The Quiet Girl (aka An Cailín Ciúin) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,74)

The Quiet Girl op Wikipedia

Kan een film, net als goede wijn, rijpen met de jaren? Zelfs als ie al bij verschijning een vroegrijpe uitstraling heeft? Hoe het ook zij, bij het opnieuw bekijken van deze aangrijpende doch schitterende boekverfilming werd ik zo mogelijk nog meer gegrepen als de eerste keer.
Het ontwapenende spel van de jonge hoofdrolspeelster, de onbeholpen menselijke warmte binnen het opvanggezin, het hoopvolle in kleine dingen en gebaren: deze film heeft een bepaalde humane magie die je onvoorwaardelijk bij de keel grijpt (het kán natuurlijk dat dit je helemaal niets doet, maar ik vraag me dan ernstig af hoe je dan in het leven staat). Prachtig, prachtig.
Mijn recensie van destijds (mei 2023) : BEGT recensie "The Quiet Girl"

Le Livre Des Solutions (aka The Book of Solutions) - Michel Gondry

Le Livre Des Solutions op IMDb (6,1)
 Le Livre des Solutions op Moviemeter (2,85)

Op het randje van irritantje, deze nerveuze film van Michel Gondry. Juist deze naam maakt echter dat de film wel te behappen blijft, omdat we van Gondry - fameus videoclipmaker en regisseurr- immers visueel vuurwerk verwachten. De beeldvoering trekt de film dan ook nét over de streep van het acceptabele. Daarvoor moeten we wel door het irritante spel van acteur Pierre Niney heen bijten. Een veelzijdig acteur, die hier echter met verve een vervelend personage neerzet. Het maakt het tot een rommelige film, die we vooral als vehikel voor de vondsten van de regisseur moeten beschouwen. Bovendien zit er ook nog een klein gastrolletje van zanger Sting in, dat verraste mij ook behoorlijk.

Ze zijn nu echt over zijn grenzen heen gegaan. Boos verlaat regisseur Marc de vergadering waarin gesproken wordt over de release van zijn nieuwste film. Vooral het feit dat zijn jarenlange maat Max hem laat vallen, steekt enorm. Marc vertrekt, grist snel alle tot dan gemaakte materialen uit het studiootje weg en vertrekt uit Parijs. Hij gaat zich beraden op zijn toekomst en reist daarvoor naar de Cévennes-streek, waar zijn tante Denise een grote woonboerderij bezit. 
Marc besluit niet langer zijn medicatie te slikken waardoor hij in een manische staat belandt. Zijn twee a drie getrouwen die hem achterna reisden om hem te helpen de film af te ronden, worden knettergek van Marc's gedrag. Die draagt het ene irrealistische idee na het andere aan, het hele team loopt op zijn tenen. Alles komt nu samen: de manie van Marc, de zorg voor zijn aftakelende tante, de externe druk die van oorspronkelijk producer Marc op hen ligt, deadlines en continue veranderende tijdlijn van de film, de twee radeloze vrouwen in het team én de poging die Marc doet om zijn Parijse kennis Gabrielle tot een relatie te bewegen: alle touwtjes raken in de knoop.

Met: Pierre Niney, Blanche Gardin, Francoise Lebrun, Frankie Wallach, Camille Rutherford, Sting, Vincent Elbaz

Wuthering Heights - Emerald Fennell

Wuthering Heights op IMDb (6,1) 
Wuthering Heights op Moviemeter (2,80)
 Wuthering Heights op Wikipedia

Op het kantoortje van ons lokale filmtheater (waar ik nogal eens vergaderd heb) hangt een wandbreed fotobehang met de afbeelding van de film "Wuthering Heights". Alleen, die hangt er al bijna 15 jaar want het is een afbeelding van de vórige verfilming van het wereldberoemde boek van schrijfster Emily Brönte . Zij is een van de zusjes die in het pittoreske plaatsje Haworth in Noord-Engeland op de pastorie van hun vader woonden en niets anders om handen hadden dan boeken schrijven. Ik bezocht ooit deze "Haworth Parsonage", ik snap wel dat de dames een uitvlucht zochten in romantische literatuur. Literatuur van wereldfaam dan wel, want met name het boek van jongste zusje Emily is meermaals bezongen en verfilmd. De nieuwste loot aan die stam is daarbij niet de beste, ik val maar meteen met de deur in huis. Prachtige beelden, die maakten zeker indruk. Maar ik kon deze versie niet beter waarderen dan die van 15 jaar geleden, iets wat mogelijk komt door de in deze versie onuitstaanbare Cathy (wat dan wel weer heel duidelijk door Margot Robbie wordt neergezet).

