Rainbow Warrior - Edward McGurn

Rainbow Warrior op IMDb (8,1)
 Rainbow Warrior op Moviemeter (3,17)

Rainbow Warrior op Wikipedia

Kennedy-momentje hoor, deze. Zo oud ben ik al, dat ik me deze gruwelijke affaire nog goed kan herinneren. De Greenpeace-organisatie volgde ik ook toen al met belangstelling, heb ze ook jarenlang middels vaste donaties gesteund. Strijders tegen internationaal onrecht hebben meestal al mijn sympathie, maar deze organisatie maakte zich daarbij ook nog eens als een van de eerste clubs écht zorgen om klimaat, milieu en de wereldzeeën. Daarom ging ik deze week opnieuw de zee op om deze documentaire mee te beleven.

Als bottom-up organisatie is Greenpeace vanaf begin jaren 70 al bezig om de aandacht te vestigen op de dreiging die de wereld ondergaat van nucleaire proeven. Aanvankelijk is dat nog op Canadees grondgebied, maar al snel breidt het zich uit tot de wereldzeeën. Een autonoom opererend land als Frankrijk bijvoorbeeld eigende zich gebieden rond Polynesië toe om daar hun gruwelijke wapens uit te testen. Afschrikking ja vast, maar ondertussen werd de lokale bevolking opgezadeld met gruwelijke gevolgen: ziekte, vergroeiingen, verpeste natuur. 
Greenpeace stond daartegen op, stuurde het pas aangeschafte schip Rainbow Warrior die kant op om de operaties te dwarsbomen. Frankrijk pikte dat niet en tuigde een geheime operatie op: een zestal geheim agenten werd naar Nieuw-Zeeland gedirigeerd om daar het milieuprotest-schip naar de kelder te jagen. Daarbij vergat men in te calculeren dat er ook nog mensen aan boord zouden kunnen zitten. Het kostte de Portugees/Nederlandse fotograaf Fernando Pereira het leven.
Deze documentaire ontrafelt de geheimen die er destijds allemaal omheen hingen. Razend interessant. Go, Greenpeace, Go!

FIN - song : Wang Chung - Dance Hall Days

En ik doe er zelf een gratis liedje bij. De Ierse geweldenaar Luka Bloom maakte speciaal over deze gebeurtenis dit nummer: Rainbow Warrior

Heon-Teu (aka Hunt) - Lee Jung-jae

Heon-teu op IMDb (6,7)
 Heon-Teu op Moviemeter (2,75)

Heon-teu op Wikipedia

Wat een verschrikkelijke film. Ik weet dat het laatste decennium een stortvloed aan prachtfilms uit verschillende delen van Azië vandaan is gekomen, maar ik weet ook dat er - naast al die arthousetitels - ook een markt is voor gruwelijk gewelddadige films, waarbij vooral de Zuid-Koreaanse producties eruit springen. Welnu, dit was er zo een. Door al die - vaak totaal overbodige- knokpartijen en mishandelingen raakte ik in ieder geval volledig de draad kwijt, ik heb geprobeerd de hoofdlijnen van het verhaal te begrijpen. Heb dat helemaal tot aan de aftiteling volgehouden. 

Eerst gaan we terug naar de jaren 80, wanneer de Zuidkoreaanse president een bezoek brengt aan de Verenigde Staten. In zijn gevolg zijn zowel de minister van Binnenlandse Zaken (hierna te noemen Biza) als de minister van Buitenlandse Zaken (hierna te noemen Buza) meegereisd. Ze komen erachter dat er een aanslag wordt voorbereid op hun president, weten dat met veel geweld te verijdelen maar zijn vanaf dat moment beducht op een mol in hun eigen gelederen. Spionage, contraspionage: iedereen is verdacht, maar de meeste aandacht gaat uit naar een (mogelijk Noordkoreaanse) agent Donglim, die de aanslag heeft voorbereid. En die daar na deze verijdelde aanslag nog niet mee ophoudt.

Biza en Buza verdenken niet alleen Donglim, ze verdenken ook elkaar. Ze denken dat het lek in de organisatie van hun collega zit en zetten dus elkaars personeel onder druk. Er komen nog wat corrupte zakenmannen bij, om uiteindelijk te belanden in de complottheorie dat het Noord-Korea is dat by force de oorlog wil beëindigen door Zuid-Korea in te lijven. Knallen maar! Meppen maar! Waterboarden maar! En zo voort.

Met: Lee Jung-Jae, Jung Woo-Sun

FIN - song : Cut 'n Paste- Synthfly

Unlocked - Michael Apted

Unlocked op IMDb (6,3)
 Unlocked op Moviemeter (2,88)

Unlocked op Wikipedia

Het duurde even voor ik een beetje in deze film van succesregisseur Michael Apted kwam: vooral het begin was nodeloos complex waardoor je nauwelijks wist wiens uitspraken en daden je nu op welke waarde moest schatten. Dat werd later beter, op een gegeven moment kon ik zelfs met het aloude "plotje raden" beginnen. Ik had het uiteindelijk niet goed, dus de verwarring van het begin bleek niet nodeloos gesticht.

Alice Racine heeft zich teruggetrokken in London, ze heeft daar haar redenen voor. De geheim agente voelt zich verantwoordelijk voor de vele doden bij een aanslag in Parijs, waarbij zij de veiligheidsoperatie leidde. Gedesillusioneerd heeft ze zich in London gestort op sociaal werk. Door dit werk raakt ze al snel op de hoogte van de ondergrondse activiteiten die radicaal-islamisten in haar wijk voorbereiden. Ze blijkt dermate goed ingevoerd dat ze toch weer een telefoontje krijgt van haar MI5-baas om poolshoogte te nemen. 

