The Whisper Man - James Ashcroft

 

The Whisper Man op IMDb (6,2)

The Whisper Man op Moviemeter (3,01) 

The Whisper Man op Wikipedia

Of meespeelde dat dit de vierde film was die vrouwlief en ik die dag bekeken, weet ik niet. Feit is wel dat ie wat ons betrof de verwachtingen niet waarmaakte. Het leek wel of we bepaalde dingen in andere films al beter hadden gezien, daarnaast kwam de acteurslijst niet zo pront naar voren als gewenst: Robert de Niro is natuurlijk een grootheid, maar hij moet op deze leeftijd echt niet meer achter verdachten aan gaan rennen (het overige deel van zijn rol doet ie opnieuw uitstekend hoor, maar het actiedeel had ie echt aan anderen moeten overlaten). Adam Scott en Michelle Monaghan zijn degelijk aan het werk, maar worden naar de achtergrond gedrongen door de piepkleine doch solide en sterke rol van Michael Keaton. Alles bij elkaar gaan we toch wel naar de voldoende, maar zelf besef ik dat wat meer moet gaan doseren. 

Droeve ogen turen over het stuur naar de weg die voor hen ligt: vader Tom en zoon Jake rijden langzaam de woonplaats binnen van de vrouw die hen beiden net ontvallen is: schrijver Tom is ineens weduwnaar, Jake is zijn moeder verloren. Het legt een dikke stempel op de bak met herinneringen die ze instappen. Alles is vreemd, vaak zelfs heel vreemd: Jake loopt op school tegen pestkoppen aan, vader Tom verdrinkt zijn pijn in stevige glazen whisky (hetgeen hem dat nieuwe huis dat ze betrokken nóg vreemder doet vinden). Die gevoelens blijken tamelijk terecht: er gebeuren nare dingen in het stadje, kidnapping van schooljongens is aan de orde van de dag.

Het is wachten op het moment dat dit ook Tom en Jake overkomt: als vader Tom in een alcoholische slaap valt, blijkt bij het ontwaken dat Jake nergens meer te bekennen is. Uit pure paniek neemt Tom contact op met zijn vader, iets wat hij al járen niet meer gedaan heeft. Vader is oud-rechercheur en heeft 30 jaar geleden een vergelijkbare zaak opgelost. Terwijl de twee niet aan elkaar kunnen wennen, moeten ze toch samen optrekken om hun (klein)zoon weer terug te vinden. Een tocht langs gevangenissen, enge vindplekken en langs elkaars geheugen: ergens moeten ze aanknopingspunten vinden. 

Met: Robert de Niro, Adam Scott, Michelle Monaghan, Michael Keaton, Hamish Linklater

FIN - song : Aurora- Runaway

L'innocent (aka The Innocent) - Louis Garrel

L'innocent op IMDb (6,6)
 L'innocent op Moviemeter (2,25)

L'innocent op Wikipedia

Dat er een leeftijdsverschil zit tussen de bezoekers van IMDb en die van Moviemeter is an sich bekend maar het komt vaak pas tot uiting in de verschillen in waardering van bepaalde genrefilms. Misdaadkomedies doen het bij beiden op zich goed, maar als dit een Fránse film betreft daalt de waardering bij de wat jongere doelgroep. Dat kan natuurlijk een taalprobleem zijn, maar het kan ook het type humor zijn. Hoe dan ook: voor een film met Roschdy Zem, Louis Garrel en de ravissante Noémi Merlant ga ik met plezier even zitten. Spoiler alert: de film is een niemendalletje, maar kijkt wel lekker weg. 

Abel is er niet gerust op: hij ziet zijn moeder er wéér intrappen. Wordt dit haar derde kortstondige huwelijk op rij? En is Michel, die nieuwe man, wel helemaal te vertrouwen? Mamma heeft hem ontmoet op haar werk, in een nogal scheve verhouding: zij is gevangenisdirecteur, hij gevangene. Natuurlijk belooft hij zijn vrouw gouden bergen, natuurlijk zal hij haar vertroetelen. Moeder gaat helemaal plat voor zijn praatjes, Abel denkt er het zijne van. 

