A Different Man - Aaron Schimberg

A different man op IMDb (6,9)
 A Different Man op Moviemeter (3,12)

A Different Man op Wikipedia

Lastig te peilen film, althans voor mij. Was het nou goed of was het iets te gemakkelijk stuivertje wisselen? Niet door het label "horror" (dat er door de filmmaatschappij aan is gehangen en dat mij doorgaans weerhoudt van het kijken van een dergelijke film); daar keek ik wel doorheen want ik verwacht bij genoemd genre toch echt andere dingen. Het was ook niet door de iets te soepele identiteitswisseling van de hoofdpersoon, die vrijheid moet je een regisseur immers gunnen. Ik kwam uiteindelijk toch op een goede voldoende uit door het fijne spel van zowel Sebastian Stan als de opnieuw fris van de lever acterende Renate Reinsve. Kijken mag, dus!

Edward maakt van de nood een deugd. Menigeen zou met zijn aandoening een terugtrekkende beweging maken maar niet Edward: die stapt juist naar voren. Zijn door neurofibromatose ernstig vervormde gezicht maakt van hem een Elephant Man, maar juist door die ziekte verwerft hij rollen in films en filmpjes. En dat is waar hij zijn wil: hij wil acteur zijn. En plots is daar zijn nieuwe buurvrouw, de energieke Ingrid. Ze schrijft toneelstukken en raakt niet afgeschrikt door het uiterlijk van haar buurman. Integendeel: ze raakt geïnspireerd en begint aan een nieuw toneelstuk. Edward mag zelf de hoofdrol spelen maar is niet geheel tevreden met het slot van het stuk. 
Gelijktijdig bewandelt hij een pittig medisch pad waarbij zijn arts het experiment niet schuwt. En verdomd, het gaat langzaam een andere kant op: de vergroeiingen vallen van Edward af en langzaam verandert hij in een "normale' man. Zo normaal zelfs dat hij plots de love interest van Ingrid krijgt. Koeken en eitjes, zou je zeggen, maar nee: op de audities van het stuk verschijnt een man die net als Edward aan de ziekte lijdt. Deze man, Oswald genaamd, wekt de interesse van Ingrid op een dusdanige manier dat ze hem als vervanger van Edward voorstelt voor de rol. Ja maar ho 's effe: dát was niet Edward's bedoeling! Hij geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen.

Met: Sebastian Stan, Renate Reinsve, Adam Pearson

FIN - song : Umberto Smerilli - A Different Man (end credits)

Sentimental Value (aka Affeksjonsverdi) - Joachim Trier

Sentimental Value op IMDb (8,0)
 Sentimental Value op Moviemeter (3,67)

Sentimental Value op Wikipedia

Hier keek ik echt naar uit: een film met een van de beste acteurs van Europa, met de actrice van een van de leukere films van de afgelopen jaren én een film van de hand van een bewezen kundige regisseur: an offer i couldn't refuse. De film draaide al op ons lokale filmfestival maar toen was ik niet in den lande, daarom nu maar fluks de kans op de voorpremière gepakt. Blij toe, ik was onder de indruk. Mooi complex verhaal, sociaal drama van de bovenste plank en sterk acteerwerk. Wat ben ik toch eenvoudig blij te maken.

De zussen zijn gespannen. Het is al moeilijk genoeg - de uitvaart regelen van je moeder- maar daar komt ook mee dat hun vader voor het eerst sinds jaren weer eens ten tonele verschijnt. Hij heeft het niet best gedaan, zo laten de zussen duidelijk merken: de voortdurende ruzies met hun moeder, zijn frequente en langdurige afwezigheid vanwege zijn werk en zijn onlesbare dorst maakten hem niet de vader die ze zich gewenst hadden. En nu lijkt hij ook nog eens gekomen om het huis, dat na de scheiding aan moeder en de kinderen werd verleend, terug te eisen. Alles wringt.

Ondanks die aan de oppervlakte liggende spanningen doet vader alsof hij zijn kinderen juist het beste gunde, sterker nog: dat doet hij nog steeds. Hij overhandigt de jongste dochter (groeiende steractrice met podiumvrees) een vers script dat hij (vermaard regisseur) wil verfilmen. Met háár in de hoofdrol.
Het is teveel voor de toch al zo getergde Nora: ze weigert, waarop vader een grote internationale ster invliegt om die rol, die op haar lijf geschreven rol, te spelen. Dat kan niet anders dan tot frictie leiden.

