Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us

The Blue Caftan (aka Le Bleu du Caftan) - Maryam Touzani

The Blue Caftan op IMDb (7,5)
 The Blue Caftan op Moviemeter (3,58)
The Blue Caftan op Wikipedia 

Och, mensen, wat was ik toch opnieuw onder de indruk van deze fa-bu-leu-ze arthouse film. Een maandje geleden zag ik "Calle Malaga", de recentste film van de sterke regisseuse Maryam Touzani, en ik herinnerde direct dat ik haar vorige succes nog op mijn harde schijf had staan. Daar ging ik dus nogmaals voor zitten en opnieuw raakte ik tot tranen toe geroerd. De kleuren, het ingetogen acteerwerk, het schitterende camerawerk pakten me al aardig in. Voeg daarin toe dat de film een schrijnend verhaal vertelt over gemiste kansen, over schaamte, over zowel onbeantwoorde als rotsvaste liefde en u weet dat dit voor BEGTje een toptitel is. Ik gun iedereen om eens in de zoveel tijd een parel als deze te aanschouwen.

Mijn recensie van destijds (april 2023) : BEGT recensie "The Blue Caftan" . Schitterend, schitterend.

Nordsjoen (aka The North Sea/ Le mer en feu) - John Andreas Andersen

 Nordsjoen op IMDb (6,3)

The North Sea op Moviemeter (3,16)

Le mer en feu op WIkipedia

Rampenfilms vormen een genre op zich. Meestal raken ze aan wetenschap en/of industrie: als er daar eenmaal iets mis gaat, zijn de gevolgen vaak desastreus. Dat gaat vaak om virussen, ontsnapte wezens en dergelijke. Deze "The North Sea" blijft dichter bij huis en draait om materiaal dat al 80 jaar de wereld in zijn greep houdt: olie! Sinds de techniek ons toestaat om niet alleen in de ons omringende gronden, maar ook op de wereldzeeën op jacht te gaan, sinds die tijd is de wereldeconomie in de greep van het zwarte goud. We hebben er de afgelopen maanden de voorbeelden van kunnen zien in de Straat van Hormoez. We weten dat het de politieke cyclus van Venezuela heeft bepaald en we weten dat dit mogelijk ook Suriname staat te wachten. Dichter bij huis leek het alsof wij het wat slimmer aanpakten: Shell haalde het elders maar bracht de rijkdom naar ons toe en vooral Noorwegen strekts ons allen tot hebberig voorbeeld: daar zijn de rijkdommen in het land zelf gestopt en leeft de bevolking een weelderig leven. Dat dit niet vanzelf tot stand kwam, leert deze film ons. Fictie, natuurlijk, maar wel een mooie filtering van de risico's: de aarde zelf, de natuur en zeker mensenlevens zijn ondergeschikt aan de lonkende oliedollars.

Nadat in 1969 meerdere olievelden in de Noordzee werden ontdekt, waaronder het beroemde Ekofisk-veld, heeft Noorwegen een slimme en effectieve industrie opgezet om die aardse rijkdommen uit te nutten. De booreilanden zijn talrijk, het onderzoek naar nieuwe velden gaat verder. Ter bescherming van de werkers op zee beschikt men over onderwaterdrones om de status van de eilanden te monitoren en om bodemonderzoek te faciliteren. Sofia is dronepiloot, samen met haar compagnon Arthur bekwaamt ze zich in de manoeuvres van haar machine. Die blijkt plots heel hard nodig als een booreiland in de zeebodem blijkt te zijn weggezakt.

Commandant William Lie vraagt het duo om snel ter plekke te onderzoeken of er nog overlevenden zijn. Terwijl ze met hun onderzoek bezig zijn, stuiten ze op een gaslek dat veroorzaakt wordt door steeds diepere scheuren in de zeebodem. Booreilanden in dat veld moeten worden ontruimd en laat dat nou net een van de werkplekken zijn waar Sofie's levenspartner Stian op werkzaam is.

