The Old Oak - Ken Loach

The Old Oak op IMDb (7,1)
 The Old Oak op Moviemeter (3,52)

The Old Oak op Wikipedia

Film blijft een wonderlijk medium. Gisteravond verraste ik mijzelf ermee door deze film te herzien. En hoewel de film nog maar 2 jaar oud is, keek ik er ditmaal toch met een andere blik naar. Dat was niet omdat ik hem op ons nieuwe state-of-the-art OLED-scherm bekeek, nee. Het was omdat het onderwerp van de film (een klein stadje krijgt te maken met de plaatsing van een aantal asielzoekers) in mijn wijk plots heel erg actueel geworden is. Een burgeropstand werd bij ons nog net voorkomen, al ging het er bij demonstraties bij de opvanglocatie en het gemeentehuis erg heftig aan toe. Maar veel van de bewegingen in de film zijn 1-op-1 te projecteren op wat er in mijn eigen kleine stadje plaatsvindt. Ook valt te zien bij welke groep acteurs in de film ik me beter thuis voel, bij wie ik me zou aansluiten. 
Concluderend kun je over deze film dus zeggen dat oude meester Ken Loach opnieuw een heet hangijzer te pakken heeft. Ik vréét zijn sociaal drama, ik ben een enorme aanhanger van dit type film. 

Mijn recensie van destijds (december 2023) : BEGT recensie The Old Oak - dec 2023

FIN - song : Ethio Classical - Hannah

En Fanfare (aka the Marching Band) - Emmanuel Courcol

En Fanfare op IMDb (7,4)
 En Fanfare op Moviemeter (3,65)

En Fanfare op Wikipedia 

Wat kunnen de Fransen dat toch goed: een lekker doorwrocht drama maken van kleine, middelgrote én hele grote menselijke problemen. Net als bijvoorbeeld "Bienvenue chez les Ch'tis" heeft deze film slechts een klein haakje naar verslechterende sociale omstandigheden nodig om een maatschappelijke problemen licht aan de kaak te stellen. Maar het belangrijkste nog is het wijzen op sociale cohesie, op gemeenschapszin, zowel in de grote stad als op het platteland. Hartverwarmend vaak, dit genre. Ik kwam dan ook blij uit de zaal, zeker na de imposante slotscene. Fijne film dit, de medewerkers van ons filmtheater vertelden dat ze fijne reacties krijgen van het publiek dat de zaal verlaat.

Thibaut is dirigent, wat zeg ik: mééster-dirigent die over de hele wereld gevraagd wordtom orkesten te begeleiden. Wanneer hij weer een keer terug in Parijs is, gaat het plots mis: hij zakt in elkaar met de baton nog in de hand. Ziek blijkt hij, doodziek zelfs. Hij blijkt leukemie te hebben en alleen door een beenmergtransplantatie gered te kunnen worden. Hij snelt naar zijn moeder en zus om ze om levensreddende medewerking te vragen. Uit tests blijkt zijn zus niet compatibel te zijn, simpelweg omdat ze zijn zus helemaal niet is. Pas nu- na zoveel jaren- begint zijn moeder uitleg te geven: zijn zus is niet zijn zus, zijn moeder is niet zijn moeder. Het pad naar het verleden wordt uitgestippeld, het loopt naarhet mijnengebied in  Noord-Frankrijk vanwaar Thibault destijds geadopteerd is. Uiteraard reageert Thibault geschokt, maar hij grijpt met beide handen de laatste kleine strohalm aan: hij heeft een broer.