Het landhuis van de familie Earnshaw staat er vervallen bij, dat komt voornamelijk door het liederlijke gedrag van pappie. Gokken en drinken zijn de hoofdzakelijke activiteiten van deze deplorabele man, maar ergens zit - diep onder die barse en repressieve man- nog een beetje hartelijkheid verborgen: als hij ziet dat een vader in het dorp zijn tienerzoon op straat zet, neemt hij deze goedhartig op in zijn huis. De jongen (Heathcliff) is uitermate dankbaar en bereid de nodige vernederingen te ondergaan: hij slooft en graaft, hij buigt en sleept. Maar er is een belangrijker reden dat hij zijn lot zo ferm draagt: het gezelschap van Earnshaw's dochter Catherine (die we vanaf hier Cathy gaan noemen) maakt dat Heathcliff elke vernedering accepteert. Oók de vernederingen die Cathy zich veroorlooft trouwens: zij vindt Heathcliff een leuk speelmaatje maar laat hem herhaaldelijk weten dat hij te laag is geboren om ooit haar romantische partner te kunnen zijn. Cathy zoekt het hogerop: als de rijke Edward Linton op een landgoed verderop komt wonen, papt Cathy al snel met hem aan om haar toekomst te waarborgen. Heathcliff ziet het met lede ogen aan en erkent zijn lot: hij vertrekt. En dat is achteraf best zuur voor Cathy: Heathcliff, it's me, Cathy, come home! Als ze het liedje gekend had, had ze het gezongen, maar spijt kent geen tijd. Een rijke doch saaie man, daar zal ze het in de toekomst mee moeten doen. Letterlijk.

Met : Margot Robbie, Jacob Elordi, Hong Chau, Alison Oliver, Shazad Latif, Martin Clunes

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Charlie XCX ft Caroline Polachek - Everything is romantic

Bring them down - Chris Andrews

Bring them down op IMDb (6,4)
 Bring them down op Moviemeter (3,06)

Bring them down op Wikipedia

Afgelopen weekend maakte ik mijn debuut op MUBI. Sinds kort hebben we een abo op deze filmstreamzender, het moest er toch eens van komen. Toen ik de kop van de interessante rising star Barry Keoghan zag, klikte ik. Het bracht me een film die begint als "God's own country" maar die eindigt in een soort Strawdogs. Het gaat er nogal hefitg aan toe op het Ierse platteland.

Wroeging drukt zwaar op de Ierse boerenzoon Michael. Zijn familie gaat gebukt onder het verlies van zijn moeder, die door een onzinnige actie van Michael verongelukte. Bij dat ongeluk was ook de dochter van de burenfamilie betrokken: zij overleeft, maar de littekens op haar gezicht zijn reden voor dat gezin om Michael voor het leven te vervloeken.
Die vloek vertaalt zich in het halstarrig weigeren van hulp, een opstelling die uiteindelijk zelfs leidt tot vernielingen en veediefstal. Beide gezinnen zijn onverzoenlijk, het kan niet anders dan dat deze onheilspellende situatie leidt tot grotere rampspoed. 

Met: Christopher Abbott, Barry Keoghan, Colm Meaney, Susan Lynch, Nora-Jane Noone, Paul Ready

FIN - song : Bigz- Black Rain 
FIN - song : Chase & Status - NRG

Evil does not exist (aka Aku wa Sonzai Shinai) - Ryusuke Hamaguchi

Evil does not exist op IMDb (7,0)
 Evil does not exist op Moviemeter (3,21)
Evil does not exist op Wikipedia 

Tweede Japanse film van die dag. Vergelijkbaar maar toch weer héél anders. Ook hier worden we veelvuldig geconfronteerd met de rituelen die in deze bijzondere maatschappij gebezigd worden, maar we stuiven tóch een geheel andere kant op: van een kalme natuurfilm via sociaalmaatschappelijke kritiek richting thriller. Tamelijk bijzonder, derhalve, deze film. Ik kan het nog niet geheel plaatsen. 