Er blijkt een aanslag te worden voorbereid met biologische wapens bij een americanfootballwedstrijd tussen Engeland en de VS. De respectievelijke geheime diensten van beide landen duiken erop, maar Racine komt er al snel achter dat ze niemand vertrouwen kan. Er wordt gelekt, zoveel is duidelijk, en Alice weet niet of haar opdrachtgevers mogelijk ook dubbelspel spelen. De tijd dringt, het stadion loopt vol en Alice hoopt dat ze nog op tijd is met de conclusies die ze getrokken heeft nadat ze ziet hoe haar  eerdere informatie misbruikt is. Wie is wie? Wie doet wat?
Een behoorlijk gevulde cast duwt dit complexe thrillerverhaal naar een climax.

Met: Noomi Rapace, Toni Collette, Orlando Bloom, Michael Douglas, John Malkovich

FIN-song: John Mayer - Walt & Grace Witness test 

The Conspirator - Robert Redford

The conspirator op IMDb (6,9)
 The Conspirator op Moviemeter (3,38)

The Conspirator op WIkipedia

Een relatief oudje al weer, 15 jaar is lang in de filmwereld. Maar ja, met Robert Redford als regisseur wil ik het altijd wel zien, die man heeft mooie dingen gemaakt (en ook wel kitsch hoor). Bovendien weet je dat hij altijd een trits aan gerenommeerde acteurs weet op te trommelen, dus ik hoefde hier niet lang over na te denken.

Een aanslag op het leven van de Amerikaanse president, het is geen uitzondering in de geschiedenis. Voor onze generatie spreekt die op Kennedy natuurlijk het meest tot de verbeelding, maar voor veel Amerikanen is dat heel lang anders geweest. Na de slopende burgeroorlog was Amerika tot op het bot verdeeld (what's new) en Abraham Lincoln leek de kordate man die zowel orde op zaken kon stellen als de wonden te laten helen, waarmee de beide polen weer wat dichter bij elkaar zouden moeten komen. Hij kreeg de kans niet: op 14 april 1865 werd hij bij een theaterbezoek omgebracht door John Wilkes Booth. Deze daad kwam voort uit een samenzwering, een complot waarvoor de vergaderingen plaats vonden in het pension van Mary Surratt. Hoewel zij niets met de moordplannen te maken zou hebben gehad (het was haar zoon die de groep bijeenbracht, maar zijn moeder onwetend liet om haar te beschermen), wordt ze toch voor het gerecht gebracht. 

Het volk zint op wraak, het hof is aan alle kanten bevooroordeeld: Barbertje moet hangen. Het enige tegenwicht wordt hierin gebracht door de jonge advocaat Frederick Aiken, die het algemene gemoed van het Amerikaanse volk weliswaar goed aanvoel, maar die vindt dat dit tniet het pad der gerechtigheid mag blokkeren. Mary Surratt heeft recht op een eerlijk proces, ook als ze al bij voorbaat veroordeeld lijkt. Aiken moet - soms tegen zijn wil en eigen mening in- alle zeilen bijzetten om gaten te schieten in de beschuldigingen die the American People uit de duim lijkt te zuigen. Aiken komt ver, met regelmatig succes weet hij hun stellingen te weerleggen. Maar of het genoeg is om het leven van Surratt te redden...?

Met : James McAvoy, Robin Wright , Tom Wilkinson, Kevin Kline, Colm Meaney, Evan Rachel Wood

FIN - song : Mark Isham - Peace at last (niet op Spotify helaas, dus niet in de playlist)

Carry-on - Jaume Collet Serra

Carry-on op IMDb (6,2)
 Carry-on op Moviemeter (3,09)

We mogen dan in Amsterdam wel steen en been klagen over rolkoffers (dat is wat een Carry-on is), in deze film gaat het een stapje verder. Behoorlijk spannend, behoorlijk ingenieus script dat van de kijker vraagt om steeds de aandacht erbij te houden. Dit niet alleen omdat er van alles gebeurt op LAX-airport, maar ook vanwege het voortdurend kantelend perspectief waardoor je heel lang niet weet welke partij aan het langste eind gaat trekken. Dat is knap, dat boeit. Taron Egerton is op dreef, maar wordt hier qua impact van het doek gespeeld door de onderkoelde engerd die door Jason Bateman wordt neergezet. Prima Netflix-avondje derhalve.

Hij lijkt zo jong in zijn leven al alle ambitie verloren te hebben, onze hoofdpersoon Ethan Kopek. Hij loopt de kantjes eraf in zijn douanebeambte-functie en wordt daar door zijn vrouw Nora dan ook op gewezen. Nu ze zwanger blijkt en er dus het nodige voor het stel gaat veranderen, verlangt ze van hem een andere houding dan passief zijn uurtjes draaien bij de controles op het vliegveld. Ethan slaat er op aan en probeert zijn baas te overtuigen hem niet maar steeds bij de persoonsscan neer te zetten (armen spreiden, aub) maar hem ook een keer de bagage-röntgenscan te laten doen. Het kost overredingskracht, maar chef Sarkowski geeft hem een kans. Hij ruilt met de collega die het al elke dag doet en dat zal ie weten.

