The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

Les Cyclades (aka Two Tickets to Greece) - Marc Fitoussi

Les Cyclades op IMDb (6,1)
 Les Cyclades op Moviemeter (2,92)

Les Cyclades op Filmkrant

Niemendalletje. Wel een vrolijk niemendalletje hoor, deze film van regisseur Marc Fitoussi is best een vrolijk geheel. Overwegend vrolijk, moet ik zeggen. En er zijn fijne beelden van prachtige Griekse eilanden, wie wil dat nou niet zien? Nou dan!

Na hun middelbare schooltijd zijn ze elkaar uit het oog verloren, maar dankzij bemiddeling van Blandine's zoon komen zij en jeugdvriendin Magalie toch weer op elkaars pad. Twee totaal tegengestelde personen zijn ze geworden (nou ja, misschien waren ze het altijd al) maar toch spreken ze af om een destijds uitgesproken jeugddroom te gaan realiseren: ze gaan op vakantie naar de Griekse eilandengroep die de Cycladen worden genoemd. 
De frigide Blandine kan maar moeilijk wennen aan de onbezorgheid die haar vroegere vriendinnetje Magalie omringd. De twee tegengestelde karakters vallen van de ene teleurstelling in de andere, maar u weet natuurlijk ook dat hen een ommekeer te wachten staat. Die kondigt zich aan in de persoon van een vriendin van Magalie. Deze vrouw, Bijou genaamd, is een volbloed hippie die met haar open mind beide vastgeroeste dames van hun respectievelijke sokkel weet te trekken.

Met: Olivia Côte, Laure Calemy, Kristin Scott Thomas

FIN - song : Nefeli Fasouli - O Kosmos Sou 

How to have sex - Molly Manning Walker

How to have sex op IMDb (6,5)

How to have sex op Moviemeter (3,16)

Aanvankelijk dacht ik dat ik in een filmversie van "Oh oh Cherso" terecht was gekomen, maar ik bleef toch kijken. Immers, deze film heeft vorig jaar bij ons in het filmhuis gedraaid en niet in de multiplex-bioscoop. Dan moet er dus wel iets meer achter zitten dan het platte vermaak waar je aanvankelijk mee geconfronteerd wordt. Louter om die reden zette ik de film niet na 10 minuten af: er moest toch wel íéts van catharsis, iets van bewustwording komen? Ja, dat kwam.

Direct na hun eindexamen, nog voordat ze de uitslag daarvan kennen, trekken de drie vriendinnen Tara, Skye en Em naar Griekenland om daar de stress van zich af te feesten. Een van de belangrijkste doelen die ze zich stellen is de ontmaagding van Tara, de meest bleue van de drie.

De kansen daarop liggen voor het grijpen, maar Tara houdt aanvankelijk de boot af: ze gaat wel mee in de liederlijke zuippartijen die de jongeren op het eiland aanrichten, maar ze laat zich daarbij (nog) niet verleiden tot het zo gewenste stapje verder. Nog niet de juiste bloke ontmoet, denken we aanvankelijk.

Steeds meer wordt duidelijk dat Tara minder impulsief is dan de andere twee, sterker nog: dat ze er nu eigenlijk pas achter komt hoe hard de vriendinnen eigenlijk met elkaar omgaan, soms op het gemene af. Dit terwijl ze zich óók nog eens zorgen moet maken om de uitslag van haar examen: in tegenstelling tot haar vriendinnen zijn haar resultaten steeds op het randje geweest: ze kan slagen, maar ze kan net zo makkelijk zakken. 

Terwijl Tara de vakantie voornamelijk in haar hoofd beleeft en dikwijls geforceerd een feeststemming voorwendt, doet daar opeens de kans op seks zich voor: zal ze dan inderdaad op dat Griekse strand haar maagdelijkheid verliezen? Is dat dan waar ze het allemaal voor doet? De groepsdruk zorgt voor verschrikkelijke ervaringen.

FIN - song : Romy & Fred Again - Strong

For your eyes only - John Glen

For your eyes only op IMDb (6,7)
 For your eyes only op Moviemeter (3,31)

Heb ze iets te lang op mijn schijf laten staan, de complete James Bond-reeks. Ze gaan deze weken vervallen, weet niet of ik het ga redden om ze voor die tijd allemaal te bekijken (er moeten immers ook recente films worden aanschouwd, het valt heus niet mee). Deze, met de herkenbare Sheena Easton-song, nog maar wel even meegepikt. Ik was 20 toen deze uitkwam en al aardig op weg om het filmhuis te ontdekken, maar voor Bond ging je toch nog wel even naar een van de vervallen bioscopen die onze stad telde. Heb m dus wel op groot doek gezien en vond m toen lang niet zo gedateerd als ik het nu vind. Dat is natuurlijk het risico als je hip and happening wilt zijn. Dat telt 40 jaar later natuurlijk niet meer. 