Het leven kabbelt in Mizubiki, een lieflijk plattelandsplaatsje in de nabijheid van het zoemende Tokyo. De opa sprokkelt en hakt zijn hout, zijn kleindochter speelt in het bos, de sneeuw valt en dooit vervolgens weer weg. Alles is liefde, maar dan een beetje anders. 
Onheil kondigt zich aan als een projectontwikkelaar aankondigt juist hier een Glamping-camping te gaan scheppen. In zijn visie is Mizubiki de perfecte plek: niet al te ver van het drukke stadsleven maar wel totaal onthaastend en natuurvriendelijk. En: "het biedt enorme kansen voor de inwoners want al die bezoekers komen natuurlijk uw producten kopen en uw restaurant bezoeken". Deze gebruikelijke blabla wordt op de georganiseerde inwonersbijeenkomst in het dorpshuis ge-na-de-loos gefileerd: ze maken de twee medewerkers van de Glampingfirma glashard duidelijk dat ze hun huiswerk opnieuw moeten doen. Ze staan niet onwelwillend tegenover de plannen, maar ze willen wel inspraak en geven zelfs direct aan op welke punten het plan gewijzigd dient te worden. Nederig zitten de twee projectleiders dit aan te horen om bij terugkomst op kantoor er genadeloos van langs te krijgen van de baas. Die is niet van plan in te schikken, het is aan de twee om de bevolking alsnog te overtuigen. Terug in je hok, terug naar het dorp. Régel het!

Met; Hitoshi Omika, Ryo Nishikawa, Ryuji Kosaka

FIN - song : Eiko Ishibashi - Evil does not exist

Hamnet - Chloé Zhao

Hamnet op IMDb (8,1)
 Hamnet op Moviemeter (2,80)

Hamnet op Wikipedia

Met een aantal publieksprijzen op zak, een iconisch onderwerp en twee van de de laatste jaren heersende acteurs in de hoofdrol trok "Hamnet" al snel mijn belangstelling. Gisteravond de voorpremière in een fors gevulde zaal, officiële inleiding erbij: het beloofde wat. Klopt ook: langzaam kabbelt de film naar een prachtige climax waar de poëzie vanaf druipt. En dan heb ik het niet per se over de artistieke vaardigheden van de grootste Britse schrijver ooit, nee: het waren de beelden én de heroïsche plotwending én het loeisterke spel van de geweldige Jessie Buckley tezamen die mij voor deze film wonnen. Mooi filmepos, niks mis mee.

Agnes Hathaway is een vrouw met oerkracht: ze spendeert - tot teleurstelling van haar familie - bijna al haar tijd in het bos, waar ze haar eigen havik vrij laat vliegen om daarmee haar eigen blik op de wereld te verruimen. Ze is kruidenvrouw, zieneres, vogelaar ineen. En ze is een vrouw die al bijna te ver is om de liefde te vinden, ze is al halverwege twintig. Maar daar is ie dan: plots staat de nieuwe leraar van de buurtkinderen voor haar neus. William heet hij en van meet af aan toont hij hevige interesse in Agnes. Hun liefde wordt van alle kanten afgeraden maar blijkt niet te stoppen.

Al snel starten ze een gezin - zware bevallingen incluis- maar al snel blijkt dat William niet per se voor het natuurleven bestemd is. Hij trekt met enige regelmaat naar Londen waar hij werkt aan het opzetten van zijn eigen theater, waarvoor hij bovendien nog eens zelf alle teksten schrijft. Als hij dan weer terug is in Stratford-upon-Avon verwent hij zijn kinderen uiteraard. Zijn speciale aandacht gaat daarbij uit naar zijn zoontje Hamnet, die hij de opdracht geeft om voor zijn zusjes en zijn moeder te zorgen wanneer papa in London de toneeldichter uithangt. Hamnet neemt dat serieus, heel serieus. De idylle kan alleen nog maar verstoord worden door invloeden van buitenaf. Daar hoef ik maar één ding over te zeggen: 16e eeuw, de pest trekt nog immer over de wereld, geen stad of land blijft daarbij gespaard. Dus waarom zouden wij denken dat het gezin Shakespeare er ongeschonden vanaf komt?

Met: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Max Richter/Laurence Dangel - On the nature of daylight

The Dry (aka Jane Harper's The Dry) - Robert Connolly

The Dry op IMDb (6,8)
 The Dry op Moviemeter (3,25)

The Dry op Wikipedia

Vergadering gisteravond ging plots niet door dus werden de plannen veranderd. Niet alleen die van mij maar ook die van mijn vrouw. Haar "serie-avond" werd dus ingeruild voor een avondje filmkijken met manlief. En wel dusdanig dat we er meteen twee uit één reeks keken. Met de blik op de Australische natuur én de blik op acteur Eric Bana pakten we twee boekverfilmingen van schrijfster Jane Harper mee. Te beginnen met deze.