Juist die dag, die lopende band en die specifieke douaneplek is namelijk uitgekozen door een terroristische organisatie die de douanebeambte wil dwingen een rolkoffer de scan te laten passeren die boordevol Novichok-gifgas zit. "Niet doen", roepen we vanaf de bank, "denk aan die 250 passagiers" etcetera. Maar de terroristen hebben dwangmiddelen: aanvankelijk focusten ze zich op het gezin van Kopek's collega maar door diens plotselinge switch richten ze zich nu op Nora, die van een afstandje onder schot wordt gehouden en zonder scrupules geofferd zal worden als Kopek zich niet aan de eisen van de terroristen houdt. Ethan baalt, net op zijn glorieuze doorbraak-dag moet hij alle regels overtreden waar hij voor opgeleid is. Hij staat voor een prisoner's dilemma, een Sophie's choice: zijn zwangere vrouw redden of 250 passagiers naar een andere wereld laten helpen. Wroeging, realisme, dadendrang en angst strijden om het hardst in het hoofd van Ethan. De enge passagier fluistert hem toe verstandig te zijn.

Met: Taron Egerton, Jason Bateman, Sofia Carson, Daniela Deadwyler, Theo Rossi, Dean Norris

FIN - song : Darlene Love - Christmas (baby please come home)

Closed circuit - John Crowley

Closed circuit op IMDb (6,2)
 Closed circuit op Moviemeter (3,00)

Wonderlijk hoeveel je vergeten bent van een filmplot als je die meer dan een decennium geleden voor het eerst gekeken hebt. Komt natuurlijk doordat ik zoveel films gezien heb in de jaren daarna, niet elke verhaallijn zal blijven hangen. Zeker niet als het in een genre is waarvan je toevallig véél films voorbij ziet komen (kennelijk onthoud ik de lijnen van een arthouse-verhaal beter dan van een thriller omdat er van die laatste zo ontzettend veel zijn. Wat blijkbaar niet veel verandert, is de perceptie van de film. Die vond ik klaarblijkelijk 9 jaar geleden ook al fijn, omdat de film wél een interessant gegeven had. Daarnaast had ik nu meer aandacht voor de skills van de hoofdrolspelers, met name Rebecca Hall kan ik altijd wel goed hebben omdat ze wérk maakt van haar karakter. Dat zie je terug, meer dus nog als je de film een decennium later nog een keertje bekijkt. 

Mijn recensie van destijds: Closed circuit, recensie 2015

Met: Eric Bana, Rebecca Hall, Jim Broadbent, Ciaran Hinds

FIN - song : Joby Talbot- Questions in the house

Big Game - Jalmari Helander

Big game op IMDb (5,4)
 Big Game op Moviemeter (2,61)

En nog een jeugdfilm, maar wel eentje waar ik een stuk minder mee had. Op opnemen gezet omdat films met Samuel L. Jackson best wel vaak heerlijk ontsporen. Dat was hier maar mondjesmaat het geval, voor zijn doen hield hij zich aardig op de vlakte. Voor jeugdige kijkers zat er meer in het vat, want mogelijk was het aardig vereenzelvigen met de stoere jonge hoofdpersoon.

Die hoofdpersoon is Oskari, een 13-jarig Fins ventje die door zijn vader is voorbereid op het grote ontgroeningsritueel dat de mannen in Lapland stuk voor stuk tot stoere jagers maakt. Pappie deed het destijds ook: een dag en een nacht alleen in het bos overleven, waarbij de jonge jager ook moet zorgen voor een jachttrofee. Papa schoot een beer, voor de timide Oskari acht hij een hert het hoogst haalbare. 

Oskari wordt door de dorpsraad ritueel uitgezwaaid en rijdt met zijn volbeladen quad de wildernis in, op zoek naar prooi.

Die krijgt ie, maar niet zoals ie verwacht. Boven het bos wordt namelijk de Air Force One uit de lucht geschoten, gelukkig net nadat de Amerikaanse president zich met een capsule in veiligheid heeft weten te stellen. Oskari vindt de capsule en haalt president Moore eruit, net voordat de complot-terroristen die capsule bereiken. De president is stomverbaasd dat zo'n klein ventje hem zo kundig in veiligheid weet te brengen, terwijl hij steeds maar zit te wachten tot zijn eigen agenten hem te hulp komen schieten.

Dat laatste gebeurt veel te traag, zodat Moore zich gedwongen ziet om de slimme survival-hulp van Oskari aan te nemen. Het wonderlijke duo slaat op de vlucht terwijl de misdadigers ze op de hielen zitten. Ze zijn met te veel, het is maar de vraag of Oskari de kans krijgt zijn "mannelijkheid" te bewijzen.

Met: Samuel L. Jackson, Onni Tomilla, Ray Stevenson, Jim Broadbent, Victor Garber, Mehmet Kurtulus

Bastille Day (aka The Take) - James Watkins

Bastille Day op IMDb (6,3)
 Bastille Day op Moviemeter (3,08)

Op een of andere manier flikt Idris Elba het hier ten huize altijd: hij lijkt boven elke twijfel verheven, het lijkt alsof ie simpelweg geen slechte film of serie kan maken. Is natuurlijk niet zo (ook dit is een niet al te verheven verhaaltje) maar het lukt hem wel altijd om de film een beetje op te tillen. Zo ook deze.

Elba is hier Briar, een nukkige CIA-agent met een slechte reputatie. Hij is onconventioneel maar zeer doelmatig. Ditmaal wordt hij naar Parijs geroepen omdat er signalen zijn dat een activistische groep de aanstaande viering van Quatorze Juillet wil versjteren. Briar waarschuwt zijn leidinggevenden alvast dat hij niet al hun regeltjes zal opvolgen maar dat hij wel de mogelijke problemen zal gaan voorkomen.

