Beau is afraid - Ari Aster

                                                              

Beau is afraid op IMDb (6,6)

Beau is afraid op Moviemeter (3,22)
Beau is afraid op Wikipedia

Ik mag graag naar films met Joaquin Phoenix kijken. Hij is een acteur die niet bang is om zichzelf voor schut te zetten, zichzelf lelijker of slechter te maken dan hij in werkelijk is. Het maakt dat het kijken naar zijn werk nooit saai is. Nooit. Zelfs niet als het films zijn waar je gewoon simpelweg geen snars van begrijpt. Ik had dat met deze "Beau is afraid", die twee voor mij tegenstrijdige labels mee kreeg op de filmsites: "komedie" en "horror". Ik kan ze slecht met elkaar verbinden maar mogelijk kunt u dat wel. Dan haalt u hier meer uit dan ik uit deze Ari Aster-film deed.

Het gaat niet goed met Beau. Hij haalt zich van alles in zijn hoofd, voor hem is de wereld een aaneenschakeling van engerds en van alom dreigend ongeluk. Apocalyptische wandelingen door zijn straat, aanvallers met messen en strenge therapeuten: iedereen valt hem lastig. Wij denken dat het wanen zijn, maar voor Beau is het allemaal levensecht. Er gebeuren gruwelijke dingen met de mensen om hem heen, er hangt een gruwelijk erfelijk lot over de mannelijke tak van zijn familie heen, de therapeuten zijn niet te vertrouwen en de mensen bij wie hij in huis beland, lijken hem eerder in de sloot te helpen dan op de wal te trekken. Beau moet weg, hij moet rennen.

Met: Joaquin Phoenix, Patti Lupone, Amy Ryan, Nathan Lane, Denis Menochet, Parker Posey


                                      

Good Boy (aka Heel) - Jan Tomasa

Good Boy op IMDb (6,8)
 Good Boy op Moviemeter (3,28)

Good Boy op Wikipedia

Even leek het of alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Stephen Graham maakte megagrote indruk met oa "Boiling Point" maar vooral met zijn rijkelijk met prijzen overladen serie "Adolescence". Het is daarom verwonderlijk dat deze film, met oa ook Andrea Riseborough en Anson Boon, tamelijk geruisloos door de theaters is geslopen. Wij pakten hem gisteren mee bij onze tocht door Amsterdam, maar hebben er niet heel veel mensen over gehoord. Jammer, want er zit een hoop spanning in, met opnieuw een echte Graham-touch. 

Wat een lul, wat een enormee naarling. Tommy is simpelweg een vervelende gast: vrouwonvriendelijk, agressief, hevig drinkend en drugs gebruikend, beledigend taalgebruik. Het uitgaansleven zit er maar mooi mee dat die gast overal opduikt! Maar plots weet iemand de oplossing: Tommy wordt - als hij weer eens zwaar bedwelmd over de weg wandelt - van de straat geplukt.
Hij wordt wakker in een kelder, dikke ketting om de nek. Die ketting geeft hem verdomd weinig bewegingsruimte zodat hij zijn agressie plots alleen nog maar verbaal kan botvieren. Hij blijkt in het landhuis van Chris en Kathryn te zijn beland. Wat precies hun bedoeling van deze kidnap is, wordt langzaam duidelijk. Ze proberen Tommy manieren bij te brengen, ze proberen hem een voorbeeldige "zoon" te laten worden. Chris bouwt een compleet railsysteem waardoor hij Tommy, bij bewezen goed gedrag, steeds meer de ruimte geeft om door het pand heen te bewegen. Dat lijkt mooi, maar altijd, altijd ligt hij aan de ketting. Dat gaat zich wreken, of het nou op het zoontje van Chris is of op de ingehuurde huishoudster: de kijkers kunnen er op wachten dat er een catharsis komt.

Met: Stephen Graham, Andrea Riseborough, Anson Boon, Kit Rakusen, Monika Frajczik

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Cloudbreak- Scrappy Vibes

Sinners- Ryan Coogler

Sinners op IMDb (7,5)
 Sinners op Moviemeter (3,42)

Sinners op Wikipedia

Op zeker gaat deze film volgende maand een stamp Oscars binnenslepen, het is met recht een meeslepend filmverhaal. Vormgeving: perfect. Muziek: ritmisch en dwingend. Acteerwerk: bij vlagen heel sterk in het hoekje van de hoofdpersonages. Maar het verhaal, mensen, het verhaal: kon dat nou echt niet anders? Het was ook een mooi verhaal geweest als het meer in de hoek was gebleven van racisme versus Ku-Klux-Klan, van slavernij versus witte man. Nu werden er allerlei zaken bij gehaald die het visueel erg goed doen maar die maakten dat wij thuis bijna afhaakten: een ronduit belachelijke climax en dito afronding daarvan. Het had zo mooi kunnen zijn, maar bij mij gaat ie niet de boeken in als een blijvertje. Overigens: ik maak me geen illusies hoor, ik weet dat er een heel grote groep filmkijkers op verhalen als deze zit te wachten. Ik doe het wel met de krenten, dan mogen jullie de rest van de pap oplepelen.