Met: Renate Reinsve, Stellan Skarsgaard, Inga Ibsdotter Lilleaas, Elle Fanning, Anders Danielson Lie

FIN - song : Labi Siffre- Cannock Chase

Gezien in : Cinema Oostereiland

Sing Sing - Greg Kwedar

Sing Sing op IMDb (7,7)
 Sing Sing op Moviemeter (3,54)

Sing Sing op Wikipedia

Omdat ik vreesde voor musical-achtige praktijken liet ik deze film tijdens de roulatie in ons theater lopen. Gisteren alsnog via Pathé Thuis gekeken, omdat mij toch wel behoorlijk wat goede reacties ter ore kwamen. Gelukkig maar, want dit is een ijzersterke film. Prachtige emoties, die ook vaak nog eens heel oprecht (b)lijken te zijn: de film is voor het leeuwendeel geschoten met gevangenen, slechts een beperkt aantal professionele acteurs doen mee. Dat maakt de film oprechter en realistischer. Heel goed.

Als je in de Sing Sing-gevangenis belandt, kun je het doorgaans maatschappelijk wel schudden. Zwaargestraften die langdurig (of voorgoed) uit de maatschappij moeten worden gehaald, slijten daar hun dagen. Dat wil niet zeggen dat ze de hele dag in hun cel zitten, nee: er is verstrooiing. zo heeft gevangene Divine G een theatergezelschap binnen de muren opgezet. Zelf schrijft hij stukken maar men waagt zich ook aan Shakespeare. De gedachte hierachter is elk van de boeven/acteurs binnen zichzelf op zoek gaat naar de schoonheid van het leven, zoals die zo vaak in kunst beschreven wordt. 

Ze hebben net een uitvoering gehad en richten zich nu op de keuze van een nieuw stuk. Al snel kijkt iedereen naar Divne G, die heeft altijd wel wat op de plank liggen. Maar nee, het loopt anders. Plots is daar de stevige crimineel Clarence die binnenwandelt. Hij wil meedoen, maar lijkt nog niet van plan zijn ruwe bolster-jasje uit te doen. Al snel ziet hij dat zijn medegevangenen er anders in staan: die gaan veel verder in het etaleren van hun diepere gevoelens dan Clarence durft.
Divine en Clarence ontwikkelen - zo goed en zo kwaad als het gaat- een soort vriendschap, wat goed uitkomt wanneer blijkt dat beiden ook nog bezig zijn om zich voor te bereiden op een zitting over hun mogelijke invrijheidsstelling. Laatste kans voor de heren om ooit nog een stukje normaal leven te leiden, hetgeen hun toneelspel overigens ten goede komt. Er gaat drama volgen, onvermijdelijk.

Met: Colman Domingo, Clarence Maclin, Sean San Jose, Paul Raci

FIN - song : Adrian Quesada - Like a bird

Drijfzand (aka Quick Sand) - Margot Schaap

Drijfzand op IMDb (6,6)
 Drijfzand op Moviemeter (3,50)

Gisteren besteedde ik de kijktijd aan Nederlandse films. Eerlijk verdeeld, één thuis en één in de zaal. Naast het land van herkomst hadden beide films nóg een overeenkomst: in beide titels speelde de kundige actrice Elsie de Brauw een rol. Sterker nog: in beide films speelt ze de moeder van de hoofdpersoon. Reden voldoende om er eens goed voor te gaan zitten, wetende dat ik het even voor mijn kiezen ging krijgen (want ja: bij Nederlandse films ga je óf voor de romkoms of je gaat voor het meer psychologisch/sociale drama. En daar heb ik zo mijn voorkeuren in.)

Suze woont man en dochter op het eiland Texel. De rust en de stilte doen haar goed, het drukke Amsterdam was niet altijd goed voor haar en zeker niet voor haar gemoedsrust. Nu kabbelt ze lekker voort, speelt haar dochter in het duingebied en gaat de tijd langzamer dan aan de overkant van het Marsdiep. 