Daarvoor blijkt hij de hulp nodig te hebben van Michael Mason, een inventieve zakkenroller die door het stelen van een tas betrokken raakt bij een aanslag. De tas bevat explosieven, Mason stal hem van een jonge vrouw die spijtoptante blijkt. Ze kreeg wroeging bij de eerste aanstalten van een aanslag op een leegstaand kantoorgebouw: het bleek niet leeg. 

Door de knal - en vooral door de 4 doden die dit tot gevolg heeft- wordt Mason opeens terrorismeverdachte, voortvluchtige. Hij heeft er dus baat bij dat Briar hem inzet om de bende te ontmaskeren die hierachter zit. En die bende, die blijkt uit tamelijk onverwachte kringen te komen.

Met: Idris Elba, Richard Madden, Charlotte le Bon, Kelly Reilly, Jose Garcia

FIN - song : Idris Elba & Norman Cook - The road less travelled

Revoir Paris (aka Paris Memories) - Alice Winocour

Revoir Paris op IMDb (6,8)

Revoir Paris op Moviemeter (3,36)

Een "Kennedy"moment voor de nieuwste generaties: je weet nog precies waar je was toen je hoorde van de aanslagen in Parijs. Ik in ieder geval wel. En ik weet dat het een heel spannende avond was, omdat ik me onder mensen bevond met familieden in Parijs. Een gruwelijke tragedie, die nooit in zijn volle ernst verfilmd zal kunnen worden. Maar deze "Revoir Paris" is echt wel een verdomd goede interpretatie van het geheel. En vooral: het geeft goed weer hoe een terroristische aanslag levens verwoest, onder slachtoffers maar ook onder overlevenden. 

Mia gaat - na afscheid te hebben genomen van haar vriend - nog een afzakkertje halen in een café in haar wijk. Ze kijkt de zaak rond en geniet van haar drankje. En dan: BAM! Alle levens in puin. 

Er gaan maanden voorbij, Mia heeft een tijd bij haar moeder gelogeerd maar gaat het toch weer in Parijs proberen. Met haar vriend krijgt ze het maar moeizaam op de rit, hoe behulpzaam en begripvol hij ook is. Ze geniet niet van de feestjes, het lukt nog niet om aan het werk te gaan . Ze zoekt de plek des onheils nog eens op.

Daar hoort ze van een lotgenoten-bijeenkomst op maandagmorgen. Ze gaat heen en merkt dat ze zich verbluffend weinig herinnert van het verloop van de avond. Het kost tijd, het kost pijn, het kost Mia zelfs haar relatie. Maar het levert ook wat op: ze kan troost bieden aan lotgenoten, lotgenoten helpen haar om stukjes van de puzzel op te lossen. Niet gemakkelijk, daarvoor is er te veel stuk. Maar hoewel ze nooit meer heel wordt, kan ze wel kleine stukjes van zichzelf (en anderen) repareren. 

Sterk verbeeld, ijzersterk gespeeld door de onweerstaanbare Virginie Efira, op de voet gevolgd door een iets lichtvoetiger Benoît Magimel. Goede film, geen ontsnappen aan.

Met : Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin

FIN - song : Somnesia - Oriental Mysteries

The Foreigner - Martin Campell

Op verzoek van vrouwlief een "moeilijke Poolse film" afgezet , waarna we bij deze belandden. Hij kwam me al zo bekend voor, ik bleek hem tweeënhalf jaar geleden al gezien te hebben. 

The Foreigner - recensie Begt

 

Richard Jewell - Clint Eastwood

 Richard Jewell op IMDb (7,5)

Richard Jewell op Moviemeter (3,62)

Het vreemde aan deze film is dat je zonder voorkennis zou zeggen dat ie wel erg karikaturaal is, maar het is gewoonweg een op waarheid gebaseerd verhaal. Een verhaal dat je hoofdschuddend aanhoort. Wat een verwrongen maatschappij kent Amerika toch, wat worden mensenlevens toch gemakkelijk vermorzelt. 

Richard Jewell is een enigszins beperkte man die het graag goed wil doen. Goed voor de maatschappij, goed voor zijn moeder, goed voor zijn werkgevers. Rechtschapen, met veel gevoel voor orde en regels. Hij wordt - op een enkele uitzondering na- schamper aangezien door de bazen en collega's waar hij voor werkt. 

Hij bemachtigt een beveiligingsbaantje bij de Olympische Spelen van Atlanta in 1996 en neemt zijn taak bloedserieus. Hij spreekt mensen aan op eventueel foutief gedrag, als het aan hem ligt gaat hij reclame maken voor de Amerikaanse waarden en zal de hele wereld de grootsheid daarvan ervaren. Maar dan moet wel iedereen meewerken. Zijn waakzaamheid zorgt ervoor dat hij een achtergelaten tas ziet staan en hij waarschuwt de politie. De tas bevat inderdaad een bom, er vallen twee doden en bijna 100 gewonden. Richard is van het ene op het andere moment een All American Hero.

Dat plezier duurt echter maar kort. De FBI start haar daderonderzoek en leunt wat al te gemakzuchtig op hun kaartenbakje met daderprofielen. Want die Jewell, wilde die niet een beetje al te graag gewaardeerd worden? Had ie niet al een paar baantjes gehad waarbij hij iets te strikt en te assertief had gehandeld? Het onderzoek spitst zich louter op hem toe, Jewell's leven staat al snel volledig op zijn kop. 

