Posts tonen met het label comedy. Alle posts tonen
Posts tonen met het label comedy. Alle posts tonen

donderdag, juni 11, 2026

Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

donderdag, maart 26, 2026

King of Thieves - James Marsh

King of Thieves op IMDb (5,6)
 King of Thieves op Moviemeter (2,77)

King of Thieves op Wikipedia

Sympathiek, zo noem je films als deze. Een dun script, enige mate van voorspelbaarheid, tongue-in-cheeck humor, het is allemaal geen eredivisie. Maar al die magerte wordt flink gecompenseerd door de eeuwen aan acteerervaring die je hier voorgeschoteld krijgt. Ga maar na: alleen de naam Michael Caine is al voldoende om zwakke knieën te krijgen. Voeg daar nog eens de altijd leverende Jim Broadbent aan toe, of de oude kanonnen Tom Courtenay en Ray Winstone en je zit middenin een kringetje dat het op zeker leuk met elkaar gaat hebben. Dát is de belangrijkste waarde van deze heistfilm. Morgen ben je alles vergeten, maar vandaag kijk je naar een prettige anderhalf uur "komische actie". 

Brian Reader is crimineel-in-bijna-ruste. Bijna, want als hij bezoek krijgt van zijn jonge neefje Basil en met hem door de Londonse diamantwijk Hatton Garden loopt, twinkelen zijn ogen als ze voor een chique juwelier staan en Basil vertelt dat hij in het bezit is van een sleutel die toegang kan verschaffen tot het trappengebouw naast de winkel (ex-vriendin werkte daar, sleutel nooit ingeleverd etcetera). 
Reader krijgt de kriebels: wat als hij nou nog één keer..?  Hij besluit het te proberen en formeert een team van oude rotten uit de wereld van de bankroverij. Het plan is goed en gedegen, maar de heren zijn oud en der dagen zat: persoonlijke malheur en onderling gekissebis spelen al snel op. Ze hebben allemaal de guldentekens in hun ogen staan, maar niemand gunt een ander iets. Het wordt dus niet alleen een minutieuze operatie, het wordt ook een karakterologische exercitie: slagen de heren er in om zonder ruzies het paasweekend in de kelders en de kluizen door te brengen?

Met; Michael Caine, Jim Broadbent, Ray Winstone, Tom Courtenay, Charlie Cox, Paul Whitehouse, Michael Gambon

FIN - song : Benjamin Wallfisch - King of Thieves
FIN - song : Jamie Cullum- The Man

zaterdag, januari 03, 2026

Ricky Gervais: Mortality - John L. Spencer

Ricky Gervais: Mortality op IMDb (6,9)
 Ricky Gervais op Wikipedia

Heb er even over nagedacht of ik deze wel hier  op mijn blog moest gaan vermelden maar hey, ik beschreef eerder ook al concertfilms en ook déze show staat gewoon met een eigen vermelding op de Internet Movie Database. Dat geeft mij een stukje legitimatie om hier een korte vermelding van deze - opnieuw heerlijke- show te maken. Wat mij betreft staat Gervais al lange tijd op eenzame hoogte in de wereld van de comedy: niet alleen zijn onemanshows maar ook de bijzondere reeks tv-series die hij opzette, zijn bijna zonder uitzondering raak. "The office" is iconisch qua beeldtaal, "Derek" is van een ongekende lieflijkheid en zijn "After Life" reeks heeft mij - letterlijk - tot tranen toe geroerd. Het mag, concludeer ik. Het mag hier, het is immers mijn eigen blog ;-]

Ook in zijn show "Mortality" zoekt Gervais weer de grenzen op van wat mág op een podium. Hij is voorstander van de absolute vrijheid van meningsuiting en geeft daarin uitstekend zijn kaders aan. Lichtgeraakte mensen krijgen er van langs, vooral om de dubbele moraal die velen van hen er op na houden. Twee van de leukste verhaallijnen in deze show zijn die waarin Gervais vertelt over zijn toekomst in de hel (hij is immers verzekerd van een plaatsje daar, zo zegt hij). Daarnaast breekt hij alsnog een lans voor the board van the Academy Award: hij presenteerde immers vijf keer de show van de Oscar-uitreikingen, een taak die hem niet alleen maar lof opleverde. Hij dankt het Oscar-presidium voor de vrije hand die hij kreeg om zijn speeches met grappen te larderen, geeft daarvan ook een aantal pregnante voorbeelden. 