De kalmte wordt verstoord door het bezoek van haar nukkige moeder, een theateractrice die het volle leven van cultureel Amsterdam leeft. Ze is in voorbereiding op de volgende première en vindt tussendoor even tijd om wat kwalitatieve aandacht aan dochter en kleindochter te besteden. Het gaat niet van harte allemaal, maar het gaat. Dochter Suze begeleidt na het bezoek haar moeder naar de TESO-boot en krijgt dan de schrik van haar leven: net voordat ze aan boord gaat, vertelt moeder haar dat er tumoren in haar hoofd zijn ontdekt en dat de situatie ernstig is. De hekken sluiten, de boot vaart af en Suze staat daar met een hoofd boordevol gedachten. Het is gedaan met de rust.
Met haar gezin gaat Suze de strijd aan om haar tijd te verdelen tussen hen en haar moeder. Dat klinkt allemaal logisch, maar dat wil niet zeggen dat dit haar makkelijk af gaat. Sterker nog: de strijd om de tijd werkt tegen haar, plots zijn haar dwangneuroses weer terug. En die zitten haar in de weg, zowel richting moeder als richting man en kind. Ze besluit aan een voorstelling mee te gaan werken en stort zich daar (te) volledig op. 

Met; Hanna van Vliet, Elsie de Brauw, Elin Koleci , Jade Olieberg

FIN - song : Alice Phoebe Loe - Berlin Blues

Measure of revenge- Peyfa

Measure of Revenge op IMDb (3,9)
 Measure of revenge op Moviemeter (1,69)

Zo laag kom ik ze niet vaak tegen (3,9 om 1,69 als waarderingen op de heersende filmsites). Het kan natuurlijk ook niet altijd raak zijn: als je naast het fysieke bioscoopbezoek ook nog eens abonnementen hebt op meerdere filmzenders. Dan gaat er wel eens een de mist in, dan is er wel eens eentje die je als verloren tijd mag beschouwen. Gauw deze film beschrijven dus maar, dan kunnen we door.

Na zijn zoveelste kliniekopname besluit Lillian Cooper dat het maar eens over moet zijn met het drugsgebruik van haar populaire zoon Curtis. Hij is een succesvol zanger die de druk van het wereldje slecht blijkt te kunnen weerstaan, maar dat gaat nu anders worden. Moeder zit er kort bovenop, ze controleert hem waar mogelijk en houdt angstvallig zijn stappen buiten de voordeur in de gaten. Het lijkt te werken.

Lijkt, want op een dag worden Curtis en zijn zwangere vriendin dood aangetroffen in de flat. Alles wijst op een overdosis. Volgens de politie is it a wrap, maar moeder wantrouwt de boel, ze besluit op onderzoek uit te gaan. Stukje bij beetje ontvouwt ze het verleden van haar zoon en legt ze de lijnen bloot waarlangs zijn drugsbezit en dito gebruik werden georganiseerd. Samen met Taz, een fotografe die bevriend was met Curtis, zint ze op wraak. Daarbij komt haar ervaring als toneelactrice goed van pas.

Met: Melissa Leo, Bella Thorne, Jake Weary, Michael Potts

FIN - song : Beat the System - Never be the same

Poison - Désirée Noschbusch

Poison op IMDb (6,8)

Poison op Moviemeter (3,09)

Wat houd ik daar toch van, van die films die volledig gedragen worden door twee karakters op een locatie. Klinkt als een toneelstuk, zegt u? Nou, dat klopt in dit geval volledig: de film is gebaseerd op het succesvolle toneelstuk "Gif" van Lot Vekemans, die voor deze film ook het scenario schreef. In zo'n beperkte setting komt het neer op mimiek, op het vermogen om emoties naar voren te brengen maar ook om de kunst om heel veel níét te laten zien. Dat werkt in deze verfilming in ieder geval erg goed: twee ervaren acteurs die je geloofwaardig meetrekken in een rivier van emoties. Sterk. Heel sterk.