Met: Kristijane Kujat Thorp, Rolf Kristian Larsen, Hendrik Bjelland, Björn Floberg

Promising Young Woman - Emerald Fennel

Promising Young Woman op IMDb (7,5)
 Promising Young Woman op Moviemeter (3,50)

Promising Young Woman op Wikipedia

Blijkbaar is mijn wijze van filmkijken in vijf jaar tijd nog niet veel veranderd. Ik bekeek deze film in april 2021 en kom nu eigenlijk tot min of meer dezelfde (positieve) conclusie. PYW is een sterke (en voor mannen beschamende) film die eigenlijk volledig gedragen wordt door Carey Mulligan. Als ik haar naam noem, reageert mijn vrouw (die veel meer van "shownieuws" weet dan ik) altijd met dezelfde opmerking: "En zij is de partner van...?". Inmiddels kan ik die vraag beantwoorden, het voegt nog een klein plusje toe aan haar al zo imposante acteercarrière. 

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Promising Young Woman" (april 2021)

FIN - song : Juice Newton - Angel of the morning

Head South - Jonathan Ogilvie

 Head South op IMDb (6,6)

Head South op Moviemeter (3,24)
Head South op Wikipedia

Dat een film boordevol goede bedoelingen zit, wil nog niet zeggen dat het ook goed uitpakt. Deze film noem ik dan ook "sympathiek" en/of "onderhoudend", omdat ik juist die goede bedoelingen er wel doorheen zie. Veel herkenbaarheid zie ik met de periode waarin deze film speelt: ik was toen net een paar jaar ouder dan de hoofdpersoon maar herken die drang om nieuwe dingen op te zoeken, om jezelf te uiten. Precies dát pakt in deze film goed uit, je kunt er met een mooie glimlach naar kijken.

1979, Christchurch. Angus ziet zijn vader worstelen met de gedachte dat zijn vrouw overweegt hem te verlaten. Ze is nu tijdelijk in een motel getrokken zodat hij alleen met zijn somberende pappie overblijft. Geen goed gesternte voor een jochie van nog geen 18 jaren: net nu hij doorheeft dat hij een andere kant op wil dan zijn flauwgrappende vrienden, net nu hij een mooi meisje ontdekt dat pas in de wijk woont, net nu hij ontdekt dat die muziekwinkel in de buurt toch echt verdomd interessant spul heeft. 
Het grote nadeel is dat Angus niets te bieden heeft: klein, jong, onervaren, burgerlijk. Er moet dus iets gebeuren: hij start een band. Of nou ja, hij wíl een band starten maar hoe doe je dat zonder instrumenten, zonder bandleden en zonder songmateriaal? Terwijl pappie doorsombert en doordrinkt, zet Angus zijn eerste stappen: hij bemachtigt een basgitaar, hij schrijft quotes en zinnetjes op om tot een soort van materiaal te komen, hij knoopt een verbinding aan met het meisje van de drogisterij dat immers gitaar speelt. Het lukt Angus om meerdere touwtjes aan elkaar te knopen maar dat wil nog niet zeggen dat hij overal successen boekt. Punk, man!

Met: Ed Oxenbould, Roxie Mohebbi, Marton Csokas, Benee Stella Bennett

Eagles of the Republic - Tarik Saleh

Eagles of the Republic op IMDb (6,6) 

Eagles of the Republic op Moviemeter (2,60)
Eagles of the Republic op Wikipedia

Toen ik gisteren de hieronder staande recensie schreef, wist ik nog niet dat ik in een serietje bezig was. Pas later op de dag keek ik welke films er 's avonds in mijn lokale filmthuis draaiden, mijn oog en mijn keus viel op deze. Zelfde regisseur, zelfde hoofdrolspeler. Opnieuw een samenzwering in Egypte, maar ditmaal niet op het kleinschalige level van de vorige film: in "Eagles of the Republic" wordt groot uitgepakt door feiten en fictie ferm door elkaar te roeren. De Zweedse productie kent in Fares Fares een ontspannen hoofdrolspeler, die geloofwaardig een gecorrumpeerde acteur neerzet, ik kijk graag naar zijn werk. Onderhoudende film, zo mag je dat dan noemen. 