Terug naar 1932, naar het ongemakkelijke zuiden van de VS. Twee broers keren terug van hun criminele loopbaan in Chicago, ze zijn vastbesloten het nu in hun eigen geboorteregio te gaan maken. Ze hebben flink wat geld vergaard met activiteiten die het daglicht niet kunnen verdragen; dat geld moet nu tot investeringen leiden waardoor ze voor het leven geramd zitten. Ze gaan een "Juke Joint", een groot danscafé opzetten waar hun Chicago-lessen ten uitvoer kunnen worden gebracht door de zwarte bevolking. Muziek, drank, dans, gokken, seks: het kan allemaal in hun café. Ze hoeven alleen nog maar muzikanten en personeel te werven, de drank hebben ze al uit de bootleg kunnen jatten. 
Alle seinen staan op groen voor een daverende openingsavond, totdat er een drietal blanke muzikanten voor de deur staat. Of ze mee mogen doen, ze horen zulke prachtige dingen vanuit de joint. "Doe het niet, doe het niet" schreeuwen wij de acteurs toe, ze zien toch zelf ook wel dat de duivel voor de deur staat?

Met ; Michael B. Jordan, Hailee Steinfeld, Miles Caton, Delroy Lindo, Jayme Lawson, Jack o'Connel, Wunmi Musaku

Gezien in : HBO Max
FIN - song : Alice Smith/Miles Caton - Last time (i seen the sun)

The Substance - Coralie Fargeat

The Substance op IMDb (7,2)
 The Substance op Moviemeter (3,59)

The Substance op Wikipedia

"Nee joh, dat is helemaal geen horror, die kun je gerust gaan kijken." Aldus probeerden enkele van mijn filmquiz-collega's mij van mijn onwil af te praten. Onwil om films als deze te kijken, omdat ze nooit brengen wat ik verlang van films. Deze zou echt wel een bijzonder verhaal brengen en daarmee ook door liefhebbers búíten het genre gezien moeten worden. Omdat wij kortelings een abo namen op Mubi en daarop deze titel aantroffen, klikten wij deze dan maar aan. Spijt, spijt alom. Mijn vrouw was al ruim voor de helft van de film opgestaan omdat ze "de onzin niet meer aan kon", ik heb m dan juist vanwege dit blog wel tot het eind volbracht omdat ik anders geen gefundeerde recensie zou kunnen brengen. We kwamen tot één positief punt: dat de toch aardig verbouwde Demi Moore zich voor deze film leende, om hier een vrouw te spelen waarbij de bereikte leeftijd het lichaam en bijbehorende schoonheid begint aan te tasten. Punt voor Moore. Verder: ik neem de "tips" van mijn collega's met iets meer zout dan voorheen.


Ze is een ster. In figuurlijke zin dan he, Elisabeth Sparkle heeft een ster veroverd op de Walk of Fame. Dat deed ze door jarenlang een fitnessprogramma op tv te presenteren, ze was daarmee een voorbeeld voor veleen. MAAR: ze heeft de leeftijd van 50 bereikt en wordt om die reden subiet aan de kant gezet door de maniakale manager Harvey. Een grote leegte dreigt.
Die leegte voorkomt ze door in te tekenen op een mysterieus pakket: ze tekent in op "The Substance", een goedje in een flesje dat ervoor moet gaan zorgen dat - eenmaal geïnjecteerd- er een jongere versie van jezelf ontstaat náást de oude sukkelaar die je zelf bent geworden: week op, week af. Er horen strenge regels bij die je moet opvolgen, anders gaat het mis. Welnu: de uitgerangeerde actrice trapt er in, spuit zichzelf vol en..POEF...daar is Sue! Sue is prachtig, Sue is sexy en lenig. En daarmee dus een waardig opvolger. Maar dénk erom: elke week ruilen jullie van bestaan. De een zuigt de ander leeg, om na een energieke week zelf aan de beurt te zijn. En dat alles met een goedje in een flessie.

