Winter in Sokcho (aka Hiver á Sokcho) - Koya Komura

Winter in Sokcho op IMDb (6,9)
 Winter in Sokcho op Moviemeter (3,32)

Winter in Sokcho op Wikipedia 

Fijne poëtische vertelling in een lekker laag tempo. Dat tempo had de film sowieso al, want hij blijkt al uit 2024 te stammen terwijl ie pas nu onze theaters bereikt. Hoe dan ook: we kijken naar een sfeer- én hoopvol geheel: een film waarin de clash tussen vooruitkijken en terugblikken beurtelings in het voordeel van de ander uitvalt. Zelf vond ik hem erg mooi, ik snap dat vast niet iedereen hier dezelfde kijkvreugde uit haalt. Zelf genoot ik in ieder geval van acteur/regisseur Roschdy Zem, die met zijn norse uitstraling toch een hoeveelheid hartelijkheid overbrengt waar je u tegen zegt. 

De jonge Sooha is zoekende. Tja, ze heeft dan wel verkering met het knapste jochie van de stad maar ze vindt hem eigenlijk maar saai. Hij lijkt louter bezig met zichzelf, met de start van zijn modellencarriére en dat hij het in de hoofdstad Seoul helemaal gaat maken. Het zal haar jeuken, maar ze protesteert niet al te luidruchtig: haar zoektocht naar zichzelf neemt haar veel te veel in beslag. Want: wie is ze eigenlijk? Ze liet haar studie Franse letterkunde liggen om terug te keren naar haar geboortedorp Sokcho, naar haar moeder die een vishandeltje drijft in de haven. Er speelt iets tussen moeder en dochter, we weten al snel dat het te maken heeft met een vader-buiten-beeld. Sooha werkt in een armzalig pension, waar ze voor de gasten kookt. Daarnaast bezoekt ze met mamsie met regelmaat een wellnesscentrum: het lijkt allemaal niet zo spannend maar het voldoet voor de jonge twijfelaar die ze is.
Alles verandert wanneer een buitenlander zijn tijdelijke intrek neemt in het pension. Een Fransman nog wel, dus afkomstig uit het land van haar vader. De zwijgzame man blijkt een succesvol animator, die in Sokcho gaat werken aan zijn nieuwe boek. Sooha knoopt gesprekken met hem aan en laat hem háár Sokcho zien, haar eigen kleine wereldje, in de hoop dat deze meneer misschien deuren naar buiten opent.

Met: Bella Kim, Roschdy Zem, Park Mi-Heyon, Rya Tae-Ho

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Delphine Maloussena - Envol

A Taste Of Friendship - Merel Hoogerheijde/Sammy Shefa Idris

A Taste Of Friendship op IMDb (6,9)
 A Taste Of Friendship op Moviemeter (2,12)

A Taste Of Friendship op Ned Filmacademie

De laatste uit de reeks korte films van 2024, allen uit de Nacht van de Korte Film. Nog geen aankondiging gezien van een nieuwe Nederlandse editie maar wonder boven wonder trof ik gísteren een "avond van de korte film" aan op de Belgische publieke zender (ik check die zenders altijd voor de eventueel te vertonen films, nu was er zowaar een ganse vooravond aan het fenomeen "korte film" gewijd). Klikken als een bezetene, ik dus. 

Deze was voorbij voordat ik er erg in had: in nog geen 10 minuten flitsten we door het magisch-realistische bestaan van een arme visserman die tijdens zijn werk opeens een vis aantreft op het droge. Niet zijn gebruikelijke visstek, maar flapperend in het zand. De branchevreemde locatie maakt dat de visser op een andere manier naar het bewuste dier kijkt dan hij gebruikelijk doet. Hij ziet de doodsstrijd die het beest in de buitenlucht voert, hij besluit te helpen. Diertje in een plastic bak mee naar huis, hij gaat voor haar zorgen en er ontstaat een vriendschappelijke band tussen mens en dier. En dat loopt de visser op, want hij moet natuurlijk op een gegeven moment wel gewoon zijn bestaan runnen: een mens moet eten. 

Met: Joenoes Polnaija

De Wilde Noordzee- Mark Verkerk

De Wilde Noordzee op IMDb (7,0)
 De Wilde Noordzee op Moviemeter (3,47)

De Wilde Noordzee op Wikipedia

Vooraf moet ik zeggen dat ik deze titel niet als documentaire bekeek maar als de televisiebewerking ervan, waardoor de bioscoophit in vier verschillende delen uiteenviel. Maakt voor de boodschap niet uit, maar voor de beleving natuurlijk weer wel. In de serie komt veel materiaal aan bod dat voor de bioscoopversie geskipt moest worden omdat het anders allemaal veel te lang werd. Regisseur Verkerk heeft met zijn cameramensen dermate veel op en onder het water van de Noordzee doorgebracht dat ie het in deze constellatie allemaal wat meer uit kon diepen (sorry voor de woordspeling). 