Samen met zijn collega Clémence besluit hij Michel te gaan schaduwen. Ze ontdekken een schokkend geheim maar dat brengt hen in gewetensnood: aanpakken zou betekenen dat Abel's moeder opnieuw in het ongeluk wordt gestort maar zwijgen kan ook niet. Ze besluiten voorlopig mee te bewegen, sterker nog: ze raken steeds meer betrokken.

Met: Louis Garrel, Roschdy Zem, Noémie Merlant, Anouk Grinberg

FIN - song : Grégoire Hetzel- Une Lumière

Nahschuss (aka The Last Execution) - Franziska Stünkel

Nahschuss op IMDb (6,7)
 Nahschuss op Moviemeter (3,20)

Nahschuss op Wikipedia

Erg blij ben ik met de Belgische aandacht voor film op hun nationale tv-zender. De (VRT) Canvas Filmzomer kent een prachtig programma waardoor de geoefende filmkijker de kans krijgt om pareltjes nog een keer te kijken, agendamissers alsnog goed te maken of - zoals in dit geval- zelfs totale onbekende films onder ogen te krijgen. Ik werd hierbij getriggerd door de indringende blik van Duits acteur Lars Eidinger, een blik die ik herkende van het fenomenale "Sterben" van twee jaar geleden. Dan zit ik goed, dacht ik. En dat dacht ik helemaal toen ik het onderwerp van dit 'waargebeurdje' las: een man die iets te diep in de kringen van de Stasi verstrengeld raakt, dan heb je me hoor.

Dat ging wel erg gemakkelijk, denkt Franz Walter: koud klaar met zijn studie bereidt hij een wetenschappelijke reis naar Ethiopië voor maar juist als hij op het vliegtuig stapt, wordt hij apart genomen door een aantal officials. Terstond krijgt hij een leerstoel aangeboden aan de universiteit waar hij afstudeerde, zijn professor rept plots over haar vervroegd pensioen. Aanvankelijk zoekt Franz er niets achter, zelfs niet als hij een chique woning aangeboden krijgt, "it comes with the job". Zijn vriendin Corina denkt er het hare van maar vraagt (nog) niets want: in het Oostduitsland dat zij gewend is, komen zulke kansen slechts eenmaal voorbij.

Franz wil voortvarend beginnen aan zijn wetenschappelijke klus maar blijkt eerst enkele tegenprestaties te moeten leveren: hij kent toch die bekende voetballer die plots als prof in West-Duitsland is gaan spelen? Die moet worden overtuigd dat hij niet voor de imperialistische vijand mag spelen, hij moet worden teruggehaald naar het Oostblok-paradijs. Daar blijken pittige methodes voor te worden ingezet, methodes waar Walter van terugschrikt maar ja: er is geen weg meer terug. Keer op keer deinst Franz terug van de onmenselijkheid van de Stasi, keer op keer slikt hij ook zijn bezwaren weg omdat hij zijn vrouw en ouders en zijn woning niet in de waagschaal wil stellen. Door de gewetensbezwaren begint hij te drinken, daarmee zijn relatie op scherp zettend. U snapt dat de Stasi feilloos van deze zwakheden gebruik weet te maken: Walter komt voor onmenselijke keuzes te staan.

Met: Lars Eidinger, Devid Striesow, Luise Heyer, Paula Kalenberg

Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

Grosse Freiheit (aka Great Freedom) - Sebastian Meise

Grosse Freiheit op IMDb (7,5)
 Grosse Freiheit op Moviemeter (3,32)
Grosse Freiheit op Wikipedia

Na drie intensieve vakantieweken de draad van het filmkijken weer opgepakt. En direct met een pittige, maar dat weet je als je een film met Franz Rogowski gaat kijken. Sinds ik die in "Der goldene Handschuh" heb zien hakken, weet ik dat er ongemakkelijkheden voorbij gaan komen. Dat is in deze hardrealistische fictiefilm "Grosse Freiheit' niet anders.