Met: Demi Moore, Margaret Qualley, Dennis Quaid

FIN - song : Raffertie- The Substance

Gezien in : MUBI

Nosferatu - Robert Eggers

Nosferatu op IMDb (7,4)
 Nosferatu op Moviemeter (3,38)

Nosferatu op Wikipedia

Ja hoor, lach me maar uit. Zeg maar dat ik het zélf doe, dat het mijn eigen schuld is. Je hoeft geen horrorfilms te kijken, BEGT, daar haal je echt geen plezier uit. Klopt allemaal, ook deze was er weer een waar ik amper de aandacht bij kon houden. Waarom ik het dan toch doe? Aan de ene kant omdat ik het wel als een verplichting voel om als quizmaker ook met enige regelmaat buiten je eigen lijntjes te kleuren, aan de andere kant omdat ik me soms nog wel eens laat verrassen door sterke visuele vondsten. In dit specifieke geval was het natuurlijk ook nog eens bijzonder dat het een remake is van een film die op het moment van produceren al meer dan een eeuw oud was (102 jaar toen de film in roulatie ging, zo precies kunnen we zijn). Voor die moeite, voor die hommage zelfs, wilde ik wel een keer een rondje spookhuis doen. 

We gaan naar het vroeg-19e eeuwse Duitsland om ons verhaal te beginnen. Thomas Hutter is makelaar in opleiding en krijgt als een soort meesterproef een zeer bijzondere klus: het kantoor heeft een klant uit Transsylvanië die bij hen in Wismut een (tamelijk vervallen) huis wil kopen. Hutter moet erheen om de handtekening van de geestige graaf te bemachtigen, een reis waarvoor hij wel zijn kersverse echtgenote Ellen moet achterlaten. (Wat hij dan nog niet weet en wij wel, is dat zijn vrouw al een keer een bezoekje van de graaf heeft gehad. Een bezoek met de nodige gevolgen). 
Hutter gaat daarheen, vindt het kasteeltje van graaf Orlok heel bijzonder maar weet de graaf wel zijn signatuur te laten zetten. Daarbij loopt Thomas tegen zijn wil echter ook een liefdesbeet op, wat hij natuurlijk verzwijgt voor zijn vrouw. Thomas aanvaardt de terugreis op een door pest ver..eh..pest schip, zodat hij bij thuiskomst de nodige doem over Wismut uitvaardigt. Maar zal die pest uiteindelijk vernietigender blijken dan de vloek van Nosferatu, de graaf van Orlok?

Met: Lily Rose Depp, Nicholas Hoult, Willem Dafoe, Bill Skarsgard, Aaron Taylor Johnson

FIN - song : Carolina Shaw - Partita for 8 singers: 3. Courante

Men - Alex Garland

Men op IMDb (6,0)
 Men op Moviemeter (3,00)

Men op Wikipedia

Alles in mij schreeuwde "DOE HET NIET, BERT!" maar hoewel mijn ervaringen met films onder het label "horror" niet al te best zijn, deed ik het toch. En dat ging ook gewoon heel lang goed: de laatste 10 minuten hadden voor mij niet zo gehoeven- weinig toegevoegde waarde ook - maar de weg daar naar toe was prima te belopen. Dat komt mede door het acteerwerk: Jessie Buckley verrast mij doorgaans sowieso positief en ook Rory Kinnear staat hier goed zijn olijke mannetje. Oh nee, zijn strenge mannetje. Wat zeg ik? Zijn doodenge mannetje en zijn pesterige mannetje. Rory Kinnear staat in deze film namelijk een heleboel mannetjes. 

Even tot zichzelf komen. Dat is de opdracht die de getraumatiseerde Harper zichzelf heeft gesteld. Ze huurt daarvoor Cotson Manor , een riant "huisje buiten" op het prachtige Britse platteland. Ze wil er herstellen van de ongekend heftige periode die ze net door ging: het verongelukken van haar aanstaande ex-partner (was het wel een ongeluk? Was het geen zelfmoord?) zadelt haar op met een schuldgevoel en dat wil ze helemaal niet. Want ze heeft alles geprobeerd om hun relatie te laten werken maar er was geen ontkomen aan: dit moest en zou fout lopen. Tijd voor bezinning dus.

Tevreden laat ze zich door de excentrieke landlord rondleiden door het prachtige huis. Hij is zeer behulpzaam maar Harper wil toch snel van hem af, hij werkt een beetje op haar zenuwen (terwijl die nou net tot rust moeten komen). Hoe mooi zou het zijn als ze die rust inderdaad krijgt, maar u snapt dat horror niet voor niets horror heet: er staat continu een vreemde naakte man in de tuin, de lokale dominee is verontrustend direct in zijn gesprek, de local pub wordt louter bevolkt door vreemde types die opvallend veel op elkaar lijken. Wij weten: die rust, die gaat Harper helemaal niet vinden.

