Motherhood- Katherine Dickmann

Motherhood op IMDb (4,6)
 Motherhood op Moviemeter (1,92)

Hoewel dit een aan vele kanten matige romkomedie is, heb ik me toch wel beziggehouden gevoeld. Dat komt voornamelijk door het fris ontwapenende spel van Uma Thurman. Door haar aanpak verzandt de film niet in een opeenstapeling van clichés. En toch een beetje wel (vandaar de matige waardering). 

Midlife all over. Eliza, halverwege 40, kan het nauwelijks allemaal bijbenen: de kinderen uit bed halen, ontbijten regelen, dagplanning maken met haar sullige man, kinderfeestje voorbereiden, boodschappen én shoppen. Het is teveel, zoveel is duidelijk. Gevolg van al deze rituele plichten is dat ze zich niet meer gewaardeerd voelt: niet meer sexy, niet meer nuttig, niet meer avontuurlijk. Terwijl ze vroeger als beginnend schrijfster toch zo veel te vertellen had.

Ze probeert een doorbraak te forceren door mee te doen aan een schrijfwedstrijd over moederschap, waarbij ze alle hierboven genoemde problemen op tafel legt. Dat ze daarbij ook het gedrag van andere moeders - en zelfs van intieme vriendinnen - meeneemt, veroorzaakt al snel ophef. Moet ze dan toch het roer maar weer omgooien, moet ze alle schepen achter zich verbranden en opnieuw beginnen? Oh wacht, eerst dat kinderfeestje nog.

Met : Uma Thurman, Anthony Edwards, Minnie Driver, 

FIN - song : Baby Flamehead - Desire

Brad's status- Mike White

Brad's status op IMDb (6,5)
 Brad's status op Moviemeter (2,97)

Hoe het u vergaat, weet ik niet  maar ik heb altijd wat moeite met Ben Stiller. Te Amerikaans, te lach-of-ik-schiet, te neurotisch. Die mening is waarschijnlijk gevormd door zijn vroege werk, want in zijn laatste films probeert hij wel degelijk wat serieuzere rollen en onderwerpen te brengen. Zo ook bij deze, een film die geen hoge ogen gooit maar ook weer niet echt zwak te noemen is. Voldoendetje, laat ik het daarop afronden.

Stiller speelt opnieuw een nerveuze vent. Ditmaal is hij Brad, man en vader in een ogenschijnlijk goed lopend gezin. Ogenschijnlijk, zeg ik, want Brad heeft het idee dat hij meer had moeten doen. Al zijn oude vrienden zijn binnen, zakelijk geslaagd of hebben in ieder geval carrière gemaakt. Ze bellen hem niet meer, hij is niet interessant genoeg voor ze. Brad midlife't er op los: hij licht zijn hele leventje door en is maar matig tevreden. Of nee, matig is zwak uitgedrukt: hij ligt wakker van het mijmeren over "what could've been". 

Wanneer hij met zijn zoon een week naar Boston trekt om een universiteit te zoeken, besluit Brad er wat aan te doen. Hij moet en hij zal zijn zoon aan een plek op een prestigieuze unief helpen, zonder daarbij op de wensen van zoon Troy te letten. Het moet en zal Yale of Harvard worden, al moet hij ervoor door roeien en ruiten gaan. Gek genoeg moet hij daarvoor toch de hulp van zijn oude studievrienden inschakelen, anders krijgt hij de deuren niet open. Terwijl Brad denkt dat hij daarmee de voorbeeldige vader speelt, bekijkt Troy hem met een schuine blik: zet pappie nou zichzelf voor schut of straalt dat ook op hem af? Heeft de man dan helemaal geen zelfinzicht?

Met : Ben Stiller, Austin Abrams, Jenna Fischer, Michael Sheen, Shazi Raja

Deerskin (aka Le Daim ) - Quentin Dupieux

Deerskin op IMDb (6,6)

Deerskin op Moviemeter (3,28)

Ook deze "Deerskin"  wordt geafficheerd als komedie, terwijl er toch een pijnlijke en zelfs gewelddadige ondertoon in zit. Wellicht verschuiven de labels langzamerhand, maar goed: het laatste oordeel is aan de kijker. 

Georges, man van middelbare leeftijd, is net gescheiden en rijdt zichzelf ver weg van zijn ex. Om zijn nieuwe leven te illustreren, schaft hij zichzelf van zijn laatste geld een hertenleren jas aan. Een dermate opvallende jas dat Georges er een nieuwe identiteit aan ontleent, gaandeweg wil hij zichzelf steeds meer tot een soort leren cowboy transformeren. 

Zijn streven is om de enige te zijn met een mooie jas:hij begint een missie om van al zijn omstanders hun jassen op te kopen, zogenaamd in het kader van een filmproject. Hij wordt daarbij geholpen door Denise,  het barmeisje van de lokale kroeg, dat in dit project een kans ziet om weg te komen van haar armetierige baantje. 