Gervais is cynisch en hard over de huidige maatschappij, spaart daarbij ook zichzelf niet. Hij weet een treffend beeld neer te zetten van onze mediasociety, waarbij hij het niet kan laten te vermelden dat hij degene die het laatst lacht: "crying all the way to the bank". 

Met; Ricky Gervais

dinsdag, februari 28, 2023

The Comeback Trail - George Gallo

The Comeback Trail op IMDb (5,7)
 The Comeback Trail op Moviemeter (2,68)

Uitermate flauwe humor, een fors staaltje overacting en een voorspelbaar verloop. En toch vermaakten we ons prima met deze comedy, waarschijnlijk deden we een uitstekende keuze door deze voor de maandagavond in te plannen. Niet goed, maar wel goed te doen. 

Max Barber, filmproducer op leeftijd, heeft met zijn laatste projecten niet al te veel commercieel succes behaald en heeft zich daardoor de woede van een foutgeld-investeerder op de hals gehaald. Als hij niet binnen 3 dagen 350.000 dollar aftikt, zal hij het bezuren. Uit arren moede besluit hij het beste script dat hij in jaren zag te verkopen aan een rijke investeerder, terwijl hij weet dat die er niet uit zal halen wat hijzelf er in ziet. Deze investeerder op zijn beurt ziet zijn beoogde hoofdrolspeler verongelukken op de set, maar treurt er niet om doordat hij fors verzekeringsgeld opstrijkt voor de dood van zijn ster.

Dit nu brengt Max Barber op een idee. Hij kiest een willekeurig script, snort een oude uitgedoofde westernacteur op die hij heeft besloten op te offeren. Verzekering afsluiten, een paar levensgevaarlijke stunts bedenken voor deze bejaarde cowboy, dan moet het allemaal goed komen, dan kan hij zijn afperser afbetalen. Het loopt allemaal anders.

Met : Robert de Niro, Tommy Lee Jones, Morgan Freeman , Zach Braff



zondag, januari 24, 2021

Greed - Michael Winterbottom

Greed op IMDb (5,7)
 

Spoiler alert : als je niet goed tegen de grappen en grollen van Steve Coogan kunt, moet je deze film niet gaan kijken. Hij is zeer aanwezig in deze film en bepaalt voor een groot deel het satirische deel van deze film. 
Coogan speelt Richard "Rich" McCreadie, een succesvolle zakenman die zijn fortuin vergaarde door spijkerhard te onderhandelen en er niet voor schroomde om in Azië mensen tegen schandalige hongerloontjes keihard te laten werken om de kleding te maken die hij in Engeland weer tegen bodemprijzen kan verkopen. Als zijn bedrijven eenmaal goed lopen, melkt hij ze uit en roomt de inkomsten af ten gunste van zijn vrpuw, zijn gezin en zijn leefomstandigheden. Dat dit niet door iederen geaccepteerd wordt, bewijst de rechtszaak die tegen hem is aangespannen wegens verduistering en financieel wanbeheer. 

Maar dat alles is voor McCreadie maar bijzaak: voor nu is hij bezig met de voorbereidingen van zijn 60e verjaardag. Het moet grootser dan groots: de wereld en de media en die vermaledijde rechters zullen allemaal op hun neus kijken als ze zien wat hij voor elkaar krijgt. Megalomaan, zegt u?


Klopt aan alle kanten: McCreadie huurt een hotel inclusief strand af op een Grieks eiland, laat er een grote arena bouwen waar heuse leeuwen een beetje moeten spelen met nep-gladiatoren. Die voorstelling moet onderdeel zijn van het feestje waar alleen de grootste gasten zullen komen: er is flink budget beschikbaar om de Elton Johns en de Shakira's en de Leonardo di Caprio's uit te nodigen. Maar slechts heel weinigen happen, omdat de rechtszaak nu eenmaal geen goed heeft gedaan aan de reputatie van Richie Greed, zoals hij in een niet aflatende reeks bijnamen ook al is genoemd. De dag van het feest nadert terwijl de voorbereidingen stroef blijven verlopen. 

