Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us

Wuthering Heights - Emerald Fennell

Wuthering Heights op IMDb (6,1) 
Wuthering Heights op Moviemeter (2,80)
 Wuthering Heights op Wikipedia

Op het kantoortje van ons lokale filmtheater (waar ik nogal eens vergaderd heb) hangt een wandbreed fotobehang met de afbeelding van de film "Wuthering Heights". Alleen, die hangt er al bijna 15 jaar want het is een afbeelding van de vórige verfilming van het wereldberoemde boek van schrijfster Emily Brönte . Zij is een van de zusjes die in het pittoreske plaatsje Haworth in Noord-Engeland op de pastorie van hun vader woonden en niets anders om handen hadden dan boeken schrijven. Ik bezocht ooit deze "Haworth Parsonage", ik snap wel dat de dames een uitvlucht zochten in romantische literatuur. Literatuur van wereldfaam dan wel, want met name het boek van jongste zusje Emily is meermaals bezongen en verfilmd. De nieuwste loot aan die stam is daarbij niet de beste, ik val maar meteen met de deur in huis. Prachtige beelden, die maakten zeker indruk. Maar ik kon deze versie niet beter waarderen dan die van 15 jaar geleden, iets wat mogelijk komt door de in deze versie onuitstaanbare Cathy (wat dan wel weer heel duidelijk door Margot Robbie wordt neergezet).

Het landhuis van de familie Earnshaw staat er vervallen bij, dat komt voornamelijk door het liederlijke gedrag van pappie. Gokken en drinken zijn de hoofdzakelijke activiteiten van deze deplorabele man, maar ergens zit - diep onder die barse en repressieve man- nog een beetje hartelijkheid verborgen: als hij ziet dat een vader in het dorp zijn tienerzoon op straat zet, neemt hij deze goedhartig op in zijn huis. De jongen (Heathcliff) is uitermate dankbaar en bereid de nodige vernederingen te ondergaan: hij slooft en graaft, hij buigt en sleept. Maar er is een belangrijker reden dat hij zijn lot zo ferm draagt: het gezelschap van Earnshaw's dochter Catherine (die we vanaf hier Cathy gaan noemen) maakt dat Heathcliff elke vernedering accepteert. Oók de vernederingen die Cathy zich veroorlooft trouwens: zij vindt Heathcliff een leuk speelmaatje maar laat hem herhaaldelijk weten dat hij te laag is geboren om ooit haar romantische partner te kunnen zijn. Cathy zoekt het hogerop: als de rijke Edward Linton op een landgoed verderop komt wonen, papt Cathy al snel met hem aan om haar toekomst te waarborgen. Heathcliff ziet het met lede ogen aan en erkent zijn lot: hij vertrekt. En dat is achteraf best zuur voor Cathy: Heathcliff, it's me, Cathy, come home! Als ze het liedje gekend had, had ze het gezongen, maar spijt kent geen tijd. Een rijke doch saaie man, daar zal ze het in de toekomst mee moeten doen. Letterlijk.

Met : Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Charlie XCX ft Caroline Polachek - Everything is romantic

Nosferatu - Robert Eggers

Nosferatu op IMDb (7,4)
 Nosferatu op Moviemeter (3,38)

Nosferatu op Wikipedia

Ja hoor, lach me maar uit. Zeg maar dat ik het zélf doe, dat het mijn eigen schuld is. Je hoeft geen horrorfilms te kijken, BEGT, daar haal je echt geen plezier uit. Klopt allemaal, ook deze was er weer een waar ik amper de aandacht bij kon houden. Waarom ik het dan toch doe? Aan de ene kant omdat ik het wel als een verplichting voel om als quizmaker ook met enige regelmaat buiten je eigen lijntjes te kleuren, aan de andere kant omdat ik me soms nog wel eens laat verrassen door sterke visuele vondsten. In dit specifieke geval was het natuurlijk ook nog eens bijzonder dat het een remake is van een film die op het moment van produceren al meer dan een eeuw oud was (102 jaar toen de film in roulatie ging, zo precies kunnen we zijn). Voor die moeite, voor die hommage zelfs, wilde ik wel een keer een rondje spookhuis doen. 

We gaan naar het vroeg-19e eeuwse Duitsland om ons verhaal te beginnen. Thomas Hutter is makelaar in opleiding en krijgt als een soort meesterproef een zeer bijzondere klus: het kantoor heeft een klant uit Transsylvanië die bij hen in Wismut een (tamelijk vervallen) huis wil kopen. Hutter moet erheen om de handtekening van de geestige graaf te bemachtigen, een reis waarvoor hij wel zijn kersverse echtgenote Ellen moet achterlaten. (Wat hij dan nog niet weet en wij wel, is dat zijn vrouw al een keer een bezoekje van de graaf heeft gehad. Een bezoek met de nodige gevolgen). 
Hutter gaat daarheen, vindt het kasteeltje van graaf Orlok heel bijzonder maar weet de graaf wel zijn signatuur te laten zetten. Daarbij loopt Thomas tegen zijn wil echter ook een liefdesbeet op, wat hij natuurlijk verzwijgt voor zijn vrouw. Thomas aanvaardt de terugreis op een door pest ver..eh..pest schip, zodat hij bij thuiskomst de nodige doem over Wismut uitvaardigt. Maar zal die pest uiteindelijk vernietigender blijken dan de vloek van Nosferatu, de graaf van Orlok?