In de Middellandse Zee loopt een Brits spionageschip op een mijn en vergaat. Het lukt de bemanning niet meer op de gevaarlijke ATAC-apparatuur uit het schip te redden, waarmee gevaarlijke stappen kunnen worden gezet in oorlogvoering. De grote boef Kristatof is uit op het automatische aanvalswapen, waarna hij het uiteraard aan Rusland wil verkopen. 

Bond schiet te hulp, ditmaal wordt hij bijgestaan door de charmante Melina Havelock, die ook achter Kristatos aanzit omdat hij haar ouders liet ombrengen. Via een Italiaans skioord belandden de twee uiteindelijk diep onder water bij het wrak, om uiteindelijk hoog in de bergen te eindigen voor de finale battle met Kristatos en de Russen. Zal het James lukken?

Met: Roger Moore, Carole Bouquet, Topol, Julian Glover

FIN - song :  Sheena Easton - For your eyes only

Kinds of Kindness - Yorgos Lanthimos

Kinds of Kindness op IMDb (7,0)

Kinds of Kindness op Moviemeter (3,56)

De krantenrecensies van gisteren heb ik nog niet gelezen, maar ik had vanmiddag wel de kans om de nieuwe Yorghos Lanthimos-film in de zaal te gaan bekijken. Daar maken we ruimte voor. 

Ook als je de meest bejubelde -want meest avontuurlijke en eigenzinnige- regisseur van het moment bent, wil dat wil niet zeggen dat je full score haalt. Ik heb alle (of bijna) alle films van deze fantastische Griekse beelddenker gezien, maar kom met deze laatste niet in de buurt van de andere, qua rangschikking. Het lijkt erop alsof hij nog een paar ideetjes over had uit andere sets en scenes, alsof hij die nu maar allemaal in 1 film heeft gepropt. Niet voor niets is het een drieluik: drie losse verhalen die op het oog niets met elkaar te maken lijken te hebben, behalve dan de aandacht van de tegenspelers voor elkaar en voor het belang van voeding, vooral over de hoeveelheden daarvan. Als ik dan toch moet gaan ordenen, dan vond ik het laatste verhaal het meest aansprekend. Maar ja, toen waren we al ruim 2 uur onderweg. 

Verhaal 1 (The death of R.M.F.) is wel fullblown Lanthimos: een onderdanige man die het goed wil doen bij een schimmige rijkaard. Hij is al 10 jaar in dienst van hem en voert steeds een reeks onduidelijke opdrachten uit, waarvoor hij rijkelijk beloond wordt. De opdracht die hem nu echter verstrekt wordt, gaat hem te ver. Hij is niet echt te beroerd om vuil werk op te knappen, maar iemand doodrijden, dat gaat hem echt te ver. Ontslag dus. En pas dan merkt hij hoezeer zijn leven door de machtige engerd is bepaald. En vooral: hoe zeer hij dat leven terug wil. 

Verhaal 2 (R.M.F. is flying):  politieagent Daniel mist zijn vrouw. En dat missen is erg letterlijk, want zijn vrouw wordt vermist nu ze op een wetenschappelijke trip met universiteitscollega's mogelijk is verongelukt. Plots krijgt Daniel bericht dat ze gevonden is, maar eenmaal thuis heeft hij toch zijn twijfels of de dame die voor zijn neus staat wel de echte Liz is. Natuurlijk lijkt ze als twee druppels water op haar, maar haar gedrag, haar smaak en zelfs haar schoenmaat zijn veranderd. Daniel overlegt met een bevriend stel wat hij moet doen, ze verklaren hem voor gek. Toch gaat Daniel het uitproberen: hij begint zijn vrouw te testen, waarbij hij van een hongerstaking uiteindelijk overgaat tot bizarre maaltijdwensen. Wensen waarvoor Liz tot offers bereid moet zijn.

Verhaal 3 (R.M.F. eats a sandwich) : ze zijn duidelijk niet op natuurlijke wijze een stel gaan vormen, onze Andrew en Emily. Ze zijn duidelijk geselecteerd, ze hebben een opdracht. Dat blijkt, als we al snel daarna sekteleider Omi in beeld krijgen. Omi is op zoek naar de onbevlekte mens, een vrouw die nog niet met mensen van buiten zijn cult seks heeft gehad. Of: die na die eerdere ervaring nog niet het reinigingsritueel (zweethut, gezegend traanwater ) heeft ondergaan. Emily wordt steeds afgeleid door haar stalkende ex die maar niet begrijpt waarom ze vertrokken is en waarom ze niet vaker haar dochter bezoekt. Andrew probeert Emily bij de les, eh sorry: bij de leer te houden maar het vlees is zwak. Tegen wil en dank.

Gelieve van deze drie verhalen zelf chocola te maken. En deze dan niet aan Liz te voeren.

