Bring them down - Chris Andrews

Bring them down op IMDb (6,4)
 Bring them down op Moviemeter (3,06)

Bring them down op Wikipedia

Afgelopen weekend maakte ik mijn debuut op MUBI. Sinds kort hebben we een abo op deze filmstreamzender, het moest er toch eens van komen. Toen ik de kop van de interessante rising star Barry Keoghan zag, klikte ik. Het bracht me een film die begint als "God's own country" maar die eindigt in een soort Strawdogs. Het gaat er nogal hefitg aan toe op het Ierse platteland.

Wroeging drukt zwaar op de Ierse boerenzoon Michael. Zijn familie gaat gebukt onder het verlies van zijn moeder, die door een onzinnige actie van Michael verongelukte. Bij dat ongeluk was ook de dochter van de burenfamilie betrokken: zij overleeft, maar de littekens op haar gezicht zijn reden voor dat gezin om Michael voor het leven te vervloeken.
Die vloek vertaalt zich in het halstarrig weigeren van hulp, een opstelling die uiteindelijk zelfs leidt tot vernielingen en veediefstal. Beide gezinnen zijn onverzoenlijk, het kan niet anders dan dat deze onheilspellende situatie leidt tot grotere rampspoed. 

Met: Christopher Abbott, Barry Keoghan, Colm Meaney, Susan Lynch, Nora-Jane Noone, Paul Ready

FIN - song : Bigz- Black Rain 
FIN - song : Chase & Status - NRG

Record on: New Order - Power, corruption & lies - David Barnard

Record on: New Order- Power Corruption & Lies op IMDb (7,3)
Power, Corruption & Lies op Wikipedia
 
Door een muziekvriend gewezen op deze documentaire, die via NPO Start te zien is. Hij wist dat ik een bijzondere aandacht heb voor deze band, die op zijn beurt dan weer voortkomt uit mijn favoriete band ever. Twee platen slechts, het oeuvre van Joy Division, maar het bleek een erfenis voor de eeuwigheid.

Deze documentaire belicht de verwording van de drie overgebleven muzikanten van JD ná de zelf gekozen dood van hun zanger Ian Curtis. Op de rand van doorbraak middels een tour door Amerika hield de zanger het niet langer: zijn epileptische aanvallen beperkten hem, daarnaast was de teloorgang van zijn relatie en daarmee de zorgen over zijn jonge kind een hinderpaal in de zoektocht naar geluk. De drie achterblijvers starten New Order, een band die aanvankelijk nog in het verdoemde idioom van de no-future-generatie bleef maar die al snel evolueerde naar een experimentele sound waarbij dansritmes werden toegevoegd en waarbij vooral elektronica en computers als middel dienden om afwijkende sounds te creëren. Nog immer is hun "Blue Monday" de best verkochte 12inch ooit. 

De muzikanten leggen uit hoezeer de oorspronkelijke band hun muzikale carriere beïnvloedde, maar vooral hoe ze door eigenwijsheid en soms zelfs een anarchistische aanpak wel overeind bleven in een steeds commerciëler wordende muziekwereld. 
Echt een docu voor de liefhebber, maar ook voor mensen die willen weten wat de invloed is van verlies op menselijke creativiteit. Boeiend!

FIN - song : New Order- Leave me alone

Corsage - Marie Kreutzer

Corsage op IMDb (6,5)
 Corsage op Moviemeter (3,10)

Corsage op Wikipedia

Vorige week zag ik de lastige film "Hot Milk" waarna ik vooral schreef over hoofdrolspeelster Emma Mackey, om redenen natuurlijk. Haar tegenspeelster in die film mocht echter ook niet onbenoemd blijven. Vicky Krieps, want daar hebben we het over, is in een paar jaar tijd opgekomen als een veelbelovende ster aan het firmament. Stevige rollen (oa in Phantom Thread) maar vooral ook in deze "Corsage", waar ze bijna een one-woman show speelt. Die stond nog op de schijf dus die pakte ik er nu maar weer eens bij.
Ik zag de film al enkele jaren geleden en las daarom de recensie terug, maar gek genoeg waardeerde ik hem nu beter dan de eerste keer. Dat is geheel en al op het conto van Krieps te schrijven, want die voert hier een ware tour de force uit. Fysiek, karakterologisch, emotioneel: haar personage, de wereldberoemde keizerin Elisabeth van Oostenrijk, bij u wellicht beter bekend als Sissi, krijgt er aan alle kanten van langs in deze pittige film. Af en toe niet prettig om naar te kijken, maar dat doet niets af aan het uitstekende werk van Vicky Krieps. Houd die naam in de gaten.

Mijn recensie van 2022: https://begt.blogspot.com/2022/12/corsage-marie-kreutzer.html

FIN - song : Camille - She was (a la Chapelle)

Wham! : Last Christmas Unwrapped - Nigel Cole

Wham! Last Christmas Unwrapped op IMDb (7,3)
 Wham! Last Christmas Unwrapped op Moviemeter (3,50)

Vrolijke documentaire over het tragische, doch onverwoestbare kerstlied "Last Christmas". Ontstaansgeschiedenis van het nummer en de clip komen uitgebreid aan bod, daarnaast uiteraard een "whatever happened to..". 