De film is op sommige vlakken flauw en flinterdun, maar daarnaast zit er wel degelijk een sociaal-kritische component in: een sneer naar de mensen die al die spotgoedkoop gemaakte kleding kopen terwijl ze weten welke onderdrukkingen daaraan vooraf gingen. En een sneer naar de zakenwereld die in zijn egoïstische zelfverrijking blijft volharden en daarbij vele regels aan de laars lapt. Want ja, het blijft wel een Winterbottom-film. 


Met : Steve Coogan, David Mitchell, Dinita Gohil, Asa Butterfield, Isla Fischer





dinsdag, april 17, 2018

Finding your feet - Richard Loncraine

Finding your feet op IMDb (6,6)
Lekker niemendalletje dat prettig volgens verwachting verloopt. 100 procent feelgood, dit: tikkeltje komisch, stukje verdriet en veel kwinkslag-gebabbel. Het is goed te doen, maar gaat geen prijzen winnen.

Net op het moment dat Sandra verwacht samen met haar man van diens pensioen te gaan genieten, komt zij erachter dat hij haar al enkele jaren bedriegt. Ze vertrekt, gaat tijdelijk bij haar zus inwonen. Opgelost, zou je zeggen, maar er is een probleem: Sandra is nogal anders dan haar zus, feitelijk staan hun levens diametraal tegenover elkaar. Sandra is een lady geweest, met een landhuis en personeel. Bif is een radicale feministe, die altijd voor zichzelf en de maatschappij heeft gezorgd. Maar wat moet, dat moet. De twee zijn op elkaar aangewezen.
Bif probeert haar zus mee te trekken in haar eigen dynamische leventje: maatschappelijke randfiguren met een joie de vivre waar je jaloers op kunt worden. Allemaal met hun eigen levensleed, maar ze proberen er wat van te maken. Vooral de wekelijkse dansles is een ontsnapping voor de meesten.
U begrijpt: na behoorlijke aarzeling lukt het Bif om haar zus weer aan het dansen te krijgen, ze ontmoet daardoor mensen waar ze voorheen in een grote boog omheen zou zijn gelopen. En, belangrijker, ze heeft er lol in en komt los.

Volgens vaste patronen ontwikkelt zich de film, maar dat geeft niks: voldoende scenes om blij van te worden, fijn uitstapje naar het prachtige Rome en tongue-in -cheeck humor. En wat mij betreft de topattractie van de film: Timothy Spall , die op onnavolgbare wijze de aarzelende Charlie speelt. Een bescheiden man met een zware taak, maar behept met een bijzonder optimistische kijk op wat er op hem af komt. Alleen voor hem ga je al naar deze film, die mij met regelmaat aan "Brassed off" deed denken.

Met : Imelda Staunton, Celia Imrie, Timothy Spall, Joanna Lumley , David Hayman

vrijdag, november 24, 2017

C'est la vie (aka Le sens de la fête) - Olivier Nakache & Erik Toledano

C'est la vie (le sens de la fête) op IMDb (7,1)
Verrassend leuke film uit de koker van de makers van de grootste filmhit van de afgelopen jaren. Het niveau van "Intouchables" haalt deze lang niet- er zit lang niet zoveel maatschappelijks in verborgen als in die film- maar toch is ie net effe meer dan een niemendalletje. Het verhaaltje heeft niet veel om het lijf, maar komisch is het wél. Er zitten voldoende grinnik- en lachmomenten in deze comedy of errors om tevreden de zaal uit te stappen.

