Frost/Nixon - Ron Howard

Frost/Nixon op IMDb (7,6)
Frost/Nixon op Moviemeter (3,61))

Frost/Nixon op Wikipedia

Oudje, maar gek genoeg had ik hem nooit gezien. Terwijl dit toch echt een film was waarin enkele van mijn liefhebberijen samenkomen: dat ik verzot ben op film, dat wisten jullie al. Dat ik ook altijd met interesse de politiek volg, dat wisten jullie misschien nog niet. Die politieke interesse was nog niet helemaal gewekt ten tijde van het moment dat deze film behandelt (in 1974 was ik 13 en onschuldig), maar toen ik eenmaal de administratieve volwassenheid had bereikt, begon de interesse om te slaan in betrokkenheid: ik demonstreerde, ik flyerde en poster'de maar werd nooit lid van een partij. Misschien is de ene hoofdpersoon van deze film daar wel een beetje de mede-veroorzaker van: Richard Nixon werd de verbeelding van de macht. De gecorrumpeerde macht, met name. Niet overal gelukkig, er zijn gunstige uitzonderingen maar mijn beeld van de politieke VS is niet heel erg veranderd. Maar goed: u kwam hier om over deze film te lezen.

David Frost is een gevierde tv-presentator die populaire shows presenteert in Australië en in de UK. Dat had ie nog heel lang kunnen blijven doen, maar hij krijgt het in zijn bol: wanneer hij hoort dat de dan machtigste man op aarde, de president van de Verenigde Staten, tot aftreden is gedwongen vanwege zijn betrokkenheid bij een politiek schandaal, is hij gebrand op het idee deze man te interviewen. En niet zomaar een interview tijdens een show. Als het aan Frost ligt, houden Nixon en hij een reeks van urenlange gesprekken over enkele vooraf afgesproken hoofdpunten. Het laatste punt zou dan moeten leiden tot openheid over de gang van zaken rond Watergate.

Hoewel het idee briljant lijkt, krijgt Frost de financiering maar moeilijk voor elkaar: al zijn spaargeld gaat erin, het wordt een hachelijke onderneming die gaat bepalen of zijn carrière hierop strandt dan wel een grote vlucht neemt. De gesprekspartners formeren beiden een team, de sfeer wordt opgeklopt tot een bokswedstrijd: twee mannen in de ring, hun secondanten mogen alleen tijdens de pauzes even komen soigneren en souffleren. Frost lijkt zich te hebben vergist in de taaiheid van zijn gesprekspartner, langzaam ziet hij zijn project ineen zakken.

Met: Michael Sheen, Frank Langella, Kevin Bacon, Oliver Platt, Rebecca Hall, Sam Rockwell, Matthew MacFadyen, Toby Jones

FIN - song : Hans Zimmer- Money

Definitely, Maybe - Adam Brooks

Definitely maybe op IMDb (7,1)

Definitely Maybe op Moviemeter (3,30)

Definitely Maybe op Wikipedia
 Er zijn van die acteurs die niet eens heel erg goed hoeven te zijn om toch een bepaalde gunfactor te hebben. Met die gunfactor geven ze de kijker de kans om an sich middelmatige filmverhaaltjes toch net even dat beetje extra te geven dat zorgt dat je toch met interesse of met een glimlach blijft kijken. Bij mij is Ryan Reynolds er zo een: ik heb niks met dat Deadpool- en Hitman's Bodyguard-achtige, maar Reynolds brengt daar voor mij nog enige acceptatie in aan. In deze romkom krijgt hij daarbij ook nog eens enige hulp van de opgroeiende mevrouw Zonneschijn zelf. 

Reynolds speelt Will Hayes, een reclameman die als alleenstaande man co-ouder-zorg draagt voor de opvoeding van zijn wijsneuzendochter Maya. Maya heeft seksuele voorlichting gehad op school en vraagt pappa nu de oren van het hoofd: wie is dan wel mijn moeder, vertel me eens je verhaal met wie je mij hebt geschapen. Dat blijkt een lange reis: Hayes is weliswaar erg charmant, knap en lief maar ook erg onzeker. Daarnaast heeft hij last van bindingsangst. Hij moet derhalve zijn dochter een verhaal vertellen van zijn eerste ontmoetingen met vrouwen, van zijn ontwikkeling tot succesvol campaigner, van de collega's en van de razend knappe journaliste die hij ontmoette. Hij heeft - tot grote teleurstelling van Maya- niet alles goed gedaan in zijn leven, niet altijd de juiste of slimste keuzes gemaakt. Maar zijn liefde voor zijn dochter is onwrikbaar, dat moet ze toch beseffen. En wie weet krijgt het vertelde verhaal nog een staartje.