Met: Lily Rose Depp, Nicholas Hoult, Willem Dafoe, Bill Skarsgard, Aaron Taylor Johnson

FIN - song : Carolina Shaw - Partita for 8 singers: 3. Courante

The Roses - Jay Roach

The Roses op IMDb (7,1)
 The Roses op Moviemeter (2,93)

The Roses op Wikipedia

Het mooie van titels als deze (een nieuwe bewerking van het succsesvolle boek "The war of the Roses" van Warren Adler) is dat je precies weet wat je gaat krijgen, maar dat het dan toch verrassend veel beter is dan je verwacht. Dat komt natuurlijk ten eerste door de twee acteerkanonnen die tegen alles en iedereen in stelling worden gebracht, maar de derde hoofdrol wordt wmb volledig opgeëist door de dialogen. Die zijn zo messcherp en volgestort met humor dat er geen ontkomen aan is: de ruziemakers kweken óók sympathie bij de kijker. En dat is een knappe prestatie. Onhebbelijkheden volop, naar gedrag dito, maar diep diep daaronder zit toch ook een sprankje liefde. Op zoek dus.

Hij is megasuccesvol architect, zij is slonzige moeder met een kleine belevingswereld. Dat verandert als meneer Rose, hierna te noemen: Theo, een uitermate innovatief en artistiek bouwproject van de grond krijgt. Alom geprezen wordt hij, het succes kan niet op. Dat inspireert hem om een stukje daarvan op zijn vrouw te laten afstralen: omdat ze elkaar ooit in de keuken van een restaurant heben ontmoet koopt hij er een voor haar: nu nog een shabby gebouwtje maar voor haar straks wel een zingevende plek. Mondjesmaat bezoekers maar dat verandert als een bekend culinair restaurant op bezoek komt. "Platgelopen" is daarna zwak uitgedrukt.
Alle reden tot vreugde in het gezin dus, maar daar komt een eind aan doordat een storm dat wonderlijke gebouw van Theo volledig verwoest. Constructiefouten? Conceptuele fouten? Hoe dan ook straalt het af op de architect, wiens carrière in 1 x stilvalt. Een mooi moment van bezinning: de voortdurend werkende bouwmeester krijgt én neemt de tijd om de opvoeding van de kinderen op zich te nemen terwijl vrouw Ivy een heuse restaurantketen opbouwt. Iedereen blij zou je zeggen, maar het blijkt de angel te zetten in hun relatie: ze worden prikkelbaar, ze accepteren minder van elkaar, ze kweken jaloezie naar elkaar, ze vallen uit naar elkaar. Van daar is het nog maar een kleine stap naar fysieke bedreiging en geestelijke terreur. De stellingen worden betrokken.

Met: Benedict Cumberbatch, Olivia Colman, Kate McKinnon, Andy Samberg, Ncuti Gatwa, Sunita Mani

FIN - song : Susannah Hoffs & Rufus Wainwright - Happy Together

Gezien in : Cinema Oostereiland

Oldboy- Spike Lee

Oldboy op IMDb (5,8)
 Oldboy op Moviemeter (2,93)

Pas aan het einde had ik door dat ik deze film blijkbaar al gezien heb. Ook al is dat 8 jaar geleden, het is toch illustratief voor het gegeven dat veel van dit soort thrillerachtige knokfilms voor mij dezelfde kant op gaan: onze held-voor-één-avond lijkt het helemaal kwijt te zijn en ten onder te gaan tegen sterkere krachten maar hij herpakt zich dusdanig dat hij als eenling de hele organisatie durft en weet aan te pakken. Film heeft dat nodig, het is waarvoor mensen naar de zaal gaan. Voor mij geldt in zulke gevallen dat ik mijn aandacht voor het script los laat en me focus op het acteerwerk en de cameravoering. In deze film is het met name dat eerste deel dat zorgt voor waardering. Josh Brolin is altijd al een acteur van het grote gebaar, dat kan hij in deze rol prima kwijt. Elisabeth Olsen is geloofwaardig als de bezorgde hulpverlener, Samuel L. Jackson schmiert als vanouds en Sharlto Copley is een prima zonderling. De optelsom maakt deze film dus opnieuw prima draagbaar.

Mijn recensie van destijds : https://begt.blogspot.com/2015/01/oldboy-spike-lee.html

FIN - song : Roque Banos - Destiny

Mother's instinct - Benoit Delhomme

Mother's instinct op IMDb (6,5)
 Mother's instinct op Moviemeter (nog geen ratings)

Eerder deze maand zag ik de trailer van deze film en ik dacht: "hé, ik ken dit verhaal". Dat bleek te kloppen, het is een remake van de Waalse film "Duelles" van Olivier Masset-Depasse (die ik nog maar een halfjaartje geleden bekeek). Omdat de nieuwe film gisteravond in voorpremière te aanschouwen was, toog ik naar de zaal. Prima, viel niks tegen. Mooie vormgeving, gedegen acteerwerk en voldoende nieuwe uitwerking van het verhaal om het een goede tijdsbesteding te vinden. De namen van de acteerkanonnen in de hoofdrol mogen dus voldoende garantie bieden voor een tocht naar de filmzaal. 