Rogowski speelt Hans Hoffmann, een man die in de gruwelkampen van Auschwitz belandde vanwege zijn homoseksualiteit maar deze ondanks de ontberingen wel overleefde. De gruwelervaringen hebben Hoffmann niet gebroken, doch wel volledig onaangepast gemaakt. In de decennia na de oorlog was homoseksualiteit nog reden om in diepe donkere kerkers te worden geworpen: Hoffmann neemt dat risico. Zijn drang tot seksueel contact en een beetje (fysieke) liefde is groter dan een voorzichtig én omzichtig leven: Hoffmann verbloemt niets en laat in alles zijn afkeer van de autorititeiten merken. 

Wanneer hij een jaar of twaalf na de oorlog opnieuw in de val is gelokt door filmbeelden van een openbaar toilet gaat hij weer voor een lange periode de bak in. Ditmaal is het echter anders: hij ontmoet Leo, een van zijn oude scharrels, waarmee hij voorzichtig een vriendschap sluit, ondanks de repressie van de hardvochtige bewakers. Daarnaast krijgt hij een haat-liefde-omgang met de junkie Viktor, die hem eerst hardhandig de les leest over zijn rebelse gedrag, maar die langzamerhand ziet dat de gekwelde ziel van Hans hem ook gelijk een pantser biedt. Het begint Hans langzaamaan te bevallen, daar in die kille celruimten.

Met: Franz Rogowski, Georg Friedrich, Anton von Lucke

FIN - song : Mouloudji - L'amour, l'amour, l'amour

Ghahreman (aka A Hero ) - Ashgar Farghadi

A Hero op IMDb (7,5)
 A Hero op Moviemeter (3,41)

A Hero op Wikipedia

De ayatollah's, de kaliefs, de grootmoefti's. Ik vertrouw ze voor geen cent. Nog voor geen procent dáárvan vertrouw ik echter de VS die hun eigen sultan destructief over de wereld laten trekken. Genoeg politiek nu, maar het maakte dat ik met een bijzondere interesse deze film nog eens bekeek afgelopen week. Iran kent een sterke vertelcultuur, die ze ook in films massief tot uiting weten te brengen: een klein verhaal kan zo gedetailleerd in beeld worden gebracht dat de buitenlandse kijker er in kan lezen wat ie wil: dat het land vergeven is van de tradities, dat eer en familie belangrijk zijn maar dat over alles de strakke deken van controle en repressie is getrokken. We zagen dit in de films van Jafar Panahi, we zagen het in de films van vader en dochter Makhmalbaf, we zagen het in de eerdere film van regisseur Farghadi: omdat ze onder streng toezicht staan, kunnen ze amper buiten de lijntjes kleuren. Dat wíllen ze echter wel, verhalenvertellers als ze zijn. Dus verzinnen ze een verhaallijn die net zo makkelijk over een gewone arbeider kan gaan als over de familie van een belangrijke rechter. Normen en waarden staan voorop in die films, het is aan de kijker om er dwars doorheen te kijken en actualiteit aan de film te ontlenen. Leve de kleine man!

Bijgaand mijn recensie van april 2022: BEGT recensie "A Hero"

FIN - song : Bhijan Bhijani - Deldar e man

L'Étranger (aka The Stranger) - Francois Ozon

                                                     
L'Étranger op IMDb (7,1)
 L'Étranger op Moviemeter (3,52)
L'étranger op Wikipedia

De film was nauwelijks een minuut aan de gang en ik had al een epiphany van jewelste. Natúúrlijk: toen de hoofdpersoon de gevangenis binnenwandelde en de vraag beantwoordde waarom hij hier zat ("I killed an Arab", toen vielen voor mij wat puzzelstukjes in elkaar en wist ik al hoe de film zou eindigen. Althans: niet hoe het verhaal afliep, maar met welke muziek de veelzijdige regisseur Francois Ozon zou eindigen.
"And the stranger
Killing an Arab.."
Zo zong de heerlijke band The Cure al in hun allereerste singletje, eind jaren 70. Altijd bloedmakkelijk meegezongen maar pas nu begreep ik dat dit lied over het fameuze boek van Albert Camus moest gaan. Het gaf extra cachet aan deze - niet gemakkelijke, maar wel enorm sfeervolle- zwartwitfilm. 

Aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand met de jongeman die in de film alleen bij zijn achternaam Meursault genoemd gaat worden. Hij werkt, rookt, wandelt door Algiers alsof hij er helemaal thuis hoort. Maar dat is schijn: hij is een vreemdeling, in meerdere opzichten. Niet alleen omdat hij de Franse nationaliteit bezit en dus een "koloniale achtergrond" heeft, nee, er is meer: hij is ook in ándere opzichten een vreemdeling. Hij is een stoïcijn, hij is zwijgzaam en op het oog onverschillig voor de gebeurtenissen om hem heen. 
Hij reist af naar het verzorgingstehuis waar zojuist zijn moeder overleden is, maar de medebewoners daar lijken meer ontdaan dan Meursault. Hij ontmoet zijn oud-collega Marie, een prachtige vrouw die zeer in hem geïnteresseerd is. Oke, zoenen dan maar, seksen dan maar, maar ook dit lijkt weinig met de werkelijke emoties van Meursault van doen te hebben (wanneer ze hem ten huwelijk vraagt, is zijn antwoord "Ja hoor, prima. Mij best.". Uit alles lezen we dat Meursault zijn ware gevoelens diep verstopt heeft, hij gaat onverschillig door het leven. Daarom is zijn vriendschap met de flamboyante buurman Sintés ook zo onlogisch: Sintés is een hardhandige seksist, een uitbundige vent die in álles anders lijkt te zijn dan Meursault maar die blijkbaar wel een snaar weet te raken bij de man. Een dusdanige snaar dat Meursault bereid is voor hem in de bres te springen wanneer hij in conflict komt met enkele Algerijnse jongemannen. "And the stranger...Killing an Arab".

Met: Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin, Denis Lavant

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : The Cure - Killing an Arab

One Flew Over The Cuckoo's Nest - Milos Forman

One flew over the cuckoo's nest op IMDb (8,6)
 One Flew over the cuckoo's nest op Moviemeter (4,20)

One Flew over the cuckoo's nest op Wikipedia

U ziet het aan de waarderingen op de beide vernoemde filmsites: dit moet wel een van de allerbeste films aller tijden zijn, zeker als je in aanmerking neemt dat de film inmiddels al een halve eeuw oud is. Eind vorig jaar verscheen deze boekverfilming om die reden in een 4K-restauratie in de theaters. Die heb ik gemist maar ik had nog wel een oude versie op schijf staan (stom genoeg opgenomen van het verdoemde Paramount-netwerk, waardoor ik door reclames heen moest spoelen). Maar aan de impact van de film doet dit weinig af, ik herzag hem met veel plezier (en vooral: met veel waardering voor het vakmanschap waarmee hij gemaakt is). 

Hij heeft het handig gespeeld, die dekselse Randall McMurphy. Hij weet onder een streng gevangenisregime uit te komen door 'waanzinnigheid" te veinzen. Hij belandt daardoor in een GGZ-instelling, waar de artsen hem op zijn ziektebeelden zullen onderzoeken. Voor McMurphy een feest, hij vermaakt zich best met de patiënten op de afdeling, waardoor hij een ware plaag vormt voor de strenge en best vaak rechtvaardige nurse Ratched. De hoofdzuster probeert middels kringgesprekken enige therapie op de patiënten toe te passen, precies daar ziet McMurphy zijn kans. 