Met: Ryan Reynolds, Abigail Breslin, Elizabeth Banks, Rachel Weisz, Isla Fisher, Kevin Kline

FIN - song : Badly Drawn Boy - The time of times

Le premier jour du reste de ta vie (aka The first day of the rest of your life) - Remi Bezancon

Le Premier Jour du reste de ta vie op IMDb (7,5)
Le Premier Jour du reste de ta vie op Moviemeter (3,75) 

Le Premier Jour du reste de ta vie op Wikipedia

Destijds langs me heen gegaan, deze prettige mozaïekfilm die 17 jaar na dato nog steeds een 7,5 scoort op IMDb. Zó goed vond ik hem dan weer niet, maar zeer zeker is het een prettige sociale film over familieverhoudingen. Er komen een aantal acteurs voorbij die ik later in iets grotere rollen heb zien werken, dus het was ook nog eens een prettig puzzeltje. Prima te doen.

In de brugklas van mijn middelbare school handelden de lesboeken Frans om de wetenswaardigheden van de familie Duval. Welnu, vandaag gaan we opnieuw een kijkje nemen bij een gelijknamige familie. Een familie die van ongemak aan elkaar lijkt te hangen, maar dat maskeert met een grote zorgzame liefde naar elkaar. De film valt uiteen in vijf delen, elk van de gezinsleden komt aan bod maar de mozaïekvorm zorgt ervoor dat de lijnen langzaam duidelijk worden. Niemand is perfect, je moet er hard voor werken om een beetje geluk te bereiken. Net als je op het diepste punt lijkt te zitten, kun je de herstart maken: je begint aan de eerste dag van de rest van je leven. De arts-in-opleiding, de creatieve zoon die wijnkenner wordt, de grunge-dochter die seks wil met de zanger, de moeder die nooit geheel van haar hippie-gevoel is losgekomen maar die zich langzaam onaantrekkelijk begint te voelen. En de als een schoorsteen rokende vader die zélf worstelt met een vadercomplex. Ga er maar aanstaan. Eh beter: ga er maar eens lekker voor zitten.

Met: Jacques Gamblin, Zabou Breitman, Déborah Francois, Marc-Andre Grondin, Pio Marmaï, Roger Dumas

FIN - song : Etienne Daho - Le premiere jour du reste de ta vie

The Wrecking Crew- Danny Tedesco

The Wrecking Crew op IMDb (7,7)
 The Wrecking Crew op Moviemeter (3,38)

The Wrecking Crew op Wikipedia

Door de eenvormigheid een tamelijk saaie documentaire over een rá-zend interessante groep mensen. Het is begrijpelijk dat de regisseur een prima poging doet om zijn fenomenale vader achteraf wat eer toe te werpen, omdat dit blijkbaar tijdens zijn actieve loopbaan te zeer is uitgebleven. Maar de gekozen vorm (een reünie van de hoofdpersonen die om tafel zitten en verhalen over hun roemruchte verleden opdissen) maakt dat de opsomming te langdradig is. En dat is best jammer. Hoe dan ook: als je muziekliefhebber bent, haal je echt nog wel voldoende aha-momentjes uit deze docu om hem toch in het geheel af te kijken.

Eind jaren 50, begin jaren 60, Californië: de rock n roll-hype groeit naar een climax, de vinylindustrie groeit net zo hard mee. Dit betekent dat de vraag naar hits alleen maar toeneemt, de studio's rennen een ratrace in een poging elkaar af te troeven. Studiotijd is duur, niet alle muzikanten zijn even vaardig om in korte tijd een nieuwe single op de plaat te zetten. Enter The Wrecking Crew: een set onnavolgbaar kundige studiomuzikanten die voor elk gewenst project te porren zijn: surf? rock? latin? Country? Ze pakken alles aan en omdat ze allen gezegend zijn met een absoluut muzikaal (ritme) gevoel pakken ze de draad dermate snel op dat ze aan de lopende band hun medewerking aan hits kunnen verlenen. Die beeldspraak van een lopende band is gelijk het grote nadeel dat je nu - 50 tot 60 jaar later- aan deze groep ophangt: het haalt de magie van grote hits weg. Liedjes die we allemaal kennen (The Monkees, The Beach Boys, Frank & Nancy Sinatra, Sonny and Cher) worden allemaal tijdens de eerste of de tweede shift van de hitfabriek van instrumentale ondersteuning voorzien. Het is bijna jammer om te zien hoe bedrieglijk simpel het voor deze heren (en één dame) is: het is werk, het is "men vraagt, wij draaien". Ze leveren. Broodtrommeltje, 's avonds thuis aan de eettafel. Op toernee hoefden ze nooit, dat lieten ze over aan de nepmuzikanten die door de platenmaatschappijen over hun liedjes werden geplakt. Het leverde ze prachtig materiaal op, maar nooit roem of erkenning. 