Die broer blijkt op zijn beurt altijd gedacht te hebben dat hij enig kind was van zijn reeds lang overleden moeder. Heel anders dan zijn beroemde broer leidt hij een eenvoudig leven: hij is kok in het restaurant van een van de lokale mijnbouwbedrijven, blaast in de dorpsfanfare zijn partijtje mee en toont zijn grote sociale hart door de stakende mijnwerkers van een ander bedrijf dagelijks van eten te voorzien. 
De twee totaal verschillende broers moeten dus iets voor elkaar gaan betekenen, sterker nog, ze blijken van elkaar afhankelijk : Jimmy helpt uiteraard broer Thibault direct uit de medische brand maar valt direct terug in zijn bescheiden sociale leven. Dat gaat niet zomaar, want Thibault wil graag iets terug doen. Dat kan, zo blijkt: hun ver uit elkaar liggende muzikale werelden kunnen best érgens samen komen.

Zoals eerder gezegd: de finale van de film is majestueus en werkt vol op het gemoed. Het maakt dat je blij de zaal uitkomt. Dat deed ik toch al, ik was volledig ingepakt door de heerlijke rol van Pierre Lottin, die een ontwapend eerlijk personage neerzet.

Met: Benjamin Lavernhe, Pierre Lottin, Sarah Suco

FIN - song : Michel Petrossian - Valse pur Thibault

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Ice Road - Jonathan Hensleigh

The ice road op IMDb (5,6)
 The ice road op Moviemeter (2,70)

Na een sportief bedrijfsuitje vroeg in de avond thuisgekomen gisteren, vrouwlief ging op tijd naar bed dus ik had nog tijd voor een film. Echter: ik wilde niet al te diep gaan (sic) dus koos voor een actiefilm. Liam Neeson, altijd leuk. Altijd druk in de weer om geloofwaardige actieheld te spelen, ook al is de houdbaarheidsdatum daarvoor al lang gepasseerd. Hij komt echter altijd wel over als sympathiek acteur, een mens van goede wil. Dus klikte ik op deze, die ik een jaartje geleden ergens opgenomen had. 

Aan de koude kant van Canada gaat in het voorjaar opeens van alles mis in een oude mijn. Methaangas hoopte zich op, zorgde voor ontploffingen en een stuk of twintig mijnwerkers zitten plots opgesloten. Gaandeweg de film komen we er achter dat er hier van alles aan te voorkomen was, maar daar richt het verhaal zich pas heel laat op. Het grootste deel van de film gaat namelijk op aan de reddingsactie: omdat de mijn in onherbergzaam gebied ligt, kunnen de benodigde boorkoppen slechts over de bevroren meren met vrachtwagens aangeleverd worden. Maar is dat wel slim, zo aan het einde van de winter? Is het ijs dik genoeg om drie zware trucks dwars over te laten steken? 

Men vindt een klein team bereid om de oversteek te wagen: iemand van de betrokken verzekeringsmaatschappij, een jonge activiste wier broer in de mijn opgesloten zit, een lokale ondernemer die vaker reddingsoperaties deed en een oudere vrachtwagenchauffeur met zijn LVB- broer. De tocht is hachelijk, zo goed als zeker gaan ze niet alle trucks aan de overkant krijgen dus er moeten afspraken worden gemaakt. Afspraken die een van hen natuurlijk overtreedt. En tamelijk bewust ook.

Met: Liam Neeson, Marcus Thomas, Laurence Fishburne, Amber Midthunder, Benjamin Walker

FIN - song : Gary LeVox - We got fight

The Movie Teller (aka La Contadora de Peliculas) - Lone Scherfig

 The movie teller op IMDb (6,4)

The Movieteller op Moviemeter (3,42)

Regisseur Lone Scherfig wil teveel, de film is boordevol gepropt. En dat is enigszins jammer omdat wel overeind blijft dat het een boeiende film is die de kijker meeneemt op een reis van verbeelding en verlangen. Altijd een pré als het voorstellingsvermogen van de kijker op de proef wordt gesteld, daarom durf ik ook zeker te stellen dat we het hier over een goede film hebben. Dat gezegd hebbende kunnen we best constateren dat de kerstboom iets minder vol gehangen had mogen worden. Van start.