P.S. : voor degenen die vinden dat ik hier wat al te hard ben in mijn eigen oordeel zeg ik: laat je niet afschrikken. Lanthimos zou Lanthimos niet zijn als hij niet voldoende visuele pracht en wonderlijke wendingen en verbeeldingen in zijn film zou stoppen. Je verveelt je natuurlijk geen moment. 

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Willem Dafoe, Margaret Qually

FIN - song :  Jerskin Fendrix  - King Lear (demo)

Gezien in : Cinema Oostereiland

So long, Marianne - Paul Wiffen

So long, Marianne op IMDb (5,5)
 So long, Marianne op Moviemeter (1,83)

Gortdroge vertelling over iets wat ook als een knallende en spetterende romance had kunnen worden verbeeld. Ik ben groot fan van het werk van Leonard Cohen, dus ik ben enigszins teleurgesteld dat de Canadese poëet zo bedachtzaam wordt neergezet. 

Hij heeft net een stipendium in de wacht gesleept dus reist de aspirant-schrijver Leonard Cohen naar London. Het plan is om met dat geld zijn manuscript te herschrijven zodat hij zijn eerste boek kan uitbrengen. Eenmaal in London besluit hij al snel een doorreis te maken, dit na ontmoetingen met een Griekse wijkbewoner die uitbundige verhalen vertelt over het Griekse kunstenaarseiland Hydra. 

Daar aangekomen vindt hij al snel aansluiting bij een clubje schrijvers en schilders, die hem allemaal verslag doen van de losbandige sfeer die er op het eiland heerst. Relaties houdt men daar niet louter voor zichzelf, er worden regelmatig crossovers gemaakt. Cohen houdt de eerste avances keurig af want hij heeft zijn zinnen gezet op een prachtige Noorse schone die hij met enige regelmatig bedrukt door het dorp ziet lopen. Ze raken met elkaar in contact, al snel leert Leonard dat deze dame-Marianne Ihlen genaamd- vastzit in een ongelukkige relatie met een man met wie ze weliswaar een kind heeft maar die zich verder nergens aan gelegen laat liggen. Kansen te over dus voor onze Leonard, die zijn romantische inborst ten volle gebruikt om Marianne van zijn liefde te overtuigen.

Met: Joe Vetch, Josefina Frida Pettersen, Suzanne Kendall

FIN - song : Joe Vetch - Hey that's no way to say goodbye

Poor Things- Yorgos Lanthimos

Poor things op IMDb (8,4)
 Poor Things op Moviemeter (4,10)

De eerste de beste kans na mijn vakantie aangegrepen om deze te gaan zien. Ben tot nog toe zeer onder de indruk van het oeuvre van de eigenwijze regisseur Yorgos Lanthimos, dus deze moest ik - mede gezien de lawine aan lovende kritieken- snel zien. Welnu, ik zag niet één film: ik zag drie films in één. Het minste deel vond ik de melige koddigheid die het personage Bella Baxter moet uithalen om geloofwaardig te zijn in haar ontwikkeling. De andere twee grote lijnen bevielen me beter: uiteindelijk werkt de film naar een plot toe en naar personages met gevoelens en gedragingen. Daarin had Lanthimos me te pakken, net als in de fantastische visuele verzorging van de beelden (groothoeklenzen, Escher-achtige ruimtes en kleurrijke variaties van zwart-wit tot fluorescent) waarbij beroemde stadsgezichten als die van Lissabon, Parijs en London onherkenbaar vervormd werden tot sprookjestuinen. Heel bijzonder gemaakt, het zorgt er weer voor dat Lanthimos opnieuw terechte waardering krijgt voor een heus meesterwerk. Een ongekende reeks krachtige films heeft hij nu reeds op zijn naam staan. 

We gaan zo'n anderhalve eeuw terug in de tijd en belanden in de Londense  artsenpraktijk van de wonderlijke chirurg Godwin "God" Baxter. Deze is zelf al een product van zijn medisch experimenterende vader en zet deze chirurgische ontdekkingsreis op bijzondere wijze voort: hij pikt een drenkelinge op uit de Theems. Ze is nog maar net verdronken maar de baby in haar buik leeft nog. "Waarom niet?", denkt Baxter. Hij redt de baby maar gaat een stap verder: hij implanteert de hersenen van de baby in het hoofd van de moeder die daarmee op wonderlijke wijze weer tot leven komt. Hiermee creëert hij een lieve Frankenstein: een volwassen vrouw met het brein van een baby. Baxter wil een experiment uitvoeren: niet alleen testen of hij iemand tot leven kan wekken maar ook of hij haar dingen kan aanleren. Woordjes leren, aan tafel eten, motoriek: dat alles probeert hij uit met het wonderlijke schepsel dat hij Bella noemt. hij roept zijn student Max McCandles erbij om alle vorderingen bij te houden,. 

