American Honey- Andrea Arnold

American Honey op IMDb (7.0)
Via de Canvas-zuiderburen eindelijk de kans gekregen deze misser in mijn kijklijst goed te maken. Was onder de indruk van de eerdere films "Red Road" en "Fishtank" van deze regisseur , dus wilde ik graag maar het kwam er nooit van. Tot afgelopen week.
Felrealistisch sociaal drama, dat is waar Arnold voor staat in haar films. Een verwijzing naar Ken Loach en Neil Jordan ligt voor de hand, maar bij Arnold is het altijd nog een tikkeltje rauwer en grover. Dat is niet voor iedereen de juiste aanpak, maar bij mij komt het wel aan.

Star is een jonge vrouw voor wie het leven weinig kansen biedt. Net 18 jaar oud woont ze al samen met een contactarme loser, is ze verantwoordelijk gesteld voor de zorg over twee kinderen die niet van haar zijn en struint ze de vuilnisbakken en containers af voor mogelijke eetbare extra's die haar "gezin" op de been kan houden. Het kan dan ook geen verrassing zijn dat ze opveert als er een losgeslagen colonne jongeren in haar stad arriveert.
Het blijken tijdschriftverkopers te zijn die van stad naar stad trekken om bij te verdienen, daarbij steeds groepsgewijs van motel naar motel trekkend. Er loopt een voor Star zeer interessante jongen tussen die haar overhaalt om zich aan te sluiten. Met pijn en moeite wrikt ze zich los van de moederlijke zorg over twee jonge kinderen, ze snapt dat dit voor haar een kans is om uit deze wereld los te komen.

Het kost haar moeite om te assimileren in de groep: de anarchistische levenswijze is nog tot daar aan toe, meer moeite heeft ze met de manipluaties en leugens die de groep zowel op potentiële klanten als op elkaar toepast. Stukje bij beetje verovert ze haar plek, al wil ze wel dat dit op haar eigen manier gebeurt. Stukje bij beetje ook wekt ze de interesse van Jake, de jongen die haar poort moet zijn naar een betere wereld.

Shia LaBeouf is sterk als Jake, maar alle schijnwerpers staan in deze film gericht op het ontwapenende acteerwerk van debutante Sasha Lane. Je kunt simpelweg niet níét van haar gecharmeerd zijn.

Met : Sasha Lane, Shia LaBeouf , Riley Keough

Wognum - Tim Bary

Wognum op IMDb (8,4)
Moest ik zien, deze. Niet omdat ik de gemeente naast het plaatsje Wognum woon (daar gaat deze documentaire helemaal niet over) , nee. Het is omdat ik de broer van de hoofdpersoon ken (een behoorlijk goede fotograaf, by the way).
De documentaire gaat over Matthijs , een net niet meer jongeman die groot geworden is in de gabberscene: kneiterharde recht-toe-recht-aan-muziek, uitbundige feesten en stevig drugsgebruik. "Been there, done that", denkt Matthijs. Hij bezoekt de feesten nog wel, maar bezondigt zich niet meer aan drugs en taait meestal eerder af dan zijn vrienden en zijn partner, die doorgaans het volgende ochtendlicht afwachten.
We merken dat onze hoofdpersoon ergens een omslag heeft gemaakt, die zijn grondslag vindt in een besluit dat hij zo ongeveer op zijn 18e nam: hij wilde piano leren spelen. En niet zomaar piano, nee, maar het echte klassieke werk. Zware composities , wervelende melodieën en afwisselend rinkelende en bonkende toetsen. Hoewel je de allegorie met de gabbermuziek best kunt vatten, is het vooral fascinerend hoe Matthijs laveert tussen de wanorde respectievelijk anarchie van de gabberscene en de strakke geordendheid van de klassiek geschoolde muziek. Het zit allebei in hem maar we volgen heel duidelijk de kanteling: meer en meer wordt hij verzwolgen door de macht van de zware pianoklanken. Hij werkt toe naar een optreden, hij wil laten zien dat die stoffige scene best opgefrist kan worden door een onconventioneel ogende pianist. Wanneer hij dan ook in zijn hempie het podium betreedt, toont hij de volle zaal onbekommerd zijn naakte ik: hij ontroert ten eerste zichzelf met zijn optreden. Huilend beroert hij de toetsen.

