The Incomer - Louis Paxton

The Incomer op IMDb (7,5)
 The Incomer op Moviemeter

The Incomer op Wikipedia

Wel een Wikipedia-pagina maar nog geen waarderingscijfer op Moviemeter. Het tekent de kakelversheid van deze Louis Paxton-film. Gisteren viel een afspraak in de hoofdstad voor mij uit, dus had ik tijd om in het lokale theater de voorpremière mee te pakken. Wist niet precies wat ik ervan kon verwachten maar ik zag de beeltenis van Domhnall Gleeson en ik zag schone natuurbeelden in de trailer dus ik stapte op de fiets. Welnu, niet geheel tevreden naar buiten maar vervelend was het allemaal niet. En het was heerlijk droog in de filmzaal, dat telt natuurlijk ook een beetje mee. De film bleek een modern sprookje met - gelukkig- momenten om te lachen.

Als een vogeltje zo vrij, zo leven broer Sandy en zus Isla op Auk Island, een verlaten eiland buiten de Schotse kust. U ziet het aan de namen van de twee al: ze zijn natuurmensen, ze leven van de vogeljacht en willen met het vasteland niets te maken hebben. Ze zijn de zoveelste generatie maar zijn nu de twee laatste overlevenden. Alle overige bewoners zijn gestorven (al dan niet op het vasteland) of zijn geofferd aan de zee. Immers: de zeewezens eisen zo eens in de zoveel tijd een mensenoffer in ruil voor bescherming tegen The Incomers, de indringers van het vasteland.

Tot die indringers behoort Daniel, al is dat niet geheel vrijwillig. Daniel werkt bij een overheidsdienst waar zijn baas hem de opdracht geeft die idioten van dat eiland te verjagen omdat de staat plannen heeft om er een natuurgebied van te maken. Daniel is ietwat wereldvreemd en niet bij machte tegen zijn baas op te staan. Schoorvoetend accepteert hij derhalve de opdracht, hij wordt met een bootje naar Auk Island gebracht en stapt aan wal. Daar staat hij dan: in zijn eentje overgeleverd aan twee met knuppels bewapende ridders in The Order of the Gull. Hij begint een vermoeden te krijgen dat hij weerstand zal krijgen van de autochtone bevolking: Islander versus Incomer, hoe zal dat aflopen?

Met: Domhnall Gleeson, Gayle Rankin, Grant O'Rourke, Michelle Gomez, Emun Elliott, John Hannah

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Matt Willis - Crash

Il Buco (aka The Hole) - Michelangelo Frammartino

Il Buco op IMDb (6,6)
 Il buco op Moviemeter (2,92)

Il Buco op Wikipedia

De mens heeft altijd omhóóg gekeken: vliegen wilde men al eeuwen, totdat dit begin 19e eeuw opeens met machientjes werd mogelijk gemaakt. Later volgde de wens om de ruimte te verkennen, we zagen er de afgelopen weken weer een sterk voorbeeld van. Maar: net zo goed als men de hoogte in wilde, wilde men ook de diepte in: diepzee, kraters, grotten. Er zijn altijd mensenn die onderduiken om te kijken wat er honderden meters onder de grond voor werelden en materialen bestaan. Dáárover gaat deze zwaar onthaastende film. We reizen terug naar 1961 en gaan ondergronds.

Een groep speleologen in Noord-Italië is wel min of meer klaar met het ontdekken van nieuwe grotten als ze horen dat verderop in Italië nog een grote hoeveelheid mysteries bestaan. Men reist naar Calabrië om daar een expeditie naar de diepte op te zetten. Dat gaat zomaar niet.

Terwijl we bovengronds een stokoude lokale boer volgen die al zijn hele leven lang leeft met de schikking der natuur (en die zich derhalve verwondert over de interesse naar onbekende werelden), zien we de groep laagje voor laagje de diepte verkennen. Destijds slimme technieken worden gebruikt om de onzekere tunnels onder hen te verkennen: vuur, een voetbal, echo-werkingen en tijdmetingen van resonantie. Alles werkt mee in de besluitvorming om al dan niet nog verder te gaan. Spoiler alert: men komt tot 687 meter ondergronds, een diepte die op dat moment (nu 65 jaar geleden) nog slechts in 2 andere grotten op aarde was bereikt.

Met : Antonio Lanza, Claudia Candusso, Mila Costi

Eden - Ron Howard

Eden op IMDb (6,5)
 Eden op Moviemeter (3,22)

Eden op Wikipedia

Had hier best al mooie dingen over gehoord, maar op een of andere manier had ik m nog niet bekeken. En dat terwijl ik de regisseur best hoog heb zitten, heb al aardig wat van hem bekeken. Maar omdat we gisteren toch bijna ingesneeuwd zaten, liepen we even de streamers af om een film uit te kiezen. Daar was de keuze dan ook al snel gemaakt, niet alleen vanwege de reputatie maar ook vanwege de zeer interessante cast: karakteracteurs versus een aantal nieuwe sterretjes. Prima (waargebeurde) thriller uiteindelijk, met ook nog eens een heel fraai stukje natuur in beeld (zelf had ik "Mosquito Coast"-associaties, onder andere).