Jaren 60 van de vorige eeuw. Een mooi aangeharkte buitenwijk, waar twee jonge stellen ongecompliceerd naast elkaar wonen, mede omdat hun beider zoontjes bij elkaar in de klas zitten. De stellen trekken veel met elkaar op, huisfeestjes en kinderpartijtjes aan de orde van de dag. De toekomst ziet er zonnig uti. Totdat..

Totdat Max, het zoontje van Celine, op ongelukkige wijze ten val komt en overlijdt. Buurvrouw Alice ziet het gebeuren maar komt te laat om reddend op te treden. In een keer valt de interactie tussen de beide stellen stil. Niet alleen doordat Celine in diepe rouw en lethargie vervalt, maar ook doordat Alice het gevoel heeft alsof Celine haar verwijt dat ze niet tijdig ingegrepen heeft bij de noodlottig acrobatische toeren van haar zoontje. 

Steeds verder lijken de stellen uit elkaar te groeien, hetgeen lastig is omdat ze naast elkaar wonen en het alleen achterblijvende zoontje van Alice zijn buurvrouw nog steeds als een vriendin beschouwt. Er moet iets gebeuren, op deze manier gaan twee stellen en een jonge knul eronderdoor. Er gebeurt ook iets, maar dat lijkt in de verste verte niet op wat de buren van elkaar voor ogen hadden. De toegenomen spanning klimt naar grote hoogte.

Met: Anne Hathaway, Jessica Chastain, Josh Charles, Anders Danielsen Lie, Caroline Lagerfelt

FIN - song :  Anne Nikitin - Mother's instinct

Gezien in : Cinema Oostereiland

Champions - Bobby Farrelly

Champions op IMDb (6,8)
 Champions op Moviemeter (2,92)

Werkelijk alle clichés komen te voorschijn in deze film, maar toch he: we hebben ons uitstekend vermaakt met deze goedbedoelende film. Hoofdrolspeler Woody Harrelson had er overduidelijk zin in: hij produceerde en speelde niet alleen, ook komt hij in de aftiteling nog een keer verrassend naar voren. Prima uurtjes vermaak derhalve.

Markus Markovich is een ambitieuze NBA-basketbalcach. Wellicht een beetje té ambitieus want wanneer de hoofdcoach opnieuw niet naar zijn adviezen luistert, slaat hij door en duwt - in het zicht van alle tv-camera's - de man omver. Ontslag! Maar dat is nog niet het einde van alle ellende: Markus bedrinkt zich hierna in de kroeg en stapt - stomstomstom- daarna in de auto. Ongeluk! Taakstraf!

Juist die taakstraf blijkt de wending te zijn die Markus' leven gaat veranderen. Hij moet 90 dagen lang een basketbalteam gaan trainen dat volledig bestaat uit verstandelijk gehandicapte spelers. Dat is best een straf voor de man die zichzelf geschikt acht voor het allerhoogste ambt in zijn sport en die nu een groep onkundige maar superlieve jongemannen de basisbeginselen -en technieken moet bijbrengen. 

U weet zelf vast wel welke sportieve kant dit op gaat, het is fijn om de karakterontwikkeling van de spelers te zien. En voor Markus is het fijn dat de zus van een van zijn pupillen best een interessante vrouw is.

Met : Woody Harrelson, Kaitlin Olson, Ernie Hudson, Kevin Iannucci

FIN - song : Chumbawamba -Tubthumping

A Man Called Otto - Marc Forster

A Man Called Otto op IMDb (7,5)
 A Man Called Otto op Moviemeter (3,47)

Heb er even tegenaan gehikt om deze te kijken, maar heb er achteraf geen spijt van. Heb me goed vermaakt met deze remake, die weliswaar een duidelijk andere sfeer heeft dan de originele boekverfilming maar die toch geloofwaardig overkomt. 

Otto is moe. Levensmoe, zo blijkt. Na het overlijden van zijn vrouw kan hij zijn draai niet meer vinden: de reorganisatie op zijn werk pakt niet goed uit en de veranderingen in zijn woonwijk maken hem boos en recalcitrant. Iedereen kan een sneer verwachten als hij niet goed parkeert, als hij gereedschappen wil lenen of als hij andere dingen niet netjes binnen de lijnen kleurt. Otto kan het allemaal niet handlen en wil uit het leven stappen om op die manier weer met zijn vrouw herenigd te zijn.