Randall ontregelt, Randall fluistert de medebewoners in dat ze veel meer voor zichzelf moeten opkomen, Randall sart de begeleiding en heeft het vooral gemunt op nurse Ratched. Hij wedt met zijn collega's dat het nog maar een kwestie van weken zal zijn voordat haar regime zal instorten. Als hij dat wil realiseren, zal hij vér buiten de lijntjes moeten gaan kleuren. En dat lijkt hem nog te lukken ook.
Medication time!

Met; Jack Nicholson, Louise Fletcher, Danny de Vito, Christopher Lloyd, Sydney Lassick, Will Sampson

FIN - song : Jack Nitzsche - One Flew Over the Cuckoo's Nest (closing theme)

There are no saints (aka The Jesuit) - Alfonso Pineda Uleda

There are no saints op IMDb (4,9)
 There are no saints op Moviemeter (2,12)

There are no saints op Wikipedia

Omdat ik de volledige vrijdagprogrammering van ons lokale filmtheater reeds had gezien, was gisteren een mooie dag om de harde schijf een keer leeg te trekken: wat had ik allemaal van de diverse (film)zenders opgenomen? Deze was de oudste die er op stond, dus die mocht eerst. Hoe jammer was dat: als je in een film plots de imposante gestalte van Ron Perlman ziet verschijnen, weet je dat het om bot geweld gaat, dat het moet lijken alsof we hier met keiharde misdadigers te maken hebben. Dat bleek juist, alleen was het onnavolgbaar slecht uitgevoerd allemaal. Gauw vergeten deze.

Neto Niente wordt onverwacht vrijgelaten uit de gevangenis. Hij weet dat hij niet met open armen zal worden ontvangen in de maatschappij: daarvoor waren zijn gepleegde misdaden (die hij onder het aliass "The Jesuit" uitvoerde) te heftig. Het gaat dan ook direct mis: Neto's vrouw wordt door misdadigers omgebracht, zijn kind ontvoerd. 

Dit betekent dat hij achter de ontvoerder(s) aanmoet. De daad lijkt gepleegd door Vincent Rice, die op zijn beurt weer werkzaam is voor een Mexicaans kartel. Neto moet daar dus heen en krijgt alleen hulp van de vriendelijke, doch geslepen courtisane Inez. Met zijn tweetjes tegen de zwaar bewapende bups.

Met: José Maria Yazpik, Shannyn Sossamon, Paz Vega, Neal McDonough, Ron Perlman, Tim Roth

Rheingold (aka Rhinegold) - Fatih Akin

Rheingold op IMDb (6,7)
 Rheingold op Moviemeter (3,50)

Rheingold op Wikipedia

Deze film wordt door de kijkers hoger gewaardeerd dan dat ik zou doen, de ratings zijn prima te noemen. Komt misschien doordat dit genre (Europese gangsterfilm) het bij mij minder doet dan het eigenlijk zou moeten. Ik keek de film omdat ik getriggerd werd door de naam van de regisseur. De Duits-Turkse Fatih Akin is wat mij betreft verantwoordelijk voor een van de beste films van deze eeuw: zijn "Gegen die Wand" is 22 jaar oud inmiddels al maar nog steeds onverbiddelijk goed. Zo goed dat ik m vier maanden geleden gewoon wéér een keer keek. En wéér danig onder de indruk was. Dat niveau haalt dit "waargebeurdje" lang niet, maar blijkbaar keek ik enigszins anders dan menige IMDb- of Moviemeter-bezoeker.

