al te lovend) togen we gisteren naar de filmzaal om deze nieuwe "Ossi-komedie" te aanschouwen. Het blijft immers een razend interessant onderwerp (de totale neergang van een staat, de moeizame start van een nieuwe en het verwarrende interbellum dat daar nu eenmaal bij hoort). Met een grote grijns denken we terug aan "Goodbye Lenin", die film was van een niveau dat de latere na-apers lang niet benaderden. Ook deze niet, ondanks de aanwezigheid van acteerkanon Sandra Hüller en toch ook de gearriveerde Duitse acteur Ronald Zehrfeld, die ik al meer prettige dingen heb zien doen. Nee, wat vooral voor deze film pleit, is dat het boeiende script op waarheid gebaseerd is: in de complete chaos van 1989/1990 gebeurde dit dus echt. Vooral dáárop vaart mijn waardering voor deze film, want het matige- soms zelfs stuntelige- acteerwerk verpest het nog bijna.

1990, Oost-Duitsland: een paar maanden na de val van de Muur is nu zelfs het totale land aan de beurt. De Ossi's zullen moeten harmoniëren met de Wessi's, hun land zal ophouden te bestaan: de ooit ruw gescheiden volken worden weer één. Het is chaos natuurlijk, vooral aan de oostkant: men komt er langzaam achter dat men jarenlang voorgelogen is. Die heilstaat bleek slechts heilzaam voor een klein deel van hen, louter de bevoorrechte notabelen profiteerden. De wat lagere klassen blijven berooid achter: geen idealen, geen paradijs, geen werk en vooral: geen geld. Verveeld lummelen ze wat rond op de binnenplaats van hun Oostbouw-flats. Dat geldt dus ook voor Maren en Robert, die hun oude vriend Volker gedesillusioneerd uit Hongarije zien terugkeren: ook dáár is het geen vetpot, de pot met goud ligt in ieder geval niet daar.

Toch valt er plots een dominosteentje hun goede kant op, wanneer ze meneer Markowski ontmoeten. Hij bewaakte een bunkercomplex in hun buurt en geeft - na enig aandringen- oprecht antwoord op hun vragen wat daar toch allemaal gebeurt deze dagen. "Er liggen bákken vol met geld", antwoordt hij naar waarheid, hij wil het ze wel laten zien. Het geld is straks niets meer waard als de Westmark wordt aangenomen, maar het viertal ziet kansen: ze hebben nog een heel korte tijd de kans om dat geld om te zetten in spullen en bezittingen waarmee ze mogelijk hun toekomst kunnen veilig stellen. Op inbrekerspad dan maar!

Met: Sandra Hüller, Max Riemelt, Ronald Zehrfeld, Ursula Werner, Peter Kurth

FIN - song : Hanna von Hubenet - Time's up!

Gezien in : Cinema Oostereiland