Op licht komische wijze ervaren we dat zijn onhandige zelfmoordpogingen steeds mislukken en dat hij ondertussen op steeds contactueler voet komt te staan met zijn buren: de nieuwe overburen verstrekken hem eten en willen hem op de kinderen laten passen. De fitnessbuurman wil dat hij bij hem komt eten, het oudere buurtstel wil dat hij de ontstane ruzie bijlegt en weer normaal in contact treedt. Otto wil niet, maar u weet vast wel hoe dit gaat lopen. 

Met : Tom Hanks, Mariana Trevino, Rachel Keller, Cameron Britton, 

FIN - song : Rita Wilson - Till you're home

Death on the Nile - Kenneth Branagh

Death on the Nile op IMDb (6,3)
Death on the Nile op Moviemeter (2,83)

Remake van de beroemde film uit 1978, die op zijn beurt weer gebaseerd was op het beroemde boek van thrillerschrijfster Agatha Christie. 

"Wie heeft doctor Black vermoord?" , maar dan anders. Dit type thriller verloopt altijd volgens een vast patroon: er wordt een misdaad gepleegd, de beroemde speurder wordt erbij gehaald. Die ziet vervolgens iedereen als verdachte en past het principe "selectie door eliminatie' toe. Anders gezegd: door goed op de details te letten weet hij steeds beter wie het in ieder geval niet gedaan kan hebben, waardoor het net zich steeds nauwer sluit rondom de dader(s). 

Wie iets anders verwacht, moet deze film niet gaan zien. Wie dat wel gaat doen, krijgt er een fraaie bootreis door Egypte bij cadeau. 

Met : Kenneth Branagh, Gal Gadot, Tom Bateman, Annette Bening, Russel Brand, Armie Hammer, Emma Mackey , Jennifer Saunders

Le Jeu (aka Nothing to Hide) - Fred Cavayé

Le Jeu op IMDb (6,8)

Le Jeu op Moviemeter (3,06)
 

Toch wel een bijzonder fenomeen, dit. Ik zag deze film al twee keer eerder, alleen in steeds andere uitvoeringen. Als eerste zag ik het origineel (het Italiaanse "Perfetti Sconosciuti" uit 2016), vorig jaar zag ik de Nederlandse remake ("Alles op tafel" uit 2021) en afgelopen weekend was deze Frans/Waalse versie uit 2018 op televisie. Inmiddels zijn er 21 remakes gemaakt van dit ingenieuze verhaal, and counting. De verschillen zitten hem uiteraard in de nationale opvattingen en de volksaard , waardoor bepaalde issues toch net even anders worden aangevlogen. Dat maakt het een boeiend kijkspel, ook als je het dus voor de derde keer ondergaat. 


Het verhaal: drie stellen van middelbare leeftijd hebben een eetavondje afgesproken, er gaat later die avond nog een vierde stel bij komen, want de onderwijzer Ben gaat volgens zeggen met zijn nieuwe vlam verschijnen. Iedereen is reuze nieuwsgierig. 
Al snel leren we dat elk van de stellen zijn eigen problemen heeft, van uitgedoofde liefde tot achterdocht tot dubbele agenda's. Het gesprek komt op het fenomeen van de mobiele telefoon: scherm jij je telefoon af met een code zodat niemand anders, zelfs je partner niet, erin kan kijken? Anders gezegd: heb jij geheimen voor de mensen met wie je leeft? Ze besluiten een spel te gaan spelen: iedereen legt de telefoon op tafel, verzameld in het midden. Elk binnenkomend bericht, elk telefoontje en elke email zal die avond publiekelijk worden voorgelezen en gedeeld, om er aldus achter te komen welke informatie iedereen voor elkaar verborgen houdt. Het klinkt als een fantastische vorm van openheid, maar al snel blijkt dat ieder voor zich hiermee een ongelukkig reeks momenten gaat kennen. De vriendschappen , de huwelijken, komen onder druk te staan. 

Met: Berenice Bejo, Suzanne Clement, Stéphane de Groot, Gregory Gadebois, Roschdy Zem

  FIN - song : Walker Brothers - After the lights go out

The Hunchback of Notre Dame - Peter Medak

The Hunchback of Notre Dame op IMDb (6,1)
 The Hunchback of Notre Dame op Moviemeter (2,66)

Hoewel deze week voor een groot gedeelte in het teken staat van film, was gisteren de enige avond dat ik daadwerkelijk een film kon bekijken. We hadden filmclubavond en dat is altijd bijzonder interessant. Niet alleen de keuze van de gastheer is reden voor gespreksstof , veel meer zijn dat de motivaties waarom hij die keuze maakt (en uiteraard de randverhalen die van zowel zijn kant als de onze opkomen). Als ik u vertel dat het gisteren al vóór het kijken van de film ging over social media, stedenbouw langs de Rijn , de aan de kerkdeur gespijkerde verklaringen van Maarten Luther en het eeuwenoude gegeven van geld en macht , dan weet u dat deze filmclub zijn waarde al menigmaal bewezen heeft. 

