Backstabbing for beginners - Per Fly

Backstabbing for beginners op IMDb (6,3)
 Backstabbing for beginners op Moviemeter (2,75)

Backstabbing for beginners op Wikipedia

Lekker in elkaar gevouwen script, zo spannend opgebouwd dat je nauwelijks gelooft dat het op waarheid gebaseerd is. Toch moet dat de nare en harde conclusie zijn: dat de wereld inderdaad zo verrot en corrupt is als hij in deze film wordt weergegeven. Nare conclusie maar het zal helaas niet de laatste film over corruptie en oorlog zijn, het is immers de logische eindfase van het mondiaal kapitalistische systeem. Maar goed, we zijn hier om over film te praten. Dus veren we op als we Ben Kingsley voor de zoveelste keer een sinister of op zijn minst vilein personage zien neerzetten. Dus kijken we naar de gedistingeerde mannelijkheid van acteur Theo James, die hier de hoofdrol geloofwaardig neerzet. Dus zien we tussen de volop aanwezige interessante bijrollen actrices Jacqueline Bisset en Belcim Belgin er uitspringen. Samen vlechten ze een verhaal dat we geneigd zijn te vergeten maar dat de bouwstenen van de huidige geopolitiek nog even goed op hun plaats zet.

Hij is veel te gretig om in de voetsporen van zijn vader te treden. Daardoor vergeet de ambitieuze Michael Sullivan goed op te letten met welke mensen hij het sollicitatiegesprek voor zijn eerste diplomatieke betrekking doet. Zijn CV is helemaal oke, zijn achtergronden zijn gecheckt en hij laat blijken dat zijn maatschappelijke bedoelingen nobel zijn. Hoe kan het dan toch zo mis gaan?

Michaels baas Pasha Passaris stuurt hem al in de eerste weken van zijn carrière naar Irak. Daar is - begin deze eeuw- de VN actief bezig om de door dictator Saddam Hussein zo gekwelde bevolking te ondersteunen. Ze doen dat door het roemruchtige Oil for Food-program. Irak mag olie aan de wereld verkopen als het voor de inkomsten daarvan maar voedsel en medicijnen koopt voor het volk. Klinkt goed he? Klopt, dat ben je in je naïviteit wel geneigd te denken. Helaas gaan vanaf het sluiten van de deal de internationale handjeklap-mensen vol op het in-en-in-slechte orgel: de familie van Saddam uiteraard, die de inkomsten afroomt en miljoenen naar de eigen rekening sluist. De industrie die overdatumproducten levert en ze als nieuw verkoopt. De internationale politiek die - onder de o zo goedbedoelde welzijnsvlag van de Verenigde Naties- stilzwijgend zijn handje ophoudt om een graantje mee te pikken. En tenslotte: de eigen bevolking die - al jaren in stammenstrijd- zorgt dat hún mensen hier ook voordeel van hebben en nu ook eindelijk belangrijke posten kunnen bekleden. Michael is te vers en te nat achter de oren om te zien dat hij door ál die partijen gebruikt wordt: hij gelooft in de overtuiging van zijn baas maar óók in die van de Koerdische vrijheidsstrijdster Nashim Hussani én in die van de hooggeplaatste VN-vertegenwoordiger Christina Dupre. Al snel komt hij erachter dat hij niet iedereen tevreden kan houden, dat hij van alle kanten door eigenbelangen wordt aangevallen.

Met: Theo James, Ben Kingsley, Belcim Belgin, Jacqueline Bisset

FIN - song : Todor Tobakov - After pt 2

Radical - Christopher Zalla

Radical op IMDb (7,8)
 Radical op Moviemeter (3,70)

Radical op Wikipedia

Voor onze onnavolgbare Dial Q Filmquiz bedacht ik ooit een ronde "onderwijsfilms". In no time had ik een stuk of tien titels bij elkaar over inspirerende leraren MV, briljante leerlingen MV en/of juist ongeschoolde volwassen MV die alsnog gaan leren. We hebben hem nooit uitgevoerd, de ronde staat stof te vergaren op de longlist. Maar vermoedelijk bent u nu al aan het denken welke films daarin kunnen zitten (middels de tagging in de rechterkolom van dit blog kunt u zien welke films een label "onderwijs" of "leraar/leerling" meekregen (en dat is dan alleen nog maar van mijn laatste 15 filmjaren). Onuitputtelijke bron van inspiratie dus en "inspiratie" is ook waar de hier te beschrijven film om draait. De instemmende glimlach om mijn mond bij de aftiteling bewijst het een en ander. 

