Elizabeth is missing - Aisling Walsh

Elizabeth is missing op IMDb (7,4)
 elizabeth is missing op Moviemeter (3,52)

Maud lijdt aan vergevorderde dementie. Haar hele huis hangt vol met briefjes om de dag goed door te komen. Haar enige leuke afleiding zijn de bezoekjes aan haar vriendin Elizabeth, met wie ze lekker kan tuinieren. 

Wanneer op een dag Elizabeth niet komt opdagen bij hun afspraakje, trekt Maud naar haar huis en gaat op onderzoek uit. Ze is er niet , maar haar bril ligt nog thuis. En ze gaat nóóit de deur uit zonder bril. Maud is ervan overtuigd dat haar vriendin is ontvoerd of nog erger. Zeer vasthoudend start ze haar onderzoek, ze moet haar vriendin vinden en redden. 

Dwars door de film heen krijgen we flashback-beelden naar Maud's jeugd, waaruit blijkt dat haar knappe zus Sukey (koosnaampje voor Suzanna) 70 jaar geleden ook van de ene dag verdwenen is. Ondanks de verdenkingen van zowel haar vriend Frank als van huurder Doug werd de zaak nooit opgelost, Maud is haar zus altijd blijven missen. 

De film geeft , mede door het ijzersterke spel van Glenda Jackson, een enorme inkijk in de warrige denkpatronen van een alzheimer-patient. 

Met : Glenda Jackson, Maggie Steed, Sophie Rundle, Liv Hill, Helen Behan

Liefsteling - Eva van Barneveld

Liefsteling op IMDb (nog geen rating)
 Liefsteling op Moviemeter (4,00)

We vielen er eigenlijk toevallig in, maar wat een fraaie documentaire is dit. Informatief en aandoenlijk: hoe ga je er binnen je jarenlange relatie mee om als je veel oudere partner Alzheimer krijgt terwijl jij nog relatief in de bloei van je leven staat? 

"Liefsteling" vertelt het verhaal van het creatieve koppel Jeanne en Hetty. Bijna zijn ze een zilveren paar, de 25 jaar is binnen handbereik. Ze zijn oud: Jeanne is 91, Hetty is 15 jaar jonger. En precies dat leeftijdsverschil lijkt ze op te gaan breken. 

Jeanne , 40 jaar in het onderwijs, ontwikkelt Alzheimer en is door deze gruwelijke ziekte volledig aangewezen op de hulp van Hetty. Hetty doet dat met een diep gevoel van liefde: ze ondersteunt, ze zorgt, ze is het geheugen van hen beiden, ze neemt beslissingen die ze op een bepaalde manier toch met haar Jeanne probeert te overleggen. Veel hulp krijgt ze van Jeanne's zoon, die continue bezig is zijn moeder gerust te stellen terwijl hij haar tegelijkertijd bewust probeert te maken van de ernst van de situatie. 

De dames zijn ongelooflijk ondernemend. Altijd geweest, maar op deze leeftijd en met deze ziekte valt dat steeds zwaarder: hun reisjes naar hun vakantiehuisje in Terschelling zijn voor Hetty steeds minder vakantie en steeds meer zorg. Ze gaan nog steeds naar dansles, ze blijven in beweging , maar het kost Hetty steeds meer moeite om Jeanne daarvoor gereed te maken. 
Langzaam ontstaat er het besef dat er meer hulp van buitenaf moet komen, maar Hetty hikt daar tegenaan omdat dat gelijktijdig óók wijst op haar afnemende vermogens. Aan liefde geen gebrek, de blikken en de kusjes onderling zijn vervuld van een enorme warmte. Maar de dagelijkse realiteit is ongenaakbaar: hoe kunnen deze zelfstandige vrouwen zo veel mogelijk behouden van wat ze altijd hebben gehad? 

Supernova - Harry MacQueen

Supernova op IMDb (6,8)
 Supernova op Moviemeter (3,68)

Sublieme film. Recensie klaar. 