Dat was voor mij dan ook de reden dat ik de avond goed doorkwam, van de film zelf moest ik het niet hebben. Want hoewel deze versie wel degelijk goede acteermomenten bevatte en het in beginsel natuurlijk een sterk socialistisch verhaal blijft (Victor Hugo schreef het), had ik wel moeite met de drakerigheid die steeds de kop op stak. Iets te veel platte gedachtenromantiek, iets te makkelijk switchend. Maar uiteraard beoordelen we films ook vaak op de vraag: zal het goede het kwade overwinnen? Dat kwam ten dele uit, maar dat heeft u natuurlijk allang al van Walt Disney gehoord. 

Dom Frollo is een hardvochtige bisschop die toch nog over enig hart blijkt te beschikken wanneer hij zich ontfermt over een vondeling die op de trappen van zijn Notre Dame-kathedraal is neergelegd. Parijs is nog arm, Parijs is horig en gelovig, de koning en de adel staan nog ver boven het volk verheven. En de kerk zorgt daarbij dat haar stevige positie tussen die beide groepen in zo onaangetast mogelijk blijft. 
25 jaar later: de harde bisschop strijdt tegen de opkomst van de boekdrukkunst omdat die het volk de gelegenheid kan geven kennis te vergaren en meningen te ontwikkelen. Het volk mort, de zigeuners voorop. Onder hen de ravissante danseres Esmeralda, die met haar bewegingen op het kerkplein het hoofd van de harkerige bisschop op hol brengt. Niet alleen zijn hoofd overigens, hoog in de toren schuifelt de ongelukkige Quasimodo rond. De vondeling van destijds is uitgegroeid tot een volwassen man , die vanwege zijn onooglijke verschijning de bevolking niet onder ogen durft te komen. Hij luidt de klokken en bekijkt verder alles wat er gebeurt op het plein. Ook hij is onder de indruk van Esmeralda, al weet hij dat nooit zal zijn wat hij op dat moment bedenkt. Alles verandert en komt in een stroomversnelling wanneer Quasimodo de arme zigeunerin ontzet als zij door soldaten van de koning dreigt te worden gearresteerd. In plaats van Esmeralda wordt nu Quasimodo vastgezet en bestraft: het begin van de totale omwenteling. 

Met : Mandy Patinkin, Richard Harris, Salma Hayek

Alles op tafel - Will Koopman

Alles op tafel op IMDb (6,9)

Alles op tafel op Moviemeter (3,32)

Op aandringen van mijn vrouw deze toch maar gekeken. Ons abonnement op Prime verloopt binnenkort, dat was 1. Maar belangrijker was dat ik - na het tot twee keer toe bekijken van het originele verhaal - geen zin had in een RTL-versie van Linda de Mol-gezelligheid. Ik trek haar niet zo goed, voor mij is ze een zakenvrouw die zich niet op het acteervak zou moeten richten. Maar oke, het was op haar initiatief dat er een Nederlandse versie kwam van dit fascinerende en intrigerende verhaal. Die credits geef ik haar dan maar. Tenslotte: ik kan weer wél heel goed tegen Promenade-prominenten Diederik Ebbinge en Eva Crutzen en in deze film vond ik zowaar Waldemar Torenstra ook een positieve uitschieter. Dan weet u een beetje in welke hoek ik sta. 

Iedereen heeft geheimen. Hoe goed men elkaar ook denkt te kennen, langjarige huwelijken maar ook kersvers bruisende relaties blijken toch allemaal hun verscholen hoekjes te hebben waarin eenieder in meer of mindere mate van onschuld iets stiekem doet. Niets nieuws, niet echt een probleem. Totdat het een probleem wordt. 

Aanvankelijk is er bij de vriendengroep die we deze avond volgen nog helemaal niets van te merken. Elk stel bereidt zich op zijn eigen wijze voor op een etentje met de vriendengroep die al jaren samen is. Het stel met relatieproblemen doet dan anders dan het stel dat juist problemen met hun opstandige puber heeft, dat het weer anders doet dan het tamelijk verse stel dat dagelijks vonkende seks heeft en bezig is om zwanger te geraken.
Als ze eenmaal aan tafel zitten, is het wachten op vriend Ben die deze avond zijn nieuwe liefde zal introduceren. De teleurstelling is groot als hij alleen komt omdat zijn partner buikgriep zou hebben. Na de nodige stekelig- en spitsvondigheden over en weer besluit men over te gaan tot het spelen van een riskant spel: om aan te tonen dat zij niet allen geregeerd worden door de omgang met hun mobiele telefoon gaan die telefoons op tafel. Alle binnenkomende berichten en telefoontjes zullen in het openbaar moeten worden afgehandeld, voorgelezen of op speaker worden uitgesproken. Beetje bij beetje komt naar voren dat elke disgenoot zijn of haar redenen heeft om bepaalde zaken voor de anderen te verzwijgen. 