Lucas stapt in de auto om van zijn woonplaats Zandvoort naar het Luxemburgse Vianden te rijden. Daar parkeert hij de auto bij de begraafplaats alwaar hij meteen richting zijn bestemming gaat. Gelukkig, de plek is er nog, het graf van zijn zoon is - ondanks de berichten over mogelijke ruiming wegens gif in de grond- nog ongewijzigd. Een harde confrontatie blijkbaar, want Lucas heeft het moeilijk. Hij legt wat schelpjes neer, overdenkt en gaat overduidelijk terug naar een pijnlijke plek in zijn hart.

Edith meldt zich ziek voor werk, stapt op de fiets en rijdt eerst nog even langs de bloemist. Met het bosje in het fietsmandje zet ze koers naar de begraafplaats. Daar aangekomen schrikt ze: hij is er. Ze ziet - voor het eerst in 10 jaar- haar ex-partner Lucas weer, hij staat bij het graf van hun zoon.

In de kapel op de begraafplaats raken de twee dan toch met elkaar in gesprek. Na een aftastend "hoe is het?" komen langzaam de verwijten, de verdrietige gedachten maar ook het gemis naar boven. Het verongelukken van hun zoontje betekende ook het einde van hun relatie, ruim 10 jaar later zoeken ze beiden naar verklaringen. Verklaringen en verwijten voor wat er mis ging, verklaringen en verwijten voor de wijze waarop ze elk hun leven opnieuw hebben ingericht, verklaringen en verwijten voor het verbreken en verklaringen en verwijten voor de stilte. Maar toch, heel af en toe tussendoor, ook verklaringen van een laatste restje van gevoel voor elkaar. In de scene waarin Lucas vertelt waarom hij vandaag toch gekomen is en hij begint over het kuiltje in de wang van Edith is een sleutelscene van onbeschrijflijke schoonheid. Het zegt alles. 

Prachtige - meesterlijk geacteerde- film, ben blij dat ik die op de valreep van zijn roulatie nog even mee kon pikken.

Met: Tim Roth, Trine Dyrholm

Gezien in : Cinema Oostereiland

Helen Mirren, a royal actress (aka Helen Mirren, Queen of Actresses) - Nicolas Maupied

Helen Mirren a royal actress op IMDb (6,8)
 Helen Mirren, a royal actress op Moviemeter (3,17)

Kijk, dat ze een prachtige vrouw was (en is), dat hielp natuurlijk enorm. Maar feit blijft dat Mirren het allemaal zélf verdiend heeft, die imposante groei van bescheiden toneelactrice tot flamboyant Shakespeare-vertolker en draagster van sterke vrouwenrollen. Een carrière met ups and downs, wat ze voor een deel ook aan haar eigen karakter te danken heeft. Maar steeds keerde ze weer terug.

In deze documentaire volgen we die rise & fall op de voet, met veel oud beeldmateriaal ook. Gelukkig eindigen we niet in mineur want we weten allemaal dat La Mirren tegenwoordig een uitgebreide keuze heeft aan sterke rollen die ze aangeboden krijgt. 

Dat was niet altijd zo: het acteren was haar niet van huis uit meegegeven, ze trok zelfstandig naar London om audities te regelen. Haar verschijning hielp haar door die zenuwachtige eerste stappen heen: al snel stond ze op toneel, al snel kwam Shakespeare op de proppen, al snel speelde ze rollen van mensen uit diverse koningshuizen uit de (cultuur)geschiedenis. Die ervaring kwam haar later zeer van pas toen ze koningin Elizabeth II vertolkte in "The Queen" en vooral voor haar titelrol in "Catherina the great"(wat ze zelf haar belangrijkste rol vond, wellicht mede omdat ze zelf van Russische afkomst is). 
Voor ze zover kwam, legde ze een lange weg af: van seksobject tot radicaal-feminist, van bewuste kinderloosheid en van een alleenstaand artiestenleven tot een langdurige relatie met een haar volledig steunende man. Mirren is interessant, Mirren is welbespraakt, Mirren is grappig. En Mirren is goed, dat vooral.

Resistance - Jonathan Jakubowitz

 Resistance op IMDb (6,5)

Resistance op Moviemeter (3,06)

Niet geheel geslaagde, maar wel zeer interessante biopic over het leven van de grote Franse mimespeler Marcel Marceau. Het minder geslaagde deel zit hem er niet zozeer in het verloop van de film zelf, nee, het probleem ligt meer bij mij. Ik vind Jesse Eisenberg vaak prima zijn rol neerzetten, maar ik zie in hem geen verzetsheld. En ook geen comedian. Dat ligt aan mij- want hij doet het heus niet onverdienstelijk - en het hield me tegen de film het krediet te geven dat het toch wel verdient. 