De directeur van de Jose Urbina Lopez Elementary School kijkt hem een beetje argwanend aan. Waarom zou een jonge, gedreven leraar nu in godsnaam opteren voor een baan op deze slecht presterende achterstandswijk-school? Dan kent hij Sergio Juarez Correa dus niet. Sergio is behept met een onconventionele en radicale vindingrijkheid om kinderen bij zijn lessen te betrekken. Hij is wars van de afgebakende lesmethoden die het onderwijs internationaal zo beperkt laten focussen op resultaat. Sergio laat ze geen "1600: Slag bij Nieuwpoort" of "16x16=256" in en uit het hoofd stampen, hij is van het bevindelijke onderwijs. Hoe kan het dat een stalen boot blijft drijven? Waarom vliegt de aarde niet tegen de zon aan en wat is eigenlijk zwaartekracht? Wat moet je doen om te voorkomen dat mensen verdrinken bij een scheepsramp, hoe verdeel je de mensen over de reddingsbootjes? Essentiële vragen die de leerlingen direct aan het denken zetten. 
De directeur stribbelt tegen: de CITO-toets komt er snel aan en hij wil niet wéér de slechtste school van het land zijn. Hij ziet sociaal arme leerlingen (dochters moeten papa helpen een schamel inkomen bijeen te rapen op de vuilnisbelt, zoons moeten koerieren voor hun broertjes die al door drugsbendes zijn ingepalmd) opeens opbloeien en op tijd op school verschijnen, dus mogelijk doet die Sergio toch iets goed. U snapt het al: Sergio staat onder druk, maar ook de directeur. EN ook die geplaagde schoolkinderen. Het lijkt allemaal mooi, maar de harde realiteit verlangt iets anders.

Met: Eugenio Derbez, Daniel Haddad, Jennifer Trejo, Danilo Guardiola

FIN - song : Coro Acardenchado- Al Pie de un Arbol

Pressure- Anthony Maras

 

Pressure op IMDb (7,3)

Pressure op Moviemeter (3,39)

Pressure op WIkipedia

Wat is film toch een wonderbaarlijk mooi medium. Zelfs als je naar een waargebeurd verhaal kijkt, een wijd en zijd bekend verhaal zelfs, zelfs dan kun je nog volop in de spanning van het verbeelde zitten. Dat is razend knap, het is een magie die voor mij onverklaarbaar blijft en die me een schat aan mooie momenten heeft opgeleverd. En nog zal opleveren ook want zolang de benen het trekken, zal ik naar de filmzaal blijven gaan. Ditmaal ging ik voor de voorpremière van de nieuwste van Anthony Maras. Moeilijk was die keuze niet. Zeg nou zelf: hoofdrollen van de immense acteurs Brendan Fraser en Andrew Scott, knappe bijrollen van Kerry Condon en Chris Messina (plus een keur aan bekende serie- en filmgezichten). Het was smullen. 

De eerste week van juni 1944. Hoewel zijn vrouw op het punt van bevallen staat, moet meteoroloog James Stagg van huis. Hij is opgeroepen door het leger om bij te dragen aan het nemen van belangrijke beslissingen. Louter op meteorologisch gebied overigens: van oorlog voeren heeft Stagg geen verstand, hij is wetenschapper en geen soldaat. Hij komt binnen in een zenuwcentrum op een afgelegen landgoed, waar duidelijk druk staat op iedereen hier aanwezig. Amerikaanse én Engelse soldaten, kantoorpersoneel en ..fijn voor Stagg..ook een groep meteorologen. Stagg moet hen leiding gaan geven en wel heel rap: over 61 uur staat een grote aanval op het vasteland op de agenda, de D-day landing staat gepland voor de vroege ochtend van 5 juni.

Stagg zit in/op een wespennest: als wetenschapper beoordeelt hij alle naarstig bijeen geraapte informatie en hij komt daarmee tot een nare conclusie. Een conclusie die hem met alles en iedereen in conflict zal brengen: met zijn Amerikaanse collega, meteoroloog Irving Krick. Met de Britse generaal Montgomery, die gretig klaar staat om aan te vallen. Met de Amerikaanse legermammoet Dwight Eisenhower, die niet kan wachten om de nazi's een lesje te leren. Met bijna iedereen eigenlijk, er is maar één dame die enige souplesse toont in het luisteren naar de onheilspellende verklaringen van Stagg. Deze dame is Kay Summersby, de assistente van Eisenhower en de enige die een beetje vat heeft op de gemoederen van de geuniformeerde houwdegens. Wij, op de stoel in de filmzaal, weten al een beetje wat er aan besluitvorming gaat plaatsvinden. Maar verder weet eigenlijk niemand dat: er spoelt nog veel, heel veel water naar de zee: Operation Overlord