Uit pure wanhoop richt Jewell zich tot Watson Bryant, een advocaat voor wie hij eerder gewerkt heeft en een van de weinigen die hem niet kleineerde of in de zeik nam. Bryant (een prachtrol van Sam Rockwell) is al snel overtuigd van de onschuld van Jewell maar moet in zijn eentje opboksen tegen de machtige FBI én tegen de publieke opinie, die door de media (met name de lokale krant) aardig tegen Jewell op scherp is gezet. De FBI gaat bij het verkrijgen van bewijs hier en daar over grenzen heen. Grenzen die door Bryant moeten worden terug veroverd. 

Met : Paul Walter Hauser, Sam Rockwell. Jon Hamm. Olivia Wilde, Kathy Bates   

Je suis Karl- Christian Schwochow

Je suis Karl op IMDb (5,3)

Je suis Karl op Moviemeter (2,42)
 

De eerste film in mijn leven die ik volledig vanaf tablet gekeken heb. Samen met mijn vrouw, op een Griekse hotelkamer. Volgende dag een vroege pickup, dus keken we nog even iets "ontspannends"vanuit bed. Nou ja, ontspannend. 

Berlijn, heden. Vader Alex heeft al een tas met boodschappen binnen gebracht, ondertussen een pakketje aangenomen en keert nu terug naar de auto om de rest van de tassen te pakken. Terwijl hij achter zijn auto staat, explodeert zijn woning. Het pakketje dat hij voor de buurvrouw aannam, bevatte een dermate grote hoeveelheid explosieven dat zijn vrouw en zijn twee zoontjes omkomen. Zelf raakt hij in het ziekenhuis waar hij bezoek krijgt van zijn dochter Maxi, die op het moment van de klap bij een vriendin verbleef en dus ongedeerd bleef. 

Ze piekeren zich suf wat de oorzaak geweest zijn, wat die buurvrouw gedaan kan hebben. Zij weten niet dat de actie wel degelijk op hen gericht is geweest, vermoedelijk vanwege de hulp die Alex en zijn vrouw de afgelopen jaren aan een Syrische vluchteling hebben verleend. Vader blijft zwaar getraumatiseerd achter, maar ook Maxi heeft grote moeite haar leven te herpakken. Alles verandert als ze de charismatische jongeman Karl ontmoet.

Deze doet zich voor als iemand die haar wil behoeden van de media-aandacht maar zuigt haar langzaam mee in de beweging waarin hij actief is. Aanvankelijk denkt dat Maxi dat het een frisse Europese jeugdbeweging is die alles anders wil doen en die de jongeren meer tools wil geven, maar al snel blijkt dat Karl en zijn clubje verregaande visies hebben op de herinrichting van Europa. En dat zijn geen frisse visies. Maxi ziet het gebeuren, ze weet dat ze geëxploiteerd wordt maar ze is al te laat: ze is verliefd geworden op de energieke Karl. Langzaam daalt ze af in duistere contreien. 

Met: Luna Wedler, Jannis Niewöhner, Milan Peschel

King of the road - Danyael Sugawara

King of the road op IMDb (6,4)
Telefilm! Dus ik proberen. Welnu: redelijk clichématig, maar langzamerhand toch onderhoudende film. Sleept er toch wel een voldoende uit.

We belanden midden in een racistisch getint kroeggevecht tussen twee plattelanders en twee Marokkaanse jongens. Het gevecht wordt later buiten tamelijk lafhartig afgerond, wanneer de Marokkaanse gassies een van de twee Nederlanders met een knuppel dusdanig bewerken dat de man nooit meer kan werken.
De andere man, Barry,  blijkt diens vrachtwagenmaatje, ze doen in wissendienst hun buitenlandse reizen. Dat moet hij voorlopig dus met iemand anders doen.  Het nare toeval wil dat het uitzendbureau hem een - u raadt het al - Marokkaanse jongen stuurt die met hem de garnalentrip naar Marokko moet maken. Dat is ongemakkelijk, het begint zelfs ronduit naargeestig en racistisch. Gek genoeg ontstaat er on the road toch een soort band tussen de twee , hoe verschillend ze ook zijn.
In Nederland is ondertussen een rechercheur in de zaak van de mishandeling gedoken en zij komt gaandeweg achter steeds meer gevaarlijke verbanden. Ze kan Barry niet zelf ondervragen, die is immers onderweg, maar via de werkgever en via de kroegbaas komt ze toch meer van diens achtergronden te weten. Als ze vervolgens via het uitzendbureau er ook nog eens achter komt wat voor type Sadiq, de bijrijder is, voelt zij aan dat ze zaak - ahum - explosief is. Maar wat kan zij doen, met de mannen ergens in Europa op de weg en zij in Nederland achter haar bureau?

Met : Guido Pollemans, Majid Mardo, Sophie Höppener

My house in Umbria - Richard Loncraine

My House in Umbria op IMDb (6,()
Bedeesde vertelling die voornamelijk drijft op de acteerkunsten van de onnavolgbare Maggie Smith (hier nog een stukje jonger trouwens). Haar fronsende blik, haar minzame glimlach , haar zorgzame uitstraling : we kennen het allemaal , mevrouw heeft een repertoire.