Voor de uitvaart van een jeugdvriend keert officer Aaron Falk na twee decennia terug in zijn geboorteplaats Kiewarra. Dat valt hem niet licht: niet alleen wordt de overleden vriend verdacht van het ombrengen van zijn vrouw en kind (waarna hij de hand aan zichzelf sloeg), ook brengt deze hereniging met zich mee dat de dood van een gemeenschappelijke vriendin wordt opgerakeld: Aaron werd destijds met de dood van het meisje in verband gebracht omdat hij op de dag van haar overlijden een afspraak met het meisje had. 
De lokale bevolking is daarmee behoorlijk tegen Aaron gekant, er zijn slechts een paar mensen die hem dulden. Aaron wil zichzelf van blaam zuiveren en duikt opnieuw in de situatie van de vier vrienden van destijds. Terwijl het land zucht onder enorme droogte en immer uitblijvende regen gaat Aaron terug naar de restanten van de toenmalige rivier waar het meisje destijds gevonden werd.

Met: Eric Bana, Genevieve o'Reilly, Keir o'Donnell, John Polson, Matt Nable

FIN - song : The Church - Under the milky way  

About dry grasses (aka Kuru Otlar Ustüne/ Les Herbes Sèches) - Nure Bilge Cilan

About Dry Grasses op IMDb (7,7)
 About dry grasses op Moviemeter (3,51)

About Dry Grasses op Wikipedia

Natuurlijk, als kijker hoef je niet zoveel af te zien als de hoofdpersonen in de film, maar 3u17m kijken naar de trage doch indringende films van bejubeld regisseur Nure Bilge Cilan is toch best een inspanning. Het is vechten om de aandacht erbij te houden: veel van de dialogen lijken nergens toe te leiden of ergens over te gaan, voor het gevoel had het een stuk korter gekund. Achteraf snap je het echter ook wel weer: het tempo van de film is een getrouwe weergave van het harde bestaan van de hoofdpersonen op het Oost-Turkse platteland. 

En met Oost-Turks bedoel ik dan ook echt het uiterste oosten: we gaan naar het onherbergzame deel van het land, naar Kurdistan, waar de winters meedogenloos zijn en de seizoenen eindeloos op zich laten wachten. Leraar Samet vindt dat hij er zijn tijd verdoet, liever verhuisde hij naar het swingende Istanbul. Zover is het nog niet, hij zal eerst nog weer een jaargang les moeten geven op zijn archaïsche plattelandsschool. 
Alles lijkt te kabbelen, Samet wisselt de lesdagen af met drankgelagen met collega's of met foto-wandeltochten in de onherbergzame gebieden in de buurt. Maar dan worden hij en een collega bij de schooldirecteur geroepen: er is een aanklacht tegen hen ingediend wegens 'grensoverschrijdend gedrag'. Hoewel ze zich beiden van geen kwaad bewust zijn, weet Samet direct uit welke hoek dit vandaan komt. Het is over en uit met zijn communicatieve manier van lesgeven, alles wordt directief en onpersoonlijk. Alleen zo weet hij afstand te houden van zijn klas en vooral van zijn voormalige favoriete leerlinge Sevim. Het wordt overleven of opgeven.

Met: Deniz Celiloglu, Merve Dizdar, Musab Ekici, Ece Bagci

A Small Fortune - Adam Perry

A Small Fortune op IMDb (5,3)
 A Small Fortune op Moviemeter (2,67)

Kleine Canadese film, ik had er nog niet van gehoord. Werd ergens geafficheerd als "small gem" maar ik kon het sieraad er niet aan af zien. Fraaie landschapsbeelden hoor, dat zeker, maar het spel was me net effe te amateuristisch om me in te pakken.

Kevin is slechts een kleine krabbelaar. Op het Canadese eilandje waar hij de kost verdient, is de leegloop al een tijdje aan de gang. Ondanks grote pressie van zijn zwangere vrouw Sam weigert Kevin naar Alberta te vertrekken, in die provincie zouden ze veel simpeler een bestaan op kunnen bouwen voor hun nieuw gevormde gezin. Kevin ziet juist mogelijkheden: nu bijna iedereen vertrokken is, blijft er voor hem een groter stuk van de koek over. Hij is een mosvisser: het aangespoelde zeemos raapt hij om het vervolgens te verkopen aan een handelaar die er aas en voer van maakt. Hard werken voor een veel te kleine marge, dus.
Alles verandert wanneer Kevin een tas met bankbiljetten vindt op het strand. Hij twijfelt tussen naar de politie gaan of zelf houden: gezien bovenstaande beschrijving snappen wij dat hij voor het laatste kiest.
Maar als er vervolgens eerst een onbemande boot én uiteindelijk ook het lichaam van een drenkeling aanspoelen, ziet Kevin daarin al snel het verband. Hij moet dus zorgen dat hij van die boot en dat lichaam afkomt. Kevin moet vervolgens laveren tussen zijn vrouw, de politie en iemand die op het eiland afkomt omdat hij op zoek is naar 2 (twee!) tassen met geld. Trubbels!