Het nummer is inmiddels 40 jaar oud, maar op George Michael na zijn eigenlijk alle betrokken wel in beeld in deze documentaire. Uiteraard is Andrew Ridgeley veel in beeld én aan het woord, maar ook de hele vriendengroep die in de videoclip figureert, krijgt de kans om zijn en vooral haar zegje te doen. 

Daarvoor trekt de hele groep (Ridgeley, Pepsi & Shirley, een aantal overige vrienden) naar het Zwitserse Saas-Fee, waar men destijds met de nodige mazzel in de sneeuw belandde. Mooi om te zien hoe makkelijk de hele groep nog terug kan gaan in hun herinneringen. En vooral, hoe liefdevol ze daarbij spreken over "Yog", zoals ze George Michael destijds allemaal noemden. 
Een speciaal plekje in de docu is nog weggelegd voor Bob Geldof, de schrijver van de hit "Do they know it's Christmas". Geldof komt uitgebreid aan het woord over de "competitie" die er bestond tussen beide nummers; welke song staat er met kerst nummer 1 in Engeland? 

Je hoeft geen grote Wham!-fan of kerstliefhebber te zijn om deze docu toch te kunnen waarderen. Ik doe dat immers ook.

FIN - song : Wham! - Last Christmas

Poison - Désirée Noschbusch

Poison op IMDb (6,8)

Poison op Moviemeter (3,09)

Wat houd ik daar toch van, van die films die volledig gedragen worden door twee karakters op een locatie. Klinkt als een toneelstuk, zegt u? Nou, dat klopt in dit geval volledig: de film is gebaseerd op het succesvolle toneelstuk "Gif" van Lot Vekemans, die voor deze film ook het scenario schreef. In zo'n beperkte setting komt het neer op mimiek, op het vermogen om emoties naar voren te brengen maar ook om de kunst om heel veel níét te laten zien. Dat werkt in deze verfilming in ieder geval erg goed: twee ervaren acteurs die je geloofwaardig meetrekken in een rivier van emoties. Sterk. Heel sterk.

Lucas stapt in de auto om van zijn woonplaats Zandvoort naar het Luxemburgse Vianden te rijden. Daar parkeert hij de auto bij de begraafplaats alwaar hij meteen richting zijn bestemming gaat. Gelukkig, de plek is er nog, het graf van zijn zoon is - ondanks de berichten over mogelijke ruiming wegens gif in de grond- nog ongewijzigd. Een harde confrontatie blijkbaar, want Lucas heeft het moeilijk. Hij legt wat schelpjes neer, overdenkt en gaat overduidelijk terug naar een pijnlijke plek in zijn hart.

Edith meldt zich ziek voor werk, stapt op de fiets en rijdt eerst nog even langs de bloemist. Met het bosje in het fietsmandje zet ze koers naar de begraafplaats. Daar aangekomen schrikt ze: hij is er. Ze ziet - voor het eerst in 10 jaar- haar ex-partner Lucas weer, hij staat bij het graf van hun zoon.

In de kapel op de begraafplaats raken de twee dan toch met elkaar in gesprek. Na een aftastend "hoe is het?" komen langzaam de verwijten, de verdrietige gedachten maar ook het gemis naar boven. Het verongelukken van hun zoontje betekende ook het einde van hun relatie, ruim 10 jaar later zoeken ze beiden naar verklaringen. Verklaringen en verwijten voor wat er mis ging, verklaringen en verwijten voor de wijze waarop ze elk hun leven opnieuw hebben ingericht, verklaringen en verwijten voor het verbreken en verklaringen en verwijten voor de stilte. Maar toch, heel af en toe tussendoor, ook verklaringen van een laatste restje van gevoel voor elkaar. In de scene waarin Lucas vertelt waarom hij vandaag toch gekomen is en hij begint over het kuiltje in de wang van Edith is een sleutelscene van onbeschrijflijke schoonheid. Het zegt alles. 

Prachtige - meesterlijk geacteerde- film, ben blij dat ik die op de valreep van zijn roulatie nog even mee kon pikken.