Met: Diederik Ebbinge, Eva Crutzen , Waldemar Torenstra, Ramsey Nasr, Lies Visschedijk, Peter Paul Muller, Linda de Mol , Aiko Beemsterboer 

 FIN - song : Talison Ruan - Reggae o Som do Maranhao

Nightmare Alley - Guillermo del Toro

Nightmare Alley op IMDb (7,4)
 Nightmare Alley op Moviemeter (3,56)

Visueel helemaal dik voor elkaar, deze film. Maar dat weet je natuurlijk vooraf, als je naar een film van Guillermo del Toro gaat. Zijn eerdere werk was voor mij aardig buiten mijn league, maar toch kon ik bijvoorbeeld "The Shape of Water" wel hebben. Dat komt doordat meneer Del Toro een verhalenverteller is, dat krijg je als kijker echt wel mee. De combinatie van prachtig beeld en een naar een climax toewerkend verhaal legitimeerde de 2,5 uur die deze film duurt volkomen (het valt niet heel erg op dat het eigenlijk een lange zit is). 

Een rariteitenkabinet, daar kijken we naar, eind jaren 30 van de vorige eeuw. Een uitgebreid circusgezelschap paradeert voorbij: de sterke man, de slangenmens, de waarzegger, de monstermens en nog andere menselijke extremiteiten. Stanley Carlisle raakt - na het overlijden van zijn vader- plotseling verzeild in deze vreemde mengelmoes. Hij pakt een baantje aan als sjouwer en werkt zich al snel op tot medewerker van het waarzeggers-echtpaar. Stanley let goed op en leert al gauw de finesses van het bedrog. 

Naast de vooruitzichten op een goede financiële toekomst voorziet hij ook op amoureus vlak de nodige voorspoed: hij papt aan met het stuntmeisje Molly, de "elektrische vrouw" van het circus. Nadat hij de man van het waarzeggersechtpaar, een zwaar alcoholicus, het laatste zetje heeft gegeven , acht hij het tijd om met Molly te vertrekken. De twee beginnen een "mentalist" act, Stanley claimt bovennatuurlijke gaven te hebben en veinst contact met overleden familieleden van zijn publiek. Hij is een oplichter, maar wel een hele goede. Als er bij een voorstelling een stijlvolle vrouw opstaat, gaat Stanley ook hier volledig in zijn rol op. Het lijkt overtuigend, maar deze dr Lillith Ritter - een psychiater - wacht hem na afloop op. Ze heeft een opdracht die niet alleen zijn gedrag, maar ook zijn leven voorgoed zal veranderen. 

Met : Bradley Cooper. Rooney Mara, Cate Blanchett, Willem Dafoe, Toni Colette, Ron Perlman, Richard Jenkins

 FIN - song : Hoagy Carmichael - Stardust

After the wedding - Bart Freundlich

After the Wedding op IMDb (6,3)

After the Wedding op Moviemeter (3,18)

Doorgaans ben ik een beetje huiverig voor remakes (en wie de hel kan een rol van Mads Mikkelsen vervangen of verbeteren) maar het kwalitatieve rijtje acteurs bij deze titel haalde me over. Met een voldoende resultaat , uiteindelijk. De pointe van het verhaal komt natuurlijk minder spannend binnen dan de eerste keer, dus komt het op andere zaken aan. Dat zit vooral bij de twee vrouwelijke hoofdrollen wel snor: de timide twijfelaar wóónt in Michelle Williams, de neurotisch doorpakkende vrouw in Julianne Moore. Goedgekeurd dus. 

Nog een keer het verhaal, ditmaal niet Scandinavisch gekleurd maar volledig naar Amerikaanse begrippen omgeturnd : Isabel runt een weeshuis in India, hetgeen ze met veel liefde maar met weinig middelen doet. Wanneer zich dan ook een weldoener-fonds uit de VS aandient, is zij de aangewezen persoon om daar de onderhandelingen te doen. Dat ze niet zozeer aangewezen maar eerder uitgekozen is, leren we later. 

Theresa is de zakenvrouw die dit fonds wil gaan opzetten, ze is ten tijde van de komst van Isabel net bezig haar succesvolle bedrijf in de verkoop te doen. Daarnaast is ze volop bezig met het regelen van het huwelijk van haar dochter, uitgerekend ook dat weekend. Omdat het gesprek tussen de dames te kort is, nodigt Theresa Isabel uit om als gast op dat huwelijk aanwezig te zijn. "You'll love it". 

Nadat Isabels fronsende blik over de geld verspillende aanpak van het huwelijk een beetje is opgeklaard, rollen haar ogen uit de kassen als ze de man van Theresa ontmoet. Inderdaad, een oude bekende, en een met wie ze een heftig verleden deelt. Een verleden dat ná het huwelijk besproken zal moeten worden, het bruidspaar mag er op deze heuglijke dag niets van meekrijgen. Terwijl wij allemaal weten dat deze dag voor alle betrokkenen een complete omverwerping van hun leven tot nu toe betekent.

Met : Michelle Williams, Julianne Moore, Billy Crudup,  Abby Quinn

FIN - song : Abby Quinn - Knew you for a moment 

Rebecca - Ben Wheatley

Rebecca op IMDb (5,9) 

Met de beide hoofdrolspelers heb ik wel wat (zij omdat ze tamelijk kameleontisch is in haar rollen, hij omdat hij juist zo goed als altijd de statige en rijzige man is die alleen al met zijn voorkomen indruk maakt op anderen). Dus doken we gisteravond in de remake van een van Hitchcock's klassieke boekverfilmingen (de naam "Daphne du Maurier" zou ik niet gekend hebben als Hitch geen films was gaan maken). 