De eeuwige associatie die ik met de titel van de film heb: 2 horizontaal, "4 letters - Paradijs." Dat is dan ook wat dr. Friedrich Ritter voor hem en zijn partner Dora Strauch had gecreërd: in het interbellum van de vorige eeuw verliet hij in 1928 het gehavende Europa met het plan om te werken aan een nieuwe wereld: de mens moest los van zijn macht en geldhonger, de mens moest zijn plaats weer leren kennis tussen flora en fauna, moest zich weer schikken in de rangorde van dieren en natuurkrachten. Hij trok naar het tot dan toe verlaten eiland Floreana, gelegen in de eilandengroep van de Galapagos. Leven van wat de natuur geeft, leven volgens andere wetten dan de dikke boeken voorschrijven. Ritter werkt er aan een boek en stuurt brieven naar westerse kranten waarin hij zijn theorieën beschrijft.
1933. Op het eiland arriveren de Duitse wetenschapper Heinz Wittmer en zijn vrouw. Niet alleen het ziektebeeld van zijn zoon is reden om te vertrekken, ook het zojuist geïnstalleerde naziregime noopt hem tot vertrek. Hij heeft gelezen van het werk van Ritter en wil zich ook op het eiland vestigen: hij brengt kennis mee en heeft aardig wat ideeën en vaardigheden om te overleven, hoezeer Ritter overigens ook laat blijken dat hij eigenlijk helemaal geen andere mensen op het eiland wil. 
Dat gaat nog verder mis als er een hautain gezelschap op het strand arriveert: een dame die zich barones noemt en die met haar gevolg dit eiland heeft uitgekozen om een luxehotel te bouwen. Ze moet liegen en bedriegen om niet direct van het eiland gezet te worden: u snapt dat er druk komt te staan op de "ontspannen" leefwijze van de wetenschappers, die zich dan ook opeens op elkaar aangewezen voelen.

Met: Jude Law, Vanessa Kirby, Daniel Brühl, Sydney Sweeney, Ana de Armas

FIN - song : Hans Zimmer- Paradise lost

The North - Bart Schrijver

The North op IMDb (7,0)
 The North op Moviemeter (3,36)

De nieuwjaarsduik vond plaats in mijn eigen duobad, de nieuwjaarswandeling verplaatsten we naar de pagina's van Pathé Thuis. Gisteren de deur niet uit geweest -we brakten enigszins uit op de bank- en moesten voor de "Buiten"beleving een film erbij pakken. Dat werd deze: veelgeroemd afgelopen jaar, veel bezocht ook. Het leek ons een mooie start van het nieuwe jaar.

Bijna tien jaar nadat ze elkaar als vrienden min of meer uit het oog verloren door een verhuizing, spreken de Nederlander Chris en de Spanjaard Luis af om samen een challenge aan te gaan: ze willen 600 kilometer gaan wandelen over de West Highland Way, een energievretende hiketrail die hen naar het barre noorden van de Schotse Hooglanden moet brengen bij de kaap van Cape Wrath. In een tocht die 28 dagen moet gaan duren hopen ze hun vriendschapsbanden strakker aan te trekken en tegelijk elkaar weer een beetje te herontdekken. Dat klinkt inderdaad allemaal als een onmogelijke opgave, maar de heren gaan het niet uit de weg. Op pad.
De tocht blijkt hobbelig, in alle opzichten ongelijk. Chris denkt vrij in de natuur te zijn maar wordt op de huid gezeten door zijn werk, die hem maar met vragen blijven bestoken. Niet erg rustgevend en dat heeft zijn weerslag op de onderlinge verstandhouding van de heren wandelaars. Luis verwijt Chris dat hij niet "los komt" en teveel op zijn telefoon bezig is. Op zijn beurt verwijt Chris zijn wandelmaat dat ie bepaalde geheimen voor hem heeft, dat ze niet meer als vroeger de intiemste dingen met elkaar bespreken. Hiermee wordt hun reis niet alleen een fysieke uitputtingsslag maar ook een zwaar psychologisch spel waarbij beiden het maximale van lichaam en geest moeten vragen. 

Met: Bart Harder, Carles Pulido

Gezien in : Pathé Thuis
FIN - song : Erik Berglund - Angel Healing

Hamnet - Chloé Zhao

Hamnet op IMDb (8,1)
 Hamnet op Moviemeter (2,80)

Hamnet op Wikipedia

Met een aantal publieksprijzen op zak, een iconisch onderwerp en twee van de de laatste jaren heersende acteurs in de hoofdrol trok "Hamnet" al snel mijn belangstelling. Gisteravond de voorpremière in een fors gevulde zaal, officiële inleiding erbij: het beloofde wat. Klopt ook: langzaam kabbelt de film naar een prachtige climax waar de poëzie vanaf druipt. En dan heb ik het niet per se over de artistieke vaardigheden van de grootste Britse schrijver ooit, nee: het waren de beelden én de heroïsche plotwending én het loeisterke spel van de geweldige Jessie Buckley tezamen die mij voor deze film wonnen. Mooi filmepos, niks mis mee.

Agnes Hathaway is een vrouw met oerkracht: ze spendeert - tot teleurstelling van haar familie - bijna al haar tijd in het bos, waar ze haar eigen havik vrij laat vliegen om daarmee haar eigen blik op de wereld te verruimen. Ze is kruidenvrouw, zieneres, vogelaar ineen. En ze is een vrouw die al bijna te ver is om de liefde te vinden, ze is al halverwege twintig. Maar daar is ie dan: plots staat de nieuwe leraar van de buurtkinderen voor haar neus. William heet hij en van meet af aan toont hij hevige interesse in Agnes. Hun liefde wordt van alle kanten afgeraden maar blijkt niet te stoppen.