Maar goed: er zitten dan toch echt wel prachtige liedjes bij hoor, ik ga eens kijken of ik er een playlist van kan vinden.
Update : PLAYLIST GEVONDEN!

Met Brian Wilson, Cher, Glen Campbell, Nancy Sinatra

FIN - song : Mama's & Papa's - Dedicated to the one i love

Transsiberian - Brad Anderson

Transsiberian op IMDb (6,6)
 Transsiberian op Moviemeter (3,20)

Treinenfilms, ik vind ze altijd wel fijn. De paradox van de weidsheid en het opgesloten zijn, het is voor filmmakers een dankbare invalshoek om beklemmende verhalen te vertellen. Zo een is dit er dus ook, een verhaal waarbij de sterke cast bijdraagt aan de geloofwaardigheid van het verhaal (al geef ik meteen toe dat ik fronste bij bepaalde verhaallijnen waar ik de hoofdpersonen mee weg zag komen). Hoe dan ook: aangenaam thrillertje, deze.

Ze hebben net een succesvolle hulpverleningscampagne in China achter de rug, de happy christians Roy en Jessie. Ze willen hun terugreis naar de VS vanuit Moskou doen, dat biedt hen de kans om eerst met de Transsiberië-express van Peking naar Moskou te reizen. Roy is gek van treinen, watertandend kijkt hij naar het oude materieel dat deze historische spoorlijn berijdt. Jessie is fotografe en acht de mega-treinreis een geweldige kans voor het schieten van gedenkwaardig materiaal. All aboard!

Eenmaal onderweg maken ze al snel kennis met een wat losser stel dan zij zelf zijn: de Amerikaanse Abby en de Spaanse vrijbuiter Carlos reizen al hun hele leven, altijd onderweg en uitstekend in staat zich aan steeds veranderende omstandigheden aan te passen. Roy vindt het allemaal prachtig wat de twee jongelingen hem voorschotelen maar Jessie is voorzichtiger: op een of andere manier vertrouwt ze Carlos maar matig, ze houdt hem liever enigszins op afstand (wat natuurlijk lastig is als je samen een slaapcoupé deelt). Bij een tussenstop op Irkoetsk pakt Roy zijn kans om het aanwezige treinmaterieel te bezichtigen waardoor hij het vertrek van zijn eigen trein mist. Jessie besluit bij het volgende station uit te stappen en een dag op de volgende trein te wachten zodat Roy weer kan aansluiten. Het jonge stel wil Jessie niet alleen laten, bij Jessie gaan langzamerhand steeds meer alarmbellen rinkelen.

Met: Emily Mortimer, Woody Harrelson, Ben Kingsley, Kate Mara, Eduardo Noriega

FIN - song : SN Music Education - Twinkle Variation

Passengers - Rodrigo Garcia

Passengers op IMDb (5,8)
 Passengers op Moviemeter (2,84)

Niet te verwarren met de gelijkname sciencefictionfilm van enkele jaren later en eigenlijk ook niet van dat kaliber. Wel zaten er net zo veel ongeloofwaardige elementen in, waardoor - ik moet het toegeven - ik aan het einde wel verrast werd door de plottwist. En dat is natuurlijk een pré, het pleit voor deze verder niet heel bijzondere film. 

Psychiater Claire wordt vanwege haar specialisme "rouwverwerking" ingeschakeld na een groot vliegtuigongeluk. Het is haar taak om de inzittenden te behoeden voor een trauma, hetgeen ze middels groepsgesprekken aangaat. Uit die gesprekken trekt Claire de conclusie dat er iets anders is gebeurd dan de officiële lezing van de vliegmaatschappij vertelt. Hoewel waarheidsvinding niet haar taak is, gaat Claire zich hier toch stukje bij beetje mee bezig houden.