My house in Umbria is een trage kabbelfilm die de ene kijker de kans geeft uitgebreid te genieten van het prachtige Italiaanse landschap en die de andere kijker meeneemt in een psychologisch verhaaltje over de nasleep van een aanslag. Mrs. Delahuntey is een romanschrijfster op leeftijd die in de trein naar Milaan te maken krijgt met een bomaanslag. Waarom die speciaal in haar compartiment plaatsvond, dat ontdekken we pas later. Eerst krijgen we te maken met de ruimhartige opvang die de dame voorstelt aan haar mede-overlevenden: zij bezit immers een prachtig landhuis, waarom komen ze niet allemaal bij haar aansterken?
Dat herstel gaat gestaag, totdat zich plots een oom meldt van het jonge meisje dat bij de aanslag zo ongelukkig wees is geworden. Het meisje is het oogappeltje van iedereen op het landgoed, dus men huivert bij de gedachte dat ze zal worden meegenomen naar Amerika om daar misschien in een tehuis te belanden. De oom, een wat afwezige natuurwetenschapper, wordt met argusogen bekeken.

Met: Maggie Smith, Chris Cooper, Timothy Spall, Ronnie Barker

The Foreigner - Martin Campbell

The Foreigner op IMdb (7,0)
It's a first. Voor het eerst in mijn leven heb ik een film uitgekeken met Jackie Chan in een van de hoofdrollen. Vechtfilms liggen niet echt in mijn interesseveld, dus heb ik de man en zijn kunsten altijd weten te vermijden. Nu kwam ik hem echter pardoes tegen in een film die toch echt anders van opzet is: de opzet van de film is meer terrorismebestrijding dan een martial-artsproject.

Chan speelt Quan (ja , sorry) , een bescheiden man die met zijn dochter in London woont. Nadat de dochter bij een bomaanslag in de stad omkomt, leren we al snel meer over het levensverhaal van Quan. En we snappen dat hij wraak wil nu ook zijn laatste dochter hem ontnomen is.
De aanslag is gepleegd door een splintergroepering van de IRA , die daarmee willens en wetens het GoedeVrijdag-Akkoord op scherp zet. De opdracht tot oplossing komt terecht bij Liam Hennessy , de vice-premier van het Noord-Ierse protectoraat. Deze man (aan alle kanten gemodelleerd naar Gerry Adams, de Sinn Fein-voorman van destijds) blijkt dubbelspel te spelen: hij wilde zowel stevig uithalen naar de Britse bezetter als voorkomen dat hun "revolutie" slachtoffers zou maken. Nu wordt hij door London stevig onder druk gezet om de daders van de aanslag te vinden, want dat hij mensen kent die hier achter zitten, zoveel is voor London wel duidelijk.
Zoveel is ook duidelijk voor Quan (een voormalig commando die in Azië de nodige gevechtservaring had opgedan). Al snel heeft hij Hennessy gevonden en zet hij hem onder druk. Op tamelijk gewelddadige wijze maakt hij duidelijk dat hij de namen van de daders van de aanslag wil, nee: moet hebben. Want als niemand iets doet, dan doet hij het wel.

Met : Jackie Chan, Pierce Brosnan 

Hotel Mumbai - Anthony Maras

Hotel Mumbai op IMDb (7,8)
Films als deze hebben altijd eenzelfde (wonderlijk) effect op mij. Hoewel je - omdat het op ware feiten berust- de uitkomst al weet én je de opbouw van de film redelijk kunt voorspellen, schuif ik toch langzaam richting het puntje van mijn stoel. Spanning en boosheid strijden om mijn aandacht, betrokkenheid bij de acteurs is gegarandeerd. En dat is knap. En dat maakt het dus tóch een goede film, want het gaat uiteindelijk om de emoties die het bij de kijker losmaakt.

2008, Mumbai, India. Vanuit het niets (nou ja, gewoon vanaf zee) komt een georganiseerde groep terroristen aan bij de zoemende wereldstad. Hun plan is goed opgezet - als je het tenminste heel even van hun kant bekijkt - : eerst wat kleine speldenprikken verdeeld over de stad, waardoor de beperkt aanwezige politiemacht verspreid aan de bestrijding moet beginnen. De meeste legertroepen zitten immers in Delhi, dus het kan uren duren voordat het zelfmoorcommando gestoord raken in haar destructieve daden. Een druk treinstation, een goed bezocht toeristisch café ; zij vormen de aanloop naar hun major opus: het Taj Hotel, een enorm hotel met louter steenrijke internationale klanten, moet worden vernietigd, inclusief bezoekers en personeel.
Dat personeel nu, dat blijkt hierin een grotere opponent voor de terroristen dan de politiek uiteindelijk zijn. "Guest is god" is het mantra van de medewerkers en zo handelen zij ook: desnoods stellen ze hun eigen leven in de waagschaal, maar zij zullen alles wat in hun macht ligt proberen om zoveel mogelijk gasten tot de overlevenden te laten horen. Een klein aantal van de gasten wordt uitgelicht in de film, maar vooral kijken we naar de heldenrollen van Arjun , de simpele gerant die meer dan honderd mensen weet weg te sluizen naar veiliger havens, en de fantastisch gedreven inzet van Oberoi, de chef-kok die een grote groep gasten via de keukens en de diensttrappen in de chique én afsluitbare toplounge weet te krijgen vanwaar ze een safe-haven hebben die hen de tijd moet geven om te wachten op leger en politie.
Zoals gezegd: uiteraard is een deel van de film volgens formule gemaakt (inclusief de harde én de softe dader) , maar dat deed bij mij allemaal geen afbreuk. Natuurlijk ga ik niet zeggen dat ik heb genoten, maar ik zeg wél dat ik het een goede film vind.