Sfeer en stijl zijn grotendeels ouderwets gehouden, het is kastelen en butlers voor en na. Dat geeft het geheel een tamelijk Britse aanblik, waar ik persoonlijk nooit bezwaar tegen heb. 

Een jonge gezelschapsdame zit met haar onsympathieke werkgeefster in een hotel in Monte Carlo. Het is haar taak om de lunches en uitstapjes van haar baas voor te bereiden, het is haar rol om zich te laten kleineren en afsnauwen door deze hautaine adeldame/ Die dag moet ze proberen voor haar baas  een afspraak te regelen met de enigmatische hertog Maxim de Winter. Die is recent weduwnaar geworden en verwerkt zijn rouwproces aan de dure Franse kust. De Winter vindt de adeldame snotvervelend, maar haar gezelschapsdame intrigeert hem mateloos. Hij trakteert haar op kleine uitstapjes en van het een komt het ander. Hals over kop trouwt het stel: zij is verlost van haar vernederende baan, hij is niet langer alleen. 

Ze gaan terug naar Manderley, het landgoed van Max. Een vijandig gestemd personeel treft ze tegenover zich en langzamerhand wordt haar duidelijk waarom: de overleden Rebecca is nog alom aanwezig. Haar spullen, haar werkwijze, haar vrienden en haar aangewezen personeel: allen leven ze nog in vroeger tijden , allen hebben ze problemen met het accepteren van de nieuwe baas. Vooral mrs Danvers , de grote regelaar in het huis, is niet van plan enige sympathie te tonen. De enige manier om geaccepteerd te worden, is het ontrafelen van het geheim van de verdwijning van de vorige hoofdbewoner. What happened to Rebecca? 

Met : Lily James, Armie Hammer, Kristin Scott Thomas 

Little Women - Gillian Armstrong

Little Women op IMDb (7,3)
Experimentje gedaan: vanaf morgen draait een nieuwe versie van deze film. Een versie waarvan de roem ver vooruitgesneld is, dus daar ben ik wel benieuwd naar. Het is vaker verfilmd en toevallig kwam deze voorbij in mijn keuzelijst: deze stamt uit 1994 en lijkt bij vlagen al gedateerd.

De poster en de stills geven de indruk dat we naar een kerstfilm kijken en zo begint de film dan ook. Gaandeweg gaat het verhaal over de 4 zussen echter richting meer inhoud: langzaam worden de onderlinge verhoudingen en vooral de onderlinge karakters duidelijker. Hoewel ze allen met verschillende artistieke talenten zijn uitgerust, blijken vooral de karakters de levensloop te bepalen van de zusjes March. Wij volgen vooral Jo(sephine) , de oudere zus die zo goed kan schrijven en die een stuk minder aangepast en braaf is dan haar zusjes.
Stuk voor stuk zetten de zussen hun eerste stappen op het liefdespad, maar Jo is daarin niet zo succesvol. Buurjongen Laurie is wel zeer geïnteresseerd, maar Jo ziet hem toch meer als maatje dan als man. Ze zoekt het verderop, verhuist naar New York maar mist haar zussen daar toch wel heel erg. Die gaan gestaag verder. Nou ja, eentje wordt ziek, ernstig ziek en Jo keert terug. Ze schikt zich steeds meer in haar rol als verzorgende zus , steeds verder schuift ze haar oorspronkelijke ambities van zich af. Totdat..

Met : Winona Ryder, Christian Bale, Susan Sarandon, Kirsten Dunst

The Dinner - Oren Movermann

The Dinner op IMDb (4,5)
Tweede verfilming van het magistrale boek van Herman Koch. Deze is warriger en dwaalt meer af dan de Nederlandse versie. Maar opgeteld blijft dat het oude adagium nog steeds telt: ik vond het boek beter.

Samen met hun vrouwen hebben twee broers een diner-afspraak. Het moet maar, is de gedachte. Ze liggen elkaar niet zo: de ene verwijt de ander hem tijdens zijn jeugd te hebben uitgespeeld tegen zijn ouders, de ander verwijt zijn broer een lamlendige houding. Dat laatste klopt, want de broer blijkt maar moeizaam terug te vechten van een inzinking. Die werd op zijn beurt weer veroorzaakt door de ziekte van zijn vrouw. Die op haar beurt weer veel sterker terugvecht dan haar man doet.
De andere broer is een succesvol politicus, altijd aan het werk en gewend om zaken naar zijn hand te zetten. Zijn jonge vrouw is niet de moeder van hun kinderen. Ziehier de setting van een fijn avondje sjiek tafelen.
Ze hebben heel wat te bespreken: er is iets gruwelijks gebeurd op een stapavondje van hun respectievelijke zoons. En er moet aan waarheidsvinding worden gedaan, maar ook aan reputatieschade. Aan alle kanten blijkt dat de frictie tussen de broers een normaal gesprek en dus ook een oplossing in de weg zit. Men draait en kapt, maar komt steeds maar op doodlopende wegen uit.