Nee, maar echt: wat een ontroerende pracht zit er in deze kleine film. Biggelwerk, dik biggelwerk. En ik was niet de enige in de zaal die het zo onderging. Een postzegelklein verhaaltje, maar wat een acteurs, wat een mimiek en wat een zeggingskracht. Gaat bij mij hoog op de lijstjes komen dit jaar. 

Tusker en Sam zijn al jarenlang een stel, een creatief en intelligent stel. Tusker is schrijver, Sam is klassiek pianist. Veel gereisd, veel gezien en veel gedaan samen. Maar daar gaat een eind aan komen nu bij Tusker een agressieve vorm van Alzheimer is vastgesteld. Hij voelt de krachten en mogelijkheden afnemen.

Nog één keer stappen de mannen in hun camper, nog één keer rijden ze door het wonderschone Britse platteland (nou ja, door de heuvels ook trouwens). Tusker is afhankelijk geworden van Sam en hij haat dat. Sam is vastberaden zijn man tot het einde bij te staan. Nog één keer zal hij een pianoconcert geven , daarna is het schluss met zijn carrière en zal hij zich volledig aan de zorg voor Tusker wijden. De route naar de theaterzaal is lang en hobbelig, de mannen zien zich geconfronteerd met elk een totaal afwijkende blik op de toekomst. 

De film is bewust klein gehouden en is volledig afhankelijk van de mimiek en dictie van de acteurs. En die is hoogstaand kwalitatief. Kleine momenten zeggen hier alles: een trillende lip, een licht overslaande stem, een medelevende blik. Absolute wereldklasse.

Met : Colin Firth, Stanley Tucci, Pippa Haywood

 FIN - song : Edward Elger - Salut d'amour (by Colin Firth)

De Liefhebbers (aka Shit happens) - Anna van der Heide

De Liefhebbers op IMDb (6,7)
 De Liefhebbers op Moviemeter (3,13)

Dat elk probleem en elke ziekte verschillende manieren kent om aan te pakken, bewijst mijn filmconsumptie maar weer eens: vorige week zag ik  "The Father" , een diep introspectieve kijk op ouderen met Alzheimer. Gisteren zag ik deze Nederlandse film , die handelt over hetzelfde onderwerp. In beide films ligt het probleem vooral bij de familie, maar de filmische aanpak is sterk verschillend. In Nederland kiest men eerder voor de mozaïekvorm om maar even af te kunnen dwalen van de nare problematiek. Natuurlijk hebben niet alle familieleden hun leven op orde, ieder zijn probleempjes maar wat staan ze samen toch sterk. 

Jan Liefhebber is een architect in (bijna) ruste. Zoonlief heeft de zaken overgenomen, maar heeft niet de brille van zijn vader, zodat die zich nog regelmatig met de dagelijkse gang van zaken bemoeit. Totdat er bij hem Alzheimer wordt gediagnosticeerd. Zo lang mogelijk verhullen is het devies, niet de kinderen met het probleem opzadelen en zeker niet kruipend en pijnlijk naar het eind. 

De familie is al verdeeld genoeg: genoemde architectenzoon is alleen met werk bezig en verwaarloost daardoor vrouw en gezin. Andere zoon is specialist in een ziekenhuis, maar worstelt met zijn homoseksualiteit en drankmisbruik. Oudste dochter is naar het buitenland verhuisd om uit het zicht te blijven, maar leidt daar een eenzaam bestaan. Jongste dochter is een flierenfluitende alleenstaande moeder die maar moeilijk de eindjes aan elkaar kan knopen en daarom soms terugvalt op de steun van pa en moe. 

Bovenstaande lijkt allemaal heel naar, maar de familie kan het natuurlijk ondanks het gekibbel best goed met elkaar rooien, uiteindelijk staan ze wel klaar voor hun ouders en voor elkaar. 

Met : Jeroen Krabbé, Beppie Melissen, Theo Maassen, Hadewych Minis, Guy Clemens, Sanne Samina Hanssen , Jelka van Houten

 FIN - song :Ghinzu  - Sweet Love

The Father - Florian Zeller

 The Father op IMDb (8,3)

The Father op Moviemeter (3,79)

"Nee joh, het gaat allemaal nog prima."
"Hulp nodig? Ik? Welnee, ik red mezelf goed."