Het lijkt te lukken, Bella loopt (houterig) rechtop en gaat vooruit. Het gaat mis als ze ontdekt dat ze pret kan hebben wanneer ze haar seksueel ontwaken vooropstelt: aanvankelijk redt ze het met zelfbevrediging maar er moet meer zijn. Dat betekent dat ze deur uit wil, de wereld ontdekken. De maffe notaris Duncan Wedderburn lijkt daar bij uitstek geschikt voor: die denkt een gemakkelijke prooi gevonden te hebben voor zijn eigen escapades maar als hij met Bella de artsenpraktijk ontvlucht, ontdekt hij al snel dat Bella een eigen wil heeft waarmee ze hem radeloos maakt en zelfs begint te overvleugelen. Dokter God en zijn assistent zijn radeloos, maar voorlopig keert zijn Bella niet terug van haar ontdekkingsreis.

Met: Emma Stone, Mark Ruffalo, Willem Dafoe, Ramy Youssef, Vicki Pepperdine 

FIN - song : Jerskin Fendrix- "Poor Things"finale and end credits

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mila (aka Apples) - Christos Nikou

Mila op IMDb (6,9)

Mila op Moviemeter (3,05)

De filmbranche in Griekenland draait op volle toeren. Onder aanvoering van Yiorgos "the Favourite" Lanthimos komt een frisse serie afwijkende films uit het land onze kant op. Christos Nikou was eerder cameraman bij Lanthimos en komt nu met zijn eerste grote eigen speelfilm. En opnieuw is dat er een met een eigenwijze, afwijkende blik. Fullblown arthouse dit, lekker voer voor uw recensent in deze. 

De hele stad, misschien wel het hele land, wordt geplaagd door een toenemend aantal gevallen van geheugenverlies. Aris hoort erover op de radio net als hij de deur uit wil gaan: hij groet de buurman, speelt nog even met diens hond en gaat op weg. We zien hem vervolgens laat in de avond in de bus zitten, hij wordt er door de buschauffeur op geattendeerd dat de eindhalte is bereikt en dat hij de bus moet verlaten. Omdat Aris geen flauw benul heeft waar hij is en ook geen papieren bij zich heeft, slaat de buschauffeur alarm : op naar het ziekenhuis. 

Daar blijkt een team zich bezig te houden met de opvang van de amnesiasten : eerst de inhuizing, vervolgens de medicatie en daarna een herstelprogramma. Patiënten van wie familieleden kunnen worden gevonden, worden daarheen gebracht voor herstel. Niets van dat alles voor Aris: hij is alleen en zal alleen moeten herstellen, dit gebeurt door middel van een speciale training. Hij krijgt een woning toegewezen waar hij door middel van ingesproken cassettebandjes langzamerhand weer moet socialiseren. Alles moet op foto worden vastgelegd, zodat de artsen de voortgang kunnen monitoren. Aris gaat langzaam maar monter aan de slag: hij leent een fiets voor een rondje rijden, maakt een foto, plakt die in het album. Stap voor stap worden de opdrachten vreemder . Aris voelt de controle toenemen, helemaal als hij de jonge Anna ontmoet die in hetzelfde programma zit. De twee helpen elkaar zo goed en zo kwaad als het kan. 
Aris merkt dat hij goed gedijt in zijn nieuwe persoonlijkheid en is dan ook helemaal niet zo blij met de eerste signalen van terugkeer van een stukje geheugen: hij komt de hond van de buurman tegen in het park, deze springt blij tegen hem op maar Aris zorgt dat hij er vandoor is voordat de buurman zelf in zicht komt. Hij wil nog niet herkend worden, hij wil niet meer de man worden die hij hiervoor was. Al snel leren we waarom dat vroegere leven voor Aris zo pijnlijk was, al snel snappen we waarom hij kiest voor naamloosheid en anonimiteit. 

Wie uit bovenstaande destilleert dat dit een zware en medische film is, die heeft ongelijk. Heel de film lang heerst er een lichtvoetige, droogkomische sfeer, we kijken naar een welhaast blije dystopie. 

Met : Aris Sevetalis, Sofia Georgovassili , Anna Kalaitzidou, Argyris Bakirtzis

FIN - song : Lane 8 & Tinlicker - Anthracite

 

The Lost Daughter - Maggie Gyllenhaal

The Lost Daughter op IMDb (6,8)

The Lost Daughter op Moviemeter (3,19)
 

Heel graag had ik deze op het grote doek gezien maar daar kreeg ik de kans niet meer voor. Second best dan maar, al ben ik ervan overtuigd dat de impact in de zaal op mij groter was geweest. Groter dan ie nu al was, want "wat een film!" , beste mensen, wat een film is dit. IJzersterk geacteerd, dito geregisseerd en ook nog eens een lekker pittig onderwerp. Aanrader derhalve.