Jaren 60, Chili. Het is een hard leven, daar in dat Chileense mijnstadje aan de rand van de Atamaca-woestijn. Maria Margarita is het enige meisje in een armlastig gezin, waar ze met haar drie broertjes in opgroeit. Vader is een eenvoudige mijnwerker maar moeder is een statige en beeldschone vrouw die "van achter de bergen" vandaan komt en mede daardoor een tamelijk exotische verschijning in het dorp is. 

Alles kabbelt, het gezin krabbelt. Vader werkt zich het schompes, moeder zorgt voor het gezin en laat zich de blikken van de dorpsbevolking (en vooral die van de Duitse zetbaas van de mijn) welgevallen. Op zondag gaat het gezin op zijn paasbest naar de film in de plaatselijke bioscoop, het enige hoogte- en lichtpuntje in het verder harde bestaan.

Wanneer vader bij een bedrijfsongeval verlamd raakt, kantelt alles: de inkomsten vallen weg, huisuitzetting dreigt (de woning is immers eigendom van de mijn), moeder kan de zwaarte van de zorg amper aan en- minstens zo erg- er is niet genoeg geld meer voor het filmuitje. Er wordt gekozen om wekelijks 1 familielid naar de film af te vaardigen en na afloop het verhaal te laten navertellen. Dat blijkt bij Maria Margerita in de beste handen terecht te komen: vurig en levendig overtuigt zij het gezin met haar verteltrant. Ze is er dusdanig goed in, dat het een verdienmodel wordt: ze wordt bij mensen in het dorp uitgenodigd voor een verhaal, uiteindelijk bouwen sommigen op straat een theateropstelling na om haar verhalen te ensceneren. 
Hoewel dit enigszins lucht geeft aan het gezin (er komt weer eten op tafel), geeft moeder de strijd op: ze vertrekt plotseling, daarmee de zorg voor haar bedlegerige man aan de jonge kinderen overlatend. Maria Margarita speelt de rol van haar leven door voor zowel het huishouden, de opvoeding als de inkomsten van het gezin te zorgen. Ze redden het, totdat grote veranderingen zich aankondigen.

Met:
Sara Becker

Daniel Brühl

Alondra Valenzuela

Bérénice Bejo

Antonio de la Torre

FIN - song :  Fernando Velazquez & Orquestra Extremadura - La contadora de peliculas

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Old Oak - Ken Loach

The Old Oak op IMDb (7,1)
 The Old Oak op Moviemeter (3,50)

Hoewel de film reeds openingstitel was van de afgelopen Hoornse Filmdagen, gold de vertoning van gisteravond nog steeds als voorpremière, pas vanaf donderdag gaan de overige zalen in het land meedoen. En dat is geen dag te laat, want als er dan toch mensen met "kerstgedachten" en "vrede op aarde" bezig zijn, zouden ze deze film daarin moeten meenemen. We werden voorafgaand aan de film getrakteerd op een kort toespraakje van de regisseur die vertelde waar de film volgens hem over ging. En dat was goed om in het achterhoofd te houden bij het kijken van de film, want die zou zomaar de attentie een andere kant op kunnen leggen. 

Easington, Noord Engeland, 2016. Het verarmde gebied (nabij Durham) is nog lang niet hersteld van de klappen die het opliep bij het sluiten van de mijnen: torenhoge werkloosheid, armoede, waardedaling van de woningen, sociaal isolement. Van buitenaf komen nieuwe dreigingen: de makelaars verkopen woningen ver onder de prijs aan buitenlandse investeerders die het plaatsje nog verder komen uitwonen. Het zet de boel al enigszins op scherp, maar dat gebeurt nog een graadje erger als er een bus met vluchtelingen stopt. Voor de oorlog gevluchte Syriërs krijgen onderdak in de diverse leegstaande arbeiderswoninkjes. In Engeland zijn de mensen niet anders dan elders: veel gemopper a la "denk eerst eens aan je eigen mensen" en "waarom worden zij wel geholpen en wij niet?" . Niets nieuws onder de zon.