Welnu: de Noordzee blijkt het gróótste natuurgebied van Europa te zijn. Wij kennen dan wel onze kustlijn maar het loopt natuurlijk een aardig stuk naar het noorden en noordoosten door, waardoor er dieren in kunnen huizen die wij nooit aan ons stukje kust zullen ontwaren. 
Reuzenhaaien, oerdieren als kwallen, zelfs koraal: het is er allemaal, in die drukbevaren zee aan onze westkant. Er wordt ingegaan op de vitaliteit van de zee, op de bedreigingen die er op af komen: overbevissing, milieuschade, industriële bebouwing als windmolenparken en booreilanden. Maar ook wordt er gewezen op de blijkbaar ingezette kentering van de achteruitgang: er keren ook dieren terug in de Noordzeewateren (een fors deel van de laatste aflevering gaat over de vreugde die biologen ervaren aan de terugkeer van de reusachtige blauwvintonijn. 
Het maakt dat de documentaire (die je moet zien als een logisch vervolg op oa De Nieuwe Wildernis een constructieve draai krijgt. En dat is ook wel eens fijn,

Ocean with David Attenborough- Colin Butfield/Toby Nowlan/Keith Scholey

Ocean with David Attenborough op IMDb (8,7)
 Ocean with David Attenborough op Moviemeter (4,23)

Ocean with David Attenborough op Wikidata

Geen zin in een allesverhullend liedjesfeest dus ik trok naar de filmzaal gisteravond. En ik bleek lang niet de enige: een goed gevulde zaal vol met bezorgde mensen.Want dat we niet naar een 'zoetsappige" natuurdocumentaire gingen kijken, daarvan waren we ons allemaal wel bewust. Zelf heb ik het geluk gehad om verschillende kanten van enkele oceanen te mogen zien, ik heb erin gestaan en gezwommen. Die overweldigende kracht van deze slagaders van onze planeet maakte dat ik ook vanaf het begin donateur ben van Ocean Cleanup, de organisatie van Bojan Slat die zo ongelooflijk veel goed werk doet in het schoonmaken van de wereldzeeën. 

De prettige vertelstem van cultheld David Attenborough mag dan kalm klinken. Hij vertelt een verontrustend verhaal dat hij met een formidabele krachtsinspanning toch hoopvol kan laten eindigen. We kúnnen nog, er zijn nog kansen. Maar dan moeten we wel het goede doen, dan moeten we het roer wenden en de juiste beslissingen gaan nemen. 

Die beslissingen moeten gaan over de toekomst van de industriële visserij, waarbij Attenborough op twee pijnpunten met een harde vinger drukt. Een daarvan is de oneerlijke bedrijfsmatige visserij die westerse landen voor de kusten van armere samenlevingen uitvoert: voor de Westafrikaanse kust, waar de bevolking al eeuwen lang voor overleving afhankelijk is van visserij, varen nu de mechanische trawlers die de vis letterlijk voor de neus van de arme en hongerige bevolking weg rooft. De kuststreek ziet haar vorm van bestaan (zowel inkomen als voedsel) verpieteren terwijl de trawlers kalm terugvaren om de exotische vis goedkoop op de borden in de sjieke Westerse restaurants gaar te koken. Stoppen daarmee, eerlijker verdelen.

Het tweede deel van Attenborough's waarschuwing is zo mogelijk nog schokkender: de sleepnetvisserij. Als keken we naar een vette thriller krijgen we gruwelijke beelden voorgeschoteld van de vernietiging van de oceaanbodem die als een immer voortrazende machine alles kaal- en leegtrekken wat er op de bodem en in het water daarboven aan leven aanwezig is. Waarna men bóven water vervolgens slechts bepaalde lucratieve vis- en schelpensoorten eruit pikt en de rest weer levenloos overboord kiepert. Diepe schande, alleen maar omdat wij iets culinairs eisen van de chefkok. 
Attenborough toont aan dat - in gebieden waar door de overheid de sleepnetvisserij is verboden- de oceaan de kracht heeft om zelfstandig te herstellen: koraal kan weer teruggroeien, zeeëgels en kelp kunnen weer terugkomen als men de rust en de tijd geeft aan moeder natuur. Straks, volgende maand al, is er een grote internationale Oceaanvisserij-conferentie waarin de wereld de kans krijgt om te besluiten meer van die no-go-areas aan te wijzen. Of, nog beter, om die sleepnetvisserij gewoon in zijn geheel te verbieden. 
Now you us, now you don't. The oceans must survive, or we won't! 