Leda is aan vakantie toe, zoveel is duidelijk. Ze is eind 40, taalprofessor en voert overduidelijk een worsteling met het leven. Ze zoekt de zon op en vestigt zich voor een werkvakantie in een Grieks kustplaatsje. Een lekker rustig appartement, het is buiten het hoogseizoen: ze zal vast lekker kunnen werken. 

Helaas komt ze bedrogen uit als al op de tweede dag een grote en vooral drukke familie neerstrijkt op haar strandje. Platte omgangsvormen, veel geschreeuw en een dominante aanwezigheid; het verstoort Leda's rust, bovendien is het bijna onmogelijkheid om aan vertalingen te verken.  

 Leda's aandacht wordt getrokken door het vermoeide gedrag van Nina, de jonge vrouw die door de familie duidelijk kort gehouden wordt. Nina heeft een jong dochtertje dat op een gegeven moment zoekraakt. Zelfs Leda helpt zoeken, ze vindt uiteindelijk het jonge meisje. Ze neemt op dat moment een bepalende beslissing: ze brengt wel het meisje terug maar niet haar pop die Leda ook aantreft. Deze actie zal de rest van de vakantie bepalen: de familie is in rep en roer omdat de kleuter maar niet kan worden getroost, Leda voelt dat ze enige macht kan uitoefenen over deze veel te aanwezige familie. Als kijker worden wij pas dan op de hoogte gebracht van wat mogelijk de drijfveren geweest kunnen zijn: pas nu kijken we niet naar Leda de vakantieganger, maar naar Leda de moeder. Het verklaart alles.

Met : Olivia Colman, Jessie Buckley, Dakota Johnson, Ed Harris, Jack Farthing , Peter Sarsgaard

FIN - song : Dickon Hinchcliffe- Let me tell you all about it

The Trip To Greece- Michael Winterbottom

The Trip To Greece op IMDb (6,6)
 The Trip to Greece op Moviemeter (2,90)

Luchtigheid alom, maar wat is dit toch een heerlijke formule. Je haat het of je vindt het geweldig, andere smaken zijn er niet bij deze filmreeks. Ik zit in het "geweldig" kamp: ik smul van de onzinnige dialogen , de humor en de fraaie schoonheden van de landen die het illustere tweetal Rob Brydon en Steve Coogan bezoekt. 

In het vierde deel uit de reeks reizen de mannen Odysseus achterna, althans voor een deel. Ze beginnen in het noordelijkste deel van Griekenland om - via tussenstops op een aantal eilanden - te eindigen in Ithaka , waar ook de beroemde Odyssee ten einde kwam. Ondertussen eten de mannen een uitermate culinair hapje, bezoeken ze historische bezienswaardigheden en verbouwen ze feitjes over Aristoteles, het Orakel van Delphi en andere Griekse helden. In deze film zit een klein stukje afwijking van de geijkte formule omdat min of meer live het ziekbed van Coogan's vader gevolgd kan worden. Hetgeen zijn impact heeft op de gemoedstoestand van de arrogante doch zeer grappige acteur. Voor het stukje sentiment in de film, zeg maar .Verder gaat het uiteraard wéér over Mick Jagger, maar dat is alleen maar leuk. 

Met : Rob Brydon, Steve Coogan

 FIN - song : Philip Glass- Satagrayha: Protest

O Thiasos (aka The Travelling Players/ De Komedianten) - Theo Angelopoulos

O Thiasos op IMDb (8,0)

Lange zit gisteravond bij onze gastheer. Na maanden van oponthoud pakte hij de draad weer op en nodigde ons uit voor een film-fijnproeversavond. En dit was een heel speciale: wereldcinema en arthouse, politiek en theater , dramatiek en liefde. Alles zat erin, maar dat kon makkelijk omdat de film daar met 230 minuten (!) rustig de tijd voor nam. Het werd een latertje.

Een politiek beladen theatergezelschap trekt door het Griekenland ten tijde van het nazisme. Hun klassieke stuk "Golfo & Tassos" brengen ze op elke plek waar de lokale bevolking het maar wil aanzien.
De politieke veranderingen maken echter dat ze beperkt worden in de mogelijkheden. Niet alleen dat: dorpelingen zijn angstig om zich te uiten , zeker politiek. De acteurs kunnen dus niet overal terecht en merken dat ze ook onderling strijd krijgen. Ook in hun eigen gelederen merken ze de verschillen: van verzetsman tot collaborateur, van activist tot neutralist, het zit allemaal binnen hun groep.
Het gezelschap dunt uit, de nazi's vertrekken en er ontstaat een strijd om de macht in Griekenland. Alles verandert, maar het gezelschap blijft bestaan. In de kern blijft het hun wens om te acteren, maar er is verdeeldheid over de vraag wát men wil brengen. Gaat het over de onderdrukking van hun communistische insteek, gaat het over het verjagen van het nazisme of is de nieuwe macht gewoon een nieuwe set kleren van de keizer? De verbondenheid is weg, het gezelschap verbrokkelt.