Door geldproblemen ziet Georges zich genoodzaakt tot het aaneenschakelen van leugens en uiteindelijk zelfs het gebruiken van geweld om zijn doel te bereiken. Denise vindt het allemaal reuze interessant, ze voelt aan dat Georges een enorme fantast is maar acht het filmproject haar enige kans om iets significants te doen. Het heeft grote gevolgen.

Met ; Jean Dujardin, Adele Haenel 

FIN - song : Della Humphrey- Don't make the good girls go bad 

FIN - song : Janko Nilovic- La Longue Marche

La Belle Époque - Nicolas Bedos

La Belle Epoque op IMDb (7,6)
Heerlijke film, heb me uitstekend vermaakt bij wat in feite een midlife-niemendalletje is. Dat komt ten eerste door de fijne sfeer in de film, maar zeker ook door het zeer knappe acteerwerk dat er in zit. Daniel Auteuil en Fanny Ardant zijn mastodonten van de Franse film en dat is hier goed te zien.

Het begint allemaal wat minder fraai: we zien de welbekende scenes van een uitgeblust huwelijk. Victor is de lusteloze, ietwat depressieve striptekenaar die de moderne tijd niet goed kan hebben, Marianne is de psychologe die zeker nog zin heeft in de toekomst en die dat wil bereiken door nieuwe technieken en nieuwe denkwijzen te omarmen. U snapt, dat gaat mis. Zij zet hem de deur uit en nodigt direct haar minnaar binnen.
Victor loopt met zijn ziel onder zijn arm , hij leeft uit zijn koffer. In zijn handen heeft hij een cadeaubon die hij van zijn zoon kreeg: die biedt hem een avontuur aan in een "droomfabriek". Een vriend is een bedrijf begonnen dat via re-enacting historische momenten laat naspelen. Je kunt plots deel uitmaken van grote momenten in de geschiedenis, maar Victor kiest iets anders. Hij gaat terug naar 16 mei 1974, de dag waarop hij Marianne ontmoette. Op basis van bewaarde tekeningen laat hij het café nabouwen waar hij zijn latere vrouw voor het eerst zag shinen. Het lukt , het werkt.
Het werkt zelfs té goed, want er ontstaat weer nieuwe levenslust bij Victor. Dat komt uiteraard vooral door de dame die Marianne gestalte geeft: niet alleen is ze een uitstekend actrice, voor Victor IS ze Marianne. Hij kan dan ook niet tegenhouden dat hij langzaam weer verliefd wordt op de mooie Marianne/actrice. Stukje bij beetje beginnen realiteit en fantasie door elkaar heen te lopen, in een razendknappe en soms vermakelijke schakeling van toneelstukjes.

De film schetst een fraai beeld van romantiek en dromen, maar ook een realistisch beeld van uitgebluste relaties die een opknapbeurt moeten krijgen. Hoogstaand? Nee. Onderhoudend? Jazeker.

Met : Daniel Auteuil, Guillaume Canet, Fanny Ardant, Doria Tillier

Wilson - Craig Johnson

Wilson op IMDb (5,8)
Zelf zou ik al snel ruzie met hem hebben, maar an sich bedoelt een typetje als Wilson het niet kwaad. Hij wil dat de mens bewuster wordt van zichzelf, dat ie minder volgzaam en passief wordt. De mobieltjesgeneratie is hem een horror, maar ook veel van zijn leeftijdsgenoten zijn murwgeslagen in hun dagelijkse gedrag. Te pas en te onpas knoopt Wilson gesprekken aan met mensen die daar niet om hebben gevraagd, hij dringt irritant binnen in hun leefwereld. Met niet altijd goede gevolgen.
Maar Wilson pakt ook zichzelf aan: wanneer zijn vader overlijdt en hij daardoor weer eens in zijn oude woonplaats komt, zoekt hij nog een keer oude vrienden op. Om te constateren dat vertrekken destijds al een goede optie was en dat hij door moet met verandering. Hij speurt zijn ex op , die gillend bij hem vertrokken is. Er ontstaat langzamerhand enig mislukt contact en Wilson staat op het punt van de grootste omwenteling van zijn leven: hij hoort van haar dat ze destijds hun in haar buik groeiende kind niet heeft laten aborteren maar laten adopteren. Klinkt bijna hetzelfde, maar is een wereld van verschil. Want Wilson is nu opeens vader. En vindt een levensdoel.
Ook zijn dochter weet hij op te sporen en hij begint - op bijna stalking-achtige wijze - haar te contacten. Bloedirritant. Eigenlijk kan dat niet anders , want vader én moeder waren bloedirritant, daar kan bijna geen fris kind uit voortkomen.
Het gedrag van Wilson gaat dermate ver dat de adoptie-ouders van het meisje besluiten in te grijpen. Met voor Wilson tamelijk destructieve gevolgen.