Hij is het mannetje hoor, die flamboyante George Fahmy. Tientallen films al op zijn naam, aanbeden door vele fans en gezegend met een dikke sterrenstatus en een eigen camper op het filmstudio-terrein. Dit heeft de Koptische acteur allemaal te danken aan zijn naturelle inlevingsvermogen in de rollen die hij mag spelen. Maar nu wordt het allemaal plots toch anders: om hem heen sluit zich een net van hotemetoten die allemaal iets in de hofhouding rond president Al Sisi uitvoeren. Fahmy wordt gevraagd om de president te spelen in een hagiografische film. Tegenstribbelen helpt niet echt ("ik ben Kopt, geen moslim", "ik ben twee koppen groter dan onze grote leider"), Fahmy moet met zijn kundige acteerwerk het volk overtuigen van de goede bedoelingen (en dito daden) van de moslimbroeder. 
Fahmy ziet plots een einde komen aan zijn jetset-leventje: plots wordt het lastiger om er vriendinnen op na te houden naast zijn gestrande huwelijk, zijn zoon verwijt hem te hebben gekropen voor de macht, hij wordt de ene na de andere geheim agent staande gehouden. Weg is de ontspanning, Fahmy moet op zijn tenen lopen en raakt steeds meer betrokken bij duistere zaken door én rondom zijn regering. Hij wil weer terug naar zijn ongecompliceerde leven maar vindt geen enkele ingang. Netten sluiten.

Met: Fares Fares, Lyna Khoudri, Amr Waked, Zineb Triki, Cherin Dabis, Suhaib Nashwan

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Alexandre Desplat - Hilton 

Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue

FIN - song : Brendan MacLean - I know a place

Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

On the basis of sex - Mimi Leder

On the basis of sex op IMDb (7,1)
 On the basis of sex op Moviemeter (3,27)
On the basis of sex op Wikipedia

Nee, maakt u zich vooral geen zorgen: hier gaat een heel andere filmbeschrijving volgen dan u op basis van de titel denkt. Het is hier namelijk niet "sex" als in "seks", maar "sex" als in "gender/geslacht". We keken naar een rechtbankfilm, een biografische ook nog eens een keer. Zelf moest ik even een licht vooroordeel wegslikken ten aanzien van de hoofdrolspeelster: Felicity Jones is voor mij niet echt een karakter-acteur, ik zie haar eerder voor me in comedy of larmoyant drama. Eerlijk is eerlijk, ze viel me honderd procent mee in deze rol. Ze werd ondersteund door Armie Hammer, die in deze film de rol van meneer Ginsburg op zich neemt. Uiteindelijk dus een goede voldoende voor een film waarvan ik niet wist wat ik ging krijgen.

Ruth Bader is een tamelijk briljante rechtenstudente op Harvard, die plots in de problemen komt doordat haar man, mede-rechtenstudent Martin Ginsberg, ziek wordt. In plaats van een stap terug te doen, stapt Ruth naar voren: ze vervolgt niet alleen haar studie, ze volgt ook nog eens de colleges die haar man nu allemaal mist. Daarnaast draagt ze - tijdelijk - de volledige zorg over dochter Jane. 

Van meet af aan merkt RBG (zoals ze later is gaan heten) dat haar verschijning weerstand oproept: niet alléén omdat ze een zelfbewuste vrouw is in een mannenwereld, ook omdat ze strijdvaardig is in het opkomen voor gelijke rechten. Ze vréét de dossiers waarin ongelijkheid in de behandeling van man en vrouw in verslagen is vastgelegd. Het gaat haar missie worden, ze gaat het pad van gelijke rechten op.
Eén speciale zaak ligt ze er daarbij uit: die van de schuchtere Charles Moritz, een man die voor zijn moeder zorgde tijdens haar ziekbed, maar die geweigerd wordt om daarvoor toelagen te ontvangen die wél aan vrouwen in dezelfde situatie werden verstrekt. RBG draait het om, ze wil een discussie in de rechtszaal over gelijke behandeling. Alle sterren staan verkeerd, iedereen raadt het haar af, blokkades worden opgeworpen maar Ruth is lastig aan het twijfelen te krijgen. Dankzij de steun van haar man en haar dochter wordt ze met de dag vastberadener. 
Met: Felicity Jones, Armie Hammer, Justin Theroux, Chris Mulkey, Cailee Spaeney, Kathy Bates. Sam Waterston, 