Met: Jessie Buckley, Rory Kinnear, Paapa Essiedu

FIN - song : Elton John - Love song

Mindcage - Mauro Borelli

Mindcage op IMDb (4,6)
 Mindcage op Moviemeter (2,05)

Mindcage op Wikipedia

You win some, you lose some. Als ik een recensie zo begin, weet de frequente bezoeker meestal genoeg: hier gaat geen beste film aankomen. Klopt, deze Mindcage mag u snel weer vergeten. Een ietwat beschamend star vehicle voor John Malkovich, die hier nog maar eens optimaal gebruik maakt van zijn ingetogen agressie en van zijn belezenheid. De film hint opzichtig naar "Silence of the lambs" maar weet op geen enkele manier de eerste trede van dat niveau te beklimmen. 

Als detective Mary Kelly met haar nukkige compagnon Jake Doyle op een zaak gezet worden van een bijzonder verzorgd en opgedoft dodelijk slachtoffer kijken ze elkaar verbaasd aan. Dit lijkt in alles een daad te zijn van seriemoordenaar The Artist, maar dat kan onmogelijk: die zit immers al jaren in eenzame opsluiting nadat detective Doyle hem ism zijn vorige partner had opgepakt. Doyle acht Kelly te onervaren om hier in te duiken, maar de chef geeft haar het voordeel van de twijfel omdat ze met haar achtergrond als psychologe wel met The Artist in gesprek kan gaan om te helpen de copycat te vangen. 

U snapt: The Artist wil best helpen maar eist daar wel wat voor terug. In een reeks gesprekken lukt het hem om Kelly in zijn macht te krijgen: mondjesmaat geeft hij tips, terwijl er ondertussen steeds meer slachtoffers vallen. Kelly weet dat ze moet overgaan tot een radicaler aanpak, omdat haar partner Doyle zich lichtelijk vermaakt als hij ziet dat ze amper verder komt. 

Met: John Malkovich, Martin Lawrence, Melissa Roxburgh, 

Heretic- Scott Beck/ Bryan Woods

Heretic op IMDb (7,0)
 Heretic op Moviemeter (3,23)

Heretic op Wikipedia

Veel opbouwende kritieken over deze gehoord dus we moesten er - ondanks het genre- toch maar aan geloven. Horror en Begt zijn geen soepele combinatie (met Begt's vrouw overigens nog minder): doorgaans vind ik de films lachwekkend en saai, al dat gedoe met martelporno of over doden en ondoden is bij mij al gauw te sleets. Maar goed, soms krijg je van bevriende filmliefhebbers verhalen te horen dat "jij deze ook wel kunt hebben" (zo willen ze me ook nog steeds "The Substance" laten kijken). Gisteravond dus allemaal moed verzameld: eerst voor mijn vrouw, daarna een beetje voor mij, toen nog meer voor mijn vrouw en hup, op naar Pathé Thuis. 

Ze zijn toegewijd, de jonge vrouwen Sister Barnes en Sister Paxton. Toegewijd om het evangelie van de Mormoonse Kerk te verspreiden. Af en toe moeten ze daar plagerijen en persoonlijke aanvallen voor doorstaan, maar hun overtuiging is rotsvast. Opgewekt bellen ze dan ook aan bij die afgelegen villa, waarvan de bewoner heeft aangegeven wel open te staan voor een religieus onderhoud.

Aanvankelijk lijken de vrouwen aangenaam verrast door de theologische kennis van Mr. Reed: niet alleen is hij aardig op de hoogte van de Mormoonse rituelen, ook weet hij ze in een hoger verband te leggen met de heersende wereldreligies. Dat levert eerst nog wel inhoudelijke discussie op maar al snel wordt het ongemakkelijk. Reed trekt het discours naar een hoger plan: weten die jonge vrouwen wel wat ze aan het uitventen zijn? En weten ze wel wat de positie is van hun kerk ten opzichte van andere kerken? Reed voert de druk op: hij legt de dames een aantal dilemma's voor die hen angstzweet bezorgd. Deze meneer laat niet los, dat is duidelijk. Sterker nog: misschien laat deze meneer hen wel nooit meer los.

De griezelig slimme Mr. Reed wordt uitstekend gespeeld door Hugh Grant, die op een prachtige manier zijn imago van vriendelijke doch verstrooide heer weet te verzilveren. Hij maakt de film het bekijken waard.

Met: Hugh Grant, Sophie Thatcher, Chloe East

FIN - song : Sophie Thatcher - Knockin' on heaven's door

Gezien in : Pathé Thuis

Attachment (aka Natten Har Ojne) - Gabriel Bier Gislason

Attachment op IMDb (6,0)
 Attachment op Moviemeter (2,77)

Attachment op Wikipedia

Romantic horror? Een horrorkomedie? Het is goed dat ik al die beschrijvingen pas nu lees, nadat ik de film gezien heb, anders was ik er waarschijnlijk nooit aan begonnen. Ik ga daar niet zo goed op, op horror (mijn quizmaten vinden dan ook nog steeds dat ik "The Substance" nog moet gaan kijken). Maar voor deze film kan ik zeggen dat het me meeviel: niet al te veel onwaarschijnlijke scenes, niet al te potsierlijk in de scripting (nou ja, stukkie exorcisme toch wel) en vooral een goed opgebouwde spanning in het script zorgden samen al voor een acceptabel geheel, de sterke bijrollen van gevierde Scandinavische acteurs Sofie Grabol en David Dencik deden de rest.