Met: Andrew Scott, Brendan Fraser, Kerry Condon, Chris Messina, Damian Lewis, Con O'Neill, Robert Portal

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Volker Bertelmann - Pressure end credits

The Boys in the Boat - George Clooney

The boys in the boat op IMDb (7,0)
 The Boys in the boat op Moviemeter (3,06)

The Boys in the boat op Wikipedia

Zelf ken ik roeien alleen van de machines in de sportschool maar mijn dochter heeft nog enige tijd sportief over de Bosbaan geracet in haar studententijd. En aangezien ons land nu weer de locatie is van het WK roeien kwam deze film haast actueel op mijn pad. Enige twijfel (sportfilms kennen immers vaak wel spanning, maar zelden een verrassend verloop) maar aan dit waargebeurde verhaal dat filmgigant George Clooney vorm gaf, wilde ik me wel overgeven. Pittige namen op de lijst : Joel Edgerton en Callum Turner onder andere, het kon nog best wat worden. 

1935, randje 1936, Washington State in de VS. Joe Rantz leeft aan de rand van de maatschappij, hij overleeft net aan. Moeder overleden, vader vertrokken om verderop werk te zoeken: daar sta je dan als jochie van veertien. Joe heeft een manier gevonden, woont in een auto en heeft op een of andere manier toch toekomstplannen: hij wil de maakindustrie in, hij wil wat met zijn handen gaan doen. Om die reden geeft hij zich op voor een technische studie maar hij komt erachter dat hij amper het schoolgeld kan betalen, laat staan dat hij onderdak en eten kan bekostigen. Maar dan.. Hij hoort van een oproep van de plaatselijke roeicoach: die wil een sterk studententeam opleiden dat - bij bewezen resultaat- kans maakt om volgend jaar naar de Olympische Spelen in Berlijn te worden uitgezonden. Dat gegeven kan Joe maar matig interesseren maar de toevoeging dat de opleiding bekostigd wordt en dat men dus woon- en leefkosten vergoed krijgt, wekt de definitieve interesse van Joe. Hij en zijn studiemaat erop af!

Trainer Ulbrickson is niet de standaard drillsergeant die je zou verwachten, maar makkelijk is ie ook niet. Hij verlangt discipline - uiteraard- maar hij verlangt vooral teamgeest. Immers: een 8 met stuurman-boot haalt geen enkele eindstreep zonder samen te werken. Joe wordt bloedfanatiek, vindt extra motivatie in de wedstrijden tegen dik gefinancierde universiteitsteams en krijgt en passant ook nog een klein bijbaantje in het onderhoud van de roeiboten. Alle seinen lijken dus op groen te staan, zelfs het pad der liefde lijkt begaanbaar, maar Joe komt maar moeilijk los van zijn armoedige verleden en van zijn afwezige vader. Het bemoeilijkt de route naar de overwinning, de Olympische Spelen lijken tóch een onhaalbare kaart voor Joe.

Met: Callum Turner, Joel Edgerton, Peter Guinness, Sam Strike, Luke Slattery

FIN - song : Alexandre Desplat- The boys in the boat

De Gaulle: Résistance (aka La bataille de Gaulle: L'age de fer) - Antonin Baudry

 

De Gaulle: Résistance op IMDb (7,7)

De Gaulle: Résistance op Moviemeter (3,383)

La Bataille de Gaulle op Wikipedia

Hooggeprezen historisch epos waarvan ik gisteren in de zaal het eerste deel keek, dit op aandringen van vrienden en bekenden met de nodige historische interesse. Deel 1 besloeg al 161 minuten, dus regisseur Baudry pakt nogal vet uit: there is plenty more where that came from. Welnu: zo goed als mij werd verteld, vond ik deze niet maar ik ga wel helemaal mee in het grootse historische verhaal. Immers: op waarheid gebaseerde anekdotes die bepalend zijn geweest voor het verloop van de geschiedenis, daar wil je altijd naar kijken. Dan vergeet je de tamelijk karikaturaal neergezette onverstoorbaarheid van de Franse generaal, dan ga je juist genieten van een heerlijke Churchill (in de persoon van Simon Russell Beale) en van Franse acteergrootheden als Benoit Magimel en Matthieu Kassovitz, dat is ook smullen. Terzake nu: de film!