Al snel starten ze een gezin - zware bevallingen incluis- maar al snel blijkt dat William niet per se voor het natuurleven bestemd is. Hij trekt met enige regelmaat naar Londen waar hij werkt aan het opzetten van zijn eigen theater, waarvoor hij bovendien nog eens zelf alle teksten schrijft. Als hij dan weer terug is in Stratford-upon-Avon verwent hij zijn kinderen uiteraard. Zijn speciale aandacht gaat daarbij uit naar zijn zoontje Hamnet, die hij de opdracht geeft om voor zijn zusjes en zijn moeder te zorgen wanneer papa in London de toneeldichter uithangt. Hamnet neemt dat serieus, heel serieus. De idylle kan alleen nog maar verstoord worden door invloeden van buitenaf. Daar hoef ik maar één ding over te zeggen: 16e eeuw, de pest trekt nog immer over de wereld, geen stad of land blijft daarbij gespaard. Dus waarom zouden wij denken dat het gezin Shakespeare er ongeschonden vanaf komt?

Met: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Max Richter/Laurence Dangel - On the nature of daylight

Nawi: Dear Future me - Valentine Chelluget/Apuu Mourine/Kevin Schmutzler

Nawi op IMDb (7,8)
 Nawi op Moviemeter (3,50)

Nawi op Wikipedia

Hoewel de film aan het eind behoorlijk richting drakerig ging, haalde het op waarheid gebaseerde "NAWI' bij mij toch een ruime voldoende. Prachtige beelden, een niet onverdienstelijk spelende piepjonge actrice en vooral het hard-realistiche sociale verhaal: samen wint het uiteindelijk de kijker. Want wees eerlijk: hoe vaak zie je nu eigenlijk puur Afrikaanse films? Hup. richting de voorpremière dus. 

"Six camels, eighty sheep and a hundred goats. That's me."
Ze kan er amper van slapen: het allesbepalende examen komt er aan. Het examen dat de op het platteland van Noord-Kenia geboren Nawi de kans moet geven op een betere toekomst. Ze droomt van een betere toekomst (niet zo gek als je het plaggenhutje ziet waar ze met haar familie opgroeit): als ze hier goede resultaten haalt, kan ze naar Nairobi voor vervolgonderwijs waarna de wereld voor haar open ligt en ze elke richting uit kan die ze wil kiezen. En ja hoor: ze slaagt met glans, haalt de beste cijfers van de hele provincie en wordt daarvoor zelfs door de Keniaanse staatstelevisie voor geïnterviewd.
Gebakken eitje dus, die toekomst. Mooi niet.
In de stam waarin Nawi opgroeit, gelden andere regels: de mannen bepalen als familiehoofd je toekomst. En aangezien Nawi's pappie onder een boel drank andere afspraken maakt met de potige volwassene Shadrack wordt er een deal gesloten: in ruil voor een beste hoeveelheid vee (Six camels, eighty sheep and a hundred goats") wordt Nawi uitgehuwelijkt. Weg toekomst, weg opleiding. Ze moet trouwen en kinderen baren: dat ze nog geen 14 jaar is, maakt voor de traditionele stam niet uit. Hoe ze ook protesteert, haar vader blijft onverbiddelijk en wijst op haar verantwoordelijkheid: door haar huwelijk met Shadrack kan het hele gezin (vader, zijn meerdere vrouwen en dito kinderen) overleven. Nawi legt zich er niet zo maar bij neer.

Met: Michelle Lemuya Ikeni, Joel Liwan, Michelle Tiren, Benson Ochungo Obiero, Ben Teke

Gezien in : Cinema Oostereiland

Force of Nature: The Dry 2 - Robert Connolly

Force of Nature: The Dry 2 op IMDb (5,9)
 Force of Nature: The Dry 2 op Moviemeter (2,75)

Force of Nature: The Dry 2 op Wikipedia

Nog meer natuur dan in het eerste deel: de beelden zijn schitterend, het verhaal net iets minder boeiend dan het eerste deel van Jane Harper's reeks over inspecteur Aaron Falk. Dat komt mede door het iets meer gekunstelde plot dat in de opvolger zit: regisseur Connolly moet hard werken om de verschillende verhaallijnen bij elkaar te krijgen, zodat we uiteindelijk ook iets meer van de persoon achter de actieheld begrijpen. Ik moet zeggen: direct ná deel 1 hapt dit wel goed weg, mede door die prachtige ruige natuur die hier eigenlijk de hoofdrol voor zich opeist.

Na het nodige succes met het oplossen van moordzaken is agent Falk inmiddels opgeklommen tot inspecteur: hij stapte over van het veldwerk naar de wereld van financiële criminaliteit en corruptie. Ze hebben hun ogen gericht op de magnaat Daniel Bailey en zijn Bailey Tennants-company. Net als Falk met zijn compagnon Carmen Cooper het net rond Bailey dreigt te kunnen sluiten, overkomt die laatste iets dramatisch: op een bedrijfsuitje (survival-hike door het onherbergzame Giralang National Park verdwijnt een medewerkster van het bedrijf: de mannengroep belandt keurig bij het tweede kamp, maar de vrouwengroep slaagt daar niet in. Ze raken de adjunct-directeur Alice kwijt, waarna een zoektocht moet worden opgezet in het berggebied. De tijd dringt, storm is coming. Falk loopt met gemengde gevoelens rond: hij wil uiteraard zijn zaak afronden, maar de verdwijning van Alice roept bij hem emotionele herinneringen op aan zijn eigen eerdere bezoek aan het Giralang Park. Hoe om te gaan met die tijds- én emotionele druk? Hoe krijgt Falk deze zaak zonder gezichtsverlies en ontmaskering tot een goed einde?