Max heeft een bedrijf dat catering en entertainment verzorgt op bruiloften en partijen. We volgen hem een dag in de voorbereiding en uitvoering van een luxueuze trouwdag op een kasteeltje. De bruidegom is een onuitstaanbare kwast, die het allemaal heel elitair wil aanpakken. Max zegt dat ook te doen maar heeft er stiekem het geld niet voor om daarin allemaal te investeren. Wat losvast personeel, oproepkrachten en een vervangende band: het is het allemaal net niet. Maar Max is niet van plan daar de bruidegom op de hoogte te stellen.
Tussen de bedrijven door zijn we getuige van de amoureuze problemen van Max: zijn vrouw wil van hem af en zijn maîtresse wil niet met hem verder omdat ie puntje-bij-paaltje altijd weer voor zijn vrouw kiest. U begrijpt dat we hiermee richting een comedy of errors gaan, met alle fijne vergissingen en verwikkelingen van dien. De mislukte speech, bedorven eten, de nietsnut-fotograaf,  ruziënd personeel en oudere bruiloftsgasten die alleen maar antieke chansons willen horen van de daarvoor iets te ambitieuze band. Het zit er allemaal in. Het is vermaak. En daar is niks mis mee.

Met : Jean- Pierre Bacri, Gilles Lelouche, Eye Haidara

maandag, augustus 25, 2014

Magic in the moonlight- Woody Allen

Magic in the moonlight op IMDb
Het meesterschap van Woody Allen is zichtbaar. Met slechts een minimum aan conflict (toch echt een vereiste voor een beetje film) creëert hij opnieuw een film waar je je prettig bij voelt. De sfeer is net zo niets-aan-de-handerig als in Midnight in Paris en To Rome with love, zijn laatste films. Hij zit duidelijk in een constructieve flow en wil wellicht nog louter plezierige films maken waar hij zelf zijn eitjes in kwijt kan. Zoals daar zijn: jazzmuziek, liefde voor de roaring twenties, Europese landschappen en meer van dat soort feelgood-zaken.

Want feelgood is opnieuw hét kernwoord voor deze film: we hebben aan de ene kant een illusionist die met wetmatige trucjes de mensen een fictieve wereld voorschotelt en we hebben aan de andere kant een medium die oude mensjes geld probeert af te troggelen door "contact" te maken met hun dierbaren aan gene zijde.
De illusionist (een herkenbare Colin Firth) wordt ingeschakeld om de paragnostische dame te ontmaskeren. U snapt het al: dat gaat hem niet makkelijk af. Komt bij dat ze nog best een appetijtelijke dame is en dat meneer Firth daar niet heel makkelijk doorheen kan kijken.
Ikzelf had de plot van het verhaal al vroeg door, dat gaf me de gelegenheid om de aandacht te verleggen naar een van de sterkste punten van de film: het kortweg schitterende taalgebruik. Er wordt me een stukje aristocratisch Engels gebruikt waar je u tegen zegt. En dat zeg ik graag. U?


zaterdag, augustus 09, 2014

Last Vegas - John Turteltaub

Last Vegas op IMDb
Natuurlijk zijn ze verschrikkelijk, die "oude mannen doen nog één keer leuk"films. Zo ook deze.
Je begint er aan met een sprankje hoop dat het acteertalent van Freeman en De Niro, de karakterrolletjes van Douglas en de alle-kanten-op-schietende humor van Kline hier een bepaald soort symbiose tot stand brengt. Not.

Te flauw, te voorspelbaar, te weinig malen de mondhoeken in de krul. Jammere poging.

Vier jeugdvrienden lopen in de zestig en hebben elk hun levensloop. Een van de vier doet aan jonge vriendinnetjes en gaat er eentje huwen. Dat moet natuurlijk met een klinkend vrijgezellenweekend worden in geluid. In Las Vegas liefst.
De een een hartpatiënt, de andere seksueel uitgeblust maar nog voor één weekend vol lust, de andere twee strijden met elkaar om de verwerking van de dood van hun gedeelde jeugdvriendinnetje. Een leven vol verwijten en ongemakken dus, dat eenmalig in een feestje moet worden omgezet.

Oordeel zelf, wellicht vindt u het wel leuk.

Vier Minus Drei (aka Four Minus Three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)   Vier minus drei op Moviemeter (4,28 !!) Vier minus drei op Wikipedia Hé? Ik hoor u denken: maar die heb je t...