Met: Stephen Oates, Liane Balaban, Andrea Bang, Joel Thomas Hynes, Matt Cooke

Kalf - Dirkje Duwel

Kalf op IMDb (7,1)
 Kalf op Moviemeter (2,62)

Beste van de drie korte films die ik gisteren zag. Beetje flauw om te zeggen, maar "Kalf" is een film met kop en staart. Een ingetogen boerendrama zoals we er wel meer hebben gezien, maar wel eentje met een sterke zeggingskracht. Dat is dan waarschijnlijk de kracht van kortfilms: omdat er zo weinig tijd is, moet het verhaal glashelder en kernachtig worden verteld. Dat is deze filmacademiestudente uitstekend gelukt!

Oskar (zo heet ie officieel, maar in deze film wordt hij door zijn ouders steeds heel toepasselijk "Os" genoemd) heeft er lang over nagedacht, maar vanavond brengt hij het aarzelend ter sprake. Terwijl ze aan de avondmaaltijd zitten, meldt hij zijn ouders onomwonden: ik ga het niet doen! Hij gaat níét de boerderij van zijn ouders overnemen. Een ferme teleurstelling voor de boer en boerin, die de volgende dag meteen een en ander in werking zetten. Oskar weet weliswaar dat hij het juiste doet, maar hij bespeurt plotseling een grote afstand tot zijn ouders die er hiervoor niet was. De communicatie lijkt stilgevallen, het gezin loopt plots op eieren. Hoe leg je dat weer bij?

Met: David Wristers, Hein van der Heijden, Margo Dames

FIN - song : Stijn Valentijn Grull & Skiff - Didn't know

L'envol (aka Scarlet) - Pietro Marcello

L'envol op IMDb (6,6)
 L'envol op Moviemeter (3,48)

L'envol in de Filmkrant

Fijn dromerig pastoraal niemendalletje dat de wereld niet geschokt heeft maar dat zich toch best fijn anderhalf-uur-gezelschap toont. Tikkeltje magisch denken, plagerige pesterijen tegenover onvoorwaardelijke liefde, beurtelings noeste werkers en zachte schoonheden in de hoofdrol. Goed te doen dus, deze.

Raphael komt aansjokken bij de boerderij van madame Adeline. Hij is lang weggeweest vanwege de Eerste Wereldoorlog en komt nu beschadigd aan bij het adres waar hij zijn vrouw verwacht aan te treffen. Zij blijkt overleden, maar madame Adeline vertelt hem wel dat de daar aanwezige baby zijn dochter Juliette is. Rauwe bonk Raphael smelt en gaat - in al zijn onhandigheid- de zorg voor het meisje op zich nemen. Hij zoekt werk, al blijkt dat in het dorp lastig te zijn omdat de grootste werkgever gewelddadig is geweest in de richting van Raphael's vrouw. Als Raphael iets later weigert om de man te helpen als die in nood verkeert, is zijn lot getekend: het dorp kiest vóór de werkgever en daarmee tégen Raphael. En daarmee ook tegen de onschuldige Juliette.

Juliette groeit op, ze heeft het lastig: ze valt buiten de groep, ze heeft eigenlijk alleen haar vader en madame Adeline. Toch blijft ze dapper haar eigen weg kiezen, ze wordt een mooie volwassen vrouw en droomt over een toekomst ver weg. Die toekomst, die blijkt uit de lucht te komen vallen.

Met: Raphaël Thiéry, Juliette Jouan, Noémie Lvovsky, Louis Garrel, Yolande Moreau

FIN - song : Gabriel Jared/ Juliette Jouan - Hirondelle

Rietland (aka Reedland) - Sven Bresser

Rietland op IMDb (7,0)
 Rietland op Moviemeter (3,67)