Vader vindt het maar niks, dat gedoe van zoon Marcel. Terwijl zijn zoon zijn tijd verdoet met acteren en toneelspelen, zou hij beter een voorbeeld kunnen nemen aan zijn broer Alain. Die is politiek betrokken en staat op tegen de steeds grotere Duitse overheersing van zijn land. Terwijl de Duitsers Parijs naderen, raakt Marcel door toedoen van zijn broer toch betrokken bij het verzet tegen de nazi's. Broerlief vraagt hem om mee te werken aan de opvang van groep joodse kinderen die allemaal hun ouders door de oorlog zijn kwijtgeraakt.
Marcel ziet zichzelf nog niet als verzetsheld maar heeft wel door welk effect hij heeft op de kinderen. Steeds zwaarder trekt hij zich hun lot aan en uiteindelijk vlucht hij samen met zijn broer verder naar het zuiden. Hij belandt in Lyon, waar ze te maken krijgen met de griezelige Klaus Barbie, een Duitse commandant die een waar terreurbewind uitvoert over de lokale bevolking, alles om maar zoveel mogelijke Joodse mensen op te kunnen pakken. Marcel traint de kinderen in weerbaarheid en overleven en uiteindelijk nemen ze een grote beslissing: ze willen vluchten naar Zwitserland voordat Barbie hun opvang helemaal overvalt en uitmoordt. 

Met : Jesse Eisenberg, Clemence Poesy, Matthias Schweighöferr, Felix Moati, Ed Harris

FIN - song :  Angelo Milli - Shalom Alehem

Un Triomphe (aka the Big Hit) - Emmanuel Courcol

Un Triomphe op IMDb (7,0)
 Un Triomphe op Moviemeter (3,27)

Fijne film met wrange kantjes, op waarheid gebaseerd overigens. Ik kon er wel wat mee.

Op een zijspoor geraakt toneelacteur (weinig aansprekende rollen, problemen binnen het gezin) meldt zich aan als regisseur bij een gevangenis. Bij wijze van therapeutische ontspanning krijgen een aantal delinquenten (wat een lekker woord toch om af en toe te kunnen gebruiken) de kans om hun cel te verlaten en te repeteren voor een toneelstuk. 

Uiteraard gaat dat stug, Etienne Carboni, de regisseur, heeft moeite de dwarse en soms agressieve kandidaten in actie te krijgen, zover dat ze zich ook echt het stuk eigen maken. Gezien de langdurige straffen die de meesten uitzitten, besluit Carboni hen het befaamde stuk "En attendant Godot" voor te leggen: hun leven bestaat immers voor het grootste deel uit wachten, wat kan er dan beter verbeeld worden dan deze lethargische tijdsbesteding in een toneelstuk te gieten? 

Geheel conform de regels van het filmmaken en verhalen vertellen, komen de acteurs langzaam tot het inzicht dat acteren een andere vorm van het benutten van je persoonlijkheid is. Men jut elkaar op en werkt inderdaad toe naar een voorstelling. Die blijkt dermate succesvol dat Carboni het verzoek krijgt van andere penitentiaire inrichtingen om ook daar te komen spelen. Dit stuit echter op grote bezwaren van de gevangenisdirecteur én van de rechter: dit zijn langgestraften, die moet je niet zomaar op tournee sturen, met kansen op ontsnapping bovendien. Carboni zit "gevangen" tussen zijn creatieve wensen, zijn maatschappelijke inzichten en zijn groeiende waardering voor deze buiten de maatschappij geplaatsten. 

Met : Kad Merad, Pierre Lottin, Marina Hands, 

FIN - song : Nina Simone- I wish i knew how it would feel to be free

My Happy Ending - Tal Granit/Sharon Maymon

My Happy Ending op IMDb (5,2)
 My Happy Ending op Moviemeter (2,00)

Een drama. Niet alleen wat betreft het onderwerp van de film, maar als geheel ook: slecht gespeeld, te opzichtig gescript. Deze bewerking van een toneelstuk maakt overall een amateuristische indruk. 