Ze moeten vluchten uit Iraaks Koerdistan, het gezin van componist Ekhbal Hajabi is bij de autoriteiten in de picture. Via Iran weten ze weg te komen, ze belandden in Parijs. Daar krijgt vader te horen dat er voor hem meer kans op werk is in Duitsland, daar zijn veel meer theaters en operahuizen. Ze gaan, inderdaad lijkt veel alsnog op de plaats te komen voor het getroebleerde gezin. Lijkt, zeg ik niet onbewust, want de jonge Giwar heeft moeite om te aarden: de verplichte muzieklessen volgt hij met tegenzin, hij wil helemaal niet het pad van zijn vader op. Daarvoor zijn de verlokkingen van het Westen veel te aanlokken: Giwar belandt al op de middelbare school in illegale handeltjes en wordt uiteindelijk - tot teleurstelling van zijn moeder en zus én van het lieflijke buurmeisje- gewoon drugscrimineel. Het lijkt lang goed te gaan maar uiteindelijk weet Giwar gevangenisstraf niet te ontlopen. En zie: daar komt opeens tóch nog de behoefte aan muziek maken. Vanuit de bak creëert Giwar toch plots een bak hiphop-herrie, met wonderlijke gevolgen.

Met: Emilio Sakraya, Mona Pirzad, Kardo Razzazi, Ilyes Moutaoukil, Sogol Faghani

FIN - song : Xatar - Mama war der Mann im Haus

Wraak - Jonathan Elbers

Wraak op IMDb (6,3)
 Wraak op Moviemeter (2,93)

Wraak op Wikipedia

Er zijn mensen die smullen van misdaadverhalen. Die lezen de Panorama, die kijken de misdaadprogramma's op publieke en commerciële omroepen. Ze concluderen dan vaak dat onze wereld naar de kloten gaat, dat de maatschappij verhardt en dat de onderwereld regeert. Zelf ben ik niet van die school, hoewel ik natuurlijk wel weet dat er veel mis gaat en dat het criminele milieu nietsontziend is. Maar voor iemand die veel in de schijnwerkelijkheid van de wereld van de film vertoeft, besef ik terdege dat dit milieu door films en series vaak dermate geromantiseerd wordt dat er daadwerkelijk een groep mensen is die zich er toe aangetrokken voelt. Dat soort jochies (het zijn bijna altijd mannen) dénken MocroMafia, ze dénken Wraak. Die kunnen met deze film (een verhaal dat op meerdere punten geïnspireerd lijkt op het Marengo/Taghi - verhaal) hun hart ophalen: het gaat er soms grof aan toe. Zelf kon ik het maar matig waarderen: poldermisdaad met een sausje straattaal, als ik het in minder dan één zin wil zeggen.

De film draait om het advocatenduo Sabine Lamans en Yorick Lin, die met zijn tweetjes hun best doen om de mysterieuze Gio beet te nemen. Gio is de schuilnaam van Amsterdamse crimineel Samir, die opklimt in het moordmilieu, juist wanneer hij zelf aan een aanslag op zijn leven ontsnapt. Gio wijkt vanwege deze levensbedreiging uit naar Marokko maar stuurt nog wel zijn oude vriendenclub aan, een club waar toevallig zijn broertje Rayan ook steeds vaster deel van uit maakt. De groep criminelen blijft ongrijpbaar en kan doorgaan met hun terreurdaden, totdat Lamans op een gegeven moment de hand weet te leggen op een Blackberry van Rayan. Door een beetje lángs de lijntjes van de wet te lopen weten ze die telefoon te kraken, waarmee ze een schat aan informatie over de boevenclub openbaren. Maar: is die informatie ook daadwerkelijk bruikbaar om de groep op te rollen? Daar is meer voor nodig.

Met: Noortje Herlaar, Hamza Othman, Waldemar Torenstra, Yassine Ouaich, 

L'origin du mal (aka The Origin of Evil)- Sébastien Marnier

L'Origin du mal op IMDb (6,6)
 L'Origin du Mal op Moviemeter (3,36)

L'Origin du Mal op Wikipedia

Wat zou dat nou toch zijn, die "bron van alle kwaad"? Als we naar antwoorden zoeken op die vraag, denk ik dat velen bij ons bij hetzelfde antwoord uitkomen. Geld, natuurlijk is dat geld. Geld - of het gebrek daaraan- leidt tot hebzucht, het leidt tot ruzie en uiteindelijk kan het vaak ook tot misdaad leiden. Niet altijd natuurlijk, maar hey, waar hebben we het medium 'film" anders voor? We laten het eens even lekker uit de hand lopen. Met hier en daar een sprankelend stukje acteerwerk (m.n. Laura Calamy) was er best doorheen te komen.