Met: Dev Patel, Armie Hammer, Anupam Kher, Nazanin Boniadi

Stronger - David Gordon Green

Stronger op IMDb (7,0)

Jeff is tamelijk geslaagd in nietsnutten. Zelfs in zijn simpele baantje als kippenslachter loopt ie de kantjes eraf, afspraken komt hij niet na, pittig drankgebruik (nog maar net iets minder dan zijn alcoholische moeder) en nul ambitie. We kennen het type wel.
Zijn gedrag werkt ook door in zijn relatie, die een fors knipperlicht-verloop kent.
Als die weer eens op rood staat en hij zijn ex Erin tegenkomt wanneer zij sponsorgeld inzamelt voor haar deelname aan de Boston Marathon, besluit Jeff zijn best te doen haar terug te winnen. Hij zal morgen langs de lijn staan bij de finish en haar middels een spandoek aanmoedigen. Wij zien hem dat ook daadwerkelijk uitvoeren. Hij staat er, bord omhoog, juichend als op dat moment naast hem een bom ontploft. En even later nog een. We kennen het verhaal, we weten dat het gebeurde.

Jeff overleeft de aanslag nauwelijks, zijn beide benen moeten vanaf de knie worden afgezet. Als hij weer bij kennis komt en een ruwe beschrijving geeft van de dader van de aanslag, groeit hij uit tot een lokale (en bijna nationale) held. Terwijl hij van binnen nog steeds dezelfde sukkel is.
Zijn familie is in alle staten en daardoor van weinig hulp, de beste bijstand krijgt hij van zijn ex. Ze neemt ontslag, neemt de zorg voor Jeff op zich en rijdt hem naar zijn revalidatie-afspraken. Dat terwijl de familie er voor kiest om Jeff als bezienswaardigheid langs de juichende stadions en langs Oprah te rijden. Zij zien een verdienmodel, waar Erin juist eindelijk de kans ziet om Jeff zijn verantwoordelijkheden te laten nemen. Dat gaat niet vanzelf, het kost Jeff veel moeite om door te zetten en aan de verwachtingen te voldoen. Hij knakt.

Uitstekend spel, dat is vooral wat deze film de moeite maakt. Jake Gyllenhaal ontwikkelt zich tot karakter-acteur en dat is fijn voor ons.

Met : Jake Gyllenhaal, Tatiana Maslani, Miranda Richardson

Utøya 22. juli - Erik Poppe

Utoya 22, juli op IMDb (8,2)
Een open wond in onze recente geschiedenis. Een wond die nog eens verder op gapen wordt gezet door deze waarlijk adembenemende film. Het is moeilijk te beschrijven welk een beklemmende impact het bekijken van deze anderhalf uur durende verbeelding heeft. We kunnen ons onmogelijk voorstellen hoe het geweest moet zijn op dat moment op het eiland aanwezig te zijn geweest , maar als je deze film kijkt, doe je een stevige poging: angst, haast, onveiligheid, paniek, zorg voor elkaar, verdriet, overlevingsdrang, egoïsme, dood en verderf, toekomstplannen, optimisme, pessimisme, ongeloof en menselijke kracht. Het zit er allemaal in, in slechts anderhalf uur.

Van die anderhalf uur worden 71 minuten ingenomen door de schietpartij. Exact zolang duurde de moordende tocht van Anders Breivik over het eiland. Waar hij beweging zag, schoot hij. Doelbewust en weloverwogen. Zijn misleidende tactiek om het gehele politiekorps naar het regeringsgebouw in Oslo te sturen, werkte voor hem: het zou lang duren voordat men in de gaten zou hebben dat 40 km verderop een ongekend gruwelijk drama aan de gang was. Nogmaals: wij kunnen ons niet voorstellen hoe het gevoeld moet hebben voor de Noorse bevolking in het algemeen en voor de jongeren op het eiland in het bijzonder.
We volgen Kaja. Kaja is een doodgewoon meisje maar wel gezegend met goede communicatieve gaven. Ze zorgt op het eiland ook een beetje voor haar jongere zusje, die min of meer tegen haar wil naar het kamp is meegegaan. De groep jongeren discussieert, speelt en sport en maakt afspraken voor een groepsbarbecue als ze de eerste doffe knallen horen. Ze vluchten het verenigingsgebouw in maar dat blijkt al snel niet veilig. De knallen blijven komen en de groep verspreidt zich (in groepjes of individueel) over het eiland. Aanvankelijk trekt Kaja zich met vrienden terug in het bos, maar ze vindt dat haar eerste verantwoordelijkheid het vinden van haar zusje is. Dus trekt ze richting de camping, met gevaar voor eigen leven. Opgejaagd wordt ze, de knallen komen steeds van een andere kant en Kaja ontmoet diverse malen jongeren die net zo bang zijn als zij, maar die willen knokken om te overleven. Dat gaat niet altijd met iedereen goed.

We krijgen een inkijk in de verschillende overlevingstechnieken die mensen hebben: schuilplaatsen worden niet altjd gedeeld uit angst om ontdekt te worden. Anderen doen het humor en blijven praten. Anderen denken in complotten en vragen zich af waar de hulp blijft.
De paniek is gruwelijk, je bent als kijker volledig overgeleverd aan de willekeur van de dader. In gedachten ren je mee, waarschuw je het meisje "DOE HET NIET", in gedachten bijt je nagels en knars je tanden. De film is onwaarschijnlijk echt.