FIN - song : Mychael Danna - Go on, Professor Ginsburg

The Drama - Kristoffer Borgli

The Drama op IMDb (7,5)
 The Drama op Moviemeter (3,56)

The Drama op Wikipedia

Met niet al te hoge verwachtingen naar de zaal gegaan gisteren, maar ik kwam er met opgeheven hoofd uit vandaan: deze film wint gaandeweg aan kracht, na de catharsis is opeens alles én iedereen in disbalans. Dat brengt lucht in de karakters, die pas dan ontwikkeling krijgen. De twee "poster children" die de hoofdrollen spelen, zag ik beiden al eerder de afgelopen jaren: Robert Pattinson heeft daarin bij mij iets meer credits (dankzij zijn "Die my love' rol) maar in deze film komt ook Zendaya eindelijk toe aan iets meer dan wat verschrikte blikken. Naast deze twee vormt ook de verfrissende bijrol van Alana Haim een belangrijke bijdrage.  Kortom: expect nothing, receive everything.

Misschien niet de beste manier om een relatie te starten: contact leggen door jezelf binnen te liegen. Toch is dat wat Charlie Thompson doet wanneer hij de knappe Emma Harwood in een coffeediner ontmoet. Hij is mazzelpik met hoofdletters, want het lijkt te werken: de twee krijgen een relatie die culmineert in het besluit om te gaan trouwen. Die voorbereidende weken, dat is waar we na die korte flashback instappen. 
Samen met het stel dat respectievelijk hun getuige en hun ceremoniemeester vormt, doen ze een oefendiner om de menukaart van het grote feest definitief samen te stellen. Drank vloeit, de avond vordert en plots bevindt het viertal zich in een soort "Truth or dare". Ze zijn allemaal niet in hun eerste leugentje gestikt, maar er is niet voor niets een spreekwoord dat zegt dat de waarheid soms gekker is dan de fictie. De ontboezemingen aan tafel zetten álles op scherp, alle verhoudingen lopen plots scheef: die tussen het bruidspaar en hun ceremoniële team, tussen de vriendinnen en zeer zeker ook tussen de aanstaande bruid en bruidegom. Over een week moet alles in kannen en kruiken gegoten worden, maar het lijkt alsof niemand elkaar plots meer vertrouwt.

Met: Robert Pattinson, Zendaya, Alana Haim, Mamadou Athie, Haily Gates 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Moondog - Do your thing

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

Sometimes i think about dying - Rachel Lambert

Sometimes i think about dying op IMDb (6,6)

Sometimes i think about dying op Moviemeter (3,21)

Sometimes i think about dying op Wikipedia

Als ik het niet dacht! Deze film ging ruim 2 jaar geleden in premiere op het Sundance-festival. Dat zal niet iedereen wat zeggen, maar voor mij is het een heerlijke bron van aparte, trage en volbloed indie-films. Zo ook deze: veel filmkijkers zal het trage tempo in de weg zitten, men zal denken dat het nergens heen gaat met dit verhaal. Zelf sta ik daar anders in: piepkleine aanpassingen in het gedrag van het personage en je krijgt vanzelf een andere dynamiek. Ik vond deze dan ook fijn. 

Fran is niet helemaal van deze wereld: ze lijkt het allemaal niet zo te snappen, de wereld lijkt langs haar heen te gaan. Kantoorgrapjes, koffie-automaatgesprekken, plichtmatige chitchat: het is haar een horror. Hoe zeer de collega's ook aan haar sjorren, een losse persoonlijkheid wordt ze niet. Wel goed in haar werk, hetgeen zorgt dat ze gedoogd blijft worden. Plots: verandering op til.

Nieuwe collega Robert is zich nog niet bewust van Fran's aparte positie op kantoor dus hij knoopt gewoon gesprekken met haar aan. Sterker nog: hij vraagt of ze met hem mee wil naar de film. Tot onze verbazing zegt Fran toe: met haar stugge tronie zit ze in de bioscoop en later net zo in het restaurantje waar ze nog een kleine consumptie nemen. Uit alle macht probeert Robert informatie uit haar te trekken, hij wil haar oprecht leren kennen. Maar de vraag is of hij het vuurtje goed genoeg kan opstoken om dit introverte ijsblok enigszins te ontdooien.