Rietland op Wikipedia

Of t wat gaat worden, weet ik niet. Maar het is natuurlijk wel heel speciaal dat dit - een uitermate Hollandse beleving - de Nederlandse inzending naar de Oscars gaat worden. Ben heel benieuwd of the Academy er tegen kan: al dat zwijgzame, die overdosis natuurbeelden en dan ook nog eens een verhaal waar je zelf wat invulling aan moet geven. Daar tegenover staat natuurlijk dat de wereldcinema vaak al net zo ver, zo niet verder gaat in het testen van de kijker. We hebben huilende kamelen gezien, zwoegende en landarbeiders hun akkertjes, hun steppe en hun woestijngrond zien bewerken. Dat is dan ook waar ik zelf deze film zou plaatsen: het is wereldcinema, dit keer toevallig met beelden die ik herken, maar dat hoeft voor andere werelddelen natuurlijk niet te gelden. Tenslotte: de film is niet een natuurdocumentaire over een zwoegende boer. Nee, het is ook een moordmysterie, een verhaal over overleven in een tanende economie en uiteindelijk ook nog eens een lieflijk familieverhaal. Hoe traag gefilmd ook, die combinatie geeft de film een prachtige dynamiek. Een dynamiek die bovendien ook nog eens prachtig in beeld gebracht is. Verwen jezelf, onderga deze film.

Na deze lange inleiding kan alleen nog maar een korte filmbeschrijving volgen. Welnu: Johan is rietsnijder. een bijna uitgestorven beroep dat in het oosten van ons land echter nog rendabel lijkt te zijn. Net aan rendabel, trouwens, want Johan blijkt steeds minder betaald te krijgen voor zijn keurig opgepakte rietschoven: China verziekt de markt waardoor mensen vaker kiezen voor minder duurzame producten, het is in de wereld van rieten daken en schuttingen al niet anders. Misschien moet Johan vernieuwen, misschien moet hij aan de apparatuur ipv te volharden met zijn snijmes.
Johan's rituele leventje (sorry voor de woordspeling) wordt plots ruw verstoord als hij op zijn eigen rietlanden een lichaam vindt: overduidelijk een misbruikte vrouw. Hij waarschuwt natuurlijk direct de politie maar blijkt - na het uitblijven van resultaat- toch ook zijn eigen onderzoek te doen. Aanvankelijk verdenkt men namelijk de Troeters (ofte wel de bewoners aan de overkant van de rivier) maar Johan heeft daar zo zijn eigen gedachten over, helemaal als hij op het lange pad naar zijn boerderij een motor hoort rijden. Misschien is het wel de motor die de sporen op zijn land achterliet. Terwijl hij zijn logerende kleindochter onwetend wil houden van het kwaad in de wereld, stapt hij toch over de grenzen van zijn erf.

Met: Gerrit Knobbe, Loïs Reinders, Anna Loeffen

FIN - song : Liesbeth List - Een grijze lente

Gezien in : Cinema Oostereiland

Sorry, Baby - Eva Victor

Sorry, Baby op IMDb (7,2)
 Sorry, Baby op Moviemeter (3,24)

Sorry, Baby op Wikipedia

Verdienstelijk speelfilmdebuut van de Amerikaanse Eva Victor die naar verluidt aanvankelijk naam maakte met olijke filmpjes op diverse social media voordat ze de stap naar het grote doek maakte. Ze maakte een film die ongetwijfeld zeer ambivalente gevoelens zal oproepen: hoewel continu doordrenkt van welhaast absurdistische humor pakt de film tegelijkertijd een heftig maatschappelijk onderwerp bij de lurven. Het werkte bij mij, maar ik weet niet of elke kijker het zo zal ervaren. Je moet sowieso een beetje van het Sundance-sfeertje houden, je moet wel tegen arthouse kunnen. Niet voor iedereen weggelegd, derhalve.

De regisseuse pakt zelf de hoofdrol. Ze is Agnes, een hyperslimme literatuurstudent die behoudend denkt en leeft. Ze staat niet al te lang stil bij wat de toekomst zal brengen omdat ze zichzelf simpelweg niet als oud en wijs kan voorstellen. Terwijl haar oude studiegenoten wegtrekken naar grote steden blijft zij in haar ijzige omgeving leven, bijna solitair leven zelfs. Af en toe seks met de buurman, die snel toehapt op haar wonderlijke verzoeken.

Haar hartsvriendin en voormalig huisgenote Lydie is verhuisd naar de grote stad maar komt regelmatig bezorgd langs om te kijken of het allemaal wel gaat met Agnes. Pas gaandeweg de film zien we waar haar zorgen vandaan komen: de briljante studente Agnes blijkt te zijn aangerand door haar destijds favoriete leraar. Welke stappen ze daarna ook zet, dat misdrijf blijft voor altijd haar wegen bepalen, ze komt er nauwelijks van los.