Een van de cliënten vergt daarbij speciale aandacht: Eric lijkt in het geheel geen last te hebben van het ongeluk, sterker nog: hij staat plots euforisch in het leven omdat hij blijkbaar het geluk heeft gehad het te kunnen navertellen. Hoewel Claire moeizaam tot hem doordringt omdat hij helemaal geen behandeling wenst, pelt ze langzaam toch het beschermingslaagje van hem af. Dat gaat niet zonder risico: hun contact wordt steeds inniger, veel inniger dan haar beroepsethiek toe laat. 
Samen met Eric ontrafelt Claire stukje bij beetje het échte verhaal, althans : het verhaal van de passagiers dat het verhaal van vliegmaatschappij en verzekeraars tegenspreekt. Op naar het conflict.

Met: Anne Hathaway, Patrick Wilson, David Morse, Andre Braugher, Dianne Wiest

The Reader - Stephen Daldry

The Reader op IMDb (7,6)
 The Reader op Moviemeter (3,59)

In onze jaarlijkse Dial Q filmquiz is "The Reader" inmiddels een vaste waarde. Niet dat we elk jaar een vraag stellen over deze prachtige film, nee: we lezen of dragen stukken script voor , als waren wij der Vorleser. Toen ik de film weer tegenkwam in de programmering van Film1 aarzelde ik niet: ik ging hem herzien. Veertien jaar na dato is het nog steeds een fanstastisch indringende film. Opnieuw onder de indruk. 

De 15-jarige Michael wordt ziek aangetroffen op straat door een vrouw van bijna middelbare leeftijd. Ze brengt hem naar huis, hij moet 3 weken het bed houden. Eenmaal hersteld brengt hij een bloemetje bij de vrouw langs om haar te bedanken: hij raakt geïntrigeerd door haar stugge zwijgzaamheid die gepaard gaat met een grote behulpzaamheid. En dat niet alleen: zijn 15-jarige puberlijf maakt ook andere gevoelens los, gevoelens die overigens door de vrouw hunkerend beantwoord worden. Al snel komt hij wekelijks bij haar langs voor hun beider seksuele ontlading. Als ze hem bevraagt wat hij leert op school, bemerkt hij bij haar een kennisachterstand die hij graag wil helpen weg te werken. Hij begint haar voor te lezen uit de boeken die hij voor school moet lezen. Ze zuigt de woorden op, helemaal als hij uitleg geeft over onbegrijpelijke termen. Wat hij daar nog niet doorziet, is dat zij analfabete is en dus min of meer van hem afhankelijk is. 
Wanneer Michael haar op haar werk opzoekt, dringt hij te dicht in haar privé-wereld. Abrupt verbreekt ze de relatie en vertrekt spoorslags uit haar appartement. De jaren verstrijken, Michael wordt rechtenstudent en wordt door zijn professor meegenomen naar een spraakmakend proces: een zestal vrouwelijke concentratiekamp-bewaaksters staan terecht voor de dood van 300 gevangenen. En tussen die 6 vrouwen ziet Michael een bekend gezicht.

Met : Kate Winslet, David Kross, Ralph Fiennes, Bruno Ganz

  FIN - song : Nico Muhly - Who was she?

The Tender Hook - Jonathan Ogilvie

 The Tender Hook op IMDb (5,3)

The Tender Hook op Moviemeter (2,25)

Zeer matige film met een mengvorm van spanning en geveinsde artisticiteit. Lang zat ik te wachten op een kanteling , een wenteling, maar het verhaal wilde niet los komen. 

Iris, een eenvoudig danseresje, eet van twee walletjes. Ze is het liefje van McHeath, een foute bokspromotor die in allerlei louche handeltjes zit en geweld niet schuwt. Alles aan deze man is ruw en onvriendelijk naar, maar hij heeft macht en geld. 

Wanneer McHeath voor een van zijn boksmatches de vriendelijke reus Art Walker boekt, ziet Iris opeens voor zich hoe mannen ook kunnen zijn. Ze valt voor de zachtheid en de eerlijkheid van Walker, maar is zeer op haar hoede vanwege de reputatie van haar relatie. In haar pogingen Walker tegen McHeath gaat ze een stap te ver, waarna de bokser in ongenade valt bij zijn werkgever. Iris moet nog omzichter opereren dan ze toch al doet: ze heeft immers ook nog eens een handeltje opgezet met twee van de naaste medewerkers van haar baas, waardoor ze stiekem bijverdienen op zijn illegale activiteiten. McHeath wordt met de dag wantrouwender (en terecht) en neemt rigoureuze stappen. 