Met: Eric Bana, Anna Torv, Deborra-Lee Furness, Robin McLeavy, Sisi Stringer, Lucy Ansell, Jacqueline McKenzie

FIN - song : Peter Raeburn - Nature holds us all to account

The Dry (aka Jane Harper's The Dry) - Robert Connolly

The Dry op IMDb (6,8)
 The Dry op Moviemeter (3,25)

The Dry op Wikipedia

Vergadering gisteravond ging plots niet door dus werden de plannen veranderd. Niet alleen die van mij maar ook die van mijn vrouw. Haar "serie-avond" werd dus ingeruild voor een avondje filmkijken met manlief. En wel dusdanig dat we er meteen twee uit één reeks keken. Met de blik op de Australische natuur én de blik op acteur Eric Bana pakten we twee boekverfilmingen van schrijfster Jane Harper mee. Te beginnen met deze.

Voor de uitvaart van een jeugdvriend keert officer Aaron Falk na twee decennia terug in zijn geboorteplaats Kiewarra. Dat valt hem niet licht: niet alleen wordt de overleden vriend verdacht van het ombrengen van zijn vrouw en kind (waarna hij de hand aan zichzelf sloeg), ook brengt deze hereniging met zich mee dat de dood van een gemeenschappelijke vriendin wordt opgerakeld: Aaron werd destijds met de dood van het meisje in verband gebracht omdat hij op de dag van haar overlijden een afspraak met het meisje had. 
De lokale bevolking is daarmee behoorlijk tegen Aaron gekant, er zijn slechts een paar mensen die hem dulden. Aaron wil zichzelf van blaam zuiveren en duikt opnieuw in de situatie van de vier vrienden van destijds. Terwijl het land zucht onder enorme droogte en immer uitblijvende regen gaat Aaron terug naar de restanten van de toenmalige rivier waar het meisje destijds gevonden werd.

Met: Eric Bana, Genevieve o'Reilly, Keir o'Donnell, John Polson, Matt Nable

FIN - song : The Church - Under the milky way  

Plus Que Jamais (aka More than ever) - Emily Atef

Plus Que Jamais op IMDb (6,7)
 Plus que jamais op Moviemeter (3,36)

Plus que jamais op Wikipedia

In no time is ze doorgestoten naar de absolute top; zeker Europees maar misschien ook wel op wereldniveau is actrice Vicky Krieps inmiddels wel bijna de beste die er in haar generatie te vinden is. Jong, fotogeniek, sterke mimiek en zowel een breekbaarheid als een krachtige uitstraling als wapen. In een paar jaar tijd heb ik haar al zoveel sterks zien neerzetten dat ik het al een aanbeveling vindt als zij op de aftiteling staat. Deze dus ook: KLIK zei ik. Opnieuw niet teleurgesteld: zij speelt opnieuw sterk fysiek én introspectief en krijgt hier bovendien nog enkele sterke troeven tegenover zich. Gaspard Ulliel speelt opnieuw een sterke rol (helaas overleed hij kort na het verschijnen van deze film), de andere hoofdrol is weggelegd voor...het Noorse fjordenlandschap. Schitterend!

Krieps speelt Hélène, een zieke vrouw. Maar dan ook echt ziek: haar vrienden zien niets aan haar buitenkant maar kunnen dan ook niet vermoeden wat longfibrose met je doet. Haar vriend Matthieu is zorgzaam en voorkomen, maar moet toch met lede ogen aanzien dat ze steeds verder aftakelt. Waar hun vriendenkring aan gezinsvorming werkt óf aan een vette carrière, zijn zij louter bezig met mogelijke medische oplossingen: die zijn er wel, maar ze zijn riskant. Alleen een dubbele longtransplantatie kan Helene levensverlenging geven, maar het is nog lang niet zeker of zo'n ingreep zou slagen. Afstoting, te veel verzwakking, het kan op teveel fronten misgaan. 

Terwijl hij voortdurend de telefoon in de gaten houdt om te hopen op de melding van donoren, kruipt Helene dieper in zichzelf. Sterker nog: ze wil weg, ze heeft via internet kennis gemaakt met een Noorse man die uit eenzelfde ziektebeeld creatieve kunstuitingen schept. Helene wil erheen: ze wil praten, maar ze wil ook nadenken. Een duik in het koele water geeft mogelijk die ruimte in haar hoofd.

Met: Vicky Krieps, Gaspard Ulliel, Bjorn Floberg

FIN - song : Hildur Guonadottir- Unveiled

The African Queen - John Huston

The African Queen op IMDb (7,7)
 The African Queen op Moviemeter (3,31)

The African Queen op Wikipedia

Klassieker van de maand! Als in: als je jezelf fervent filmkijker noemt, moet je wel proberen elke maand een oudere film te bekijken. Dat lukt meestal wel, maar heel soms loop je tegen een titel aan die nog ouder is dan je zelf bent. Deze dus, een en al filmkanonnen: Humphrey Bogart, Katherine Hepburn, Huston (wiens latere film "Under the volcano" nog steeds tot mijn favoriete films aller tijden behoort). Het kon niet op. De film is ook daadwerkelijk op locatie in Afrika gefilmd, ik stel me zo voor dat dit een geweldige operatie moet zijn geweest. 

