September 5- Tim Fehlbaum

September 5 op IMDb (7,1)
 September 5 op Moviemeter (3,50)

September 5 op Wikipedia

Naast vele levens heeft het Palestijns-Israëlisch conflict ook vele vriendschappen gekost. Om die reden ga ik me dan ook hier niet uitspreken hoe ik er in sta, ik beperk me hier tot de film (immers, daar komen jullie hier voor). Anders dan het mogelijk wat bekendere "Munich" (al 20 jaar oud inmiddels) gebruikt deze film een minder politieke invalshoek: we richten ons hier op de (Amerikaanse) media-verslaggeving. We zien dat zelfs dáár een behoorlijk stukje politiek bij kwam kijken. 

4 september 1972. Nieuwszender ABC zit middenin de evaluatie van de verslaglegging van de dag: " wat hebben we goed gedaan vandaag, wat moeten we mórgen goed doen?" Er wordt gekeken welke sporten er de komende dag op de planning staan, of daar Amerikaanse sporters kansrijk zijn en- dat vooral- of die wedstrijden op tijdstippen plaatsvinden dat de zender een tijdslot op "The Bird" heeft. Dat blijkt niet onbelangrijk: "The Bird" is de wat luchtige benaming voor een tv-satelliet die de berichtgeving van alle Amerikaanse media moet doorstralen naar de VS. Eerlijk delen is daarbij het devies, dus je moet je uitzenduren goed gebruiken óf je moet erover in onderhandeling met de andere zendgemachtigden. En zo geschiedde. 
Omdat ABC Sport met een groot team aanwezig is op the Olympics, kunnen ze ook adequaat inspelen op de gruwelijke gebeurtenissen die in de vroege ochtend van 5 september plaatsvinden: 100 meter verderop, in het Olympisch dorp, valt de verzetsbeweging "Zwarte September" de verblijven van Israëlische sporters binnen: twee mensen worden direct omgebracht, de overige aanwezigen worden gegijzeld. In de control room van ABC moet men -letterlijk- snel schakelen: "We zijn een sportzender, maar dit is nieuws dat we gewoonweg niet kunnen laten lopen. Wij zijn ter plaatse, wij moeten informeren". Morele en vooral ethische dilemma's over 'wat wél en wat niet" gaan al snel overboord. De directeur-sportzaken heeft de finale stem, maar de regisseur staat met enige regelmaat voor de keuzes die vooral de Duitssprekende assistente hem voorlegt.

Met : Peter Sarsgaard, Leonie Bebesch, John Magaro, Ben Chaplin, Zinedine Soualem

Tomorrow Never Dies - Roger Spottiswoode

Tomorrow Never Dies op IMDb (6,5)
 Tomorrow Never Dies op Moviemeter (3,06)

De derde James Bond in ongeveer een week tijd, ik heb er nog een hele reeks op de harde schijf staan. Leuk om opnieuw te bekijken, vooral omdat je nu (deze film is 25 jaar oud) goed kan zien wat destijds als futuristisch werd gezien en wat nu op bepaalde punten werkelijkheid is geworden. Dat moet je de makers van de reeks wel nageven: men heeft hier een fijne neus voor mondiale ontwikkelingen (wees eerlijk, de oude dreiging van Russische wereldheerschappij is opeens weer veel actueler geworden). 

In deze film gaat het echter een keertje niet om een Rus, het is een Britse mediatycoon die door het op zijn mediakanalen grootscheeps naar zijn hand zetten van het wereldnieuws de supermachten tegen elkaar probeert (en weet) uit te spelen zodat een nieuwe wereldoorlog dreigt. 
De boef in kwestie, Elliot Carver, laat in de Zuidchinese zee een Brits marineschip tot zinken brengen waarna hij zijn kranten koppeln laat produceren die suggereren dat China dit op zijn geweten heeft. Onderzoek van Bond wijst uit dat uit het schip een nuclear missile is ontvreemd. Carver! Want die bereidt zich voor op een aanval op China met deze raket, wat hij dan vervolgens weer aan Engeland wil toeschrijven. Vervolgens wil hij daar een stroman op de troon krijgen die hem de komende 100 jaar een media-monopoliepositie in China (en daarmee vervolgens de wereld) moet beloven. Bond vindt dat natuurlijk niet fijn en steekt daar - met de charmante hulp van Chinees geheim agente Wai Lin- een stok voor. Een dikke stok. 

Met : Pierce Brosnan, Michelle Yeoh, Jonathan Pryce, Judi Dench, Teri Hatcher

FIN - song : Sheryl Crow- Tomorrow Never Dies
FIN - song : K.D. Lang - Surrender

Blacklight - Mark Williams

Blacklight op IMDb (4,7)

Blacklight op Moviemeter (2,36)

Zo zeldzaam slecht heb ik het in tijden niet meer gezien. Alsof de oude Liam Neeson nog één opdracht open had staan uit zijn contracten voor de Taken-reeks: een te bejaarde vechtheld die niet voor zijn leeftijd geloofwaardige klussen uitvoert, een knokopa die te traag opereert. Voeg daarbij de erbarmelijke dialogen en het toneelachtige opzeggen van die teksten en je snapt dat dit een drama wordt. In de verkeerde zin van het woord.

Neeson speelt Travis Block, een fixer die voor de grote FBI-directeur Gabriel Robinson klussen oplost op onorthodoxe wijze. Block vraagt niet precies waarom hij dingen moet doen, hij doet ze gewoon. Dit uit piëteit naar zijn oude Vietnam-collega die hem destijds uit een hachelijke situatie heeft gered. 