De al enigszins gelauwerde generaal De Gaulle ziet in 1940 met lede ogen aan hoe slap zijn land reageert op de Duitse agressie die over Europa raast. Hij wil ertegen in het geweer, dat deed ie immers tijdens WO 1 ook. Helaas merkt hij dat hij tamelijk alleen staat, hij ziet hoe het land dmv maarschalk Pétain op ergerlijke wijze gokt op een akkoordje met de tirannieke Hitler, dit in de hoop dat men de moordlustige dans enigszins ontspringt. De Gaulle wil ten strijde maar kan dat niet langer vanuit zijn vaderland doen: hij wijkt uit naar London om daar "Het Vrije Frankrijk" op te tuigen.

Weinig mensen krijgt hij mee, hij moet zich ook danig verantwoorden bij premier Churchill maar gaandeweg weet hij diens vertrouwen te winnen en zijn visie voor Europa op tafel te leggen. Kleine succesjes boekt hij, maar hij moet terug in de kast als hij ziet hoe Hitler na Frankrijk ook de totale noordkant van Afrika in handen probeert te krijgen. Als dat lukt, zal de Middellandse Zee aan de Duitsers behoren, dan is Europa definitief verloren. Er dient onverzettelijkheid getoond te worden, men moet stand houden in de Afrikaanse woestijnen. De Gaulle heeft daar wel ideeën over, maar kan dat niet zonder Britse hulp (waar de Britten op hun beurt weer niet zonder de Amerikanen kunnen en willen. En bataille!

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoit Magimel, Niels Schneider, Karim Leklou, Matthieu Kassovitz, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Theo Cascio - Ainsi va le monde

Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

De jacht op Meral Ö - Stijn Bouma

De jacht op Meral Ö op IMDb (6,7)
 De jacht op Meral Ö op Moviemeter (3,25)

De jacht op Meral Ö op Wikipedia

Het is natuurlijk het lot van films die op de actualiteit zijn gebaseerd dat ze gaandeweg de interesse en de waardering van het publiek verliezen, dat ze naar de achtergrond worden geschoven. Deze film bijvoorbeeld zag ik zo ongeveer 2 jaar geleden en ik keek hem gisteren nog een keer opnieuw. In de tussentijd blijkt op de filmsites de waardering te zijn gedaald van 7,4 destijds naar 6,7 nu. En dat zal over een jaartje of twee nog wel even lager zijn. Zo werkt de wereld: er is altijd weer nieuwe actualiteit om je over op te winden, er is altijd weer een andere focus voor je verontwaardiging. Dat is in dit geval schrijnend jammer voor de slachtoffers van de nog steeds slepende toeslagenaffaire: door de opvallend ferme activiteiten van Belasting- en Sociale dienst werden hun levens vernietigd, ze raakten vermorzeld in een ambtelijke machine en kwamen daar nooit meer uit. Nog steeds is er geen milde oplossing voor het leeuwendeel van deze groep. Het stemt droef, het knaagt aan je vertrouwen. 
Alleen dit gevoel al maakt dat films als deze eens in de zoveel tijd bekeken moeten worden. En gewaardeerd, dat ook.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "De jacht op Meral Ö" (september 2024)

Eagles of the Republic - Tarik Saleh

Eagles of the Republic op IMDb (6,6) 

Eagles of the Republic op Moviemeter (2,60)
Eagles of the Republic op Wikipedia

Toen ik gisteren de hieronder staande recensie schreef, wist ik nog niet dat ik in een serietje bezig was. Pas later op de dag keek ik welke films er 's avonds in mijn lokale filmthuis draaiden, mijn oog en mijn keus viel op deze. Zelfde regisseur, zelfde hoofdrolspeler. Opnieuw een samenzwering in Egypte, maar ditmaal niet op het kleinschalige level van de vorige film: in "Eagles of the Republic" wordt groot uitgepakt door feiten en fictie ferm door elkaar te roeren. De Zweedse productie kent in Fares Fares een ontspannen hoofdrolspeler, die geloofwaardig een gecorrumpeerde acteur neerzet, ik kijk graag naar zijn werk. Onderhoudende film, zo mag je dat dan noemen. 