Met : Woody Harrelson, Laura Dern, Isabelle Amara

Alberta - Eddy Terstall/ Erik Wünsch

Alberta op IMDb (6,6)
Mijn oma heette Alberta. En u mag drie keer raden wie er naar haar is vernoemd.
Dat ik deze film zou gaan kijken, ooit, dat stond dus allang vast. Heb zo goed als het complete werk van Eddy Terstall gezien, dus deze kon er nog wel bij. Het is niet zijn beste, dat verklap ik alvast. Een ietwat gezocht scenario, maar daar is niets mis mee. Mooie rollen voor The Mounties, dat is dan weer wel heel leuk.

Freek is reclameman in de cliché-uitvoering. Snel leven, gemakzuchtige filmpjes en slogans opleveren en ondertussen elke nieuwe blom op kantoor uitproberend om zijn mannelijkheid maar te bewijzen. U voelt hem al aankomen: Freek nadert een midlifecrisis.
Wanneer hij de mysterieuze Alberta ontmoet, een bloedmooi Canadees meisje, verergert zijn aandoening en gooit hij zijn vertrouwde leven met vrouw en adoptiezoon genadeloos even op spaarbrander. Hij 'moet echt even tot zichzelf komen", moet "even nadenken over wie hij nu eigenlijk is" . Enzovoort.
Zijn vrouw hoort het allemaal minzaam aan, ze weet allang hoe de vork in de steel zit maar ze laat hem maar even zijn gang gaan. Freek trekt naar Canada, naar de staat Alberta ja, waar hij met het meissie in een boshut gaat zitten om "aan zichzelf te werken". Hij schildert, hij wandelt , hij doet alles om het jonge deerntje te plezieren maar ondanks zijn inspanningen blijkt zij ondertussen ook gevoelig voor de avances van een spierbundel-indiaan. Freek twijfelt , wordt boos en vernielt alle BobRoss-schilderijtjes die hij samen met haar heeft gemaakt. Hij wordt daarbij opgevangen door twee filosofisch aangelegde Mounties, die hem rustig zijn levensverhaal laten vertellen. Hetgeen Freek duidelijk oplucht, er ontstaat zowaar een vriendschap met de Canadese politiemannen.
Het thuisfront wordt ongeduldig door het uitgelopen verblijf en zijn vrouw stapt op het vliegtuig. U snapt : de confrontatie is aanstaande, "drie is te veel".

Met : Daniel Bossevain, Eva Duijvestein, Jamie Grant

Waterboys - Robert-Jan Westdijk

Waterboys op IMDb
De openingsfilm van de Hoornse Filmdagen. Openingspraatje van de regisseur waar het plezier van het creatieve proces al vanaf spatte. Dat zie je in de film terug. Begin december gaat de film in premiere, vanwege het festival kregen wij de kans hem eerder te zien.

Waterboys is een film die feelgood koppelt aan een nostalgisch en dramatisch probleem: de midlife-crisis van de hoofdpersoon. De levensfase waar schrijver Victor zich in bevindt, is in alles bepalend voor de verwikkelingen van deze film. Er is wanhoop, er is eenzaamheid zowel als onbezonnenheid. Er is onverschilligheid en er is catharsis. Leopold Witte brengt het met verve, waarvoor hulde.

Victor is op weg naar huis van zijn zoveelste signeersessie. Nou ja, op weg op weg: hij is al aan zijn derde uitstellende telefoontje naar zijn vrouw bezig als de kijker reeds inziet wat Victor nog moet ervaren. Zijn vrouw neemt niet op, Victor gaat in een leeg huis thuiskomen. Zijn spullen zijn weg, hij wordt zijn huis uitgezet. Al snel leren we waarom: hij mag dan een gevierd schrijver zijn, hij houdt er tevens een losse moraal en enige losbandigheid op na.
Op hetzelfde moment breekt ook zijn zoon zijn relatie op. Althans: ook hem overkomt het dat hij door zijn vriendin eruit wordt gezet. Vader en zoon zitten in hetzelfde schuitje en zijn even op elkaar aangewezen.
Omdat vader een boekpresentatie in Schotland in het vooruitzicht heeft, vraagt hij zijn zoon mee voor dat reisje. Kans om de zinnen even te verzetten en elkaar te steunen in deze moeilijke tijden. De grote verschillen tussen de ongedwongen vader en de meer serieuze zoon leiden tot conflicten. Dat begint klein maar loopt zienderogen naar een climax.

De gehele film door, letterlijk van begin tot eind, wordt het verhaal mede verteld door muziek. De regisseur vertelde in zijn inleiding liefhebber te zijn van de muziek van de formatie The Waterboys. Hij legde de contact met de zanger -nog steeds actief- en die blijkt bereid tot een bijdrage in de film. De poetische liedjes van Mike Scott spelen een belangrijke rol in het vertellen van dit verhaal. En dat is best een fijne rol.

Prima onderhoudende film. Kunt u rustig gaan zien, vanaf volgende maand.

Met : Leopold Witte, Tim Linde, Helen Belbin,  Julie McLellan,