FIN - song : Coldplay - One world

Gezien in : Cinema Oostereiland

God's Creatures- Saela Davis/ Anna Rose Holmer

God's creatures op IMDb (6,0)
 God's creatures op Moviemeter (2,62)

Opeens is hij overal, de nieuwe ster Paul Mescal. Vooral zijn rol in "Aftersun" maakte indruk, maar hij heeft meer pijlen op zijn boog, zo blijkt. Hij speelt blijkbaar net zo makkelijk een getroebleerde vader als een verloren zoon. Dat laatste doet hij in deze film, die ik hoog boven de oceaan bekeek. Klein maar fijne film, die overigens vooral gedragen wordt door Emily Watson. 

Watson is de moeder van die verloren zoon Brian, die na een langdurig verblijf in Australië terugkeert in het besloten Ierse visserplaatsje, waar zijn moeder Aileen floormanager is in de visfabriek waar zo ongeveer het hele dorp werkzaam is. 

Wat Brian precies uitgevreten heeft down under blijft onduidelijk, dus ook waarom hij zo lang weggebleven is. Het maakt Aileen niet echt uit, ze is allang al blij dat ze haar zoon weer in haar armen kan sluiten. Zo blij is ze dat ze zelfs bereid is voor hem te liegen als het dorp opgeschrikt wordt door een brute verkrachting: Brian's vroegere vriendinnetje Sarah doet daar aangifte van bij de politie en alle vingers wijzen naar Brian, die inderdaad de avond voor het gebeurde met Sarah in de pub is gesignaleerd. Moeder Aileen schenkt haar zoon een alibi, maar krijgt daar langzamerhand spijt van wanneer blijkt dat haar zoon lang niet zo zuiver op de graat is als hij zegt.

Met: Emily Watson, Paul Mescal, Aisling Franciosi

FIN - song : Lankum - Go dig my grave

Cargo - Gilles Coulier

Cargo op IMDb (6,4)
Knoestige , tamelijk rauwe film over een Belgische vissersfamilie.
Het leven is zwaar voor de Noordzeevissers in Oostende. Er wordt weinig verdiend en het onderhoud aan de boten is duur. Hard werken voor weinig leefgenot , zogezegd.
Vader van de familie trekt de schuldenlast niet langer en springt overboord. Hij wordt gered maar belandt in coma , aan de beademing. Aan de rest van het gezin nu om te denken over voortzetting of opheffing van het bedrijf. De drie broers hebben elk een totaal andere motivatie om hun leven anders in te gaan zetten of, zo wordt ook gezegd, juist het bedrijf voort te zetten zoals pa het had gewild.
Ander werk, "werk aan de wal" zogezegd? Maar wat dan? En blijft de zee niet ongelooflijk trekken? Zijn er niet nog andere manieren om op of over zee geld te verdienen? De broers zoeken langs alle randen.

Met : Sam Louwyck, Josse de Pauw, Sebastien DeWaele, Wim Willaert

Fisherman's Friends - Chris Foggin

Fisherman's Friend op IMDb (6,9)
Een "biografisch komediedrama" lees ik ergens in een beschrijving van deze film. Het maakt deze film in die zin bijzonder dat het lijkt alsof het volgens een formule geschreven is, terwijl het wel degelijk op ware feiten berust. Het is feelgood van het zuiverste water (pun intended) terwijl de film ondertussen volledig de wetten van vele filmscripts volgt. Clichés worden niet vermeden maar in deze film wel erg handig ingezet om je bij het verhaal te houden.

Danny is een muziekproducer, eigenlijk meer een talentscout. maar in ieder geval een snelle jongen uit de grote stad London. Een gepland vrijgezellenweekend van een van zijn vrienden valt deels in het water: ze reizen af naar de Welshe kust maar het schip waarop ze zouden gaan varen, is niet beschikbaar. Er resten slechts kleine uitstapjes en de kroeg.
Als je toch aan zee bent, ga je suppen en uiteraard raken de stadse mannen in de problemen. Ze moeten uit de penarie worden geholpen door de lokale ruwe zeebonken: vissermannen met staalharde knuisten, die hun liefde voor de zee in al haar facetten etaleren. Naast hun brood verdienen én het noodzakelijke reddingswerk brengen ze de zee wekelijks een ode in hun zeemansliederen: tien mannen in een shanty-koor, waarin ze zowel stoere als gevoelige teksten brengen onder het logische motto "de zee die geeft en de zee die neemt".
Danny wordt er door zijn vrienden ingeluisd: hij is pas echt een goede bandmanager als hij dit koor aan een platencontract weet te helpen. Maar hoe verkoop je dat in het hippe London: schipperstruien en petten en baarden zijn immers lastiger te vermarkten dan een vlotte Boyband of een nieuwe Lady Gaga. Tegen alle verwachtingen in neemt Danny zijn opdracht serieus en - het zal u geen verrassing zijn - uiteindelijk krijgt hij een en ander op de rit. Met verstrekkende gevolgen.