Met: Daisy Ridley, Dave Merheje, Parvesh Cheena

FIN - song : Adriana Caselotti- Animal Friends/ With a smile and a song

Song sung blue - Craig Brewer

Song sung blue op IMDb (7,1)
 Song sung blue op Moviemeter (4,00)

Song sung blue op Wikipedia

Heerlijk gespeelde film, we hebben ons erg goed vermaakt en derhalve niet voor niets de snijdende wind getrotseerd om de voorpremière mee te pakken. Zelf ben ik wel behoorlijk liefhebber van het song(schrijvers)materiaal van Neil Diamond, dat maakte het voor mij al iets makkelijker. Zijn werk is niet hip, het rockt niet en dat maakt een brede acceptatie lastig. Gelukkig draait het daar helemaal niet om in deze verfilming: net op tijd stapt de regisseur over van biografisch naar sociaal drama. En dan ook gelijk goed. De film gaat namelijk niet over het levenspad van de gebronsde zanger, nee: het draait om twee "impersonators" van zijn wek. Het dus heeft echt bestaan en heeft met recht een kronkelig pad afgelegd om te komen waar we aan het einde van de film zijn. Vooral Kate Hudson overtuigt met een sterke emotioneel gespeelde (en gezongen) rol.

Mike Sardina heeft gelukkig de muziek nog. Hij heeft de bodem geraakt en is door zijn alcoholisme alles kwijtgeraakt: relatie, werk, alles. Nou ja, die muziek dus. Hij schnabbelt een beetje bij op een kermisattractie waar meerdere vertolkers van evenzovele artiesten rondlopen: er is een James Brown, natuurlijk is er een Elvis, er is een Patsy Cline en ook Mike speelt er zijn rolletje van Amerikaanse countryster. Hij wil het echter anders, hij wil onder zijn artiestennaam Lightning meer de rockende kant op door werk van Neil Diamond te gaan vertolken. Als hij de ravissante Claire ontmoet, lijkt dat ook te gaan lukken. De twee repeteren maar komen ook al snel nader tot elkaar. Maar hoe doe je dat: beiden alleenstaand ouder, beiden met nauwelijks inkomsten, beiden gedoemd tot een marginaal bestaan. Is daar nog een weg uit?

Ja, die is er: door de juiste muzikanten om zich heen te zoeken, door hard te werken en te lobbyen én door het levenspad samen te bewandelen: Mike en Claire worden een stel, Lightning krijgt Thunder aan zijn zijde, ze gaan op pad als vertolkers van het werk van Neil Diamond. Een hobbelig begin leidt langzaam tot een beetje succes (tot zelfs het voorprogramma van Pearl Jam). Maar een beetje filmkijker weet dan dat het noodlot niet lang op zich laat wachten, 

Met: Hugh Jackman, Kate Hudson, Ella Anderson, King Princess, Jim Belushi, Fisher Stevens

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Hugh Jackman & Kate Hudson - Crunchy Granola Suite

Le Notte di Cabiria (aka Nights of Cabiria) - Federico Fellini

Le Notte di Cabiria op IMDb (8,1)
 Le Notte di Cabiria op Moviemeter (3,73)

Le Notte di Cabiria op Wikipedia

Films die ouder zijn dan ik zelf ben (oud, hoor), bekijk én beschrijf ik doorgaans anders dan de meeste actuele films. Ten eerste praat je dan al gauw over "klassiekers", over "meesters' en over "iconen". Het zorgt dat je een andere weging maakt om een film goed of slecht te vinden. Dat overkwam me dus bij deze ook: hoewel niet bijster enthousiast over het schreeuwerige verhaaltje was ik dat wél over de geweldige Giulietta Masina én over de zwierige filmstijl van haar echtgenoot Federico Fellini. Je ziet hoe invloedrijk de man is geweest, niet alleen voor de Italiaanse cinema maar ook voor regisseurs als Almodóvar en Fassbinder. Het was een belevenis, die ik ook nog eens mocht ondergaan in de oudste bioscoop van Amsterdam. Begtje blij.