Met: Tim Roth, Trine Dyrholm

Gezien in : Cinema Oostereiland

This much i know to be true - Andrew Dominik

This much i know to be true op IMDb (7,6)
 This much i know to be true op Moviemeter (3,64)

Mijn hele tijdlijn stond vol, enkele weken geleden. Louter jubelende berichten over de fenomenale concerten die Nick Cave in de grote concertzaal in Amsterdam gegeven zou hebben. Ik ging niet. Ook het tot tweemaal toe beluisteren van zijn nieuwe "Wild God" album riep bij mij niet de reactie op dat ik naar de platenwinkel moest. Dat was 40 jaar geleden wel anders, toen hij eerst met The Birthday Party en later met the Bad Seeds mijn gehoor, mijn leven en mijn café binnen kletterde. Heerlijk vond ik het, dat muzikaal exorcisme waarmee een wild om zich heen maaiende Cave de demonen van zich af sloeg. Vijftien jaar later nam hij plaats achter de piano en begon aan zijn tweede muzikale fase: introspectieve en vaak religieus beladen liederen die steeds een dreigende dan wel verzachtende sfeer opriepen. Voor mij is het jammer dat Cave in dat deel van zijn oeuvre is blijven hangen. Tuurlijk, een mens wordt ouder en Cave heeft nogal het nodige voor zijn kiezen gekregen. Maar zelf loop ik niet meer warm voor zijn mompelende liedjes over de duivel, die worden afgewisseld met - terechte - bespiegelingen over de pijn van het verlies van zijn dierbaren. Nog steeds verkies ik zijn muziek boven 90 procent van de hitparade, laat dat duidelijk zijn, maar ik ga niet meer achter zijn platen aan. Nou ja, een paar van zijn oude misschien nog ;-]

"This much i know to be true" is een wordingsfilm. Niet zoals zijn eerdere "Idiot Prayer" een priveconcert-registratie, nee: in deze film kijken we naar het creatieve proces dat aan de ontstaansgeschiedenis van de albums "Ghosteen" en "Carnage" ten grondslag lag (waarbij mijn voorkeur uitgaat naar de laatste, omdat die minder eenvormig van tempo is). De invloed van Cave's vaste compaan Warren Ellis is duidelijk, wordt immer groter zelfs. Ellis is multi-instrumentalist en zorgt voor de broodnodige afwisseling om Cave's dialogen met de duivel muzikaal te omkleden. Spannend, dreigend, vaak ook indrukwekkend maar - ik zeg het maar zoals ik het beleef - met te weinig variatie. Gelukkig wordt de film aangevuld met impressies van Cave's eigen creatieve processen (schrijven, beeldhouwen) en vooral zijn redactionele werk aan "The Red Hand Files", een forum-website waarop hij vragen van luisteraars beantwoordt. En dat gaat ver. 

FIN - song : Nick Cave & Warren Ellis- Balcony Man

Casino Royale - Martin Campbell

Casino Royale op IMDb (8,0)
 Casino Royale op Moviemeter (3,68)

Zo luchtig als de vroege James Bond-films waren, zo werden ze in de edities van deze eeuw niet meer. De "Casino Royale" die ik hier beschrijf lijkt qua sfeer weinig op de oorspronkelijke versie die hiervan uitkwam in 1967. Sterker nog: als die eerste versie op dezelfde wijze was aangepakt, zou de Bond reeks waarschijnlijk lang niet zo'n succes zijn geworden. 

In de 21e eeuw blijkt Bond niet de luchtige grappenmaker die - terwijl hij de ene na de andere dame schaakt - tussendoor even een paar keer de wereld redt. Bond is serieuzer dan ooit en wordt ook serieuzer dan ooit aangepakt: niet alleen moet hij 's werelds gevaarlijkste boeven bestrijden, ook intern bij de spionagedienst moet hij op zijn tellen passen. Men twijfelt of hij nog wel de juiste man op de juiste plaats is en of hij zijn licentie nog wel waard is. Hij moet zich de blaren op de tong praten om niet door M en Q en en al die andere letters te worden afgeserveerd. Daarnaast moet hij serieuzer voor zijn leven vrezen dan in eerdere films

In grote lijnen gaat deze film over de internationale wapenindustrie, die een bedreiging vormt voor de wereldvrede. De mysterieuze handelaar Le Chiffre (een zalig dreigende rol van Mads Mikkelsen) heeft zijn tentakels over grote delen van de wereld verspreid en heeft zelfs her en der zijn dubbelspionnen uitgezet waardoor hij aardig ongrijpbaar blijft. Bond vindt echter zijn zwakke plek: de wiskundige Le Chiffre vindt zichzelf de beste pokerspeler die er is en neemt daardoor een grote gok. Bond weet dat de financiers van de grote wapendeals zijn opponent danig op de huid zitten. Als 007 dus die geldstroom ook maar een beetje verder kan verstoren, kan hij hem in de hoek dringen: een heus pokertoernooi wordt opgezet in het Casino Royal van Montenegro, the stakes are high en James schuift aan aan de pokertafel. En Bondmeisje-van-de-dag, de prachtige Vesper Lynd, ziet hoe de spanningen bij alle partijen oplopen.

Met: Daniel Craig, Eva Green, Mads Mikkelsen, Judi Dench, Jeffrey Wright, Giancarlo Giannini

FIN - song :  Chris Cornell - You know my name

Las Consecuencias (aka The consequences) - Claudia Pinto

Las Consecuencias op IMDb (5,1)
 Las Consecuencias op Moviemeter (2,88)

Wat mij betreft een te lage rating op beide filmsites. Ik vond het een goede film over een naar en lastig onderwerp. Ondanks dat onderwerp weet de film toch her en der menselijke warmte te plaatsen, waardoor het niet een loodzwaar geheel wordt. 