Op het moment dat haar carrière al enigszins in het slop begint te raken, wordt bij de bekende actrice Julia Roth darmkanker geconstateerd. En dat blijkt niet zomaar een diagnose, ze zit al in een vergevorderd stadium. Ze belandt voor chemotherapie op een kleine instelling waar ze vergeefs naar enige privacy zoekt (omdat ze niet wil dat er iets bekend wordt over haar ziekte, ze zou rollen kunnen mislopen): er zijn geen privé-kamers en dus zal ze op de afdeling samen met andere patiënten haar kuur moeten ondergaan. 

De afdeling wordt bevolkt door drie vrouwen die allen hun eigen verhaal hebben én hun eigen omgang met hun ziekte hebben: de jonge moeder die ondertussen nog studeert en dus vecht voor haar toekomst, de hippie-moeder die het allemaal neemt zoals het komt en de oudere vrouw die al voor de vierde keer een chemokuur ondergaat (en daardoor een cynische kijk op het leven en de mensheid heeft gekregen).

Julia probeert zich afzijdig te houden van de drie, die elkaar door hun slechte momenten heen helpen door zich in te beelden dat ze gezamenlijk op reis zijn naar betere plekken en zonniger oorden. Gaandeweg komt bij Julia het besef dat die manier misschien wel de beste is op weg naar acceptatie van je ziekte. Het sterkt in het maken van de keuze tussen vol voor de behandeling gaan (en je dus een tijd beroerd te voelen) of de ziekte te accepteren als een gegeven en er nog maar een zo goed mogelijke tijd aan vast te plakken.

Met : Andie MacDowell, Miriam Margolyes, Tamsin Greig, Sally Phillips, Tom Cullen, Rakhee Takrar

Doraibu mai ka (aka Drive my Car) - Ruysuke Hamaguchi

Drive my car op IMDb (7,7)
 Drive my car op Moviemeter (3,68)

Van een ongekende schoonheid, deze film. Hier is de uitdrukking "poetry in motion" voor uitgevonden. Prachtige cameravoering, uitgesponnen stiltes, diepe blikken , een goed gevlochten dramatisch script, korte maar krachtige dialogen en intens acteerwerk. Alles aan  "Drive my car" is goed. 

Het lijkt allemaal dik voor elkaar in de relatie van Yusuke en Oto. Succesvol in wat ze doen, knappe creatieve mensen die welhaast aan elkaar verslaafd zijn. Yusuke is acteur/regisseur, Oto is scriptschrijfster. Ze heeft er een gewoonte van gemaakt om, nog nahijgend van intense seks, verhalen aan haar man te vertellen, waardoor zich gaandeweg een script ontwikkelt. Daarnaast heeft ze zich erin bekwaamd om toneelteksten in te spreken voor haar man: alle overige rollen staan op cassettebandjes, zodat Yusuke tijdens lange autoritten kan studeren op zijn eigen rollen en teksten. 

Het duurt niet lang voordat wij door krijgen dat dit een shiny buitenkant is en dat er van binnen echt wel iets schort aan hun verhouding: Oto gaat vreemd , steeds met de hoofdrolspeler van elk gezelschap dat haar stukken uitvoert. Dat dit haaks staat op hun liefdevolle verhouding, moet dan ook ergens vandaan komen. Nogal. Ze blijken hun dochtertje verloren te zijn , op 4 jarige leeftijd werd ze ziek. 

Enkele jaren later: Yusuke is Oto verloren aan een hersenbloeding, van het ene op het andere moment was ze weg. Geen kans om dingen uit te praten, geen kans om de onderlinge scheefstand recht te zetten. Hij wordt gevraagd als regisseur bij een theaterfestival in Hiroshima en krijgt daar een chauffeur toegewezen. Deze jonge vrouw, Misaki geheten, blijkt de perfecte toehoorder van zowel Yusuke's repetities in de auto als van zijn langzaam gebrachte ontboezemingen over zijn achtergrond. 