Cabiria krijgt het maar niet voor elkaar. Ze verkoopt haar lichaam en haar gezelschap aan de cruisende mannen van Rome maar er blijft er steeds maar geen enkele voor langere ttijd. En lukt dat dan een keertje wel, dan blijkt diegene eigenlijk alleen maar uit op haar geld. 

We volgen Cabiria op haar nachtelijke route door de stad, waar de hoeren elkaar naar het leven staan in de strijd om een beetje bestaan. Waar de mannen het voor het zeggen hebben en bepalen hoeveel recht van bestaan ze die vrouwen geven/ Waar de wereldsterren van haar gecharmeerd zijn, maar dat dan slechts voor een nachtje blijken te zijn. Waar dan plots tóch de charmante en begripvolle kerel opduikt die Cabiria een toekomst wil bieden. Zulke nachten.

Met: Giulietta Masini, Francois Périer, Franca Marzi, Dorian Grey

Gezien in : De Uitkijk
FIN - song : Nino Rota - Ma la vita continua

A Small Fortune - Adam Perry

A Small Fortune op IMDb (5,3)
 A Small Fortune op Moviemeter (2,67)

Kleine Canadese film, ik had er nog niet van gehoord. Werd ergens geafficheerd als "small gem" maar ik kon het sieraad er niet aan af zien. Fraaie landschapsbeelden hoor, dat zeker, maar het spel was me net effe te amateuristisch om me in te pakken.

Kevin is slechts een kleine krabbelaar. Op het Canadese eilandje waar hij de kost verdient, is de leegloop al een tijdje aan de gang. Ondanks grote pressie van zijn zwangere vrouw Sam weigert Kevin naar Alberta te vertrekken, in die provincie zouden ze veel simpeler een bestaan op kunnen bouwen voor hun nieuw gevormde gezin. Kevin ziet juist mogelijkheden: nu bijna iedereen vertrokken is, blijft er voor hem een groter stuk van de koek over. Hij is een mosvisser: het aangespoelde zeemos raapt hij om het vervolgens te verkopen aan een handelaar die er aas en voer van maakt. Hard werken voor een veel te kleine marge, dus.
Alles verandert wanneer Kevin een tas met bankbiljetten vindt op het strand. Hij twijfelt tussen naar de politie gaan of zelf houden: gezien bovenstaande beschrijving snappen wij dat hij voor het laatste kiest.
Maar als er vervolgens eerst een onbemande boot én uiteindelijk ook het lichaam van een drenkeling aanspoelen, ziet Kevin daarin al snel het verband. Hij moet dus zorgen dat hij van die boot en dat lichaam afkomt. Kevin moet vervolgens laveren tussen zijn vrouw, de politie en iemand die op het eiland afkomt omdat hij op zoek is naar 2 (twee!) tassen met geld. Trubbels!

Met: Stephen Oates, Liane Balaban, Andrea Bang, Joel Thomas Hynes, Matt Cooke

Demolition - Jean-Marc Vallée

Demolition op IMDb (7,0)
 Demolition op Moviemeter (3,45)

Demolition op Wikipedia

Veel geroemde, of nou ja, in ieder geval veelbesproken film destijds. Zat ook al een keertje in een van de edities van onze jaarlijkse filmquiz, het werd derhalve tijd voor een grondiger bouwinspectie van deze titel. Jake Gyllenhaal vind ik al sinds zijn majestueuze entree in "Donnie Darko" heel goed, Naomi Watts kan ik ook prima hebben en Chris Cooper staat ook op de titelrol. Wat kan er mis gaan?