Al direct aan het begin van de film zien we de oorzaak van Fabiola's traumatische leven. Bij een duikongeluk voor de Spaanse kust komt haar man om, een verlies dat de rest van Claudia's bestaan zal bepalen. Ze zwelgt in haar verdriet en is geen goede moeder meer voor haar puberdochter Gabi, met wie ze - samen met haar vader Cesar - in het Spaanse binnenland woont. 

Om moeder tot rust te laten komen en afleiding te bezorgen, besluiten ze voor een vakantieperiode terug te gaan naar het vulkanisch eiland waar ze opgroeide. Gabi vindt het maar niks, de seksueel ontwakende jongedame voelt zich verloren op een plek waar niets te beleven is en waar de wifi belabberd is. Maar ze stelt zich nobel op, ze weet dat dit een helende reis voor haar moeder moet zijn. Helaas komt dat er nauwelijks uit: moeder weigert te praten en gaat slechts traag aan de slag met het verwerken van haar trauma. Sterker nog: er komen louter problemen bij. 

Bezorgdheid om haar dochter ontstaat wanneer ze ziet dat die niet alleen leuk aanhaakt met een frisse jongeman die bij haar oma en opa inwoont en die bezorgdheid neemt alleen maar toe omdat ze steeds meer luiken van de familiegeheimen ziet opengaan. Die geheimen zetten álle onderlinge banden op spanning: Fabiola en Cesar, Fabiola en Gabi, Gabi en Cesar, Fabiola en oma, Cesar en zijn vader. Een gruwelijk web van lotsbestemming.

Met:
Juana Acosta                Juana Acosta

Alfredo Costa                Alfredo Costa

Maria Romanillos        Maria Romanillos

Sonia Almarcha            Sonia Almarcha

Alone in Berlin (aka Jeder stirbt für sich allein) - Vincent Perez

Alone in Berlin op IMDb (6,5)
 Alone in Berlin op Moviemeter (3,05)

Zo zie je maar, films opnieuw bekijken levert af en toe best iets op. Waar ik me de eerste keer dat ik deze zag nog licht teleurgesteld voelde in het acteerwerk, had ik dat gisteravond helemaal niet. Dit kan aan mijn eigen gesteldheid gelegen hebben: ik was vroeg op voor het presenteren van een filmquiz aan de overkant van het IJsselmeer en kreeg daarom in de avond weinig anders uit mijn handen dan de afstandsbediening van de tv. En blijkbaar was ik daarmee veel beter in de sfeer voor deze film: gisteren genoot ik dus wél van een bepaalde ingetogenheid in het acteerwerk, ik had veel beter door dat het paste bij de bescheidenheid van de karakters die ze neerzetten. Emma Thompson en Brendan Gleeson in het bijzonder, Daniel Brühl en Mikael Persbrandt waren bij de eerste aanblik toch ook al meer extravert.

Bijgaand de recensie van destijds: 
BEGT: Alone in Berlin - Vincent Perez

Narcosis - Martijn de Jong

Narcosis op IMDb (7,1)
 Narcosis op Moviemeter (2,92)

Pfff, deze was pittig. Niet alleen omdat het de 3e film die ik deze avond bekeek, maar ook omdat het onderwerp en het tempo van de film het nodige van me vroegen. Indrukwekkend acteerwerk van Thekla Reuten maakt haar mijn "actrice van de week"- ik keek eergisteren ook al een film met haar in de hoofdrol.

In deze film is ze de getroebleerde Merel, een medium/therapeuthe die alleen met haar twee kinderen achterblijft als haar man niet terugkeert van een duikexpeditie. Ik vermijd hier de woordkeuze "niet meer boven water komt", omdat dit de letterlijke oorzaak is van zijn verdwijning: manlief John ging duiken in de diepste trog op aarde, ergens in Zuid-Afrika, omdat er nergens een plek zou zijn waar je dichter op het hart van de aarde zit. Of hij onder de druk bezweken is, of hij in problemen kwam met zijn zuurstof, niemand die er achter komt. 

Naast de problemen die Merel met de verzekering en de hypotheekverstrekker ontmoet (er is geen lichaam, dus er kan voorlopig geen overlijden worden vastgesteld en dus niets uitgekeerd) moet Merel vooral opboksen tegen de woede van haar oudste kind. Boris, zo heet hij, neemt het zijn moeder kwalijk dat ze zijn vader heeft laten vertrekken: ze had moeten inzien dat het te gevaarlijk was en dat hij verplichtingen had tegenover zijn kinderen. Inderdaad was John beste maatjes met Boris, de jongen is nu onthecht en tomeloos. En nu dreigt zijn moeder ook nog het huis te (moeten) verkopen, waardoor Boris alle speelplekken die hij deelde met zijn vader kwijtraakt.
Merel heeft hierdoor eigenlijk te weinig tijd om zelf te rouwen. Alsof de dood van haar man pas het begin was van de narigheid.

