Emilia Pérez - Jacques Audiard

Emilia Perez op IMDb (6,2)
 Emilia Pérez op Moviemeter (3,34)

Dit is een lastige, hoor. Beladen met nominaties ging deze film 2025 in, de eerste zijn al verzilverd. Duidelijk een lieveling van pers en filmcritici, maar de publiekswaardering op de moviesites laat dat nog niet zo zien. Over een paar jaar nog maar eens kijken hoe deze film voor de eeuwigheid beoordeeld gaat worden. Hoe dan ook, na enige tijd er tegenaan te hebben gehikt, huurden we gisteravond deze. En ja, ik snap de aarzelingen over het te pas en vooral te onpas in zingen uit te barsten, maar echt waar: het verhaal is sterk, het sleurt je mee in een achtbaan van emoties. En dat is een sterke prestatie van gelauwerd regisseur Audiard. 

Ambitie drijft de jonge advocate Rita tot grote hoogten. Hoewel ze daarbij soms tegen haar principes in moet gaan, bereikt ze voor de grootste criminelen van het land met regelmaat vrijspraak of lagere straffen. Dat valt op. In ieder geval bij de levensgevaarlijke misdager Manitas la Monte. Na weer een succesvolle zaak benadert hij haar en regelt een geheime ontmoeting. Hij belooft Rita een rijke vrouw te maken die nooit meer hoeft te werken, als ze maar het pad plaveit voor zijn geheime plan. Een plan waar zelfs zijn gezin niets van weet. 

Eerst moet Rita dat gezin in veiligheid brengen: naar het buitenland, nieuwe identiteit erbij en een vers anoniem bestaan opbouwen daar. Daarna begint het echte werk voor Rita pas: ze moet Manitas niet alleen aan een nieuwe identiteit helpen, maar ook aan een nieuw wezen. Manitas voelt zich - in weerwil van zijn masculiene gruwelgedrag- al zijn hele leven een vrouw en wil een volledige transformatie. Chirurgie, hormoonbehandelingen, the whole shebang. Pas dan kan hij - onder zijn nieuwe naam Emilia Perez - zijn leven een wending geven. Zij wil weg van zijn misdaad, zij wil veiligheid voor zijn gezin en wil een goed mens zijn. Die kans krijgt ze als ze geconfronteerd wordt met familie van zijn vroegere slachtoffers. Rita moet vol aan de bak, Emilia heeft ambitieuze plannen: werken aan een wonder.

Met : Zoe Saldana, Karla Sofia Gascon, Selena Gomez, Adriana Paz, 

FIN - song : Adriana Paz & Mexican choir- Las damas que pasan

Gezien in: Pathé Thuis.

Nine - Rob Marshall

Nine op IMDb (5,8)
 Nine op Moviemeter (2,55)

Als ik al iemand anders had willen zijn in dit leven, dan is dat misschien wel Daniel-Day Lewis. M.i. de beste acteur van zijn tijd, een charismatische man met een vleugje mysterie om zich heen. Het verbaast me daarom dat ik van het bestaan van deze filmtitel helemaal niets af wist. Of misschien ook weer niet, want als ik vooraf geweten had dat dit een halve musical betreft, dan had ik m misschien nooit op "play" gezet. Hoe dan ook, nu wel gezien: DDL altijd +1 en je krijgt er hier nog eens gratis een dikke sterrencast bij.

We gaan naar Cinecitta, de filmstudio's in Rome. Filmregisseur Guido Contini (in mijn ogen behoorlijk gemodelleerd naar grootmeester Fellini) worstelt met zijn nieuwe productie. Hij wordt vereerd als de grootste regisseur van zijn tijd, maar zijn laatste twee titels deden het niet goed. Contini lijdt aan ideeënarmoede, hij weet niet meer wat hij nog kan doen om een goed verhaal te vertellen. De persconferenties komen er aan, de wonderschone actrices zijn al gecontracteerd, de crew staat te wachten op orders. Maar die komen niet, Contini heeft simpelweg nog geen script. 

Hij is moe, voelt zich ziek en slaat continu op de vlucht. Op de vlucht voor zijn team, maar zeer zeker ook voor zijn vrouw, die hem terecht verwijt dat hij affaires met zijn hoofdrolspeelsters heeft (en vooral: dat hij die aanhoudt). De prachtige Carla probeert hem met dramatisch gedrag te verleiden voor hem te kiezen, zijn steractrice Claudia Jensen ondergaat spottend zijn toenaderingen maar hapt nimmer toe. Contini zit aan alle kanten klem, terwijl de producenten nu toch echt actie verwachten van hun duurbetaalde regisseur.