Davis Mitchell heeft alles wat zijn hartje begeert: dikke baan in de finance-wereld, lieve en knappe vrouw, joekel van een postmodern ingericht huis. Wat wil een mens nog meer? Nou, Davis blijkbaar een heleboel want hij vóélt niets. "Veel hebben" staat nog altijd niet gelijk aan "veel zijn". Het is wachten op de klap. Die komt dan ook hard en hevig als hij met zijn vrouw een auto-ongeluk krijgt waarbij hij wél overleeft maar zij niet. Haar pappie (zijn werkgever) is compleet van slag, maar Davis voelt niets. Nou ja, weinig tot niets. Hij forceert zichzelf tot janken, maar het komt er niet echt uit. Aan het werk dan maar.
Davis heeft zich vastgebeten in een vervelende ervaring met een snoepautomaat in het ziekenhuis: wel geld erin kieperen, maar er komt niets uit. Hij schrijft een brief naar de producent van de machines en lucht in die brief zijn hart over alles wat er mis gaat. Na nog twee volgende brieven krijgt hij ineens een telefoontje van een servicemedewerker. Zij leeft mee met Davis' persoonlijke verhaal maar maakt duidelijk dat dit nu eenmaal kan gebeuren in deze wereld. Voor Davis' is dat een signaal: deze wereld deugt niet, deze mentaliteit moet verdwijnen. Hij begint met het demonteren van zijn huishoudelijke apparaten, maar dat blijkt lang niet genoeg. Alles moet kapot. Zijn leven, zijn wereld, alles. Alles moet kapot.

Met: Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper, Judah Lewis

FIN - song : David Campbell- La Bohéme

FIN - song : Half Moon Run- Warmest regards

Die, my love - Lynne Ramsey

Die my love op IMDb (6,6)
 Die my love op Moviemeter (3,12)

Die my love op Wikipedia

Dat was alweer een tijdje geleden, dat ik (procentueel) zoveel bezoekers tijdens de film de zaal zag verlaten. Het was dan ook ongemakkelijkheid troef deze avond. Een uitermate intense film die weinig ruimte laat voor zonlicht of optimisme. Dat wil overigens lang niet zeggen dat de film niet goed is, integendeel: de kijker blijft zitten met net zo veel verwarring als er in het fraaie koppie van hoofdpersoon Grace stormt. Jennifer Lawrence, die Grace speelt, maakt van haar een intens karakter dat je zowel moet haten als moet koesteren. Ze speelt met heel haar fysiek (en dat is nogal wat), ze is een kookpot van emoties: deze film is van haar. Daar krijgt u dan nog mooie bijrollen van Sissy Spacek en Nick Nolte bij, als toefje op de taart. Maar ook die rollen kunnen niet voorkomen dat u ongemakkelijk (en bij vlagen voyeuristisch) in uw stoel zit. Regisseur Lynne Ramsey zit hier niet om u te plezieren.

Dansend trekken ze hun nieuwe huisje binnen, een mooie toekomst lijkt voor ze klaar te liggen (alhoewel: wat is er toch met de vorige eigenaar van dit huis - Jackson's oom- gebeurd? Grace raakt al snel zwanger, Jackson blijft frequent op reis zijn voor zijn werk. Grace is schrijfster, maar krijgt door de veranderingen geen letter op papier. Sterker nog: Grace krijgt helemaal niets uit haar handen, niets dan de intense zorg voor een huilende baby. Ze overstelpt de baby met liefde, maar het helpt niet echt: een huilbaby blijft een huilbaby. Het wordt allemaal nog erger als Jackson van een van zijn werktrips terugkeert met een hondje. Hij denkt Grace een plezier te doen met deze afleiding, maar het beestje blijkt een irritant blafmonster. Een huilende baby en een blaffende hond: het verstoort alle processen in Grace's hoofd én in Grace's hart. Ze staat op standje doordraaien en er is niemand die dat lijkt te kunnen verhelpen: man Jackson niet, oma Pam niet, hun vrienden niet. De enige met wie ze geestelijk enigszins in begripvol contact is, is Parkinson-opa Harry. Grace komt er niet meer uit, haar leven is een totale wanorde. En die wanorde, die moet naar buiten, ze moet uitbreken. Bijna letterlijk.

Met: Jennifer Lawrence, Robert Pattinson, Sissy Spacek, Nick Nolte, Lakeith Stanfield

FIN - song : The Merrymacs - I'm forever blowing bubbles
FIN - song : Lynne Ramsey - Love will tear us apart

Gezien in : Cinema Oostereiland