Met: Thekla Reuten, Fedja van Huet, Sepp Ritsema, Vincent van der Valk

FIN - song : Patrick Watson- Look at you

Achter de wolken (aka Behind the clouds) - Cecilia Verheyden

Achter de wolken op IMDb (6,4)
 Achter de wolken op Moviemeter (3,01)

Zachtaardige film over de verlies- en winstrekening van liefde van later. Het fijne eraan is dat het niet om de pijnen en de twijfels heen draait en dat het knellende familiebanden ook goed weergeeft.

Op de begrafenis van haar man ziet de oude Emma plots Gerard, een oude jeugdliefde, opduiken. Vijftig jaar geleden hadden de twee iets met elkaar, maar Emma koos voor zijn beste vriend. Door die keuze werd hun onderlinge vriendschap danig verstoord waarna Gerard uiteindelijk er voor koos de twee de twee te laten. 

Emma raakt verward: ze moet rouwen, ze moet verlies voelen maar ze bespeurt ook een andere, steeds aangenamer wordende sensatie. Gerard geeft haar de aandacht die ze van haar continu werkende man zelden ontving. Natuurlijk, de twee waren met elkaar vergroeid in al die jaren, maar het spetterende, het vurige was er wel vanaf. Gerard brengt dat weer een beetje bij haar terug.

Maar natuurlijk is daar de keerzijde: ouderdom komt met gebreken, dat zullen ze van elkaar moeten accepteren. Daarnaast is er de logische weerstand bij Emma' s dochter, die er zelf overigens ook een wankel liefdesleven op na houdt. Steun krijgt oma Emma van haar enthousiaste kleindochter, die het heerlijk vindt dat oma op haar leeftijd plots weer naar dingen kan uitkijken. Ze helpt Emma letterlijk op weg naar een mogelijk nieuw leven.

Met : Chris Lomme, Jo de Meyere, Katelijne Verbeke, Charlotte de Bruyne

FIN - song : Steve Willaert - Nieuw begin

Zee van Tijd - Theu Boermans

Zee van Tijd op IMDb (7,8)

Zee van Tijd op Moviemeter (3,73)

Goede berichten hoorde ik over deze opener van het Nederlands Film Festival. Hij draait al een tijdje in de zalen, ik pakte van de week zo ongeveer de laatste gelegenheid om hem te gaan zien. Deur in huis: zo goed als mijn vrienden hem vonden of zoals de IMDb-bezoekers hem vonden, zo goed vond ik hem niet. Wel een zeer boeiend en meeslepend verhaal, maar ik viel een beetje over het acteerwerk. Juist van de vier relatieve grootheden die hier de hoofdpersonen spelen, had ik iets meer verwacht. Bij vlagen te houterig, niet geheel volgens de emoties die juist bij de rollen hoorden. My bad, ik zie teveel films , ik weet het. Maar zoals gezegd: het verhaal was boeiend genoeg voor een echte filmervaring. 

Een jong stel dat hun vrijheden wil kunnen combineren met de verplichtingen van een gezin, dat is waar we het over hebben in het geval van Lucas en Johanna. Hun zoontje Kai is nauwelijks vijf jaar oud als hij met zijn ouders meegenomen wordt op wereldreis. Ze zeilen over de Atlantische Oceaan , eerst van oost naar west. Op Barbados vieren ze de 5e verjaardag van het ventje waarna ze via de Azoren weer terug gaan zeilen. 

Alles gaat naar wens, het gebrek aan wind lijkt op de terugreis het grootste probleem. Lijkt, want plots is Kai verdwenen. In een onbewaakt moment (vader doet onderhoud aan de boot, moeder maakt vis schoon op het achterdek) is het jongetje van boord geglipt. Tegen beter weten in blijft het stel dagenlang rondcirkelen op de plek waar ze hem uit het oog verloren, maar ze vinden geen spoor meer van hun blonde oogappel. Het heeft een vernietigend effect op de jonge ouders: met het leven van hun zoontje verloren ze gevoelsmatig ook hun eigen bestaan. Johanna staat nauwelijks meer op uit bed, ze communiceert amper en drijft zichzelf tot waanbeelden. Het is op, voordat er nog ergere dingen gebeuren verdwijnt Johanna plotseling uit Lucas' leven. 

Een tijdssprong: 40 jaar later is Lucas een gevierd opera-regisseur die eindelijk schoon schip wil maken met de wanorde in zijn hoofd: hij maakt een voorstelling over het tragische verlies van zijn zoontje. Kort voor de première staat plotseling Johanna weer voor zijn neus. 

Met: Sallie Harmsen, Reinout Scholten van Aschat, Elsie de Brauw, Gijs Scholten van Aschat

Buladó - Eché Janga

Buladó op IMDb (7,1) 

Gemengde gevoelens bij het verlaten van de zaal. En dat bedoel ik ditmaal veel minder negatief dan het klinkt. Voor het leeuwendeel had ik naar een pijnlijk schrijnende film over verlies zitten kijken, maar het poëtische einde vergoedde veel en maakte veel inzichtelijk. 