Een continue woordenstrijd tussen de vader en de dochter in deze prachtige toneelverfilming. Vader heeft van zichzelf niet door hoezeer de Alzheimer hem in de greep heeft, hoe weinig hij nog weet van de dagelijkse dingen. Zelfs zijn dochter en schoonzoon herkent hij bij wijle niet meer, of zijn dat nu juist verpleegkundigen die hem in zijn eigen flat van de broodnodige zorg voorzien? 
Voor dochter Anne zijn deze dagelijkse gesprekken een bron van pijn en bezorgdheid, niet alleen vanwege de status van haar vader maar ook vanwege zijn soms vernederende uitspraken. Het leidt bij de vader nog niet zozeer tot decorumverlies, maar wel tot een totale vergeetachtigheid van tijd, plaats en communicatie. Zijn horloge , dat is nog zo'n beetje zijn enige houvast. Zijn horloge helpt hem de dag door: hoe laat komt Anne? Wat zoekt die zorgzuster zo vroeg al in zijn flat? Vragen , vragen. En heel weinig antwoorden. 
De kijker voelt het ongemak: geen moment is duidelijk of waar we naar kijken wel echt gebeurt, geen moment weten we of we wel echt naar onze gesprekspartner luisteren. Alleen voor The Father is alles levensecht. 

"Een dikke-kelen-film" noemde ik het na afloop. Ongelooflijk goed acteerwerk van Anthony Hopkins, die hiermee een terechte Oscar binnensleept. Maar ook werd ik opnieuw overtuigd door de prachtige mimiek van Olivia Colman, wat is zij toch een sterke actrice. 
Extraatje: ik zag de film in een bijzondere setting. Deze werd me in innige samenwerking met mijn favoriete filmtheater aangeboden door mijn dochters: privé voorstelling! Ik mocht een beperkt aantal vrienden meenemen, hetgeen nog meer bijdroeg aan het immens gelukkige gevoel dat ik aan deze middag overhield. Het leven is een cadeau, Noit vergeten!

Met : Anthony Hopkins, Olivia Colman , Imogen Poots, Rufus Sewell, Mark Gatiss, Olivia Williams

 FIN - song :Ludovico Einaudi - Low Mist var. 2(day 1)

Marjorie Prime - Michael Almereyda

Marjorie Prime op IMDb (6,3)
Ergens in de toekomst zal het mogelijk zijn om een replica te bestellen van een van je dierbaren. Uiteraard is die replica alleen een buitenkant en moet je hem vullen met informatie. Dit om een zo goed mogelijk lijkende kopie van je overleden man, moeder of vrouw te creëren. Op die manier houd je een gesprekspartner in leven waarmee je herinneringen kunt ophalen maar waar je ook je twijfels en je wensen aan kwijt kunt.
In deze film zien we deze handige toepassing, primes genaamd, in meerdere gedaanten. Oorspronkelijk is er alleen Walter, de nagemaakte echtgenoot van Marjorie. Zij is ergens in de tachtig en lijdt aan alzheimer. Door de gesprekken met Walter haalt ze bij vlagen weer stukken van haar leven terug. Hij is een goede gesprekspartner en krijgt veel liefde terug. Veel meer liefde in ieder geval dan Marjorie geeft aan haar dochter Tess en schoonzoon Jon, die bij haar zijn ingetrokken toen de eerste ziekteverschijnselen bij haar optrad

en.
Door de gesprekken ontrafelen we een pijnlijke geschiedenis, die nog ver na Marjorie's dood doorwerkt bij Tess en Jon. Hoewel deze zeer liefdevol met elkaar omgaan, zijn beiden getroubleerd door de gebeurtenissen in het gezin. Praten met een prime helpt weliswaar, maar lost niet alles op.


Tamelijk poëtische film die bovendien knap met tijdssprongen speelt.