Gelukkig zijn er ook mensen die anders in de wedstrijd zitten (inderdaad: ook die zijn gelukkig overal). De ingetogen barman T.J. is hulpvaardig voor de vragende Syrische mensen, hij rijdt met zijn busje spullen rond die de sociale dienst verstrekt en hij biedt een luisterend oor aan de geschrokken Yara, wier fotocamera door de woedende lokale bevolking werd vernield zodra ze uit de bus stapte. 

T.J. heeft dagelijks zijn barretje vol zitten met oude mopperende Britten, die hun dag verdoen met klagen over de buitenlanders en hun eigen sociale situatie terwijl ze de ene na de andere pint verorberen. TJ hoort het aan en mengt zich niet in discussies, maar komt daar onvermijdelijk toch in terecht wanneer hij besluit in te gaan op een verzoek van Yara, die een verbindend diner wil organiseren waarop de Syrische gasten de lokale bevolking trakteren en aldus een verbeterde start en kennismaking willen organiseren. TJ voelt er wel wat voor maar stuit op weerstand bij zijn vaste klanten.

Zelf keek ik de film met gemengde gevoelens: niet alleen raakt het onderwerp zowel aan mijn dagelijkse werkzaamheden als aan mijn sociale hart, ook besefte ik maar al te goed dat dit de laatste film is die meesterregisseur Ken Loach aflevert. De 87-jatige social cinema-exponent heeft me met zijn werk meerdere malen tot tranen toe geroerd of juist boos gemaakt. Daar mag ik hem dankbaar voor zijn. Wat een legacy!

Met : Dave Turner, Ebla Mari, Claire Rodgerson, Trevor Fox

FIN - song : Wladek Zabawa - Ho Ho

Marina- Stijn Coninx

Marina op IMDb
Leuk niemendalletje. Biopic die in de categorie "feelgood" valt.

Salvatore is een echte Italiaanse man. Heeft alles over voor zijn gezin en zijn kinderen. Zozeer zelfs dat hij bereid is om gastarbeider te worden in het verre België. Hij kan daar in een paar jaar zoveel verdienen dat hij daarna in zijn thuisland iets voor zichzelf kan beginnen. Hij wordt mijnwerker.
Vrouw en kinderen zien het met lede ogen aan: pappa een paar jaar uit beeld. Het wordt nog erger als ze na ongeveer een half jaar het verzoek krijgen om naar Belgie te komen: er is plaats voor iedereen.
Ze laten hun fijne Calabrische dorpje achter en komen terecht in een barakkenkamp, waar alle Italiaanse mijnwerkers worden geplaatst. De formule is duidelijk: dag en nacht hard werken, zodra je zoon oud genoeg is kan ie ook in het bedrijf en kan ie langzaam je plaats overnemen.
Zoon Rocco wil dat echter niet. En eigenlijk wil vader het ook niet. "Volg je dromen, jongen. Dit is mijn droom, dat ik straks geld genoeg heb voor een eigen bedrijfje. Jij moet ook een droom kiezen, jongen":
En dat doet Rocco. Hij wil de muziek in, daarvoor bezit hij passie en talent. Maar geld om instrumenten te kopen is er niet, dus moeten er methodieken worden gevonden om daaraan te komen. Op een gegeven moment dreigt de mijn toch de enige oplossing te zijn en Rocco ziet zijn zangcarrière al stranden. Totdat... totdat ie dat ene liedje schrijft dat zich ontpopt tot wereldhit.

Tussen de bedrijven door toont de film de aanpassingsmoeilijkheden aan van gastarbeiders. Zeker in de jaren 50 was elke vreemdeling levensgevaarlijk. Ouderen zijn vaak het probleem, jongeren zien die verschillen veel minder. Hiermee is de film naast biopic ook op een andere manier sociaal verantwoord: als je maar inzet toont om te slagen, vervallen alle grenzen. Dan bestaan buitenlanders helemaal niet.

Met : Matteo Simoni en Luigo Lo Cascio.