Kenza is een jong tienermeisje, bezig een jonge vrouw te worden. Ze leeft met haar vader en haar opa op een rommelig autokerkhofje op Curacao . Moeder is er niet meer en dat gemis ligt elke dag op tafel. Opa leeft in het verre verleden van zijn voorvaderen, haar vader probeert zo veel mogelijk quasi-realistisch in het heden te leven en Kenza, zij zit daar precies tussenin. Ze krimpt ineen als haar vader aan de schooldirecteur uitlegt dat zij haar moeder nooit gekend heeft en haar daardoor simpelweg ook niet kan missen. Wij weten als kijker wel beter: ze snuffelt in de spullen van haar moeder, ze spijbelt van school om dan naar de begraafplaats te fietsen en het graf van haar moeder te verzorgen. 

Kenza neigt meer naar de spirituele benadering van haar opa dan naar het kille wegstoppen van verdriet door haar vader. Opa vertelt haar verhalen over de oude geesten van de vroegere bewoners, de slaven die het eiland zo lang draaiende hebben gehouden. Volgens hem is Kenza's moeder ook ergens in die contreien beland: ze zit in een imaginaire wereld van waaruit ze op haar eigen manier contact zoekt met Kenza. 

Vader krijgt steeds meer moeite met de zweverigheid van opa , maar Kenza stelt zich ferm op. Ze verdedigt opa , al zit daar ook een vorm van wensdenken in. Opa bereidt ondertussen zijn naderende einde voor en vraagt zijn kleindochter te voorkomen dat hij in een verzorgingshuis wordt geplaatst (hij noemt dat "een betonnen grafkist") . Kenzo wordt met grote stappen volwassen. 

Met : Tiara Richards, Felix de Rooy, Everon Jackson Hooi

Hvítur, Hvítur Dagur (A white white day) - Hiynur Palmason

Hvitur Hvitur Dagur op IMdb (7,1)
Soms prijs ik mezelf gelukkig dat ik in ieder geval op filmvlak experimenteel ben. Dat ik een volstrekt onbekende titel van een onbekende regisseur met onbekende spelers uitkies om een winderige rit naar het filmeiland voor te maken. Omdat ik daardoor soms verrast en beloond word. Gisteravond was er zo een, wat was ik blij dat ik voor de minder veilige keuze ging en deze eruit pikte.

Ergens staat geschreven dat "op een witte witte dag" (een dag waar je het onderscheid tussen aarde en hemel niet kunt zien- mist dus) je contact kunt hebben met de andere wereld. Onze held van de dag, Ingimundur, zoekt dat contact. Bij een mysterieus ongeval (ook in de mist trouwens) is zijn vrouw van de weg geraakt , het ravijn in gedoken en omgekomen. Ingimundur zit in een rouwproces.
Zijn werk als politieagent heeft hij nog niet opgepakt, hij stort zich volledig op de bouw van een huis voor zijn dochter en schoonzoon, maar vooral voor zijn geweldige kleindochter Salka. Met haar heeft hij een enorme band:  als het even kan, brengen ze tijd samen door.
Wanneer Ingimundur van zijn dochter een doos met nagelaten spullen van zijn overleden vrouw krijgt, slaat de schrik hem om het hart: langzamerhand komt hij tot de conclusie dat zijn vrouw een minnaar had. Die ontdekking verstoort zijn gehele rouwproces.
Eerst moet hij uitvinden of zijn gevoel wel klopt, maar met wie kan hij hier nu over praten? Niet met zijn kinderen, niet met zijn collega's en zeker niet met Salka. Hij begint met vragen op de sportclub, hoe die mannen het allemaal doen. En met wie. Stukje bij beetje ontwart hij de puzzel, stukje bij beetje maakt de rouw plaats voor wraakgevoelens. Hoewel hij weet dat hij er helemaal de man niet naar is, moet hij toch die onvriendelijke gedachten bij zichzelf toestaan. Hij denkt, nee hij voelt dat hij actie moet ondernemen.

Ijzersterke rol van vader en kleindochter, wat een intensiteit.
En voor wie het iets zegt: onder de eindscene is het majestueuze "Memories" van Leonard Cohen gemonteerd. En dat is veelzeggend.

Met : Ingvar Sigurdsson , Ida Mekking Hlynnsdottir

The Child In TIme- Julian Farino

The Child In Time op IMDb (6.0)
De schrik van elke ouder: in een moment van onoplettendheid verlies je je kind uit het oog. In het geval van Stephen Lewis verliest hij zijn dochter zelfs voorgoed, zo lijkt het. Ze is weg, nergens meer te vinden.
De zoektocht naar hun dochter Kate kost hem en zijn vrouw hun relatie, er is teveel verdriet en teveel verwijt. Stephen probeert zich staande te houden, middels frequent contact met zijn uitgever en diens vrouw. Wanneer ook deze , zijnde Stephen's beste vriend, het padje kwijtraakt, zijn werk opzegt en zich terugtrekt op een buiten, is er van Stephen's zekerheden niets meer over.
Pas na een jaar durft hij zijn vrouw te bellen, pas daarna gaat hij weer op zoek naar zijn vriend. En ondertussen blijft altijd, maar dan ook altijd, zijn blik gericht op dat kleine meisje in haar gele regenjas. Ze kan overal zijn, dus ook bij hem in de buurt.