Met : Eva Kotamanidou , Vangelis Kazan

The Favourite - Yorgos Lanthimos

The Favourite op IMDb (8,1)
Prachtige film, voor wie het wil zien. Veel verschillende reacties had ik al gehoord over de nieuwe film van de moedigste regisseur van dit moment. Van "helemaal niks" via "tsja" naar "geniaal". Een film die dat over zichzelf afroept, is hoe dan ook gewaagd en interessant. Zelf zal ik dan ook niet nalaten dit aan te bevelen bij filmkijkers. Al was het maar om de magistrale cameravoering: Lanthimos gebruikt soms meerdere lagen beeld over elkaar, maar net zo makkelijk film hij met een visooglens: alles om de kijker maar te arresteren. Je wordt naar het scherm getrokken om de grootsheid van zijn inzichten zo optimaal mogelijk mee te maken.
Lanthimos is een verhalenverteller, en wat voor een. Wie destijds "Dogtooth" of "The Lobster" zag, weet dat hij niet schroomt om magische elementen toe te voegen om de kijker te ontregelen. Dat laat hij in deze film eigenlijk na- het is zijn meest lineair vertelde film tot nu toe- maar dan nog wordt er veel van de fantasie van de kijker gevraagd om alle voorgeschotelde menselijke afwijkingen te verwerken.
Alles aan deze film is vilein, de hoofdpersonen zijn stuk voor stuk gemene en egoïstische mensen. We bevinden ons aan het hof van Engeland, begin 19e eeuw. Oorlog met de Fransen en zo, niets nieuws. Het bepaalt de strijd in het parlement, het bepaalt het belang van het leger en het bepaalt de financiering daarvan door de adel. Maar al deze historische elementen zijn bijzaak in deze film: aan het hof zelf speelt zich minstens zo'n heftige strijd af. Koningin Anne is een labiele en ziekelijke vrouw, die zichzelf eigenlijk liever de dag door speelt dan dat ze zich met staatszaken bezighoudt. Haar belangrijkste hofdame, lady Marlborough, heeft dat messcherp in de gaten en trekt alle verantwoordelijkheden naar zich toe. Ze fluistert de koningin haar adviezen in, daarbij sterk het belang van haar man in de gaten houdend. Anne weet zich er af en toe geen raad mee, maar zolang zij geknuffeld en gekoesterd en zelfs af en toe bemind wordt, vindt ze alles best.
De zaak verandert als Abigail, het nichtje van Marlborough, aan het hof verschijnt. Oorspronkelijk behoorde zij ook tot de adelstand maar door blunders van haar vader is ze tot de bedelstaf vervallen. Ze hoopt op een betrekking aan het hof om langzaam zichzelf weer op te werken. Dat laatste lukt.
Sterker nog: ze blijkt minstens zoveel achterbaksheid in huis te hebben als lady Marlborough en ze weet zich door medische kundigheid in de kijker te spelen van de koningin. En als ze daar eenmaal staat, ontstaat er natuurlijk een machtsstrijd tussen de twee nichtjes: wie buigt het diepst om vervolgens het meeste invloed te kunnen uitoefenen?

Met : Olivia Colman, Emma Stone, Rachel Weisz

The Killing of a sacred deer - Yorgos Lanthimos

The Killing Of A Sacred Deer op IMDb (7,3)
Fascinerende film. Van begin tot eind onheilspellend en ongrijpbaar.
Uiteraard was ik gewaarschuwd, ik heb eerder werk van Lanthimos gezien. Dat is altijd op een of andere manier fantastisch, onwerkelijk en in hoge mate onmogelijk. Als je echter dat gegeven voorbij bent, kijk je naar gestileerde verhalen die boeiend worden verteld. Lukt het je niet om voorbij dat wankelpunt te komen, dan weet je niet wat je zojuist gezien hebt en wordt het postmoderne onzin. Gelukkig ben ik van de eerste groep: ik laat me keer op keer verrassen door een durvende regisseur.