Maar nu gebeuren er toch rare dingen: Block ziet zijn undercover-collega Dusty Crane worstelen met zijn loyaliteit, deze staat op het punt naar de krant te stappen om openheid van zaken te geven over een aantal dubieuze moordgevallen. Deze zijn allen weggepoetst als ongevallen, maar blijken moorden te zijn in opdracht van...FBI-directeur Richardson. Die vaart onder de naam Operation Unity een geheel eigen koers in het organisatie-credo "mensen redden". Terwijl de oude Block eigenlijk van plan is om steeds meer terug te treden en tijd vrij te maken voor zijn kleindochter, moet hij nog een keer goed aan de bak om zijn oude vriend en thans corrupte baas Richardson aan te pakken. 

Met : Liam Neeson, Aidan Quinn, Taylor John Smith , Emmy Raver-Lampman

FIN - song : John Coggins - Stronger than before 

Mank - David Fincher

 Mank op IMDb (7,0)

10 Oscarnominaties verwierf deze film, zo werd gisteren bekendgemaakt. Toch maar gaan kijken dus, ik had m lang links laten liggen. Cast is aantrekkelijk en ook voor David Fincher lopen we niet weg. <KLIK>!

"Mank" is de koosnaam van Herman Mankiewicz , een begenadigd schrijver van filmscripts. De man is geniaal , zo wordt ook algemeen erkend, maar heeft zo een joekel van een alcoholprobleem dat hem voor succes te vaak in de weg zit. Niet alleen komt hij in de knel bij het schrijfproces , ook leveren zijn dronken buien hem vaak publieke misdragingen op waarbij hij stevig bijt in de handen die hem voeden. 

De aankomend sterregisseur Orson Welles neemt de gok om Mank in te huren voor het schrijven van het allesbepalende filmscript: er moet een film komen over de ongebreidelde macht van een mediatycoon. (Een beetje filmliefhebber weet dat hij nu zit te kijken naar de wordingsgeschiedenis van klassieker "Citizen Kane"). Mank zit dermate hoog in de boom dat hij de mediamagnaat in kwestie (William Randolph Hearst) met de regelmaat van de klok ontmoet. En die hij met dezelfde regelmaat schoffeert. 

Hearst zit dapper te wroeten in de macht van de filmstudio's die in een verwoede strijd om de kijker zijn verwikkeld. Louis Meyer (de laatste M van MGM) wil zijn concurrenten Paramount en Universal op afstand zetten , wil veel meer winst maken en doet dat geregeld over de ruggen van het personeel. Mankiewicz heeft dit alles van dermate nabij meegemaakt dat hij helemaal niet vreemd opkijkt van het verzoek van Welles. Inspiratie genoeg. Hij heeft echter nog geen idee hoe hij , herstellende van een auto-ongeluk en van zijn voortwoedende drankzucht, de stevige deadlines van Orson Welles moet gaan halen. 

Creatief verfilmd, maar de film gaat, eh, mank op een te grote hoeveelheid namedropping en dito tijdssprongen. Ik hoop dat ik met bovenstaande de kern van het verhaal te pakken heb, maar ik zou zomaar een zijlijn gemist kunnen hebben. 

Met : Gary Oldman, Amanda Seyfried, Lily Collins, Arliss Howard, Tom Burke, Sam Throughton, Charles Dance , Tuppence Middleton

The Front - Martin Ritt

The Front op IMDb (7,3)
Dat we van de geschiedenis niets leren, blijkt maar weer als je deze film uit 1976 bekijkt. De film kijkt terug (toen al) op de geschiedenis van het McCarthyisme, de periode waarin iedereen uit de kunstwereld die verdacht werd van "communistische sympathieën" op een zwarte lijst kwam te staan. Dat betekende verlies van baan en inkomsten, dat betekende armoede en het betekende vaak wanhopige zelfdodingen als uitweg. Ook in onze tijd zijn er nog krapdenkende bewegingen die vinden dat we goed moeten kijken naar de politieke beweegredenen van media en hun journalisten. Zij vinden dat niet alles wat men denkt maar aan de mens kan worden voorgeschoteld, daar moet een nationalistisch en conservatief filtertje over heen. Wat de gevolgen kunnen zijn van zo'n denkwijze komt in deze film uitstekend naar voren. Het is niet de enige film over het onderwerp (kijk bijvoorbeeld het sterke "Trumbo" van enkele jaren geleden) maar het was wel een van de eerste films die hard durfde roeren in recente pijnlijke geschiedenis.

Howard Prince is een sulletje, die zelfs zijn kassabaantje in een coffeelounge maar met moeite weet te volbrengen. Hij kan babbelen als de beste maar is ongedisciplineerd en gooit naar vele dingen ambitieloos met de pet. Dat verandert wanneer bij benaderd wordt door zijn vriend Alfred Miller. Die is schrijver voor televisieshows maar komt niet meer aan de bak door de blacklist. Plots ziet Prince voor zich dat hij iemand van betekenis kan worden, hij besluit zijn vriend te helpen en zich als "front" te gaan inzetten. Dat wil zeggen dat hij zich bij de grote zenders voordoet als de schrijver van scripts, terwijl die hem in werkelijkheid door Miller en een aantal van diens geschrapte collega's worden aangeleverd.
Het gaat goed, het gaat crescendo en Prince wordt een veelgevraagde en graag geziene leverancier. Dat betekent inkomen en status, de roem stijgt hem snel naar het hoofd. Want u voelt hem al: ook Prince komt onder het vergrootglas van de scrutiny-commissies te liggen. Het dunne laagje ijs staat op breken, er gaan slachtoffers vallen.

Met : Woody Allen , Zero Mostel, Herschel Bernardi , Michael Murphy , Andrea Marcovicci