Nathalie bezoekt met enige regelmaat haar geliefde Stephane in de gevangenis. Stephane is gewelddadig geweest en moet een langdurige straf uitzitten, maar Nathalie blijft trouw opdagen op de toegestane spreekuren. Gaandeweg ontdekken we dat ze dat met een bijbedoeling doet.

We merken namelijk dat Nathalie zich voor Stephane gaat uitgeven als zij ontdekt dat deze een zieke, doch vermogende vader heeft die ze lang niet gezien heeft. Ze mengt zich in het leven van de voormalige zakenman, die in zijn huis nog eens vier andere vrouwen onderdak blijkt te geven. U snapt: ook die vrouwen zijn uit op een stuk van de taart. Nathalie/Stephane speelt het handig met haar vers herondekte "papa", maar de argwaan van de andere dames speelt haar parten. En dan begint de echte Stephane ook nog eens van zich af te slaan. Dat kan niet goed gaan.

Met: Laure Calamy, Doria Tillier, Jacques Weber, Dominique Blanc, Suzanne Clément, Veronique Ruggia

FIN - song : Pierre Lapointe - L'origin du mal

Red Riding: In the year of our lord 1983 - Anand Tucker

Red Riding 1983 op IMDb (7,1)
 Red Riding 1983 op Moviemeter (3,32)

Red Riding 1983 op VPRO Cinema

Derde en laatste deel van deze naargeestige, doch uitstekend gespeelde filmreeks. De reeks overziend geeft het een sterk tijdsbeeld: de jaren 70 en 80 waren in de meeste plattelandsgebieden weliswaar periodes van bevrijding uit de beklemmende opbouwjaren, maar er waren teveel mensen die sociaal-maatschappelijk achterbleven. In de arme wijken kon men de weelde van steeds meer vrijheden lang niet altijd aan, in de rijkere wijken greep men juist die vrijheden aan om nog meer touwtjes in handen te krijgen. Het Britse Noorden heeft daar lang onder te leiden gehad, maar ik denk dat we in elk Europees land wel zulke streken kunnen aanwijzen. De vaart der volkeren, ja ja, maar niet voor iedereen op dezelfde snelheid.

Deel 3 brengt catharsis, dat móét natuurlijk wel in dat laatste deel. Deze film draait vooral om hoofdcommissaris Jobson, die weliswaar tot zijn bovenarm in de aars van zijn hogergeplaatsten zit maar die steeds meer ziet dat de financiële voorspoed die hem in het vooruitzicht is gesteld niets waard is als hij er moreel niet meer tegen kan. Gewetensbezwaren, derhalve. 

Hij laat zich inspireren door de armetierige advocaat Piggott die - onder druk van de familie- besluit om een aantal langgestraften in deze zaak een bezoek te brengen. Hij krijgt steeds meer bouwsteentjes van een mega-foute zaak naar boven. De rol van de dominee, de rol van de eerdere advocaat, de rol van de bouwmagnaat en vooral de rol van het politie-apparaat : alles krijgt van Piggott een duwtje en zo belandt hij uiteindelijk ook bij Jobson aan het bureau. Een bureau waar het niet fris ruikt, waar wat ramen open moeten.

Met: David Morrissey, Mark Addy, Jim Carter, Peter Mullan, Sean Harris, Sean Bean, Daniel Mays

Oh Brother, Where Art Thou? - Joel & Ethan Coen

Oh Brother, Where art thou? op IMDb (7,7)
 Oh Brother, where art thou? op Moviemeter (3,63)

Oh Brother, where art thou? op WIkipedia

Aan het einde van een intensief weekend nog eens drie uur in de filmzaal zitten, het was een iets te grote opgave voor ons gisteravond. Change of plans derhalve en vanaf de bank checkte ik wat er nog op de schijf stond. Deze bijvoorbeeld: 25 jaar oud inmiddels en op het punt van vervallen van de harddisk. Redenen volop om deze weer eens op te pakken en hoe fijn was dat? Deze film is nog altijd een feestje om te gaan. Goede - vooral onderkoelde- humor, topacteerwerk, dito regie en een grote hoeveelheid vaart. Filmbeleving ten top, derhalve, in deze héééél losjes op de Odyssee van Homerus gebaseerde vertelling. 