Met : Andrea Berntzen , Aleksander Holmen ,

Aus dem nichts - Fatih Akin

Aus dem nichts op IMDb (7,3)
Zijn "Gegen die Wand" heb ik lang met me meegedragen als de beste film die dit millennium verscheen. Inmiddels is daar wel het een en ander tussen gekomen, maar feit blijft dat ik nog precies weet hoe schokkend en direct ik die film vond. Zijn nieuwste, "Aus dem Nichts" , kent diezelfde urgentie. Is waarschijnlijk niet zo beklijvend maar is absoluut een film die indruk maakt, die je meesleept.

Katja levert haar zoontje af bij het kantoor van haar man, ze gaat lekker een dagje met haar zus naar de hamam. Ze ontspant. Als ze terugrijdt, botst ze op een blokkade van linten en politiewagens rondom de straat van het kantoor. "Ga terug, mevrouw". Al snel ontdekt ze dat er een explosie is geweest. En die blijkt bij het bewuste kantoor te zijn afgegaan. Binnen enkele uren is ze van zorgzame moeder én weduwe én kinderloos geworden: haar man en kind zijn omgekomen.
Ze dempt haar verdriet met alcohol en drugs, maar niets neemt de pijn weg. Ze moet immers weten wat er gebeurd is: hebben haar geliefden pijn geleden en vooral: waaróm ? 
Tijdens de verhoren met de politie blijkt ze de valide informatie te geven die het onderzoek openbreekt: het is een aanslag en het is er een met nazistische grondslag. Twee jonge Duitsers worden opgepakt.
Het proces is zwaar. Alles tezamen lijkt het bewijs overduidelijk , het kan niet anders dan tot een veroordeling leiden. Katja ondergaat het als een marteling: gruwelijke details hoort ze, vreselijk ondermijnende pogingen van de verdediging moet ze zich laten welgevallen. Maar ze houdt vol: dit móét tot een veroordeling leiden. Ze zullen hun verdiende straf krijgen. Hoe dan ook.

Met: Diane Kruger, Denis Moschito, Numan Acar, Ulrich Tukur

Elser- Olivier Hirschbiegel (a.k.a. 13 Minutes)

Elser op IMDb (7,0)
"Van de maker van "Der Untergang"."
WOII- films doen het altijd goed bij mij. Je moet het wel heel bont maken wil je bij de waardering verliezen als je een film maakt over dit bizarre tijdperk. Deze , een waargebeurde, zit al snel aan de goede kant. Dit omdat het compleet onwaarschijnlijk dat het zo gegaan is. Maar het is zo gegaan.
Iedereen kent Von Stauffenberg , daardoor kennen velen "Valkyrie" , maar weinigen weten dat er al jaren daarvoor een bijna geslaagde aanslag op Adolf Hitler is gepleegd.

Georg "Schorsch" Elscher is - we schrijven jaren 20 van de vorige eeuw- een eigenwijs mannetje. Muziek maken is zijn passie, maar geld ermee verdienen : ho maar. Hij werkt bij op de boerderij van zijn alcoholistische vader, maar doet dit uiteraard vooral om zijn lieve moeder een draagbaar bestaan te geven.
Alles verandert als we de jaren 30 instappen en het nazisme zijn naargeestige intrede doet. Ook in het kleine dorpje waar Elser woont, wordt de bevolking direct gespleten. De heulers gaan bij "de goeden" horen, de laatste paar vakbondsactivisten worden meer en meer belaagd en zij die met joodse mensen omgaan, hebben het helemaal gedaan. Aanvankelijk is Elser een zijlijn-figuur, hij bekommert zich meer om de muziek en om de mooie (doch getrouwde) Elsa. Elsa's man is hardvochtig en drankzuchtig, is geen goede man voor haar en gaandeweg wordt Elser de ridder die haar wil redden. Niet geheel zonder eigenbelang, Elsa ontpopt zich tot de vrouw van zijn toekomst.
In de tussentijd wordt de situatie in Duitsland onhoudbaar en Schorsch kan zich steeds minder afzijdig houden. Hoewel officieel partijloos kiest hij steeds meer de kant van lijdzaam verzet, uiteindelijk zelfs actief verzet. Zijn verleden als klokkenmaker, zijn handigheid als meubelmaker en zijn heldere verstand maken dat hij in zijn eentje een heuse intelligente bom weet te fabriceren, die hij in wil zetten in de Braukeller van München. Die zaal heeft hij meermaals grondig geïnspecteerd en de aanstaande ledendag van de nazis is het moment bij uitstek.
De aanslag lukt, maar niet op Hitler zelf. Die is 13 minuten daarvoor vertrokken. Onschuldige burgers komen om en dat zit Elser danig dwars. Terecht. Wanneer hij opgepakt wordt, blijkt al snel zijn schuld. De officieren geloven echter niet dat hij dit - zoals hij blijft beweren - helemaal in zijn eentje heeft opgezet. Namen willen ze hebben en als die uitblijven zijn vele martelingen het gevolg. Elser houdt voet bij stuk, zelfs nadat hij ziet dat de nazi's zijn Elsa onder dwang zetten. Hij neemt een moedig besluit: hij zal volledig schuld bekennen als hij ze mag laten zien hoe hij het eigenlijk allemaal gedaan heeft. Stap voor stap worden de nazi's voor lul gezet als blijkt dat één enkele man het gemotiveerd niet met hun uitgangspunten eens is en er bijna in geslaagd was om in zijn eentje hun hele machinerie omver te werpen.

Erg interessante film. Niet altijd prettig om te kijken, maar het verhaal moet verteld.

Met : Christian Friedel, Katharina Schütller, Burghart Klaussner, Johan von Bulow