Met: Eva Victor, Naomie Ackie, Louis Cancelmi, Kelly McCormack, Lucas Hedges, John Carrol Lynch

FIN - song : Lia Ouyang Rusli - Sorry, Baby- Piano

Gezien in : Cinema Oostereiland

Jane Eyre- Cary Joji Fukunaga

Jane Eyre op IMDb (7,3)
 Jane Eyre op Moviemeter (3,35)

Jane Eyre op Wikipedia

Iets meer dan 30 jaar geleden bezocht ik tijdens een sportreisje (ja, ik heb hóóg gevoetbald. Hoog in de Engelse heuvels in ieder geval) de Haworth Parsonage. Dat is de beklemmende pastorie waar dominee Brönte zijn vak uitoefende en waar zijn drie dochters elk hun eigen monumentale literaire werken schreven. Mogelijk is dat bezoek een van de redenen dat ik altijd een enorme aantrekkingskracht voel als er weer eens een verfilming van een van die grote Britse standaardwerken voorbij komt (of een film óver de Bröntes, die pak ik natuurlijk ook mee). De weidse landschappen, de verstikkende sociaal-maatschappelijke regels, de onvervalst romantische ondertoon: de boeken zijn onverwoestbaar, onslijtbaar. 
Ik herzag de 2011-verfilming, met sterke rollen van Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell en natuurlijk met de immer innemende Judi Dench. Erg fijn weer. 
Mijn recensie, destijds nog op heel andere wijze geschreven, stamt uit datzelfde jaar: 
BEGT-recensie Jane Eyre (2011)

FIN - song : Dario Marianelli/Jack Liebeck- My Edward and I

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

Three kilometres to the end of the world (aka Trei kilometri pana la capitul lumii) - Emmanuel Parvu

Three Kilometres to the End of the World op IMDb (7,0)
 Three Kilometres to the End of the World (3,50)

Three Kilometres to the end of the world op Wikipedia

Voorpremière-avond weer gisteren, wat is dat toch een fijn fenomeen. Geen voorfilmpjes, geen reclame, gewoon op tijd de film instarten en na afloop een waarderingscijfer geven middels een scheurkaartje. De organisatie kan daarmee onderzoeken hoe de film het zal gaan doen, of het een publieksfilm is of juist een voor een beperkt publiek. In dit geval het laatste: het was niet heel druk maar wie er was, zag een zeer sterke en vooral indringende film. 

Adi woont al een tijdje in de grote stad omdat daar het voortgezet onderwijs is gevestigd waarmee zijn ouders hem hopen voor te bereiden op een baan bij de marine. Het is nu echter zomervakantie dus is Adi terug in het doodstille dorpje in dat eenzame rivierdeltagebied waar hij opgroeide. 

Adi is anders en loopt dat lelijk op: zijn vader treft hem op een avond stevig gewond op zijn kamer aan. zijn zoon is mishandeld, heftig in elkaar geslagen door - dan nog - onbekenden. Vader start direct de zorg voor zijn zoon: hij stapt naar de politie en doet aangifte. Al snel blijkt dat de politie niet zo happig is op een onderzoek de commandant staat aan de vooravond van zijn pensioen en wil geen gedoe. Dat blijkt echter niet de voornaamste reden om het onder de pet te willen houden. Adi blijkt namelijk het slachtoffer van heftig homogeweld, als dat uitkomt zullen zowel slachtoffer als daders geen normaal leven meer hebben in het strenge dorpje. De ouders verstrakken: hun zoon, homoseksueel? Dat kunnen ze zelf al niet aan, laat staan hun omgeving. De kerk wordt erbij gehaald en niet zo'n beetje. Als Adi zich voordien al eenzaam en alleen voelde, dan blijkt dat pas het begin te zijn. Een wereld van verhulling en onbegrip ontvouwt zich.

Een waarschuwende film, deze Roemeense parel. Overal in de wereld zien we de verworven rechten van gelijkheid en waardigheid in de knel komen. Het land waar deze filmparel vandaan komt, stemde zich deze week min of meer terug naar de Ceaucescu-tijd. Het stemt niet vrolijk, het is eng.

Met: Ciprian Chiujdea, Bogdan Dumitrache, Laura Vasilu, Valeriu Andriuta

FIN - song : Daniel Gyorfi & Bobi - Fata din tramvai

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Salt Path- Marianne Elliott

The Salt Path op IMDb (7,3)
 The Salt Path op Moviemeter (3,50)

The Salt Path op Wikipedia

Opvallend veel seniore mensen in de zaal gisteravond, de jongeren waren in de minderheid. Dat zal ongetwijfeld door het onderwerp komen: wandelen (hiken, zo u wilt) is een ontspannende bezigheid voor oudere mensen. Niet voor niets worden LAW's als Pieterpad of De Camino voornamelijk belopen door mensen die in iederr geval de 50 al gepasseerd zijn. Deze op waarheid gebaseerde film geeft daar overigens ook een aantal redenen voor aan: wandelen kost tijd, wandelen werkt reinigend voor de geest en wandelen geeft je de opdracht naar het binnenste van jezelf te kijken. Hoever wil je gaan, letterlijk en figuurlijk?