Indringende boekverfilming met , zoals immer, fabuleus acteerwerk van de beste Britse acteur van dit moment.

Met : Benedict Cumberbatch, Kelly MacDonald, Stephen Campbell Moore , Saskia Reeves

The Bachelors - Kurt Voelker

The Bachelors op IMDb (6,8)
Bitterzoete film over het verwerken van verlies. Daar ben je niet zomaar even goed in, zo blijkt.

Bill Palet kan er niet mee omgaan. Zo'n hechte relatie had hij met zijn vrouw dat het voelt alsof zijn  leven geamputeerd is door haar overlijden. Uit arren moede vertrekt hij met hun zoon uit het huis waar ze leefden: teveel pijn om ze heen. In Los Angeles gaan ze het opnieuw proberen.
Bill is wiskundeleraar, zoon Wes is een tamelijk goede leerling die gestaag richting diplomeren werkt. Zijn vermogens worden opgemerkt door Carina, de lerares Frans, die hem vraagt om bijles te gaan geven aan het luie en ongeïnteresseerde meisje Lacy. Toevallig een van de mooiste meisjes van de school , maar ook een meisje boordevol problemen. De bijlessen gaan dan ook stug.
Carina vindt haar collega Bill een interessante man, probeert contact aan te knopen maar voor Bill is dat allemaal te vroeg. Sterker nog: Bill stort compleet in, midden tijdens een wiskundeles.
De wijze jongeman Wes is degene die alles bij elkaar veegt: hij confronteert zijn vader met diens destructieve gedrag, hij confronteert Lacy met haar lamlendigheid en zelfkastijding. Voor iedereen geldt : men gaat er alleen uit komen als het constructief en gezamenlijk gebeurt.

Met: J.K. Simmons, Josh Wiggins, Odeya Rush, Julie Delpy

The Aftermath - James Kent

The Aftermath op IMDb (6,1)
Thematisch zeer interessante film, vandaar dat ik mijn weerstand tegen de hoofdrolspeelster opzij zette. En gelukkig maar, want de film kwam echt wel bij me over.

Verlies is universeel, oorlog doet pijn aan beide zijden van het gevecht. Dat is de belangrijkste conclusie als we een kwartiertje op weg zijn in deze film. 1945, 5 maanden na het beëindigen van de Tweede Wereldoorlog. Duitsland is opgedeeld in vier kwadranten, de stad Hamburg valt onder de verantwoordelijkheid van de Britten. Generaal Lewis Morgan wordt er gestationeerd en vordert een huis van een welgestelde Duitse architect als woning. Hij laat zijn vrouw overkomen, want de verwachting is dat hij wel enige tijd bezig zal zijn met herstelwerkzaamheden en wederopbouw. De bevolking is opstandig, er zijn nog aardig wat Hitler-gezinde verzetsgroepen actief dus de Britten dienen waakzaam te zijn.
Lewis lijkt uit ander hout gesneden , lijkt vergevingsgezinder dan de meesten van zijn collega's. Al snel leren we waarom: hij weet dat de Duitsers behalve daders ook slachtoffer zijn, net als hij eigenlijk. Zij verloren hun zoontje bij een bombardement op London, de Duitse architect verloor zijn vrouw door geallieerde platwalserij op Hamburg. Die setting is belangrijk voor de sfeer: niemand vertrouwt elkaar, maar iedereen herkent de pijn van zijn tegenstander.
Het is dan ook niet verwonderlijk dat de aanvankelijke stugheid van mevrouw Morgan plaats maakt voor een langzame dooi tussen de verhoudingen. En de temperatuur loopt verder op wanneer architect Lubert demonstratief weerstand uitlokt door haar het hof te maken. Schoorvoetend (wat een prachtig woord is dat toch) breekt de passie bij Rachael Morgan los, een passie die ze al zo lang mist in de relatie met haar plichtsgetrouwe soldaatje.
De verhouding escaleert wanneer Morgan voor de verwerking van een aanslag zes dagen van huis moet. Bij thuiskomst treft hij een totaal ander huis, maar ook een totaal ander Hamburg aan.