Met : Daniel Day-Lewis, Marion Cotillard, Penelope Cruz, Nicole Kidman , Judi Dench, Sophia Loren, Kate Hudson , Fergie

FIN - song : Kate Hudson - Cinema Italiano

Meat Loaf : In and Out of Hell - Matt O'Casey

Meat Loaf in and out of hell op IMDb (7,7)
 Meat Loaf In and Out of Hell op Moviemeter (3,11)

Mijn vader vond hem duivels, vooral vanwege zijn krachtige uithaal in het titelnummer van zijn doorbraaklp "Bat out of hell" . Hoewel ik zelf op het randje zat van afscheid nemen van gezwollen jaren 70 muziek om over te stappen naar punk en new wave had ik deze lp wel gekocht. Want het was de "Tommy" of de "Quadrophenia" van mijn generatie. Het was rock, het was opera, het was musical. Ben de plaat altijd blijven draaien, met steeds grotere tussenpozen weliswaar, maar nog steeds val ik voor die majestueuze titelsong. En inderdaad, de grote hit is me altijd blijven achtervolgen in die ruim 30 jaar dat ik her en der als dj achter de speler sta. Altijd een dansvloersucces, hoe irritant bij vlagen ook. 

Deze docu geeft - zo kort na zijn overlijden - meer duiding over de vorming van het fenomeen Meat Loaf, die als Marvin Lee Aday in zuidelijke staat Texas geboren werd. Marvin Lee, ML dus, u voelt het al aankomen. Hij was een te dik jongetje die vanwege een agressieve en alcoholistische vader werd gevormd als moederskindje. Hij compenseerde zijn fysieke problemen door een stoere presentatie in zang en theater, waardoor hij zich al snel thuis voelde op het podium. 

Nadat vader hem weer eens slaag had gegeven en voor ML de maat vol was, stapte hij op het vliegtuig naar Los Angeles, alwaar hij werk zocht in de musicalbranche. Een rolletje in "Hair" leidde naar een grotere rol in "The Rocky Horror Show" waarin hij zijn (bij)naam vestigde. Een ontmoeting met componist Jim Steinman deed de rest. De eerste contouren van het manifeste "Bat out of hell" werden geboren, meneer Aday beklom het podium om er vervolgens nooit meer af te gaan. 

Bij vlagen ontroerend, soms onthullend. Prima documentaire. 

tick, tick...BOOM! - Lin-Manuel Miranda

tick tick...BOOM! op IMDb (7,7)

tick, tick...BOOM! op Moviemeter (3,16)

Dit soort films zijn de hel voor mij. Als recensent tenminste, begrijp me niet verkeerd. Ik heb te weinig met musical, doorgaans vind ik het een zeer onnatuurlijke en onlogische kunstvorm. Ik zou deze film dan ook heel makkelijk terzijde hebben kunnen schuiven, maar dat zou niet geheel eerlijk zijn. Ja, het is een musical (óver het maken van musicals zelfs) maar het is ook een soort speelfilm. En het acteerwerk van de wonderlijke Andrew Garfield is dermate geloofwaardig dat het toch op een bepaalde manier aanstekelijk werkt. Ik heb het dus gewoon tot het eind uitgezeten en heb me gericht op het drama dat zich voltrekt, daarmee de kitscherige liedjes terzijde schuivend. Dan werkt het. Voor mij.

New York, 1990. Jonathan Larson heeft haast. Over iets meer dan een week wordt hij 30 en hij loopt vreselijk achter op eerdere succesvolle musicalschrijvers, die soms al op hun 27e voor het eerst op Broadway belandden. Het is in meerdere opzichten de week van de waarheid voor Jonathan: behalve die leeftijdsmijlpaal heeft ie de alles beslissende workshop voor zijn eerste musical op de agenda. En die musical is nog niet af. Bovendien wil zijn geduldige vriendin Susan van hem een antwoord op de vraag of zij die kansrijke baan moet aannemen, een stap die haar ver buiten Manhattan zou brengen en de vraag is of Jonathan daartoe bereid is. Tenslotte geldt voor twee van Jonathan's intieme vrienden dat ze juist deze week te horen krijgen hoe serieus ze hun HIV-diagnose moeten nemen. 

Hoewel de film op waarheid is gebaseerd, moet het wel zo zijn dat die waarheid hier enigszins geweld wordt aangedaan. Zoveel drama is iets teveel voor een mensenleven, laat staan voor een mensenweek. Jonathan blijft echter blijmoedig werken aan de goede uitkomst van zijn eerste musical. Er moet nog een lied worden geschreven, een lied dat het omslagpunt moet vormen in de musical. Menig ander gooit het bijltje erbij neer in zo'n situatie, maar Larson heeft maar één doel voor ogen: Broadway is dichtbij, dat gaat ie nu niet meer laten glippen. 