Zendelingen zijn ze, broer en zus Samuel en Rose Sayer. Ze werken in een Duitse kolonie in Oostelijk Afrika. En ze hebben de vaart erin: de lokale bevolking zingt dapper mee in het kleine kerkje. Heel vredig allemaal. Totdat ze te van de langsvarende beurtschipper te horen krijgen dat het hommeles is in de wereld. In Europa woedt een oorlog tussen verschillende landen: hun thuisland Engeland is in oorlog gekomen met Duitsland. Het duurt dan ook niet lang voordat Duitse soldaten ook in de kolonies voorbij komen stampen, de lokale bevolking met zich meevoerend en alle dorpen platbrandend. Samuel verzet zich en krijgt dermate veel klappen dat hij er een dag later aan overlijdt. 
Schipper Charlie Alnutt komt opnieuw langs en waarschuwt Rose dat ze daar niet in haar eentje kan blijven. Ze zegt toe met hem mee te willen varen, op één voorwaarde: ze wil wraak op de Duitsers. Dat houdt in dat ze het grote Duitse oorlogsschip Louisa tot zinken wil brengen. Een onmogelijke opdracht, zo lijkt het; het betekent dat het kleine scheepje "The African Queen' de wilde en onherbergzame rivier moet afzakken, tussen de rotsen en stroomversnellingen en zelfs watervallen door. En dat blijkt mogelijk niet eens de grootste uitdaging want de zedige Rose botst nogal met het ruwe en losbandige karakter van Charlie. Ruziënd tot de bodem, zo is de verwachting.

Met: Humprey Bogart, Katherine Hepburn

FIN - song : Allan Gray/Gavin Sutherland - The African Queen

Gezien in : ONS

Manas - Marianna Brennand

Manas op IMDb (7,9)
 Manas op Moviemeter (4,25)

Manas op Wikipedia

Prachtig. Gruwelijk. Gruwelijk prachtig. Een enorm sterke film (zie de torenhoge waarderingen op de filmdatabase--sites), maar wel een die je een sterk ongemakkelijk gevoel geeft. Als kijker laveer je tussen schaamte en trots als je je maar enigszins probeert voor te stellen hoe groot dit probleem zou kunnen zijn.

Probleem? Welk probleem? We krijgen het in deze film niet direct te zien maar het ligt er aan alle kanten bovenop: seksueel misbruik. De 13-jarige Tielle zit eerst nog giechelend met haar klasgenootjes gebogen over de voorlichtende pagina's over geslachtsorganen, maar al snel daarna merkt ze dat ze onderdeel wordt van een wereld waar het draait om geslachtsdrift. In de afgesloten leefomgeving aan de oevers van de Amazone lijkt het schering en inslag te zijn. Aanvankelijk gaat het nog langzaam: Tielle wordt voor het eerst ongesteld, ze merkt dat haar vader die veranderingen bij haar scherp waarneemt. Omdat moeder opnieuw hoogzwanger is en daardoor al enige tijd niet meer bij haar man slaapt, verordonneert vader zijn dochter bij hem in bed te kruipen. Het lijkt aanvankelijk onschuldig, maar in het hoofd van Tielle stormt het. Ze beseft plots waarom haar grote zus niet meer thuis woont, ze hoort angstig aan dat vader plotseling een dag niet met zijn zoon op jacht gaat maar wil dat Tielle bij hem in het bootje stapt. Veel ontsnappingsmogelijkheden heeft ze niet, of het moeten de grote vrachtboten zijn die passeren en waarop de dorpelingen hun etenswaar te koop aanbieden. Etenswaar, en meer. 

Het gaat allemaal ogenschijnlijk ongemerkt, de dorpelingen lijken gelaten met deze vreselijke rituelen om te gaan. Maar Tielle denkt anders, ze zoekt naar een weg om te doorbreken. Niet alleen voor zichzelf, maar ook voor haar gekwetste moeder en voor haar jongere zusje die ongetwijfeld dezelfde paden als zij zal moeten gaan. Tenzij...

Met; Jamilli Correa, Fatima Macedo, Romulo Braga

FIN - song : Soother- Tranquil Lake Waves

Gezien in : Cinema Oostereiland

Ingenjor Andrées Luftfärd (aka The Flight of the Eagle)- Jan Troell

Ingenior Andrées Luftfärd op IMDb (7,2)
 Ingenjor Andrées Luftfärd op Moviemeter (3,67)

The Flight of the Eagle op Wikipedia

Ze zijn er in groten getale: de expeditie-films die uiteindelijk survivalfilms worden. Neergestorte vliegtuigen en dan maar zien of je tijdig gevonden wordt en zo. Daarnaast heb je natuurlijk de grote vaart, waar ook de nodige rampzalige verhalen uit op te diepen vallen en je hebt blijkbaar ook de pré-luchtvaartperiode. Ballonvaart, daar gaan we hier -in een overigens waargebeurd verhaal- naar kijken. De immer streng acterende Max von Sydow neemt ons mee in zijn krappe mandje. 