Met : Keira Knightley, Alexander Skarsgaard, Jason Clarke

Couple in a hole - Tom Geens

Couple in a hole op IMDb (5,6)
Er moet iets heel bijzonders gebeurd zijn met dit stel, anders doe je zoiets niet. We leren al snel waarom zij doen wat ze doen. John en Karen, een Schots stel, woont ergens in de Franse wildernis in een gat in de grond. Echt wonen, ja. Ze slapen er, zij durft het hol niet uit en hij scharrelt in het bos met plantjes, insecten en hier en daar een verdwaald konijn steeds hun eten bij elkaar.
Zij is volledig getroebleerd en we weten nu hoe dat komt. Ze woonden al in deze regio toen bij een rampzalige brand hun huis in vlammen opging. En dat blijkt nog niet het ergste: hun enige zoon kwam daarbij om. Zij kan niet ver weg van de rampplek gaan leven omdat ze de aanwezigheid van het jongetje nog steeds voelt.
Hij doet zijn best om zijn vrouw ook buitenlucht te geven en net als dat een beetje lijkt te lukken, gaat het mis. Ze loopt een spinnenbeet op, en een gevaarlijke bovendien. Hij móét wel naar de buitenwereld , hij moet naar het dorp. Niet langer kan hij ongezien door het leven, niet langer leeft hij off the grid. Een boer die om de hoek van het bos boert , ontdekt hem en helpt hem aan medicatie.
De vrouw redt het , maar de man is van zijn stuk. De boer houdt hem in de gaten, voorziet hem zelfs van eten terwijl hij geen hulp wil. Langzamerhand ontstaat er toch zoiets als contact , langzaam "ontdooit" de kluizenaar. Maar langzamerhand komt hij ook achter de gruwelijke waarheid van de ramp.

Met : Paul Higgins, Kate Dickie , Jerome Kircher 

Cake - Daniel Barnz

Cake op IMDb (6,4)
Moeilijke film. Moedige film. Moeilijk omdat het lastig is enige sympathie te krijgen voor de vervelende vrouw waar de film om draait (een vrouw die overigens door popje Jennifer Aniston uitstekend wordt neergezet). Moedig omdat de film een aantal lastige onderwerpen op ingenieuze wijze aan elkaar probeert te vlechten. We kijken naar een verhaal over chronische pijn, zelfmoord is een belangrijk thema, het verlies van een kind, immigratie en ook nog eens scheidingsperikelen.  Het zit er allemaal in en dat maakt de film boordevol, terwijl het lijkt of er steeds maar niets gebeurt in de film.

Claire ligt een groot gedeelte van de dag op bed. Ze heeft pijn, all over. Gaandeweg de film leren we dat het komt door een ongeluk. Een ongeluk dat haar hele leven voorgoed op zijn kop heeft gezet. Kind dood, man en vrouw uit elkaar gedreven en Claire kan zelf bijna niets meer. Ze sleept zichzelf naar een zelfhulpgroep waar ze het verhaal hoort over een minstens zo succesvolle jonge moeder, die ondanks alle voorspoed toch radicaal uit het leven is gestapt. Claire raakt gefascineerd door haar verhaal en gaat op zoek naar het verhaal achter die dame.
Helaas is Claire een nare persoonlijkheid en stoot ze louter mensen van zich af, hetgeen lastig is bij het juist willen aanknopen van contacten. Er moet iets gebeuren , iets met haar en iets met haar communicatie, wil ze niet alles en iedereen kwijt raken.

Zoals gezegd: niet makkelijk. Maar de film is zeker in enige mate interessant te noemen.

Met : Jennifer Aniston, Adriana Barraza, Anna Kendrick , Sam Worthington ,

In jouw naam - Marco van Geffen/Jean-Claude van Rijckeghem

In Jouw Naam op IMDb (6,2)
Was de onderstaande film al verdrietig om te kijken, deze kwam nog iets harder binnen. Dat kwam vooral omdat ik onlangs in de vriendenkring iets soortgelijks meemaakte, daardoor dringt dit verhaal harder binnen dan het wellicht twee jaar geleden bij me gedaan zou hebben.

Een jong stel. Ze hebben alles. Een goed huis, goede baan, goede vrienden en een enorm vertrouwen in de toekomst. Bij het bouwen van die toekomst hoort ook de gezinsplanning.
Alles valt in duigen als hun baby'tje kort na de geboorte overlijdt. Daar staan ze: een lege babykamer, een lang-niet-alles begrijpende vriendenkring, een maatschappij die doorgaat waar voor hen het leven stil staat.
Eerst moeten ze hun eigen relatie resetten, ze hadden immers elk hun eigen verwachtingen. Woorden zijn er niet of te weinig, gevoelens te veel. Staan ze nog wel zo dicht bij elkaar? Stort hij zich op zijn werk en zij zich op het huishouden? Of wordt het andersom: wil zij vooruit kijken en hij alleen maar terug? Hoe verwerk je de postnatale gevoelens als je ook nog eens dit verlies erbij moet accepteren?
Ze herkennen elkaar niet meer, maar ze proberen het wel. Vrijen wordt vechten, verhuizen wordt vluchten, werken wordt ontkennen. Ondanks alle hulp die van alle kanten geboden wordt: hoe lang hou je dat vol, voordat je al dan niet doordraait?

Hoewel de film veel stilstaande momenten kent van louter starende acteurs en shots van lege kamers, doet ie toch zijn werk: je gaat nadenken. Wat is logica, wat is emotie? En hoe breng je die twee bij elkaar?