Steven is hartchirurg. Zijn vrouw is ook arts. Ze baden in weelde en leidden een druk en verantwoord bestaan. Als Steven contact krijgt met een tienerjongen, die zich aan hem vastklampt met een ongelukkig verhaal, begint hun hele bestaan te wankelen. De jongen is de zoon van een ex-patiënt van Steven, de man is gestorven op de operatietafel. Aanvankelijk gooit de jongen het op het gemis van zijn vader en het effect dat dat op zijn gezin heeft gehad. Steven voelt zich verantwoordelijk en gaat gesprekken met de jongen aan, geeft hem zelfs cadeautjes.
U snapt: dit gaat van kwaad tot erger. Langzamerhand wordt de jongen overheersend, stalker eigenlijk. Overduidelijk is hij uit op wraak, steeds dieper dringt hij binnen in het gezin. Uiteindelijk komt de gruwelijke claim boven water: Steven moet iemand van zijn gezin opofferen om het verlies van de vader van de jongen te compenseren. Wat ie doet, weet niemand maar één voor één worden de gezinsleden ziek, verliezen ze de controle over hun benen en storten ze neer. Vier stadia voorspelt hij Steven, waarbij de laatste uiteraard de dood is. Wij krijgen een beeld van de interne strijd van Steven, die gedwongen wordt zich schuldig te voelen over die mislukte operatie. Die misschien ook wel schuldig is. Als hij weigert dat toe te geven, valt zijn gezin al domino'end uiteen. Hem rest weinig anders dan een radicale uitweg.

Voor mij zit de film boordevol bijbel-retoriek: schuld en boete natuurlijk, maar ook de daarvoor te brengen offers. Ik vond het prachtig. Ijzersterke film.

Met: Colin Farrell, Nicole Kidman , Barry Keoghan

The Lobster - Yorgos Lanthimos

The Lobster op IMDb (7,1)
Minstens zo vaag, maar in ieder geval een stuk onderhoudender dan onderstaande film. Waarschijnlijk komt dat de gezond-absurdistische aanpak: ik houd wel van een vreemde kijk als deze. Als volgt:
in een niet nader gedefinieerde wereld zijn alleenstaanden een bijzondere soort. Een soort zelfs die op gang geholpen moet worden, heropgevoed. Ze worden daartoe vanuit "De Stad" naar een soort kuurhotel gebracht. Daar krijgen ze 45 dagen de tijd om een relatie aan de haak te slaan, als het niet lukt zullen ze na die tijd veranderen in een diersoort naar keuze (gelieve vooraf de diersoort op te geven). 45 dagen, dat is natuurlijk niet veel. Daarom kan de bezoeker dagen sparen door in een dagelijks jachtuurtje andere singles neer te schieten met een verdovingspijl. Voor elke verdoofde single krijg je een dag extra.
Als het wel lukt, schuif je door naar de stellenwereld. Daar draai je enige tijd proef en als het lukt mag je uiteindelijk weer terug naar de stad. Daar waar de geslaagde stellen wonen.
In deze setting maken we kennis met David, die na het verbreken van relatie nummer zoveel uiteindelijk wordt opgenomen in het kuurhotel. David speelt het spel slim doch afwachtend. Als er tijdens een testrelatie iets naars gebeurd met zijn hond en hij om die reden de relatie (nogal hardhandig) verbreekt, zit er niets anders op dan te vluchten. Hij vlucht het bos in en treft daar een parallelle wereld die zo mogelijk nog lastiger is dan die in het kuurhotel.

Ga er maar aanstaan, bijna twee uur van dit moeilijk voor te stellen wereldbeeld. Het is dat er tussendoor voldoende onderkoelde humor in zit, anders had ik het wellicht niet uitgezeten.

Met Colin Farrell, Lea Seydoux, Rachel Weisz, Olivia Colman , John C. Reilly, Ben Whishaw

Out of love - Paloma Aguilera Valdebenito

Out of Love op IMDb (7,1)
Moeilijk hoor. Wat ga ik hier nou over zeggen? Dat het een intens liefdesverhaal was? Ja, dat was het zeker. Intens is zwak uitgedrukt, het was bloedheftig en golfde alle kanten op?
Dat liefde allesverzengend is? Dat kan, zeker, maar doorgaans gaat het met minder pijn, vernedering en geweld gepaard dan bij deze relatie.
Dat de titel uitstekend gekozen is in zijn dubbelzinnigheid? Dat ook. De twee handelen meestal uit liefde, maar gek genoeg is dat ook de reden dat hun liefde verzwakt en knippert.

Out of Love is in ieder geval een film die beklijft. Niet makkelijk om naar te kijken, je voelt mee met de pijn van de twee gepassioneerde jonge mensen, die een love-at-first-sight uitbouwen tot samenwonen, gewenning, clashes, afstoten en toch weer aantrekken. Er vloeit bloed, er vloeit wijn, er vallen woorden en er vallen meubelstukken. Er wordt heftig bemind maar ook heftig gehaat.

De film is in zekere zin ongrijpbaar. Althans, ik hoop dat weinig mensen meemaken dat het schone gegeven dat liefde is, zo destructief kan werken.
Intrigerend is de film, bij vlagen met nare kantjes, maar bij vlagen ook uitermate liefdevol en opwindend. Doorgaans noem je dat een terechte doorbraakfilm.

