1976: Israël blijft op grove wijze huishouden in de Midden-Oosten regio. Dat wekt weerstand op.
1976: De links-activistische terreurgroep RAF ziet zijn invloed tanen als de kopstukken in de gevangenis zitten. Ze zoeken naar nieuwe actiedoelen.
Voeg deze twee gegevens samen en je komt op het waargebeurde verhaal van deze vliegtuigkaping. Een Air France-toestel dat van Tel Aviv naar Parijs reist, wordt tijdens de tussenlanding in Athene gekaapt door een kleine activistische cel. Die cel is grotendeels opgebouwd uit Palestijnen, maar er zitten ook twee Duitse goeddoeners in, die weten dat het de Palestijnen na de Jom Kippoer-oorlog en de Olympische Spelen in München alleen maar slechter gegaan is. Voor het goede doel zijn deze groepen dus verenigd. Na het kapen van het vliegtuig zet men via Libië koers naar Oeganda, alwaar de dictator Amin bereid is om de heersende internationale naties even een staaltje van zijn eigengereidheid te laten zien. Amin biedt de kapers een plek op het vliegveld van Entebbe.
Israël is altijd een militaristische natie geweest en als kijker weten we al snel dat men - ondanks zware discussie in de kabinetsvergaderingen - dit niet op zich zal laten zitten. Een squadron mariniers wordt in enkele dagen klaargestoomd voor een bevrijdingsoperatie.
Het is waargebeurd, ik weet het nieuwsfeit nog wel te herinneren. De film maakt er een heroïsch verhaaltje van, met als sidelines de gewetenswroeging van de Duitse kapers en de onderlinge strijd tussen de Israëlische staatsmannen Rabin en Peres.
Met: Daniel Brühl , Rosamund Pike, Eddie Marsan, Lior Ashkenazy