Hij is het mannetje hoor, die flamboyante George Fahmy. Tientallen films al op zijn naam, aanbeden door vele fans en gezegend met een dikke sterrenstatus en een eigen camper op het filmstudio-terrein. Dit heeft de Koptische acteur allemaal te danken aan zijn naturelle inlevingsvermogen in de rollen die hij mag spelen. Maar nu wordt het allemaal plots toch anders: om hem heen sluit zich een net van hotemetoten die allemaal iets in de hofhouding rond president Al Sisi uitvoeren. Fahmy wordt gevraagd om de president te spelen in een hagiografische film. Tegenstribbelen helpt niet echt ("ik ben Kopt, geen moslim", "ik ben twee koppen groter dan onze grote leider"), Fahmy moet met zijn kundige acteerwerk het volk overtuigen van de goede bedoelingen (en dito daden) van de moslimbroeder. 
Fahmy ziet plots een einde komen aan zijn jetset-leventje: plots wordt het lastiger om er vriendinnen op na te houden naast zijn gestrande huwelijk, zijn zoon verwijt hem te hebben gekropen voor de macht, hij wordt de ene na de andere geheim agent staande gehouden. Weg is de ontspanning, Fahmy moet op zijn tenen lopen en raakt steeds meer betrokken bij duistere zaken door én rondom zijn regering. Hij wil weer terug naar zijn ongecompliceerde leven maar vindt geen enkele ingang. Netten sluiten.

Met: Fares Fares, Lyna Khoudri, Amr Waked, Zineb Triki, Cherin Dabis, Suhaib Nashwan

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Alexandre Desplat - Hilton 

Moss & Freud - James Lucas

Moss and Freud op IMDb (5,5)
 Moss and Freud op Moviemeter (3,00)

Biografische films over nog levende sterren kennen doorgaans een behoorlijk tricky component omdat ze nogal makkelijk kunnen doorslaan naar een onevenwichtige vertelling. Bij de aftiteling van deze film viel echter te zien dat hoofdpersoon Kate Moss de film zelf mee produceerde en dat brengt al een stukje extra geloofwaardigheid (ze spaart zichzelf niet, laat ik het zo zeggen). Natuurlijk kiest ze een superknappe actrice uit om haar rol te spelen, maar ze zet hier een dermate zware antagonist tegenover (een ijzersterke Derek Jacobi, wat is dat toch een hyperacteur) dat ze zich van het doek laten spelen. En dat dit laatste een woordspeling is, dat snapt u vast als u het verhaal een beetje kent.

We gaan naar het begin van deze eeuw: Moss is dan al een fotomodel van mythische proporties, Alle grote modehuizen, alle gezaghebbende tijdschriften dingen naar haar hand. Dat is pittig, dat verveelt en inderdaad blijkt Moss gevoelig voor alle verleidingen van het wereldje: drank en drugs en ongezond leven vlakken immers die vereringscultus aardig af. Maar dan..

Ze ontmoet de florerende kunstschilder Lucian Freud (inderdaad, kleinzoon ván) die haar uitnodigt in zijn atelier en haar een voorstel doet: hij wil een portret van haar schilderen maar eist daarvoor vol-le-di-ge toewijding. Drie avonden per week, strikt op tijd om 19u beginnen, het geheel zal een halfjaar tot een jaar in beslag nemen. Een onmogelijk verzoek natuurlijk, want de agenda van het bestbetaalde en meest gevraagde model ter wereld laat zich niet zomaar lamleggen. Hoezeer Moss de sleur van haar vak zat is, blijkt wel uit het feit dat ze zich committeert aan de eigenzinnige kunstenaar. Gans haar leefwijze moet aan de kant, een fors deel van haar persoonlijkheid ook maar toch..toch gaat ze ervoor. Het worden indringende sessies, het worden verhelderende en zelfs levensveranderende sessies.

Met: Derek Jacobi, Ellie Bamber, Jasmine Blackborrow

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Karl Solve Steven - Some Thoughts on painting

Nahschuss (aka The Last Execution) - Franziska Stünkel

Nahschuss op IMDb (6,7)
 Nahschuss op Moviemeter (3,20)

Nahschuss op Wikipedia

Erg blij ben ik met de Belgische aandacht voor film op hun nationale tv-zender. De (VRT) Canvas Filmzomer kent een prachtig programma waardoor de geoefende filmkijker de kans krijgt om pareltjes nog een keer te kijken, agendamissers alsnog goed te maken of - zoals in dit geval- zelfs totale onbekende films onder ogen te krijgen. Ik werd hierbij getriggerd door de indringende blik van Duits acteur Lars Eidinger, een blik die ik herkende van het fenomenale "Sterben" van twee jaar geleden. Dan zit ik goed, dacht ik. En dat dacht ik helemaal toen ik het onderwerp van dit 'waargebeurdje' las: een man die iets te diep in de kringen van de Stasi verstrengeld raakt, dan heb je me hoor.