Met : Steve Coogan, Richard Gere, Laura Linney , Rebecca Hall

A Star Is Born - Bradley Cooper

A Star Is Born op IMDb (8,5)
Beetje buiten mijn league qua genre, maar ik ben blij dat ik deze gezien heb. Vond de film namelijk onderhoudend genoeg om positief te waarderen, met daarbij zelfs één uitermate positief punt.
Doorgaans ben ik wel gecharmeerd van het frivole acteerwerk van Bradley Cooper, maar die wordt hier totaal van het doek gespeeld door beginnend actrice Stefani Germanotta. Cooper vervalt te veel in een murmelend en naar de grond kijkend typetje (vermoedelijk denkt ie dat het de verbeelding van een verslaafde is) maar zijn tegenspeelster brengt schwung in de film. Volstrekt naturel en dat is verbazingwekkend: ze is uiteraard een ster van wereldfaam maar haar acteerwerk beperkte zich tot nu toe tot verkleedpartijen in videoclips. Wat mij betreft is zij de absolute meerwaarde van deze film. Veel meer dan de muziek (die je met de beschrijving "suikerzoet' nogal tekort doet), veel meer dan het script en veel meer dan het regiedebuut van Cooper is dit de film van Lady Gaga.

Het verhaal is meerdere malen verteld: Jackson Maine, een succesvolle muzikant op zijn retour (drank- en drugsverslaving en een afnemend gehoor beperken zijn mogelijkheden op het podium),  ontdekt een marginaal zangeresje dat hij vervolgens op zijn eigen podium in volgepakte stadions neerzet. Meisje brengt zijn successen weer terug maar krijgt zelf ook heel veel aandacht en verzoeken voor een solo-carrière. Die natuurlijk heel succesvol wordt en daarmee de roemrijke Maine op de achtergrond stelt. Hetgeen tot spanning leidt in hun relatie, die al snel na de eerste duetten een romantisch feit is geworden. Is Maine nog te redden, is hun relatie te redden en krijgt Ally voldoende kans zichzelf te ontwikkelen?

Ga het zien, mensen, en oordeel zelf. Het is geen star vehicle, het is een film van vlees en bloed. Ik overwon de schroom en heb er heel geen spijt van.

Met: Bradley Cooper, Lady Gaga, Sam Elliot ,

The Beguiled - Sofia Coppola

The Beguiled op IMDb (6,9)
Niet slecht, maar ook weer niet heel goed. Niet zo goed als andere dochter-Coppola dingen die ik zag. Laat ik het zo zeggen: deze komt áchter Virgin Suicides, Marie Antoinette en Lost in Translation, maar toch nog wel vóór the Bling Ring. Uw volgorde mag anders zijn uiteraard.

Als u deze gaat zien, kijkt u in ieder geval opnieuw naar een goed verzorgde, fraai gestileerde film met opnieuw alle aandacht voor de kracht van vrouwen/ Dat is wel een dingetje van de regisseur. In deze film zien we de kracht in verschillende gradaties terug en zien we het zelf bij de personen zelf toe- dan wel afnemen.

1864, de Amerikaanse Burgeroorlog is nog volledig op gang. Een klein weeshuis voor meisjes weet de kop nog net boven water te houden. Alleen de kinderen die echt nergens meer heen konden, zijn gebleven. Eén van hen treft tijdens een boswandeling een gewonde soldaat aan in het bos. Een vijandige (Noordelijke) soldaat nog wel. Echter: het meisje doet de hele dag niets anders dan deugdzaamheid leren, dus neemt ze de soldaat mee naar huis. Alwaar de leiding in eerste instantie schrikt, maar dan ook snapt wat hun humane plichten zijn. De wond wordt gehecht, de soldaat wordt gewassen en krijgt kans op een herstel voordat hij overgeleverd zal worden aan de zuidelijke troepen.
Maar er broeit iets. Stuk voor stuk blijken de dames - van jong tienermeisje tot "ouwe vrijster" Miss Martha - gevoelig voor de aanwezigheid van een man. Een voor een proberen ze hun charmes uit op John McBurney, de soldaat die onder al die warmte snel herstelt. Hij voelt verdomd goed dat hij de dames tegen elkaar kan uitspelen om aldus zijn toekomst veilig te stellen. Hoe sterker hij wordt , hoe meer hij de dames het hoofd op hol brengt. Totdat zijn vrijpostigheid hem ongelukkig wordt en alle settings in het huis plots omgedraaid zijn.

Coppola speelt met macht, ze laat hem beurtelings in andere handen liggen. Waardoor deze film een schijvenspel wordt, waarbij steeds iemand anders de overhand krijgt. De moeite waard om te bekijken, al gaat het niet een Oscar-nominatie wegslepen.

Met : Colin Farrell, Kirsten Dunst, Nicole Kidman , Elle Fanning