Met : Andrew Garfield, Alexandra Shipp, Robin de Jesus, Vanessa Hudgens

FIN - song : Andrew Garfield - Louder Than Words

FIN - song : Jazmine Sullivan - Come to your senses

Across the universe - Julie Taymor

Across the universe op IMDb (7,3)

Across the universe op Moviemeter (3,25)
 
Na een jaar ruimt mijn harddisk de opgenomen films op. Soms begin ik dus bewust bij de oudste, eens kijken waarom ik op "klik" drukte en nog niet keek. Bij deze is het antwoord daarop vrij simpel: een musical. Daar ben ik niet van. Maar uiteraard wil ik mezelf blijven trainen om quizmateriaal te bekijken, dan hoef ik de film nog niet goed te vinden. 

Deze film heeft twee pluspunten: hij speelt in de roerige jaren zestig én is volledig gescript op de teksten van Beatles-liedjes. In geen enkele andere film spelen immers hoofdrolspelers met de opvallende reeks voornamen Jude, Lucy, Sadie, Jo-jo, Prudence en komt er ook nog eens een Mr Kite voorbij. Zodra een personage wordt geïntroduceerd in de film ga je er zelf alvast het liedje bij memoreren. Dat maakt de film onderhoudend en om die reden eigenlijk alleen maar interessant voor kenners van het Fab Four-repertoire. Ik kan dat.

Jude is een jongeman die in de haven van Liverpool werkt, maar plotseling zijn baan eraan geeft om naar Amerika te trekken. Daar zoekt hij de man op die zijn moeder in de Tweede Wereldoorlog moeder maakte, om daarna direct naar zijn vaderland terug te reizen. Jude vindt aansluiting bij een studentikoze groep levensgenieters, raakt bevriend met Max en diens zus Lucy. Lucy's vriend komt om in de Vietnam-oorlog en pas na enige tijd laat ze zich troosten door Jude. Verkering! 

Jude probeert werk te vinden als tekenaar/ontwerper, Lucy wordt vredesactiviste en huisbaas Sadie wordt succesvol zangeres. Maar niets gaat zonder slag of stoot. 

Met : Evan Rachel Wood, Jim Sturgess , Joe Anderson, Dana Fuchs

 FIN - song : Bono - Lucy in the sky with diamonds

Blinded by the light - Gurinder Chadha

Blinded by the Light op IMDb (7,0)
Het was even slikken, maar als je door dat mierzoete kitscherige laagje heen bent, blijft er een reuzeleuke film over. Net als bij "Rocketman" overkwam het mij dat ik afknapte op de musical-aanpak die terloops door de film heen zit gelardeerd. Ik ben daar niet zo van, ik vind het storend en het haalt me weg van de realiteit. Het zal tijdgeest zijn, maar ik vind het afdoen aan het vertellen van het filmverhaal. Want daar is helemaal niets mis mee, de intentie van feelgood wordt kundig overgebracht aan de kijker. Al met al wel een goede voldoende voor mij, maar het had veel beter gekund. (En ik besef terdege dat er veel mensen zijn die dat collectieve zingen en dansen juist geweldig vinden.)

Javed beleeft een ongelukkige jeugd. Zijn Pakistaanse afkomst is niet zozeer het probleem, het probleem is dat ie eigenlijk veel liever Brits wil zijn en dan ook nog eens veel liever in een meer wereldse stad dan het Luton waarin hij opgroeit. Hij trekt veel op met zijn oerBritse vriend Matt, die al een stuk verder is dan hij met het pad van meisjes en feestjes. De autoritaire opvoeding door zijn vader zorgt ervoor dat Javed niets proeft van die leuke dingen die jongens van zijn leeftijd moeten proeven. De adolescent schrijft zijn problemen van zich af: gedichten en songteksten in overvloed.
Op het moment dat alles tegen lijkt te zitten, is daar plots een lichtpuntje: zijn schoolvriend Roops leent hem twee muziekcassettes: beiden van de Amerikaanse zangert Bruce Springsteen.
De luiken slaan open, de wereld wordt verlicht: in de teksten van the Boss herkent Javed de strijd van de kleine jonge man, zoals hij die zelf voert. Er trekt een golf van zelfverzekerdheid over hem heen: hij durft, hij staat op, hij rebelleert (bescheiden hoor) en hij stort zich nog meer op zijn schrijven. Immers: zijn woorden vormen zijn enige way out: alleen door daarin verder te gaan, zal hij de stadsgrenzen van Luton ooit kunnen overschrijden.
Samen met vriendinnetje Eliza bouwt hij aan nieuwe inzichten en uitzichten: met respect voor zijn achtergrond, met respect voor de wereld die wacht maar vooral: met respect voor Bruce Springsteen.