Maja, een matig succesvolle actrice, ontmoet bij een optreden in een bibliotheek de interessante toeriste Leah, die opzichtig lang blijft hangen. De vrouwen gaan voor een borrel en jawel, ze raken aan de lip. Leah stelt haar terugreis naar London uit en de verhouding verdiept zich. Als Leah dan uiteindelijk toch terug naar haar moeder moet, besluit Maja met haar mee te gaan. Een besluit met grote gevolgen.

Maja krijgt in London namelijk Leah's moeder Chana erbij: ze woont in hetzelfde trappenhuis maar is opvallend vaak bij haar dochter over de vloer: die kan niet zonder haar, zegt Chana. Ze is ziek en ze heeft zorg nodig, zegt Chana. Maja moet af en toe even uit de buurt, want haar aanwezigheid is niet altijd goed voor Leah, zegt Chana. Kortom: Chana is een hinderlijk bijvoegsel (jaja, daar heb je het Attachment) bij hun relatie. 
Dat zou allemaal nog wel draagbaar zijn als er niet net iets te veel duistere dingen in en om het appartement zouden gebeuren, dingen die volgens Maja van Chaja en mogelijk van Leah's oom Lev vandaan komen. Maja komt heimelijk in contact met Lev, die haar inwijdt in de duistere kant van enkele Jiddische gebruiken. Gebruiken waar Chana volledig van overtuigd is en waarom Leah volgens haar bescherming verdient. Enter the Dybbuk!

Met : Josephine Park, Ellie Kendrick, Sofie Grabol, David Dencik

FIN - song : Lars H.U.G. - Elsker dig for evigt

Animale - Emma Benestan

Animale op IMDb (6,3)
 Animale op Moviemeter (3,40)

Er staat "horror" als label bij, op de filmsites. Dat verklaart waarschijnlijk waarom ik de film voor 80 procent zeer sterk vond en goed waardeerde, waarom ik die andere 20 procent minder trok, verklaart het ook. Hoe dan ook is de film buitengewoon intens, dicht op de huid gefilmd met sterk fysiek spel van de hoofdrolspeelster. Er is geen ontkomen aan, zo wil de regisseur ons duidelijk maken. Hier gaan ambitie en menselijke vermogens elkaar dwarszitten. En voor mezelf was het goed dat ik toevallig afgelopen maand Kafka's "Metamorfose" heb herlezen.

Nejma wil d'r op. D'r vol op, zelfs. Ze neemt niet langer genoegen met een rol aan de zijlijn van de stierenherders met wie ze optrekt. Ze wil in die arena staan, ze wil ook laten zien dat ze de levensgevaarlijke sport van het stierenrennen beheerst. Stierenrennen is iets heel anders dan stierenvechten (gelukkig maar): hier moeten de waaghalzen de arena is om belletjes van de hoorns van de stier te trekken en daarmee geldprijzen in de wacht te slepen. (Wij vinden dat stom, maar in de Camargue is dat blijkbaar echt een sport).

Nejma is sterk en traint zich de versuffing. Haar huisgenoot is herstellende van een verwonding door een stier, maar het schrikt haar niet af. Ze gaat de ring in, ze wil "one of the guys" zijn. Dat lukt haar en ze gaat de volledige ontgroening in: mee zuipen, mee op een nachtelijke tocht om de stieren in hun leefgebied mee te maken. Die combinatie valt niet heel erg goed bij haar: ze wordt de volgende dag te laat wakker: brak en met de nodige verwondingen. Ze kan zich niet herinneren door een stier te grazen te zijn genomen maar kan zich - beneveld als ze is- ook niet goed herinneren wat er wel gebeurd is. 
Wanneer er twee mannelijke collega-renners in opeenvolgende nachten aangevallen worden door stieren en de groep dus uit is op wraak, gaat ze stukje bij beetje beseffen wat haar is overkomen. Ze ondergaat een transformatie.

Met: Oulaya Amamra, Damien Rebattel, Vivien Rodriguez

FIN - song : Yan Wagner - Bête fourbue

Gezien in : Cinema Oostereiland

Damaged - Terry McDonough

Damaged op IMDb (4,8)
 Damaged op Moviemeter (2,21)

Dat viel niet mee. Sterker nog: dat viel flink tegen. Dan heb je zo'n mooie lijst met sterrennamen en dan doe je er zo weinig mee. Grootste boosdoener was het script, mijns inziens. Dat was zo houterig opgesteld dat je de hele tijd zat te denken: zien ze nou niet wat ik zie? Moeten ze nou echt struikelend door de opbouw van dit verhaal heen? Jammer, reputaties sneuvelen vaak sneller dan ze kunnen worden opgebouwd. Jackson, Cassel, heren: neem even pauze en overweeg volgende keer goed welke klus je aanpakt.