Eind 19e eeuw, Zweden,1896 om precies te zijn. De eerbiedwaardige wetenschapper S.A. Andrée keert licht gedesillusioneerd van het eiland Spitsbergen. Zijn plan om met een ballon van Spitsbergen naar de Noordpool te varen en daar de Zweedse vlag te planten moest worden geschrapt: de wind zou over een lange periode te ongunstig zijn. Hierdoor zou de expeditie te lang gaan duren om nog van serieuze overlevingskansen te spreken. Andrée heeft zijn plan nog niet laten varen maar moet zich de blaren op de tong praten om belangrijke financiers als Alfred Nobel te overtuigen dat zijn plan echt kans van slagen heeft.

Een jaar later zijn de plannen aangescherpt: betere techniek, beter materiaal en ook twee nieuwe enthousiaste mensen aan boord: de vrolijke doch kritische Knut Fraenkel en de avontuurlijke romanticus Nils Strindberg stappen over de angsten en de waarschuwingen heen, zij klimmen bij Andrée aan boord. De weersomstandigheden zijn goed, de proviand is gepakt, ze gaan airborne in Spitsbergen voor een expeditie die ze maximaal twee maanden zou moeten kosten. Het gaat onderweg natuurlijk niet helemaal goed; ze moeten een noodlanding maken op het pakijs. Een lange trektocht vol ontberingen over de ijsschotsen begint, op zoek naar een stuk vasteland. Denk "Nova Zembla" en je hebt het plaatje te pakken.
Noot: voor de nationalisten onder ons is er ook nog een klein bijrolletje weggelegd voor zanger Cornelis Vreeswijk

Met: Max von Sydow, Sverre Ankel Ousdal, Göran Strangertz

FIN - song : Mattr - Spiel

Jane Eyre- Cary Joji Fukunaga

Jane Eyre op IMDb (7,3)
 Jane Eyre op Moviemeter (3,35)

Jane Eyre op Wikipedia

Iets meer dan 30 jaar geleden bezocht ik tijdens een sportreisje (ja, ik heb hóóg gevoetbald. Hoog in de Engelse heuvels in ieder geval) de Haworth Parsonage. Dat is de beklemmende pastorie waar dominee Brönte zijn vak uitoefende en waar zijn drie dochters elk hun eigen monumentale literaire werken schreven. Mogelijk is dat bezoek een van de redenen dat ik altijd een enorme aantrekkingskracht voel als er weer eens een verfilming van een van die grote Britse standaardwerken voorbij komt (of een film óver de Bröntes, die pak ik natuurlijk ook mee). De weidse landschappen, de verstikkende sociaal-maatschappelijke regels, de onvervalst romantische ondertoon: de boeken zijn onverwoestbaar, onslijtbaar. 
Ik herzag de 2011-verfilming, met sterke rollen van Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell en natuurlijk met de immer innemende Judi Dench. Erg fijn weer. 
Mijn recensie, destijds nog op heel andere wijze geschreven, stamt uit datzelfde jaar: 
BEGT-recensie Jane Eyre (2011)

FIN - song : Dario Marianelli/Jack Liebeck- My Edward and I

Vogels kun je niet melken - Barbara Makkinga

Vogels kun je niet melken op IMDb (8,2)
 Vogels kun je niet melken op Moviemeter (3,64)

Vogels kun je niet melken op NPODoc

Fijn aangrijpende documentaire over de duivelse dilemma's waar we ons als welvaartsmaatschappij voor gesteld hebben. De ongebreidelde economische groei van de laatste decennia hebben zo hun keerzijde, de continue keuze voor het kapitalisme en zelfs de voorrang die het grote geld daarbij steeds krijgt, brengt de kleine krabbelaars in het gedrang. Ondernemers op kleinere schaal zitten klem tussen hun investeringswens en de banken met hun dure leningen. Milieu-, klimaat- of dierenliefhebbers weten dat hun economische keuzes keerzijden hebben. Het draait allemaal nog, die maatschappij van ons, maar het piept en het kraakt wel. 

Nomen est omen: Bote de Boer is ...eh..boer. Maar wel een heel bijzondere, een heel eigenwijze. Hij heeft een deel van zijn landerijen ingeruimd als landingsbaan voor de grutto. Een beeldbepalende vogelsoort (onze "nationale" zelfs), maar wel een die in haar bestaan bedreigd wordt. Welnu: niet bij Bote. Liefdevol kijkt hij elke dag naar zijn diertjes, hij herkent de jaarlijks terugkerende dieren (aan hun ringen hoor, hij ziet dat niet gewoon met het blote oog), hij roept ze en hij zorgt dat het minder radicaal gemaaid wordt zodat nesten en jongen kunnen groeien totdat ze uitvliegen. 

Klinkt allemaal prachtig, maar behalve natuurvreugde levert het niks op. Bote praat zich de blaren op de Friese tong, maar van de overheid komen nauwelijks fondsen vrij voor vogelbehoud. Zijn vrouw en vooral zijn zoons praten op hem in om die vogels te laten voor wat ze zijn en meer land te reserveren voor de koeien. Immers, dat levert veel meer op qua melk- en vleesinkomsten. Er moet worden geïnvesteerd in een nieuwe stal, de oudste zoon wil in het buitenland zelf een boerenbedrijf opstarten en de jongste zoon ziet het allemaal met steeds nadrukkelijker stilzwijgen aan: de belachelijke keuzes van zijn pa gooien stukje bij beetje zijn toekomst weg. Er is liefde volop, maar de bank blijft maar aan de deur kloppen.