Met Naomi Velissariou en Daniil Vorobyov

Unfair world (Adikos Kosmos) - Filippos Tsitos

Unfair World op IMDb (6,4)
Iets te trage film die echter , tegen het licht van de aanhoudende geschiedenis van de aanhoudende crisis in Griekenland, toch interessant wordt. Immers, politieagent Sotiris is van nature helemaal niet zo fout en corrupt als hij uiteindelijk lijkt te worden. In eerste instantie is ie eerder de goedheid zelve, een agent die ter plekke allerlei processen-verbaal verscheurt dan wel een voor de verdachte gunstige draai geeft. Hij weet immers dat die mensen geen cent te makken hebben, dat zij hun overtredingen maken uit nood , uit de drang om te overleven.
Zo beschermt hij een winkeldievegge, een gunst die hem later van pas komt als hij plotseling in een echt nare zaak terechtkomt. Hij is van plan een collega te gaan helpen, de man zit bijna aan zijn pensioen maar belandt in een soort afpersingszaak. Sotiris gaat mee op gesprek maar het loopt uit de hand, waarbij uiteindelijk de crimineel wordt omgebracht. Sotiris en zijn collega moeten het lijk wegmoffelen maar vergeten daarbij de envelop met geld die meegebracht moest worden.
Die envelop is de prooi voor de schoonmaakster. De dame die - u dacht het al - in een eerder stadium de winkeldievegge bleek te zijn.
Hij zoekt haar op: ten eerste moet de envelop terug, ten tweede moet er een sluitend verhaal bedacht worden voor de recherche en ten derde vindt hij haar eigenlijk een aantrekkelijke dame.
Maar - zoals de titel van de film al zegt- de wereld is niet eerlijk.

Those who feel the fire burning- Morgan Knibbe

Those who feel the fire burning
Gruwelijke documentaire. Gruwelijk, want de harde waarheid. De uitzichtloze situatie van vluchtelingen in Europa wordt hier klip en klaar neergezet: men kan niet voor of achteruit. In eigen land wellicht gelukkig genoeg om iets gespaard te hebben om de reis aan te gaan, in Europa tegen een muur opbotsend die in één klap het bestaan onmenselijk, onleefbaar en ongezond maakt.
Leven in de goten van steden, in het afvalputje van de maatschappij, om maar te proberen om hoop te houden op kleine gaatjes in de ambtelijke en afstandelijke muur: is er ergens een moment dat de bewaking niet oplet en dat een grens een klein stukje open gaat? Is er ergens een manier om een klein beetje geld te verdienen om aldus je leven iets draagbaarder te maken? Is er ergens ook maar ene kans op een geldig papiertje om door te mogen, om te mogen blijven, om niet steeds het gevoel te hebben dat je weer op die gruwelijke boot terug wordt gezet.

De film heeft de insteek dat een omgekomen bootvluchteling er met zijn geest, zijn ziel wél in slaagt Europa te bereiken. Zijn lichaam ligt op de zeebodem, maar de geest bereikt Athene. Is dit dan het paradijs? Waar ben ik? Moet ik hier leven? Waar zijn dan mijn mensen? Waar is mijn leven? Waar is mijn bestaan? Waar is mijn waardigheid?

Ik ben nog niet vaak met zoveel vragen uit de filmzaal vandaan gekomen. Gruwelijk. Want gruwelijk waar.

Before Midnight - Richard Linklater

Before Midnight op IMDb
2014 was voor mij - en waarschijnlijk alleen voor mij- het jaar van Richard Linklater. Ik zag maar liefst vijf films van de man, waaronder mijn nummer 1 van het jaar. Getriggerd door het principe van "Boyhood" bekeek ik ook zijn Before-trilogie, die volgens dezelfde realtime-analogie is gemaakt.

Dit was deel 3, we zijn negen jaar verder. De acteurs ook ja, die zijn met de tijd meegegroeid. Na hun vorige ontmoeting in Parijs zijn ze alsnog voor elkaar gevallen , nu zitten ze met een tweeling en een dagelijks leven opgescheept dat ze maar moeizaam op elkaar krijgen afgestemd.
Tijdens een vakantie in Griekenland komt alles eruit: de stress, de gemiste kansen , de jaloezie en het wantrouwen. Maar ook de terechte keuze om aan elkaar te blijven hangen na die ene trein-ontmoeting 18 jaar geleden.
De film toont de strijd die ontwikkelde mensen nu eenmaal voeren met het maken van keuzes. Het "could've been" is niet van de lucht, dromen zijn er nog volop maar ook is er veel omzien in verwondering. En dat wordt opnieuw echt bijzonder knap in beeld gebracht door Linklater's "eigen "acteurs Ethan Hawke en Julie Delpy.
De film start met enige omwegen maar het gesprek van de twee onderweg naar het liefdeshotel voor een avondje allen is intens. En intens goed. Het gesprek houdt niet meer op, hier zit alles in. Bewondering, twijfel, geilheid, ruzie, afhankelijkheid én onafhankelijkheid. Werkelijk: dit einde is schitterend.