Met : Rose Byrne, Hugo Weaving, Matthew Le Nevez

Riprendimi (aka Good morning heartache) - Anna Negri

 Riprendimi op IMDb (6,1)

Aangeklikt omdat de fantastische Alba Rohrwacher op de rol stond. Zij is dan ook degene die de film draagt, in retrospectief gezien. Dus mijn keuze was terecht. Lastige film echter, want nodeloos gecompliceerd doordat we naar film-in-film kijken. 

Het zou oorspronkelijk een documentaire worden over de lastige positie van bijrolacteurs, maar al snel worden de beide cameramannen die het leven van Lucia en Giovanni documenteren, geconfronteerd met een gierend uit de klauwen lopende relatie. Giovanni staat onder hoge druk vanwege het gebrek aan opdrachten, daardoor verwaarloost hij zijn taken als jonge vader. Waardoor Lucia op haar beurt weer in de problemen komt met haar werk, met haar tijd en uiteindelijk ook met haar partner. 

Het stel groeit rap uit elkaar, Giovanni trekt de deur achter zich dicht en belandt al snel in de armen van een dame die hij op een feest ontmoet. Lucia stort haar hart uit bij haar vriendinnen, die haar opporren om voor zichzelf op te komen. Maar ook komt ze noodgedwongen steeds meer in contact met de cameraman, die het huiselijk drama van nabij meemaakt. De band tussen hen groeit, terwijl die met haar ex steeds verder uit beeld raakt. 

Met: Alba Rohrwacher, Marco Foschi, Valentina Lodovini, Stefano Fresi

Lat den rätte komma in (aka Let the right one in) - Tomas Alfredson

Let the right one in op IMDb (7,9)
Films als deze vermijd ik doorgaans , want ver buiten mijn league. Potsierlijk gedoe met zombies en vampiers, ik loop er niet zo warm voor. Deze film had echter in de tussentijd een aardige reputatie opgebouwd en toen ie afgelopen week op tv kwam, drukte ik toch maar op {KLIK} . Heb me - ondanks het continue verzet tegen het onzinnige onderwerp- toch wel aardig vermaakt gevoeld.

Oskar is een tienerjongen die gepest wordt op school. Omdat ie wat stiller is, wat meer leest dan andere jongens en omdat ie waarschijnlijk gewoon een makkelijk willoos doelwit is, heeft een drietal jochies van school het op hem gemunt. Hij ondergaat het, hij draagt het. Op zijn kamer speelt hij wel wraakacties na, met messen en al, maar het komt er nooit van.
Er komt een nieuw meisje in de buurt wonen die ook vaak op dezelfde binnenplaats speelt. Eli is vreemd, er klopt weinig van haar afwijkende gedrag maar Oskar staat wel open voor een beetje vriendelijk contact. Steeds meer avonden ontmoeten ze elkaar, ze maakt hem al snel duidelijk dat ze niet zijn vriendinnetje kan zijn.
Wij weten inmiddels waarom: Eli is een vampier met een grote behoefte aan vers bloed. Haar vader wordt ingezet om buurtbewoners om te brengen en af te tappen, Eli moet eten. Steeds meer verdwijningen, steeds meer slachtoffers: de buurt zit met de handen in het haar. Dit doet echter allemaal niets af aan de vriendschap van Oskar en Eli. Hij vindt haar apart maar leuk, zij vindt hem te lief om de strot af te bijten en wil hem dus beschermen. Sterker nog: ze leert hem weerbaarheid om ook die pestkoppen op school te weer te staan. Hoe lang kunnen hun ontmoetingen nog doorgaan.

Eigenlijk een zoet jeugdliefde-verhaaltje, maar dan gelardeerd met het nodige nachtelijke bloed. Best een aparte combi.