FIN - song : Claude Larson - Journey to the heart

Godland (aka Vanskabte Land) - Hlynur Palmason

Godland op IMDb (7,1)
 Godland op Moviemeter (3,39)

Godland op Wikipedia

Een pittige zit, deze indrukwekkende en ook behoorlijk indringende film. Deze had het lastig in de filmhuizen, onder andere vanwege de lange duur maar ook door de zware onderwerpkeuze, maar toch hoorde ik wel positieve berichten van zij die het ondergingen. Nu dus maar de Film1- mogelijkheid gepakt toen die zich voordeed.

We verpakken het nu in peperdure reizen, de liefde voor de onnavolgbaar fraaie en ruige natuur van IJsland. Dat was in de tweede helft van de 19e eeuw allemaal nog lang niet mogelijk. De jonge Deense priester Lucas wordt dan ook streng toegesproken door zijn geestelijke meerderen: je móét daarheen, je móét een kerk gaan bouwen en het woord verspreiden. Maar je moet dat nú gaan doen, omdat je op je bestemming moet zijn voordat de bikkelharde winter over het vulkaaneiland valt. Lucas slikt tweemaal, maar neemt de opdracht toch aan. Naast zijn devote karakter heeft hij namelijk ook nog een frivool kantje: hij heeft de pas ontstane wereld van de fotografie ontdekt. Om die reden wil hij dus eerst een stuk door de rauwe IJslandse natuur trekken voordat hij zich op één plek, in één gemeenschap gaat vestigen. Op zijn rug de fotokast en de daarvoor benodigde glasplaten, hij is vast van plan diep in de IJslandse natuurwetten te duiken.

Een barre tocht is daarvoor nodig: eenmaal aan land wacht hem een niet-Deens sprekende gids (waarnaast gelukkig ook een tolk staat). De gids is ruwer gebolsterd dan een bolster ruw kan zijn, priester Lucas weet maar lastig met zijn houding en zijn vreemde onafhankelijke gedrag om te gaan. Een tocht vol ontberingen volgt (een tocht die zelfs niet iedereen van het gevolg overleeft) voordat Lucas daadwerkelijk een mooie bouwlocatie voor zijn houten kerk heeft gevonden. Daar wacht hem een nieuwe confrontatie: de lokale bevolking is godvrezend doch stug, de enige leuke aanspraak heeft Lucas met de twee dochters van de naastgelegen boerderij. De ontberingen vallen hem zwaar, Lucas begint te twijfelen aan de steun van God en langzaam, heel langzaam begint hij versoepelingen in diens strenge leer toe te passen omdat hij het anders simpelweg niet overleeft. 
Fantástische natuurbeelden, alleen die al maken de film de moeite waard. Daarnaast een paar mooie rollen en - dat is persoonlijk - een ontwapenende blik op de streng religieuze maatschappij van destijds: ze maken de film (overigens gebaseerd op de vondst van oude foto's die zo'n zendelingpriester daar daadwerkelijk maakte) zeer de moeite waard.

Met: Elliott Crosset Hove, Ingvar Sigurdsson, Vic Carmen Sonne, Jacob Lohmann

FIN - song : Paul Schierbeck & Copenhagen University Choir- I Danmark er jed fogt

Ocean with David Attenborough- Colin Butfield/Toby Nowlan/Keith Scholey

Ocean with David Attenborough op IMDb (8,7)
 Ocean with David Attenborough op Moviemeter (4,23)

Ocean with David Attenborough op Wikidata

Geen zin in een allesverhullend liedjesfeest dus ik trok naar de filmzaal gisteravond. En ik bleek lang niet de enige: een goed gevulde zaal vol met bezorgde mensen.Want dat we niet naar een 'zoetsappige" natuurdocumentaire gingen kijken, daarvan waren we ons allemaal wel bewust. Zelf heb ik het geluk gehad om verschillende kanten van enkele oceanen te mogen zien, ik heb erin gestaan en gezwommen. Die overweldigende kracht van deze slagaders van onze planeet maakte dat ik ook vanaf het begin donateur ben van Ocean Cleanup, de organisatie van Bojan Slat die zo ongelooflijk veel goed werk doet in het schoonmaken van de wereldzeeën. 

De prettige vertelstem van cultheld David Attenborough mag dan kalm klinken. Hij vertelt een verontrustend verhaal dat hij met een formidabele krachtsinspanning toch hoopvol kan laten eindigen. We kúnnen nog, er zijn nog kansen. Maar dan moeten we wel het goede doen, dan moeten we het roer wenden en de juiste beslissingen gaan nemen. 

Die beslissingen moeten gaan over de toekomst van de industriële visserij, waarbij Attenborough op twee pijnpunten met een harde vinger drukt. Een daarvan is de oneerlijke bedrijfsmatige visserij die westerse landen voor de kusten van armere samenlevingen uitvoert: voor de Westafrikaanse kust, waar de bevolking al eeuwen lang voor overleving afhankelijk is van visserij, varen nu de mechanische trawlers die de vis letterlijk voor de neus van de arme en hongerige bevolking weg rooft. De kuststreek ziet haar vorm van bestaan (zowel inkomen als voedsel) verpieteren terwijl de trawlers kalm terugvaren om de exotische vis goedkoop op de borden in de sjieke Westerse restaurants gaar te koken. Stoppen daarmee, eerlijker verdelen.