Met : Viveik Kaira, Aaron Pagura, Nell Williams, Kulvinder Ghir. Hayley Atwell

Mamma Mia! Here we go again - Ol Parker

Mamma mia! Here we go again op IMDb (6,8)
Natuurlijk is dit geen hoogstaande cinema, natuurlijk gaat dit geen Oscars winnen. Maar publiekslievelingen zijn het wel, de film deed het aardig goed in de bioscoop. De verrassing van het eerste deel is er wel van af, het lijkt eerder op een poging de formule nog een keer op te pakken, maar het is wel feelgood zoals feelgood moet zijn. En die liedjes, daar valt natuurlijk niet aan te tornen.


We zijn vijf jaar verder, Donna is overleden en dochter Sophie staat op het punt om het levenswerk van haar moeder een vervolg te geven. De verbouwing van het hotel is klaar , de heropening is aanstaande. Maar dan is er plots die storm, die terrassen wegblaast en tamelijk wat schade aanricht. Maar dat is nog niet het ergste: door de storm ligt lucht- en zeeverkeer stil. En dus kunnen de gasten niet komen. Daarbij komt nog dat Sophie's vriendje Sky op het vasteland een baan aangeboden heeft gekregen en dat in overweging neemt. Het zit haar niet mee.
Dwars door deze dramatische verhaallijn heeft zien we hoe de joyeuze Donna destijds eigenlijk op het eiland terecht is gekomen en waarom ze is blijven hangen. Op zoek naar zichzelf trekt ze naar Europa, verslindt in korte tijd een drietal mannen (ja precies, de drie vaders uit het eerste deel) en besluit uiteindelijk niet meer terug te gaan naar Amerika en haar toekomst op het eiland op te bouwen.
Dit deel is veruit het aantrekkelijkste deel, wat vooral te danken is aan de "ravishing act" van Lily James. Waar ze in veel eerdere films wat bedeesde bibliothecaresse-dames speelde, is ze hier een levenslustige vamp die werkelijk iedereen aan haar voeten krijgt. Ontwapenend lichtpuntje in de film , zij is.
Uiteraard zijn de liedjes van Andersson en Ulvaeus (beiden in een kleine cameo verstopt, overigens) de onbetwiste hoofdrolspelers, het complete script is er naartoe geschreven. En daar wordt niemand slechter van, een avondje Abba-liedjes luisteren.

Met : Lily James, Amanda Seyfried, Colin Firth, Stellan Skarsgard, Pierce Brosnan, Dominic Cooper

La La Land - Damien Chazelle

La La Land op IMDb (8,2)
Het is dan tóch gebeurd. Eindelijk de grote feelgoodfilm van vorig jaar gezien. Tijdens de roulatie-periode had ik hem laten passeren, denkende dat het niet helemaal voor mij gemaakt was. Het afgelopen jaar ben ik er meermaals op gewezen dat dat misschien wel een misvatting was: 'ga m nou maar gewoon kijken, je zult zien dat het je verrast". De film draait nu op Film1 dus ik ging het proberen.
Aan de ene kant ben ik blij dat ik mijn intuïtieve filmkeuze niet voor niets heb. Het is voor mij niet de film waar ik destijds hardrennend naar toe had gemoeten. De brede waardering en de Oscarregen maken natuurlijk dat het geen kwaad kan als ik hem wél gezien heb, al is het maar om mee te praten. Verder doet de film mij niet zoveel als ie bij anderen doet. Hou me ten goede, het is allemaal niet slecht. Het is doorgaans behoorlijk vrolijk en visueel is het heel niet vervelend. Maar toch wringt het bij mij: het onnatuurlijke gevoel van twee mensen die tegen elkaar een dialoog staan te zingen. Dat blijft voor mij een moeilijk begaanbaar gebied. Mijn aandacht verslapt en de vele moeite van regisseur en acteurs sijpelt bij mij met mijn aandacht weg. Dat is míjn makke, dat snap ik. Ik weet dat hier miljoenen mensen van genoten hebben. Dat is fijn.

Na een reeks toevallige ontmoetingen botsen Mia en Seb dan uiteindelijk toch tegen elkaar aan. Tegengestelde karakters maar ze hebben ook iets gemeenschappelijks: ze hebben allebei een toekomstdroom waarvoor ze bereid zijn veel opzij te gooien. Dat blijkt. Ze krijgen een relatie , de relatie verdiept en ze raken zeer aan elkaar gehecht. Maar voor allebei blijft er iets knagen: ik zou toch...? Als ze elk voor zich uiteindelijk de kans krijgen hun droom te verwezenlijken, kan het dan ook niet anders of er ontstaat afstand tussen de twee. Eerst letterlijk, elk in een verschillende stad. Maar langzamerhand natuurlijk ook geestelijk. Hunkering naar elkaar verliest het steeds maar weer van de ambitie. Maar u snapt dat ze elkaar later in de film natuurlijk toch weer gaan zien. Ze stellen zichzelf de wezensvraag waarvan ze nu het gelukkigst worden.

Met : Emma Stone, Ryan Gosling