Deze na enkele jaren weer eens opnieuw gekeken, blijft een arthouse-film met een sterke sfeer. Wederom was ik onder de indruk van het magistrale spel van Maria Kraakman, een actrice die ik van het kaliber Sandra Hüller acht: sterk in sociale drama's met vooral een ijzig goede blik. Ze switcht moeiteloos van vertwijfeld naar ijzig hard, van hulpeloos naar kordaat. Uitstekend sociaal drama derhalve.
Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "In Blue", januari 2019
Volgend jaar viert deze film zijn 30e verjaardag. Dat is even lastig voor te stellen, want net als veel andere filmkijkers weet ik nog vrij goed hoe deze film destijds binnenkwam en welk een golf van reacties ze opwekte. Als je 30 jaar na dato nog steeds een 8,1 scoort op IMDb, betekent dit dat je indruk hebt gemaakt, dat je een toon hebt gezet. Veel filmmakers zijn dan ook schatplichtig aan Matthieu Kassovitz, die in confronterend zwart/wit een rauwe samenleving schetst die destijds al aankondigde dat "polarisatie" voorlopig nog lang niet met pensioen zou gaan. Tijd om deze opnieuw te gaan bekijken, dus.
Het leven uit een dag. Tja, was het maar zo makkelijk. Want het is niet een gewone dag, er hangt spanning in de lucht in de Parijse buitenwijk waar de drie vrienden Vinz, Hubert en Saïd hun dagen slijten. Vanaf het moeizame opstaan houden de jongens zich bezig met drugsgebruik, bluffen, matten, kruimeldiefstallen en vooral heel veel weerstand tegen de politie. Die politie is niet hun beste vriend, helaas is dat een realistisch standpunt als je in wijken als deze woont: bij elkaar gepropt in krappe flats, armoede, werkloosheid, kansarmen. De politie komt er niet graag maar moet natuurlijk wel zijn snufferd laten zien.
"La haine" (de haat) neemt een standpunt in dat - hoe leeg en loos hun leven ook rolt - toch sympathie (of op zijn minst: begrip) opwekt voor deze jongeren. Ga er maar aan staan: in een wereld die zich vijandig tegen je opstelt, moet je wel in het defensief. Of eigenlijk: moet je wel in de aanval. Deze drie jongeren geven zich niet zomaar gewonnen: als bij straatrellen een van hun vrienden wordt gearresteerd en gewond raakt, zweren de heren wraak. De een wat fanatieker dan de anderen, maar ze zijn vastberaden de politie "terug te pakken". Dat standpunt heeft radicale gevolgen.
Met:
Vincent Cassel Vincent Cassel,
Hubert Koundé Hubert Koundé,
Saïd Taghmaoui Saïd Taghmaoui,
Benoit Magimel Benoit Magimel
Een adembenemende vrouw is Sophia Loren altijd geweest. Ze is prachtig oud geworden: een monumentale uitstraling, mede dankzij haar priemende ogen. De ganse fiilmwereld deed dan ook een huppeltje toen bekend werd dat La Loren toch nog een film ging maken. De achternaam van de regisseur deed mij al vermoeden waarom: Edoardo is haar zoon, dus ze was wellicht makkelijk te overreden.
Loren speelt Madame Rosa, een stijlvolle oude dame die het tot haar taak heeft gemaakt om in de havenstad waar zij woont vergeten kinderen op te vangen. Vergeten betekent in dit geval dat het kinderen zijn waar de ouders geen aandacht aan (kunnen) schenken omdat ze in de prostitutie of de drugshandel zitten. Ze vangt die kinderen op , geeft ze bijles en probeert ze enige mores bij te brengen.
Dat gaat haar in het geval van de druistige Momo moeilijk af. Dit Senegalese jongetje wordt bij haar gebracht door een vriend, die hem in zijn dokterspraktijk ziet binnenkomen. Momo is onhandelbaar en onaangepast en lijkt er heel geen zin in te hebben zich te voegen naar het (samen)leven in een huis: hij heeft zijn weg op straat aardig gevonden, hij heeft allang al door dat hij met een beetje drugsdealen snel geld kan verdienen waarna status en spullen vanzelf komen.