Het tweede deel van Attenborough's waarschuwing is zo mogelijk nog schokkender: de sleepnetvisserij. Als keken we naar een vette thriller krijgen we gruwelijke beelden voorgeschoteld van de vernietiging van de oceaanbodem die als een immer voortrazende machine alles kaal- en leegtrekken wat er op de bodem en in het water daarboven aan leven aanwezig is. Waarna men bóven water vervolgens slechts bepaalde lucratieve vis- en schelpensoorten eruit pikt en de rest weer levenloos overboord kiepert. Diepe schande, alleen maar omdat wij iets culinairs eisen van de chefkok. 
Attenborough toont aan dat - in gebieden waar door de overheid de sleepnetvisserij is verboden- de oceaan de kracht heeft om zelfstandig te herstellen: koraal kan weer teruggroeien, zeeëgels en kelp kunnen weer terugkomen als men de rust en de tijd geeft aan moeder natuur. Straks, volgende maand al, is er een grote internationale Oceaanvisserij-conferentie waarin de wereld de kans krijgt om te besluiten meer van die no-go-areas aan te wijzen. Of, nog beter, om die sleepnetvisserij gewoon in zijn geheel te verbieden. 
Now you us, now you don't. The oceans must survive, or we won't! 

FIN - song : Coldplay - One world

Gezien in : Cinema Oostereiland

Nel mio amore (aka Answer me) - Susanne Tamaro

Nel mio amore op IMDb (6,0)

Nel mio amore op Moviemeter (2,58)
 Nel mio amore op Wikipedia

Velen van u zullen wellicht weten dat ik - met een aantal medefreaks- jaarlijks een filmquiz maak waarmee we het land rondtoeren. In de voorbereidingen komt van alles voorbij, ieder draagt zijn voorstellen aan. Van mij wordt verwacht dat ik met lange reeksen aan arthouse-titels aankom, zodat ze die eens even lekker als "te moeilijk" kunnen afwijzen (niet altijd natuurlijk, er zitten elk jaar wel een paar titels in die uit mijn grote koker vandaan komen). Wat er wat mij betreft te weinig in zit, zijn Italiaanse films. Al sinds mijn jonge jaren ben ik groot liefhebber van de Italo-cinema, of het nou de druk gesticulerende titels zijn of de wat meer ingetogen en meer visuele drama's.
Van die laatste categorie is deze titel er een. Ik zag hem al eerder maar kwam hem op de filmzender tegen dus klikte het nogmaals aan. Opnieuw onder de indruk van de veelzeggende blikken van hoofdrolspeelster Licia Maglietta, die hier een sterke rol neerzet. Mooie natuurbeelden, dik aangezet sociaal drama; ik zat er opnieuw goed in.

Mijn recensie van destijds BEGT recensie "Nel mio Amore"

FIN - song : Irene Fargo - Nel mio amore

The Salt Path- Marianne Elliott

The Salt Path op IMDb (7,3)
 The Salt Path op Moviemeter (3,50)

The Salt Path op Wikipedia

Opvallend veel seniore mensen in de zaal gisteravond, de jongeren waren in de minderheid. Dat zal ongetwijfeld door het onderwerp komen: wandelen (hiken, zo u wilt) is een ontspannende bezigheid voor oudere mensen. Niet voor niets worden LAW's als Pieterpad of De Camino voornamelijk belopen door mensen die in iederr geval de 50 al gepasseerd zijn. Deze op waarheid gebaseerde film geeft daar overigens ook een aantal redenen voor aan: wandelen kost tijd, wandelen werkt reinigend voor de geest en wandelen geeft je de opdracht naar het binnenste van jezelf te kijken. Hoever wil je gaan, letterlijk en figuurlijk?

In deze film gaan de hoofdpersonen ver, heeeeel ver. En daar is alle reden voor: niet alleen is Moth, de man, zojuist gediagnosticeerd met een chronische en vooral progressieve ziekte (hij zal gaandeweg steeds minder kunnen doen). ook is het stel onlangs door een foute investering huis en haard kwijt geraakt. Gelukkig zitten de kinderen al op de universiteit en zijn ze uithuizig, dat maakt het voor hen iets beter draagbaar. Omdat ze toch geen dak meer hebben en omdat het ziekteproces in een veel te vroeg stadium zit om urgentie te verkrijgen bij het zoeken van een woning nemen ze een radicaal besluit: ze kiezen voor de catharsis. Ze gaan de problemen van zich af wandelen, ze gaan zichzelf confronteren met fysieke én mentale uitdagingen. Het South West Coast Path wordt hun doel: ze willen hem he-le-maal lopen, tot aan het eindpunt op Land's End aan toe. Ga er maar aan staan: Moth loopt moeilijk, ze hebben geen cent te makken en moeten dus tamelijk zelfvoorzienend zijn, het weer werkt niet op alle fronten mee en de tocht verloopt veel trager dan hun inspiratiebronnen aangaven. Kortom: het is de ene confrontatie na de andere. Dat betekent dat je de lichtpuntjes op één hand kunt tellen, maar dat je dan misschien ook wel met die ene hand tevreden kunt zijn. Een les in zelfredzaamheid, een les in wilskracht en een les in liefde.

Met : Gillian Anderson, Jason Isaacs, Hermione Norris

Gezien in : Cinecenter