In deze film gaan de hoofdpersonen ver, heeeeel ver. En daar is alle reden voor: niet alleen is Moth, de man, zojuist gediagnosticeerd met een chronische en vooral progressieve ziekte (hij zal gaandeweg steeds minder kunnen doen). ook is het stel onlangs door een foute investering huis en haard kwijt geraakt. Gelukkig zitten de kinderen al op de universiteit en zijn ze uithuizig, dat maakt het voor hen iets beter draagbaar. Omdat ze toch geen dak meer hebben en omdat het ziekteproces in een veel te vroeg stadium zit om urgentie te verkrijgen bij het zoeken van een woning nemen ze een radicaal besluit: ze kiezen voor de catharsis. Ze gaan de problemen van zich af wandelen, ze gaan zichzelf confronteren met fysieke én mentale uitdagingen. Het South West Coast Path wordt hun doel: ze willen hem he-le-maal lopen, tot aan het eindpunt op Land's End aan toe. Ga er maar aan staan: Moth loopt moeilijk, ze hebben geen cent te makken en moeten dus tamelijk zelfvoorzienend zijn, het weer werkt niet op alle fronten mee en de tocht verloopt veel trager dan hun inspiratiebronnen aangaven. Kortom: het is de ene confrontatie na de andere. Dat betekent dat je de lichtpuntjes op één hand kunt tellen, maar dat je dan misschien ook wel met die ene hand tevreden kunt zijn. Een les in zelfredzaamheid, een les in wilskracht en een les in liefde.

Met : Gillian Anderson, Jason Isaacs, Hermione Norris

Gezien in : Cinecenter

Vingt Dieux (aka Holy Cow) - Louise Courvoisier

Vingt Dieux op IMDb (7,2)
 Vingt Dieux op Moviemeter (3,30)

Vingt Dieux op Wikipedia

Blijkbaar ging ik met valse verwachtingen de wedstrijd in: na het lezen van de synopsis rekende ik op een mogelijk zoetsappig plattelandsverhaaltje waarin een jongeman zelfstandigheid bereikt na een lastige strijd in een dito tijd. Ik kwam bedrogen uit en hoe fijn bleek dat. Dit was geen feelgood, dit was een rauwe overlevingsfilm waarin de sociale problematiek van het doek spatte. Errug goed, ik voelde me meer dan aangenaam verrast. Achteraf begreep ik pas dat deze film hoog scoorde in het "Un certain regard" programma van het filmfestival van Cannes.

Hij laat zich ervoor lenen op  het dorpsfeest: voor een joelende massa gaat Totone uit de kleren, vervolgens laat hij de drank rijkelijk vloeien. Met een meissie mee naar huis (prestaties nul natuurlijk) en pas vroeg in de ochtend opgepikt door zijn zoekende vader. Die heeft hem nodig in de kaasmakerij: hij runt een armoedig bedrijfje dat met zijn marginale productie amper op kan tegen de grote boerderijen in de streek. Papa verdrinkt zijn zorgen, hetgeen hem na een feestavond fataal wordt: boem zegt de boom. Op dat moment is de nog onwetende Totone op de vlucht voor de wraak van twee broers die hij 0 in de strijd om een meisje- met een fles geslagen heeft.

Nu papa er niet meer is, rust de zorg voor zijn jonge zusje op Totone's schouders. Hij meldt zich voor werk bij de grootste boerderij/kaasmakerij van de streek, de boerderij van ...jawel.. die twee broertjes. Flinke klappen krijgt hij, maar hij beseft dat hij het geld nodig heeft voor de zorg en het overleven. Hij zet dus door, zolang als het gaat. Terwijl om hem heen de inboedel van zijn vader's kleine praktijk verkocht en opgehaald wordt, rusten zijn ogen op de enige achtergebleven kaasmachine. Totone weet dat er een enorme geldprijs wordt uitgeloofd voor degene die de lekkerste streekkaas maakt. Hij wil dat natuurlijk maar ja, hoe kom je aan de benodigde hoeveelheid melk. Direct denkt hij aan de grote en vijandige boerderij, hij moet het slim aanpakken. Charmes in de strijd!

Met : Clement Faveau, Maïwene Barthelemy, Luna Garret, Mathis Bernard

FIN - song : Linda Courvoisier - Generique

Gezien in : Cinema Oostereiland