Eenmaal onder de hoede van Madame Rosa leert hij ook een andere kant van het leven kennen: op een of andere manier ontwikkelt zich toch een vriendschap met andere jongens, maar het allerbelangrijkste voor hem is dat mevrouw Rosa respect bij hem afdwingt. Ze doet dat door totaal niet onder de indruk te zijn van zijn stoere en nukkige gedrag, heel langzaam groeit de band tussen die twee. Momo begint mee te helpen , begint zelfs te zorgen voor de oude vrouw die zowel met het verleden als de toekomst problemen heeft. Haar verleden is zwaar getekend door het verblijf in een concentratiekamp in WOII, haar toekomst ziet grauw en grijs door de steeds vaker optredende momenten van wegvallen, de eerste verschijnselen van dementie treden op. Momo belooft voor haar op te komen, belooft haar dat ze niet in een verzorgingstehuis zal eindigen maar dat ze zich in haar eigen terugtreed-ruimte in haar kelder mag verstoppen. Beloven is makkelijk, zo blijkt, want Momo moet tot veel bereid zijn om die belofte na te komen. Hij moet veranderen , hij moet kiezen.
Met : Sophia Loren Ibrahima Gueye, Renato Carpentieri, Abril Zamora
Opnieuw een knappe film van de jonge regisseur Sam de Jong. Na het beperkte succes van "Prins" trok hij ditmaal naar New York , waar hij een paar dagen uit het wervelende leven van het straatmeisje Goldie.
Ondanks haar flitsende naam is het niet alles goud wat er blinkt in het leven van dit meisje, een wannabe-ster in videoclips. Toegegeven , ze kan knap dansen maar ze heeft niet echt de juiste connecties. Wanneer het haar eindelijk lukt om zichzelf een video van rapper Tiny in te babbelen, wil ze shinen, ze wil van het scherm af knallen.
Dat betekent dat ze die knalgele bontjas wil die in de etalage hangt waar ze dagelijks langsloopt. Dat betekent dat ze een chique pruik moet hebben om haar korte goudgeverfde bolletje te verstoppen. Het betekent dat er geld nodig is. En dat is er niet, zeker als ze wegens veelvuldige te laat komen ontslagen wordt van haar winkelbaantje. Daar bovenop gaat het thuis helemaal mis: moeder wordt gearresteerd en vastgezet en jeugdzorg dreigt nu de twee jonge zusjes van Goldie uit huis te plaatsen.
Dat laat Goldie natuurlijk niet gebeuren, ze schuimt de straten af op zoek naar onderdak voor haar zusjes. Dat gaat natuurlijk niet vanzelf, de problemen stralen behoorlijk van het gezin af. En daar komt dan ook nog eens die steeds meer naderende deadline van de videoclip-opnamen bij.
Met: Slick Woods, George Sample III , Danny Hoch
Zo plat als een dubbeltje, deze toch tamelijk geroemde film. Ongetwijfeld appeleert hij aan een jongeren-gevoel, ongetwijfeld zit ie recht in de taal en de sfeer van de straat. Maar het ging teveel langs me heen. Nog los van het zwakke want o zo voorspelbare script had ik de film nooit uitgezeten als ik hem niet op ondertiteling had gezet. Dat is vast my bad, broeder, maar ik vond het wel een drempel. Gelukkig weet ik dat er veel mensen van hebben genoten vorig jaar.
Bilal verkloot zijn school, het interesseert hem ook al allemaal. Hij heeft immers zijn zinnen gezet op een rapper-carrière: hij gaat "vliegen", zoals hij het zelf noemt. Zijn beste buddy Gregg is iets serieuzer, maar niet heel veel. Tenslotte is er nog het minder stoere maar toch wel dappere derde jongetje . Kevin, die iets verder van de twee af staat maar die wel heel graag met ze meelift op de aanstaande successen.
Die successen zitten er aan te komen , want de jongens komen een drietal frisse dames tegen die wel met ze willen afspreken. Dat moet dan diezelfde avond gebeuren in de hoofdstedelijke disco Jimmy Woo. Fameuze plek, maar meestal onbereikbaar voor de twee straatschoffies. Er is een manier om binnen te komen, dat moet dan via rapper Dex, die een vriendje is van de broer van Kevin. Maar hoe komen ze bij Dex in het vizier, hoe vallen ze op? We lopen een dagje met de jongens mee.
Met : Bilal Wahib, Daniel Kolf, Oussama Ahamoud
Louder than bombs op IMDb (6,6) Louder than bombs op Moviemeter (3,34) Louder than bombs op Wikipedia Nu we al lange tijd niets meer verneme...