Met : Kare Hedebrant, Lina Leandersson

Der Architekt - Ina Weisse

Der Architekt op IMDb (6,3)
Complexe film over een de schijn ophoudende familie waar van alles aan de hand is. Papa is architect, een prijzen winnende arcitect zelfs. Hij prijst zich gelukkig een beroep te hebben waarin hij altijd kan staven of het resultaat van zijn denkwerk ook echt geworden is wat hij eerder in zijn hoofd had. In zijn privéleven blijkt dat een stuk lastiger.
Wanneer zijn moeder overlijdt en hij terugkeert naar het dorp van zijn jeugd, komen langzamerhand allerlei onverkwikkelijke zaken en zelfs trauma's aan het licht. De lastige verstandhouding met zijn ouders blijken een gesloten en zelfs getraumatiseerde man van hem gemaakt te hebben. Daar komt nog bij dat hij in het dorp ook het een en ander aan relationele geheimen heeft achtergelaten. Zijn gezin wordt hier plots mee geconfronteerd. De toch al ietwat vreemde verhoudingen komen hierdoor nog verder op scherp te staan.

Met : Josef Bierbichler, Hilde van Mieghem , Sandra Hüller, Sophie Rois

Einstein and Eddington - Philip Martin

Einstein and Eddington op IMDb (7,3)
Tamelijk karikaturale , maar toch wel onderhoudende film over een belangrijk moment in de geschiedenis. We kijken naar het kantelpunt van wetenschap versus religie. Nog altijd staat het iedereen vrij om hierin een kant te kiezen, dat is mooi. Voor mij is het als kijker van belang om te zien hoe gedreven de mensen geweest moeten zijn om aan te tonen dat hun theorie klopt en werkt. Voor mij als analist (da's toevallig mijn beroep) is het van belang om te zien dat men hierdoor eeuwenoude aannames ter discussie stelt, omdat ze feiten op tafel kunnen leggen die anders vertellen.

Het is 1914. de Britten zijn zojuist verwikkeld geraakt in de Eerste Wereldoorlog met de grote vijand Duitsland. Ook op Cambridge begint dat zijn sporen achter te laten want de mobilisatie vraagt offers, ook van de bevoorrechten die kunnen studeren en die dachten louter de wetenschap te hoeven dienen. Arthur Eddington heeft mazzel, hij hoeft niet onder de wapenen. Maar zijn beste vriend (en heimelijke liefde) William moet wel richting de loopgraven. Dat doet Arthur pijn, nog verbetener dan daarvoor richt hij zich op zijn project: hij wil aantonen dat de zwaartekracht-therie van Isaac Newton niet volledig dichtgetimmerd is. Eddington is op de hoogte van het bestaan van een Duitse wetenschapper, die in datzelfde gebied aan het spitten is. Die man, ene Albert Einstein, heeft een reputatie als lastpak , als eigenwijze en slechte zelfzorger, maar tevens als briljant en helder denker. Eddington schrijft naar Einstein met het verzoek of ze samen de kwestie sluitend kunnen krijgen, hij meent te weten dat de kern van de onjuistheid zit in de baan van planeet Mercurius. Eddington wordt door het bestuur van zijn sectie op de vingers getikt : correspondentie met de vijand is in deze fase van de strijd niet toegestaan. Op zijn beurt maakt Einstein hetzelfde mee: zijn "onduitse" houding valt niet in goede aarde en hij wordt verbannen van de Berlijnse universiteit.
De twee zetten - ondanks alle weerstand - op afstand hun correspondentie stiekem door en verdomd: het leidt tot een doorbraak. De relativiteitstheorie is tot stand gekomen: de oorlog is over maar het oude zeer hangt nog steeds over beider werkplekken. De overwinning is bitterzoet, het heeft beide heren veel gekost maar het is allemaal gedaan ten dienste van de wetenschap.

Met : David Tennant, Richard McCabe, Jim Broadbent, Andy Serkis

Alibi - Johan Nijenhuis

Alibi op IMDb (5,7)
Door een schrijnend gebrek aan verversing op mijn inputzender Film1 én door een tamelijk gebrek aan tijd voor zaalbezoek klik ik heden ten dage bij de gekste titelsop [REC}. Deze bijvoorbeeld.

Lijdt aan het manco waar veel Nederlandse films aan lijden: een mager haakje waar een heel verhaal aan moet worden opgehangen, zodat het geheel een beetje leuk overkomt. In deze film is de onvermijdelijke crush die de hoofdrolspeler heeft op een leuk meisje er een die gehinderd wordt door zijn beroep: hij is namelijk alibi-verzinner bij een alibi-verzinbedrijf. Op bestelling fabriceert hij leugens en onwaarheden, zodat de klant wegkomt met zijn smoesjes.
Maar ja, dat werkt natuurlijk niet goed als je verkering wilt krijgen met dat serveerstertje dat juist op zoek is naar het pure, naar de echtheid in de mens. Heel veel leugens en bijna-momenten later gaan ze op voor de finale kans. "Krijgen ze elkaar"?