Dat ging wel erg gemakkelijk, denkt Franz Walter: koud klaar met zijn studie bereidt hij een wetenschappelijke reis naar Ethiopië voor maar juist als hij op het vliegtuig stapt, wordt hij apart genomen door een aantal officials. Terstond krijgt hij een leerstoel aangeboden aan de universiteit waar hij afstudeerde, zijn professor rept plots over haar vervroegd pensioen. Aanvankelijk zoekt Franz er niets achter, zelfs niet als hij een chique woning aangeboden krijgt, "it comes with the job". Zijn vriendin Corina denkt er het hare van maar vraagt (nog) niets want: in het Oostduitsland dat zij gewend is, komen zulke kansen slechts eenmaal voorbij.

Franz wil voortvarend beginnen aan zijn wetenschappelijke klus maar blijkt eerst enkele tegenprestaties te moeten leveren: hij kent toch die bekende voetballer die plots als prof in West-Duitsland is gaan spelen? Die moet worden overtuigd dat hij niet voor de imperialistische vijand mag spelen, hij moet worden teruggehaald naar het Oostblok-paradijs. Daar blijken pittige methodes voor te worden ingezet, methodes waar Walter van terugschrikt maar ja: er is geen weg meer terug. Keer op keer deinst Franz terug van de onmenselijkheid van de Stasi, keer op keer slikt hij ook zijn bezwaren weg omdat hij zijn vrouw en ouders en zijn woning niet in de waagschaal wil stellen. Door de gewetensbezwaren begint hij te drinken, daarmee zijn relatie op scherp zettend. U snapt dat de Stasi feilloos van deze zwakheden gebruik weet te maken: Walter komt voor onmenselijke keuzes te staan.

Met: Lars Eidinger, Devid Striesow, Luise Heyer, Paula Kalenberg

Dreamin' Wild - Bill Pohlad

Dreamin' wild op IMDb (6,4)
 Dreamin' Wild op Moviemeter (2,81)

Dreamin' Wild op Wikipedia

Hoewel zijn broer Ben wel een stukje succesvoller is, heb ik Casey Affleck als acteur toch net iets hoger zitten. Waar Ben af en toe de stoere en sterke heldhaftig-man speelt, geeft Casey vaak gestalte aan de anti-held. En dat is doorgaans een veel interessanter personage, als u het mij vraagt. Ook in deze - op waarheid gebaseerde - film is hij weer een innemend, doch pittig getroebleerd mens. We kijken niet naar een hoogstaande (en zelfs enigszins voorspelbare) film, maar het onderhoudt wel. Play!

De broers Emerson geloven er allemaal niks van. Dertig jaar na het opnemen van hun debuutalbum "Dreamin' Wild' staat er plots een producer voor de deur: hij is van een platenmaatschappij die vergeten pareltjes een tweede kans geeft. Zijn maatschappij wil dus de plaat opnieuw uitbrengen en het hele circus alsnog aanzwengelen. 

Klinkt allemaal prachtig, maar we zijn 30 jaar verder. En dus zien we hoe de broers in die dertig jaar elk hun eigen pad zijn gegaan, hoe de een totaal geen probleem heeft met de miskenning van hun artistieke talent en hoe de ander zijn hele leven lang met frustraties rondgelopen heeft dat het niet gelukt is. Hoe hun ouders hen altijd zijn blijven steunen, hoe zeer dat een impact heeft gehad op de welstand én op het welzijn van de familie. En nu, nu zou dat opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen door een rentree op de podia én op de radiostations? Iedereen twijfelt maar iedereen ruikt ook kansen. Wie bereid is om het thans veilige, doch enigszins miserabele leventje overhoop te gooien, diegene moet nu naar voren stappen.

Met: Casey Affleck, Zooey Deschanel, Walton Goggins, Chris Messina, Beau Bridges, Jack Dylan Grazer, Noah Jupe

FIN - song : Donnie Emerson - When a dream is beautiful

Boston Strangler - Matt Ruskin

Boston Strangler op IMDb (6,5)
Boston Strangler op Moviemeter (3,15)

Boston Strangler op Wikipedia

Onder het toeziend oog van meesterregisseur Ridley Scott dook director Matt Ruskin in de populaire wereld van "true crime": hij dook in de achtergronden van het nare doch waargebeurde verhaal van "The Boston Strangler. Grote rollen voor Keira Kneightley, Carrie Coon en Chris Cooper, liefhebbers van historisch drama en dito spanning komen hier behoorlijk aan hun trekken.