Wanneer in Edinburgh een jonge vrouw op rituele wijze wordt vermoord, schakelt rechercheur DCI Glen Boyd al snel de expertise in van zijn Amerikaanse collega Dan Lawson. Hoewel die laatste de afgelopen jaren flink aan de drank is geraakt, was hij wel de cop die het verst kwam in het onderzoek naar een vergelijkbare reeks moorden in zijn werkgebied Chicago.

Lawson komt over naar Schotland en is nog maar nauwelijks geïnstalleerd als de volgende moord plaatsvindt. Er blijkt een religieuze component in de gruwelijke misdaden te zitten: het eerste slachtoffer was een joodse vrouw, de tweede een katholieke dame. De verdenking gaan dan ook direct uit naar een lokale sekte en vooral naar een daaruit geëxcommuniceerd lid. Boyd en Lawson proberen de puzzel te leggen maar komen er nog niet geheel uit, reden waarom Lawson zijn compagnon uit het onderzoek van destijds erbij haalt. Deze man, Walker Bravo, was de analist van het politiekoppel maar nam ontslag omdat de zaak hem teveel aangreep, de beelden waren te gruwelijk. 
Net als het trio dichter bij de uitkomst lijkt te komen, vindt de volgende moord plaats. En die moord is verdomd dichtbij, want het is Boyd's vrouw die eraan moet geloven. Boyd's woede richt zich op de enige arrestant die in de zaak gemaakt is, maar zowel Lawson als Walker hebben andere intuïties.

Met: Samuel L. Jackson, Vincent Cassel, Gianni Capaldi, Kate Dickie, John Hannah, Laura Haddock

FIN - song : Gun- Lucky Guy

Moloch - Nico van den Brink

Moloch op IMDb (6,0)

Moloch op Moviemeter (2,93)

Aanvankelijk dacht ik dat ik deze al gezien had, maar dat bleek om "Witte Wieven" te gaan, een andere Nederhorror-in-het-bos. Niet dat deze film daar ver van afwijkt (het gaat hier om zombies in witte gewaden die op de hoofdpersonen afstiefelen) maar het verschil is wel dat dit verhaal speelt in de tegenwoordige tijd. 

Lang verhaal kort: Betriek leeft op het Drentse platteland aan de rand van heide en bos. Ze leidt met haar familie een teruggetrokken bestaan. Dat heeft een reden; ze trekt het ongeluk aan. Man overleden aan hartstilstand, oma vermoord, vaderaf-en-aan in de psychiatrie en moeder lijdt aan een mysterieuze ziekte. Betriek heeft haar muziekcarrière opzij gezet om bij haar dochtertje te kunnen zijn en voor haar ouders te zorgen. 

Er worden plots veenlijken ontdekt, waardoor een groep archeologen nader onderzoek komt doen in het veengebied waar zij woont. Er gebeuren plots rare dingen, helemaal wanneer bekend wordt dat er een grote hoeveelheid lijken wordt ontdekt: allemaal vrouwen, allemaal de keel doorgesneden. Betriek maakt zich zorgen en leest zich verder in in het verhaal, waarna ze op de archeoloog van dienst afstapt. Veiligheid is niet langer gegarandeerd, waakzaamheid is key.

Met: Sallie Harmsen, Anneke Blok, Alexandre Willaume, Markoesa Hamer

FIN - song : Ella van der Woude- Credits 

Beetlejuice Beetlejuice (aka Beetlejuice 2)- Tim Burton

Beetlejuice Beetlejuice op IMDb (7,1)
 Beetlejuice Beetlejuice op Moviemeter (3,10)

Eerlijk is eerlijk: ik vond m gewoon leuk. Geen lijstjesmateriaal, maar ik heb me gewoon wel vermaakt. Eigenlijk ging ik voor de visuele pracht die regisseur Tim Burton doorgaans etaleert. Ik kwam daarin volledig aan mijn trekken, want aan dynamiek en flitsende beeldwisselingen geen gebrek. Maar er was wel wat meer: fijne tongue-in-cheeck humor, lekkere muziek en her en der grappige verwijzingen naar de wereld van zwevers en therapeuten. Dat gaat niet van dikke planken, maar er is veel te genieten. Duim omhoog dus voor dit vervolg op de succesvolle eerste film uit 1988. 