Met: Achmed Akkabi, Georgina Verbaan, Frederik Brom

Ghost Town - David Koepp

Ghost Town op IMDb (6,7)
In mijn bescheiden opinie is Ricky Gervais een van de grappigste mannen op aarde. Heel veel plezier beleef ik aan zijn zelfkritische manier van humor bedrijven. Office, Extras, Derek, die series natuurlijk. Maar er is meer. Hij doet ook films. Echter, het bekijken van deze film maakt duidelijk dat het niet alles goud is wat er blinkt. Meermaals flauw geglimlacht, maar heel veel verder kwam het toch niet. Faux pas, vermoed ik. De film is een niemendalletje, het doet niemand kwaad om hem te zien maar de vraag is of je er volgende week nog iets over weet te vertellen.

Gervais speelt tandarts Bertram Pincus. Een cynische, negatieve man die het leven wel een beetje zat blijkt. Als hij op een avond (bewust) wat verkeerde chemische goedjes door elkaar drinkt, belandt hij in het ziekenhuis. De volgende morgen is er wat geks aan de hand: hij ziet allemaal mensen om zich heen die voor anderen niet zichtbaar zijn: ondode doden, zo blijkt. Allemaal mensen die zijn overleden maar die eerst nog iets moeten fiksen op aarde voordat ze definitief in ruste kunnen.
Een van hen is Frank, een irritante zakenman. Die stalkt de tandarts met het verzoek het voorgenomen huwelijk van zijn weduwe te voorkomen. Als de tandarts niet toehapt, stuurt Frank een vervelend leger van ondoden op hem af, elk met hun eigen lastige verzoekjes. De tandarts zwicht, hij komt in contact met de dame en u snapt dat hij natuurlijk wat begint te voelen voor de dame, terwijl dat nu weer niet de bedoeling was van Frank. Verwikkelingen alom, de ene minder interessant dan de andere. Bij vlagen een fijne dialoog, daar moeten we het mee doen.

Met : Ricky Gervais, Greg Kinnear , Tea Leoni

How to lose friends and alienate people - Robert B. Weide

How to lose friends and alienate people op IMDb (6,5)
Zat gewoon op de bank gisteren, toen deze film begon en ik er in viel. Herkenbaar type film, met van die geforceerde lachmomenten die je mijlenver voelt aankomen. En die te vaak pijnlijk onleuk zijn.
Goed , ik heb hem uitgekeken, hij was mooi iets na elven klaar zodat ik direct mijn bed in kon.

Het handelt over een Britse journalist die het wil gaan maken bij een Amerikaans shownieuwsblad. Niemand begrijpt hem natuurlijk, hij is ook bot en onhandig en, daar is ie weer, pijnlijk onleuk.
Alleen de maitresse van de vervelende hoofdredacteur begint na enige tijd wat in hem te zien. Ondertussen droomt hij van een of ander sterretje dat ie graag voor "een diepte-interview" zou willen ontmoeten. U snapt bij wie hij - spoiler alert- aan het eind van de film blijft hangen.

Met : Simon Pegg, Kirsten Dunst, Megan Fox, Jeff Bridges

Tropic Thunder - Ben Stiller

Tropic Thunder op IMDb (7,0)
Inmiddels heb ik al van een aantal mensen reactie binnen gehad dat ze deze film wél zeer waarderen. Dat ze blauw gelegen hebben en zo, hoe fijn. Uiteraard gun ik dat iedereen van harte.
Zelf kon ik hier echter niks mee. Te flauw, te gemaakt, te gezocht.

Het verhaal is dat een filmcrew in Vietnam een hele dure productie wil gaan schieten (die af en toe spooft naar "Deer hunter" en andere bekende oorlogstitels) maar dat ze per ongeluk in de handen belanden van echte strijders. Het is dan weliswaar geen bevrijdingsleger maar een drugsorganisatie, maar prettig is hun gijzeling niet. Ze moeten een plan verzinnen.

Met ; Ben Stiller, Jack Black, Robert Downey jr, Tom Cruise, Matthew McConaughey , Steve Coogan

Die Welle - Dennis Gansel

Die Welle op IMDb
In de week dat een fors deel van Nederland (en Europa) zich weer eens van zijn totalitaire kant laat zien aangaande het asielzoekers- en bootvluchtelingenprobleem, keken wij nog maar eens naar "Die Welle". De Duitse remake van het jaren-80-onderwijsvoer "The Wave". Actueel as ever, dat blijkt maar weer.