Begin jaren '60 van de vorige eeuw raakte wereldstad Boston in de ban van een seriemoordenaar, De engerd had het voorzien op alleenwonende vrouwen, waar hij zich met een klusjesman-smoesje naar binnen praatte om vervolgens gruwelijk toe te slaan. Door de welhaast rituele opbaring van de lichamen van de slachtoffers ontdekt journaliste Loretta McLaughlin al snel een verband tussen de verschillende meldingen. Maarr...ze zit nog steeds op de lifestyle-redactie, haar hoofdredacteur lijkt niet van zins om haar op dit ogenschijnlijk kansloze verhaal te zetten. Nou vooruit, als ze het samen met ervaren redactrice Jean Cole gaat oppakken, zal hij haar toestaan om hierin te duiken.
McLaughlin schaakt op meerdere borden: ze moet het thuisfront met haar werkende man en kinderen te vriend houden, ze moet haar hoofdredacteur overtuigen van haar journalistieke kunde en instinct én ze moet met de terughoudende lokale politie samenwerken om alle details tot een steekhoudend verhaal te vormen. Ze zal zich als een pitbull moeten gedragen om verder te komen met dit onderzoek, al helemaal als blijkt dat het mogelijk niet om één dader gaat. Tegels lichten, zo noemen ze dat toch?

Met : Keira Kneightley, Carrie Coon, Chris Cooper, Alessandro Nivola

FIN - song : Paul Leonard Morgan - The Reveal

The Alto Knights - Barry Levinson

The Alto Knights op IMDb (5,9)
 The Alto Knights op Moviemeter (2,60)

The Alto Knights op Wikipedia

Wat deze film van regie-icoon Barry Levinson allemaal toevoegt, is een grote vraag maar je snapt dat ie nog graag een keer met de ouden-van-dagen-maffiosokring een film wilde maken. Uiteraard vroeg hij daarbij Robert de Niro voor de belangrijkste rol, die zei dermate gretig "ja" dat ie zelfs een dubbelrol speelt. Ik heb de Niro hoog zitten, als acteur en als sociaal figuur, daarom gun ik hem ook deze gekunstelde constructie. Maar verwacht als kijker niet dat je verrast gaat worden: het is een gedegen maffia-verhaal waarbij geen cliché geschuwd wordt om de Italo-Amerikaanse onderwereld in al haar rituele achtergrond te laten zien.

Al sinds hun jonge jaren zijn Frank Costello en Vito Genovese broeders in het kwaad. Ze zien niet het armoedige leven voor zich zoals hun ouders dat leven: er zal geld verdiend worden, het zal hen aan niets ontbreken. Nou ja, aan veiligheid misschien, want de wereld van illegaliteit en corruptie draait nu eenmaal niet zonder slag of stoot. Wanneer Vito dan ook over de schreef gaat en een dubbele moord pleegt/laat plegen, moet hij tijdelijk de wijk nemen. Vito even terug naar Italië, Frank neemt de verantwoordelijkheid voor de zaken over. 

Dat Frank een ander, vooral minder explosief, type is dan Vito blijkt wanneer die terugkeert van zijn verbanning. De zaken gaan goed, het geldschip vaart af en aan en vooral: er lijkt een vredige consensus tussen misdaad, politie en politiek. Vito, zelf minder diplomatiek, eist zijn hoofdrol terug maar Frank waarschuwt hem dat de tijden zijn veranderd en dat derhalve hun oude tactieken tegenwoordig niet meer passend zijn. De voormalige bloedbroeders groeien uit elkaar, er ontstaat animositeit. En in hun wereldje weet je dan dat je op je tellen moet passen: het wordt overleven en terugslaan. De een doet dat slimmer en minder opzichtig dan de ander.

Met: Robert de Niro, Debra Messing, Kathrine Narducci, Cosmo Jarvis, Robert Uricola

FIN - song : David Fleming - The Alto Knights

The Tasters (aka Le assaggiatrici) - Silvio Soldini

The Tasters op IMDb (6,4)
 The Tasters op Moviemeter (3,21)

The Tasters op Wikipedia

Deze viel me dus 100 procent mee. Na de wat matige recensies te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen voor dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal niet al te hoog gespannen: ik vermoedde een vrij statische film te gaan zien. Niet dus, het script bleek beter doorwrocht dan gedacht, er zaten veel meer verwikkelingen in dan louter de spanningen aan een eettafel. Slechts met z'n zessen in de zaal, maar dat deerde niet: film kijk je in het donker en daarmee toch al min of meer in je eentje. Meerdere films van regisseur Soldini al bekeken, dus blikten we tevreden de verduisterde zaal in.