De les die we uit deze film kunnen trekken is dat iedereen - hoe succesvol of geliefd ook - zijn of haar worstelingen met het leven kent. En dat het relativeert, wanneer je je eigen problemen deelt met anderen. Dwars door de misvattingen heen ontstaat er dan duidelijkheid en zelfinzicht. 

Fabuleus, deze film. 

Met : Hidetoshi Nishijima, Toko Miura, Reika Kirishima, 

FIN - song : Eiko Ishibashi - Drive my car (cassette)

Nr. 10 - Alex van Warmerdam

 Nr. 10 op IMDb (7,1)

Nr. 10 op Moviemeter (3,46)

Als kijker is het al lastig om over deze film te oordelen, maar als recensent helemaal: hoe beschrijf je nou de plotverwikkelingen zonder weg te geven wat de finale twist is van deze film? Ik ben er nog niet helemaal uit, ben zelf ook benieuwd waarheen mijn toetsenbord mij laat vloeien. 

Eén ding is glashelder aan deze film: het draait om Günther, een toneelacteur van middelbare leeftijd. Tijdens de repetities van zijn nieuwe stuk laat hij zich kennen als een besliste man die zich de kaas niet van het brood laat eten. Hij oogt gemakzuchtig, maar beschikt over een sterke controle van zijn handelingen. Hij heeft een dochter die veel losser in het leven staat dan hij, maar doorziet maar moeizaam haar goede bedoelingen. Dat gebrek aan aandacht wordt veroorzaakt door de affaire die Gunther heeft met een van zijn medespelers, toevallig de vrouw van de toneelregisseur. 

Het lukt Gunther lang om de verhouding geheim te houden maar stukje bij beetje laat hij steken vallen. Wij weten dan al dat dit niet toevallig gebeurt, want Günther wordt in de gaten gehouden , veel toevalligheden in zijn leven blijken gemanipuleerd te worden. De organisatie daarachter, een Duitse katholieke club priesters, blijkt Günther in zijn jeugd te hebben opgevangen. Zelf heeft Günther zijn achtergrond verdrongen, hij leidt zijn leven op zijn eigen lastige manier. Totdat hij een kortstondige ontmoeting heeft met een man die hem op een brug iets in zijn oor fluistert. 

Met : Tom DeWispelaere, Anniek Pheifer, Pierre Bokma, Frieda Barnhard, Dirk Böhling

She's funny that way - Peter Bogdanovich

She's Funny that way op IMDb (6,1)

Een overduidelijke Woody Allen, maar dan niet van Woody Allen. Een moeilijk verstrengeld relatieverhaal, droogkomische dialogen en veel krachtsverschil tussen sterke vrouwen en stuntelende mannen. De film is gemaakt door Peter Bogdanovich (The Last Picture Show en Paper Moon) maar vanaf de start met de jaren 30-titelrol en de klarinet-jazz had ik het Woody Allen-gevoel. Geeft niks, ik kan hem goed hebben.
We tuimelen in een comedy of errors : Izzy de callgirl is eigenlijk Isabella de actrice. Die toevallig ook een callgirl speelt. Bij de auditie komt ze erachter dat de regisseur die haar moet beoordelen toevallig ook de man is die haar laatste klant was en die haar ervan heeft overtuigd dat ze haar leven over een andere boeg moet gooien.
Bij die auditie ontmoet ze ook Delta, de vrouw van regisseur Arnold. Isabella moet nu dus een scene spelen met de vrouw die ze dus net met de regisseur bedrogen heeft. Haar andere tegenspeler is Seth, de man die Isabella de hotelkamer heeft zien verlaten en die daardoor een instrument heeft om de regisseur te chanteren en en passant diens vrouw te schaken. De scriptschrijver ondertussen, die valt voor het mooie meisje Isabella en nodigt haar uit voor een etentje. In een restaurant waar toevallig ook zijn vrouw zit, die dan weer de psychiater blijkt van Isabella.

Bent u er nog? Het is John Lanting all over, maar het is wel redelijk komisch gebracht. Zelf ben ik niet zo weg van Owen Wilson, maar de overtuigende Imogen Poots maakt veel goed. En de atypische rol van Jennifer Aniston is ook wel een keer wat anders.

Met : Imogen Poots, Owen Wilson, Rhys Ifans, Jennifer Aniston , Kathryn Hahn