Het verhaaltje is eigenlijk bijzaak en om die reden niet zo moeilijk: Lydia Deetz - paranormaal medium van beroep- heeft moeizaam contact met haar dochter Astrid, die alle verhalen van moeder en oma Delia maar onzin vindt. Ze snapt niet waarom de oude generatie zo koketteert met "geesten op zolder" en spoken of ondoden. 

Dat houdt ze knap vol, totdat ze valt voor de charmes van de knappe buurjongen, bij wie ze Halloween gaat vieren. Die jongen blijkt eigenlijk een overleden jongeman te zijn die eerder zijn ouders vermoordde. Dat zijn bedoelingen onzuiver zijn, blijkt wanneer hij Astrid een oude spreuk laat uitspreken waardoor ze de wereld van de doden kunnen betreden. Zijn doel is om het meisje zijn plaats in de dodenwereld te laten innemen zodat hij terug kan naar de mensenwereld. Moeder Lydia komt to the rescue, maar redt dat niet alleen. Ze weet wat ze moet doen: drie keer achtereen roept ze om Beetlejuice.

Met: Winona Ryder, Michael Keaton, Jenna Ortega, Catherine O'Hara, Willem Dafoe, JJustin Theroux, Monica Bellucci

FIN - song : Donna Summer- Macarthur's Park

Gezien in : Cinema Oostereiland

Girl at the window - Mark Hartley

Girl at the window op IMDb (4,2)
 Girl at the window op Moviemeter (1,82)

Natuurlijk ben ik er vaak blij mee om abonnee te zijn op minimaal 5 filmzenders, je kunt immers niet altijd naar de filmzaal zelf toe. Maar het schept verplichtingen, het gaat soms van lust naar last als je door het aanbod heen bladert, "opnemen" aanklikt en dan een tijdje later naar de desbetreffende titel gaat kijken. Gelukkig wordt je regelmatig verrast maar er zitten ook titels tussen waarvan je je afvraagt waarom ze eigenlijk gemaakt zijn; te mager, te slecht om genrefilm te zijn et cetera. Hier trof ik er dus weer zo een: zie de gemiddelde waardering op de filmsites.

Amy en haar moeder zijn vers komen wonen in de buurt, maar van meet af aan heeft Amy de creeps voor haar buurman. Amy blijkt geestelijk niet helemaal stabiel, ze ziet overal gevaar. En nu al helemaal: haar vader - die haar grote held was- is net verongelukt en kan haar geen bescherming meer bieden. Dat is vooral lastig omdat de in de regio actieve "Clockwork Killer" nog steeds niet opgepakt is. Amy's fantasie slaat op hol: de opstellen die ze bij haar charmante leraar inlevert staan bol van de griezelige elementen, veel daarvan is in haar fantasie geïnspireerd door die seriemoordenaar op vrije voeten. Terwijl ze laat in de avond en zelfs 's nachts aan haar werkstukken werkt, ziet ze de buurman vaak met zijn busje vertrekken om pas uren later - met gedoofde lichten- weer terug te keren. Ze vindt het een creep, helemaal als haar moeder ook nog eens een soort van verhouding met hem aanknoopt. Amy vertrouwt het niet, ze gaat - samen met haar klasgenootje Lian Chen - op onderzoek uit. Dat had ze misschien beter niet kunnen doen.

Met: Ella Newton, Radha Mitchell, Karis Oka, Vince Colosimo, James Mackay

FIN - song : Bob Welch - Ebony eyes

Cerdita (aka Piggy) - Carlota Pereda

Cerdita op IMDb ( 6,2)
 Cerdita op Moviemeter (2,94)

Daar had ik me toch even vergist. Ik dacht naar een Spaanse arthouse-film te gaan kijken over een maatschappelijk onderwerp, maar eindigde in een slasher-horror beeldenstorm. Dat was voor mij even slikken (niet helemaal mijn genre), maar er bleef net voldoende over om de film tot het einde te volbrengen. 

Sara heeft het zwaar. Voor een deel haar eigen schuld, want ze eet alles wat los en vast zit. Maar dat betekent nog niet dat ze gevraagd heeft om het pestgedrag van de lokale jeugd, van haar leeftijdsgenoten. Om die reden hangt het obese meisje liever de hele dag rond in de slagerij van haar vader om pas later in de middag, als het al wat rustiger is daar, een duik te nemen in het lokale zwembad. 

Zo ook deze middag, maar  het gaat zwaar mis. Drie leeftijdsgenootjes van Sara zien haar een duik nemen en startten een gevaarlijke pest-actie waarbij Sara meermaals onder water gedwongen wordt en bijna ten onder gaat. Als klap op de vuurpijl nemen ze ook nog haar rugzak en kleding mee, zodat ze in haar bikini door het dorp moet, haar zware lijf aan de bevolking tonend.
Gruwelijk natuurlijk, maar plots komt er hulp uit onverwachte hoek: de man die ze bij het zwembad zag lopen (en waarvan ze dacht dat hij haar begluurde) neemt de drie pestende meisjes apart. En dat is nog maar het begin. 