1943. Rosa Sauer vlucht vanuit het gebombardeerde Berlijn naar haar schoonouders op het platteland. Die ontvangen haar met open armen, gedrieën wachten ze op berichtgeving van haar man/hun zoon die aan het Oostfront vecht. Rosa belooft zo weinig mogelijk overlast te bezorgen aan de oudjes, maar die wens wordt al snel verstoord. Klop Klop Klop, daar is de SS. 

Rosa, rein en Arisch, is geselecteerd om - tbv de nabijgelegen Wolfsschanze, het in het bos verscholen complex waar Hitler naar toe vluchtte na genoemde Berlijn-bombardementen - te fungeren als voorproever voor de dictator, die volslagen paranoia aan het worden is: hij verwacht aanslagen van alle kanten, dat zou ook zomaar een vergiftiging kunnen zijn. Om die reden selecteert hij zeven gezonde überDuitsse vrouwen om élke dag de lunch en het avondeten voor te proeven. Klinkt nog best leuk aanvankelijk, zeker gezien de voedselschaarste die er middenin de oorlog al heerst en die alleen maar zal toenemen. Maar de psychologische druk wordt stukje bij beetje ondraaglijk, zeker als de vrouwen zien dat ze zichzelf tegen elkaar laten uitspelen: er is de Hitler-adept die blij is bij te kunnen dragen aan de zekere overwinning, er is de argeloze tienervrouw die toet noch blaast, er is de moeder die onder druk meewerkt om haar gezin te beschermen, er is de cynische weduwe die toch al alles kwijt is, er is de voormalige verpleegkundige en ...je hebt Rosa. Rosa wordt aanvankelijk geïsoleerd als de arrogante Berlijnse, maar vindt gaandeweg de juiste omgang met de meeëters. Er lijkt een georganiseerde vrede in de groep te komen, totdat er een nieuwe commandant arriveert.

Met: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falk

Gezien in : Cinema Oostereiland

I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

Dossier 137 - Dominik Moll

Dossier 137 op IMDb (7,3)
 Dossier 137 op Moviemeter (3,50)

Dossier 137 op Wikipedia

Hoewel ik door de jaren heen minder activistisch ben geworden, loop ik nog steeds wel af en toe een demonstratie mee. "The riots are the voice of the unheard", zo leerde ik in de nihilistische jaren 80, de tijd van de No Future-generatie. Kraken en woningnood, kernwapens, anti-imperialisme, armoede, klimaat en milieu, antiracisme en -fascisme: het was een gemotiveerde tijd. Daarmee ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met het gezag; daar ben ik dan wel veel milder in geworden maar ik zeg eerlijk dat er gisteren véél van die oude gevoelens boven kwamen toen ik deze film zag. "Dossier 137" is een sterke film (met een loeisterke Lea Drucker) die veel herkenning oplevert voor strijders voor rechtvaardigheid. Langzaam naar het kookpunt, zo'n film. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen rondom de "gele hesjes"-protesten in het fulltime activistische Frankrijk (immers: dat is het land waar men véél films maakt over het handelen van politie-agenten. Denk aan "Police" maar denk vooral aan het bikkelharde "BAC Nord").

Parijs lijkt goed weggekomen te zijn: weliswaar zijn de protesten hevig geweest maar gelukkig bleven de rellen beperkt. Als de traangaswolken zijn opgetrokken, wordt aan beide zijden de balans opgemaakt. Stéphanie Bertrand gaat het toch nog druk krijgen: zij is intern onderzoeker bij de IGPN (Investigation General de Police National), een afdeling die het handelen van agenten en ME'ers onderzoekt tijdens de opstanden op straat. Er is aangifte gedaan door een moeder uit het verderop gelegen plaatsje Saint Dizier: haar zoon is geraakt door een kogel uit een "flashball"-gun. Een permanente hersenbeschadiging is het gevolg, de jongen is voor het leven getekend. 
Er moet worden uitgezocht waarom er is geschoten, onder welke omstandigheden de BRI-agenten hun werk deden. Stéphanie graaft zich in: ze weet dat dit onderzoek haar populariteit overal zal schaden. Haar zoon vraagt haar waarom iedereen de politie haat, haar ex (en vooral zijn nieuwe partner) vragen waarom zij (het handelen van) de agenten geen heldenstatus verleent, de moeder en de zus van de zwaar getroffen jongeman vragen zich af of de politie onaantastbaar is in zijn handelen. Stéphanie loopt tegen alle muren op, doch is vastberaden het recht te laten zegevieren. Daarmee legt ze zichzelf min of meer een straf op: ze komt erachter dat lang niet iedereen geïnteresseerd in een correct justitieel verloop.

Met: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich, Pascal Sangla, Claire Bodson, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Joe Dassin- Siffler sur la colline