In het kader van een projectenweek start een onaangepaste, licht anarchistische, leraar een bizar experiment: hij wil zijn leerlingen duidelijk maken dat ook in deze moderne communicatieve tijd nog plaats is voor een dictatuur. Dat er maar dít hoeft te gebeuren om groepsgevoel, massapsychose en totalitarisme na te streven en uit te voeren.
Aanvankelijk groeien de leerlingen in hun rol, hoe raar ze het ook vinden. Ze zien best voordelen in de massaliteit en de eenwording. Het individu wordt weggepoets, de groep is belangrijk.

Net te laat krijgt de leraar in de gaten dat hij een monster gecreëerd heeft. Hoe kan hij nog terug zonder het uit de hand te laten lopen?

Synecdoche, New York - Charlie Kaufman

Synecdoche, New York op IMDb
Daarna dus maar vlug overgestapt op deze , die op de publieken werd uitgezonden. Veelgeroemde film, toch wel. Een van PSH's betere, wordt steeds gezegd. Ik val met de deur in huis: ik vond dat niet. Ik had zelfs moeite om het "haakje" te vinden waar ik mijn interesse en waardering voor deze film aan moest ophangen.
Niet dat ik het slecht vond, nee, maar ik dwaalde steeds verder af door de keur aan lijnen van verhaal-in-verhaal.

In het kort gezegd gaat de film over een toneelregisseur die moeite heeft met het vasthouden van de liefde. En die daarnaast nog eens ernstig ziek wordt. Zijn vrouw vliegt uit, neemt dochter mee, hij blijft achter, stort zich op zijn werk, wint prijzen maar vindt geen liefde.
Hij vindt wel nieuwe partners, maar steeds blijft het afstandelijk. Eigenlijk is het kaartverkoop-meisje nog het meest zijn steun en toeverlaat door de jaren heen. Maar ook zij krijgen de relatie niet op de rit.

Als de regisseur dan uiteindelijk een forse geldprijs wint, wordt het tijd voor zijn magnum opus: een eigen theater met daarin de verbeelding van het toneelstuk van zijn eigen leven. Vanaf dat moment loopt alles door elkaar: acteurs die dingen beleven die de regisseur net zelf heeft beleefd. of soms nog verwacht te gaan beleven.

Slecht vond ik het allemaal niet, daarvoor liep er teveel goed acteerwerk rond, maar ik zat er niet helemaal in.

Bienvenue chez les Ch'tis - Dany Boon

Bienvenue chez les Ch'tis op IMDb
Het filmjaar begonnen met het opnieuw bekijken van deze nog steeds zwaar vermakelijke film. Geschikt voor alle leeftijden, dus met dochters en vrouw op de bank kon deze prima.

Verhaal is hier al eerder verteld: postbeambte hoopt op promotie maar door onhandigheid wordt hij "weggepromoveerd" naar het verre noorden van Frankrijk. Zijn thuisfront denkt dat hij in de hel belandt, hijzelf vindt het na een korte aanloopperiode steeds fraaier en gezelliger worden aldaar.
No problemo dus, totdat het thuisfront denkt te hulp te moeten komen schieten. Lachen!

Troubled Water (DeUsynlige) - Erik Poppe

Troubled Water op IMDb
Vergeving of vergelding. Goed of kwaad. Schuld of boete.
Als deze thema's voorbijkomen, is de kerk nooit ver weg. En de maatschappelijke exegese van bijbelteksten ook niet.

Uitermate sterke film met veel bekende Scandinavische gezichten. De film speelt sterk met het moreel bewustzijn van de kijker. Geloof je in een tweede kans of is een moordenaar voor eeuwig een moordenaar? Helpt en heelt gevangenisstraf of zal een dader altijd terugvallen in zijn oude zonden?

 Jan Thomas heeft zijn tijd in t gevang erop zitten, althans: tweederde daarvan. Hij krijgt de kans om kerkorganist te worden in een kleine parochie met een vrouwelijke pastor.
Al snel wordt duidelijk waarom Thomas vastzat. Al snel wordt duidelijk dat hij verbetering zoekt, maar steeds wordt teruggeworpen door zijn daden in het verleden.
Al spoedig komt men in de parochie erachter wie er achter het orgel zit. En moet men keuzes maken en kanten kiezen.

Beresterk. Al een oudje, maar blijkbaar nog steeds impact.