Met : Matthijs Wognum, Rene Fiorenza

Gun City (La sombra de la ley) - Dani de la Torre

Gun City op IMDb (6,5)
Tamelijk clichématige verfilming van een op zich boeiend verhaal. Had meer in gezeten.

Begin jaren 20, vorige eeuw. Spanje is onrustig, diverse partijen staan tegenover elkaar en wanorde heerst. Met de kennis van nu zeggen we dat dit de aankondiging is van de latere burgeroorlog.

In Barcelona wordt een trein overvallen die beladen is met wapens. De verdenkingen gaan direct uit naar de anarchistische beweging, die in die fase druk bezig is om weerstand te bieden tegen bazen en industriëlen. Die laatsten weten zich dan vaak weer gesteund door de politie, die hierbij niet altijd zuiver speelt.
Om de zaak kracht bij te zetten krijgt de Barcelonese divisie versterking van een mysterieuze Madrileense agent. Genadeloos prikt deze Anibal Uriarte door de ontstane machtsverhoudingen heen: hij ziet hoe de politie in de zak zit van de grote nachtclubeigenaren, hij ziet hoe de anarchistische beweging verdeeld is in zijn strijd voor betere arbeidsomstandigheden. Uriarte snapt hoe het spel gespeeld moet worden en sluit regelmatig een pact met de duivel: alles om informatie te verkrijgen over de verblijfplaats van de wapens. Immers, de partij die die in handen heeft , kan een grote slag slaan in de onderlinge strijd.
Slim speelt Uriarte de mensen tegen elkaar uit, maar de geoefende kijker ziet allang dat deze werkwijze de rechtvaardige agent op een bepaald moment moet gaan opbreken. Op naar de climax.

Veel pief-paf-poef werk in deze film, veel karikaturale aanpak van de rollen. Wel mooi gefilmd, dat dan weer wel. Tegenlicht doet het goed in de strijdende straten.

Met : Luis Tosar, Michelle Jenner, Vicente Romero, Manolo Solo

Eat that question: Frank Zappa in his own words - Thorsten Schütte

Eat that question: Frank Zappa in his own words op IMDb (7,4)
Het werd een bijzondere middag. We organiseren al lang muziekdocumentaire-middagen in ons filmtheater, maar de afgelopen maanden laten we ons daarbij inspirerend door het vuistdikke boek "Het Jasje van David Bowie" van voormalig popjournaliste Elly de Waard. Alle grootheden uit de popmuziek tussen eind jaren zestig en eind jaren 80 kreeg zij aan de interviewtafel, alles is gedocumenteerd. We kiezen een muzikant, we zoeken er een aanstekelijke documentaire of muziekfilm bij en we kleden de middag leuk aan. Elly doet een inleiding met wat persoonlijke ontboezemingen over haar belevenissen met de muzikant et voila: een totaalpakket.
Gisteren was opnieuw een uitverkochte middag, 110 enthousiastelingen beleefden hun persoonlijke band met Zappa even opnieuw. We kregen zeer tevreden en bij vlagen ontroerde reacties. Blij.

De docu zelf was voor mij een bevestiging van de reden dat ik de man ooit volgde. Minder vanwege zijn muzikaal experimenteren en zijn wijdlopige composities maar meer vanwege zijn controversiële opstelling en zijn scherpzinnige taalgebruik. Af en toe plat gericht op seks (maar hey, je kon het me toen al niet kwalijk nemen dat ik dat leuk vond) maar veel vaker nog gericht op het kwaad der machinaties: de muziekindustrie, de industrie in het algemeen, de dubieuze Amerikaanse moraal en vooral de Amerikaanse (buitenlandse) politiek: vlijmscherp ging Francis Vincent Zappa daartegen tekeer. En , het moet gezegd, hij stond voor zijn uitspraken: menigmaal verdedigde hij zijn vrije woordkeuze in rechtbanken, voor commissies en in tv-praatprogramma's. Direct, goudeerlijk en niet van zijn stuk te brengen: geharnaste interviewers kregen het niet voor elkaar hem in een hoek te duwen.
Dát was mijn grote beleving van deze heerlijke documentaire. Een prachtige inkijk in het moeilijke maar tegelijkertijd ook zeer joyeuze leven van een groot muzikant.

En ja, ik zag hem een keer live. En ja, ik draai sommige liedjes nog wel eens. En ja, er zitten nog vele vele teksten vastgebeiteld in mijn hoofd.