Met: Laura Galan, Richard Holmes, Carmen Machi, Irena Ferreiro

FIN - song :  Olivier Arson - Motorbike

FIN - song :  Deap Valley- Bring it on

Witte Wieven - Didier Konings

Witte Wieven op IMDb (7,4)
 Witte Wieven op Moviemeter (3,51)

Enkele weken geleden gonsde het opeens: "Heb je "Witte Wieven" gezien?" In het nieuwe film-aanbevelingsprogramma van Martin Koolhoven besteedde hij aandacht aan de jonge Nederlandse regisseur Didier Konings, die het in de VS al aardig aan het maken was en die nu een heuse NL-horror productie had gemaakt. Enkele mensen die ik sprak, vonden het een goede film dus ik ben het toch maar gaan kijken. Ondanks dat ik helemaal niets met horror heb. En helaas kwam dat uit: ik kan niets met dit soort films. 

We gaan terug naar de middeleeuwen, waar aan de rand van het bos een gelovige gemeenschap haar boerenbestaan leidt. Bidden, werken, oogsten, werpen: het leek allemaal niet zo moeilijk destijds. Dat blijkt echter voor de fragiele Frieda helemaal niet zo te zijn: het lukt haar maar niet om zwanger te worden en daarmee haar man en de priester tevreden te stellen. Steevast trekt ze naar de rand van het bos, naar het grote Christus-kruis, om te bidden dat ze toch eindelijk vrucht zal dragen. Verder dan de rand gaat ze niet want in het bos, daar zijn de Witte Wieven! 

Het duurt dermate lang voordat ze zwanger raakt dat Frieda langzamerhand door de gemeenschap wordt uitgestoten, ze zou door de duivel bezeten zijn. Dat wordt nog erger als ze tijdens een van haar bidsessies wordt verkracht door een brute dorpsgenoot die haar het bos insleurt voor zijn vleselijke en vreselijke bevrediging. Maar zie: terwijl hij haar overweldigt, krijgt zij hulp van de Witte Wieven. Komt er toch nog een duivels randje aan. 

Met: Anneke Sluiters, Len Leo Vincent, Reinout Bussemaker, Nola Kemper

The Menu - Mark Mylod

The Menu op IMDb (7,2)
 The Menu op Moviemeter (3,45)

Onderweg naar de vakantiebestemming had ik vele films voor het uitkiezen. Best mainstream vaak, wat ze je in het vliegtuig aan keuze bieden, maar er zitten er altuijd een paar tussen die je niet hebt gezien of simpelweg had gemist. Zoals deze, die volgens mij van een streamer kwam waar ik geen abonnee ben. Ben niet van de kook- en eetfilms, maar daar ging deze film ook slechts zijdelings over. 

Ze zijn duidelijk nog niet geheel op elkaar afgestemd, het bijzondere koppel Tyler en vriendin Margot. Al snel blijkt dat dit gevoel klopt: Tyler heeft onlangs een relatie verbroken en vraagt nu Margot mee op een date die hij reeds lang had geboekt. Tyler is namelijk erg van de gastronomie en kon eindelijk een afspraak maken voor een culinair tripje naar het restaurant van meesterchef Julian Slowik, die op een eilandje net buiten de kust zijn kookkunsten aan de happy few vertoont. Peperduur, op uitnodiging en dus voor een select publiek. 

Waar Tyler verrukt is dat hij eindelijk mag ruiken en proeven aan Slowik's haute cuisine is Margot duidelijk minder onder de indruk van de eetpoeha. Ze heeft als callgirl al meerdere verplichte etentjes moeten ondergaan, deze gaat daar niet veel aan toevoegen. Al helemaal niet als ze op de boot richting het restaurant een oude klant ontmoet, die voor zijn nietsvermoedende vrouw verborgen houdt dat hij Margot kent. Onder de overige gasten ook nog een bekend culinair recensente, een drietal snelle financiële boys en een acteur op zijn retour die zijn secretaresse wil verwennen. 

Het bonte gezelschap wordt overdonderd door de zonderlinge topkok Slowik, die langzamerhand - tussen de ingenieuze menugangen door - laat blijken dat dit weekend voor hem een afrekening wordt. Een afrekening met het plebs dat hij moet bedienen, met de snobistische gasten en met de wannabees die louter voor hun bucketlist bij hem aanschuiven. Een serieuze afrekening.

Met : Ralph Fiennes, Anya Taylor-Joy, Nicholas Hoult, Hong Chau, Janet McAteer, John Leguizamo

FIN - song : Colin Stetson- Amuse bouche