Met: Jon Hamm, Lois Smith, Geena Davis, Tim Robbins

Glen Campbell I'll be me - James Keach

Glen Campbell I'll be me op IMDb (8,0)
Aandoenlijke documentaire over de laatste stuiptrekkingen van de carrière van een groots country-artiest. Een trits aan hits scoorde de man door de jaren heen, bovendien was hij naast geliefd zanger ook nog eens een behoorlijk goede muzikant, die vele gitaar- en zangpartijen bijdroeg aan het werk van bijvoorbeeld the Beach Boys.
Campbell leed aan alzheimer en dat blijkt funest voor mensen. Voor mensen in het algemeen al, maar voor mensen in creatieve beroepen helemaal. Die kunnen zich hun eigen songs moeilijk herinneren en zijn de teksten niet meer herinneren die ze al duizenden malen hebben gedeclameerd.
Campbell besluit nog eenmaal een allesomvattende tournee te gaan doen om afscheid te nemen van zijn geliefde publiek. En verdomd, dat lukt hem nog aardig. Hij haalt bijna de 150 concerten nog, maar wij zijn in de tussentijd al getuige van de steeds grotere achteruitgang van zijn hersenen en daarmee van zijn creatieve en communicatieve vermogens. Het wordt schrijnend, het wordt te erg, het moet stoppen. Letterlijk.
Begin deze maand overleed Campbell. Deze documentaire werd afgelopen week dus maar herhaald.  De moeite waard.

Met : Glen Campbell , Kim Campbell , Ashley Campbell

Still Alice- Richard Glatzer/Wash Westmoreland

Still Alice op IMDb (7,5)
Indrukwekkend. Zonder meer.
Natuurlijk werken films over ziekte altijd, natuurlijk pakken ze de kijker bij de keel maar bij mij is er daar wel een onderscheid of men de grens van pathos ruim overschrijdt. Bij films waar de subtiliteit of de verstilling de overhand heeft, zit ik geboeider te kijken dan bij "lange halen, gauw thuis"-titels.
Deze valt zonder meer in de subtiele groep in te delen. Laat dat maar aan Julienne Moore over, een topactrice die alles kan. Ze kan zwaar over the top spelen, maar ze kan ook met ingetogenheid en vertwijfeling de teloorgang van een personage weergeven.

Alice (natuurlijk) is hoogleraar in de linguïstiek. Een hyperintelligente vrouw die met haar lezingen en colleges moeiteloos mensen overtuigt van de weelde van taalgebruik. Ze is gevierd, ze wordt aanbeden. En terecht: ze doet het allemaal: carrière en gezin, relatie en werk worden allemaal moeiteloos met elkaar verweven. De ene piek na de andere.
Totdat: ze tijdens een van die lezingen niet meer op bepaalde woorden kan komen. Ze hapert. Zelf merkt ze de kortsluiting heviger dan haar toehoorders, maar ze is gewaarschuwd. Het sluipt. Het nadert.
Als ze tijdens een hardloopronde verdwaalt in de omgeving waar ze woont en werkt, is de boot aan. Ze bezoekt een specialist en die is onthutsend eerlijk: het kán Alzheimer zijn. Hoewel ze er veel te jong voor is, neemt de specialist toch het zekere voor het onzekere en onderwerpt haar aan een reeks scans. Alice licht eerst haar man in die - zelf medicus - er niets van gelooft. Totdat hij meegaat naar een consult. De kinderen worden op de hoogte gebracht en langzamerhand neemt iedereen zijn stellingen in: hoe vangen we mama op? Hoe erfelijk is het? Hoe snel gaat het? Hoe houden we de waardigheid in tact?

Het verval is onherroepelijk, de ontreddering binnen de familie ook. Maar die wordt wel op mooi ingetogen wijze in beeld gebracht. De wanhoop straalt eenieder uit de ogen. Wanhoop die afgewisseld wordt met trots op wie deze vrouw ooit was, waar nog bepaalde glimpsen van doorheen schijnen. Prachtig gefilmd, prachtig gespeeld. Indrukwekkend. Uiteraard ga je thuis de discussie aan: wat zou jij doen als deze afschuwelijke situatie zich voordoet? Hoe zou je ingrijpen, hoe zou je zorgen?

Met oa Julienne Moore, Alec Baldwin, Kristin Stewart