Immers: wat moeten zeebonken in een stadse studio? Wat moet een stadse snelverdiener in een traag meanderende gemeenschap als die in dit vissersdorp? En - minstens zo belangrijk- : krijgen ze elkaar?

Fijne muziek in de film, een lach en een traan en gezonde menselijke emoties: het zit er allemaal in, deze kun je rustig gaan zien.

Met : James Purefoy, Daniel Mays, Tuppence Middleton, David Hayman, Dave Johns

Manta ray (aka Kraben Rahu) - Phuttiphong Aroonpheng

Manta Ray op IMDb (6,7)
Dat blijf ik lastig vinden, het doorgronden van Aziatische films. Rode draad lukt wel, maar de verbeelding van veel bijzaken kan ik niet altijd plaatsen. Hoeft ook niet altijd, de boel hoeft niet dichtgetimmerd. Bovendien was de cameravoering fraai (donker doch fraai) dus ik had geen spijt van het aanschouwen van deze Thaise productie.
Verstilde cinema, met zorg gemaakt en in ieder geval erop gericht om te verhalen. Huiswerk mee naar huis, zeg maar.
Verhaal is simpel te reproduceren: visserman treft bij een van zijn strooptochten in het bos een man aan die meer dood dan levend is. Later leren we van de visserman dat het bos sowieso vol lijken ligt. (verder geen uitleg wie de man is, maar aan de opdracht die aan de film voorafging weten we de bedoeling van de regisseur: "For the Rohingya.")
We hebben dus waarschijnlijk met een vluchteling te maken. De visser verpleegt hem liefdevol, zelfs als blijkt dat hij niet met de man kan communiceren. De gast zal over de gehele film weinig zeggen - wat klanken uitstoten is het maximale - maar we begrijpen dat hij niet van hier is.
Naarmate de tijd vordert en de vluchteling herstelt, begint zijn gastheer hem dingen te leren: vissen, duiken, edelstenen opsporen etcetera. Hij neemt hem zelfs mee naar zee, op de boot van zijn baas.
Als de gastheer op een dag niet thuiskomt, moet de vreemdeling het zelf rooien. Dat lukt: hij neemt de plaats in van zijn gastheer en verdient aldus zwijgend zijn eten. Plots, als hij op een avond thuiskomt van zee, staat er een vrouw in de kamer. Blijkt de ex van de visser te zijn, die zegt nergens heen te kunnen. Opnieuw zien we twee vreemden tegenover elkaar, die zo goed en zo kwaad als het gaat het leven proberen te runnen. Zolang als het goed gaat..


Met : Aphisit Hama, Wanlop Rungkumjad , Rasmee Wayrana

Simshar - Rebecca Cremona

Simshar op IMDb (7,0)
Bedeesde, kleine film. Maar qua onderwerp o zo heftig. Twee majeure problemen uit de hedendaagse wereld lopen hier door elkaar heen, zijn knap met elkaar verweven.

Malta, 2012. Toerisme is de belangrijkste industrie, maar visserij is nog altijd een goede tweede. Kleine zelfstandige vissertjes worstelen met quotum-regels, met afdrachten en met territorium-afspraken. Voor hen is de EU geen onverdeelde zegen. Simon is zo'n visser. Dwars tegen de afspraken in is hij de afgelopen tijd toch uitgevaren om nog een klein beetje broodbeleg te verdienen. De instanties dreigen zijn boot aan de ketting te leggen als hij nog een keer uitvaart.
Op het zelfde moment ervaart het kleine eiland dat het wordt " overspoeld'  door bootvluchtelingen. Malta is voor de Noordafrikaanse landen zo ongeveer het dichtsbijzijnde stukje Europa, dus ze doen hun uiterste best voet aan wal te krijgen in Valletta.

De beide verhalen gaan door elkaar lopen als juist de boot van Simon schipbreuk lijdt en hij ervaart dat schepen hem voorbij varen omdat ze bang zijn dat ze vluchtelingen aan boord moeten nemen.
Het kleine familiaire leed raakt verstrengeld met het groot-Europese vluchtelingenleed.
Zal de redding op tijd komen? En voor wie dan?