We gaan een krappe 90 jaar terug in de tijd, naar de Amerikaanse staat Mississippi. Het is nog de tijd van chain gangs, het is nog de langzaam ter ziele gaande tijd van het Wilde Westen. Drie gevangenen ontsnappen tijdens het zware werk langs de weg. Ze zitten met de ketenen aan elkaar en moeten dus goed samenwerken om daadwerkelijk weg te komen. Dat is nog niet makkelijk want ze zijn drie totaal verschillende persoonlijkheden: de wijsneuzerige ijdeltuit, de negatieve cynicus en de goedgelovige simpelkees. Een ideale cocktail dus voor veel grappen over hun respectievelijke karakters. 

Het doel van de drie is een schat op te graven die een van de drie verderop in de staat begraven heeft. Ze moeten snel zijn want binnen een week gaat de staat precies dat gebied onder water zetten, dan wordt de schat onbereikbaar. Een struikelende tocht begint: terwijl de politie hen op de hielen zit, ontmoeten ze de fameuze bluesgitarist Robert Johnson, worden ze verleid door het gezang van drie wonderschone Sirenen, nemen ze een singletje op dat een instant succes wordt, worden ze bijna gelyncht door de KKK, worden ze voor politieke doeleinden gebruikt door de beide kandidaten van de provinciale verkiezingen en komen ze uiteindelijk zelfs in de buurt van de schat. Een schat die heel anders blijkt te zijn dan pommadeprins Everett de andere twee had voorgeschoteld.

Met: George Clooney, John Turturro, Tim Blake Nelson, John Goodman, Holly Hunter, Chris Thomas King, Charles Durning

FIN - song : The Stanley Brothers - Angel Band

Rebel Ridge - Jeremy Saulnier

Rebel Ridge op IMDb (6,8)
 Rebel Ridge op Moviemeter (3,20)

Rebel Ridge op Wikipedia

Inmiddels al veelbesproken film, gisteren was zo'n avond dat we hem wel konden proberen. Zeker na die schokkende Poolse politiefilm van de dag ervoor, deze ligt voor een deel in het verlengde van die problematiek. Goede opbouw, gedegen acteerwerk, op de juiste tijd zijn piekmomenten, ik kon er wel wat mee. Net niet helemaal het type wraakfilm dat je na een kwartiertje kijken zou verwachten en dat is een grote pré: regisseur en scriptschrijver werken op een andere wijze naar het eind toe dan je op basis van de start zou denken.

Pardoes tikken ze hem van achter aan: de politieagenten zetten de neus van hun auto tegen het achterwiel van de nietsvermoedend fietsende Terry aan. Terry is doelgericht op weg naar het nabijgelegen stadje maar door deze politieactie gaat hij dat doel niet bereiken. Sterker nog: de overduidelijk corrupte agenten rollen de spierballen, ze zoeken naar een reden om Terry verdacht te maken. Die vinden ze uiteindelijk in een plastic tas, waarin Terry veel contant geld heeft zitten. Hij wil naar de rechtbank om dat bedrag in te zetten als borgbedrag om zijn neef vrij te kopen. Daarmee voorkomt hij dat zijn neef naar een gevangenis gaat worden overgeplaatst waar zijn leven gevaar loopt. De agenten gaan ervan uit dat het drugsgeld is en confisqueren de tas. Als hij afstand doet van het geld mag hij direct gaan, zonder proces verbaal. Terry, een slimme Irak-veteraan, kiest voor de slimste uitweg: hij gaat akkoord met het voorstel en fietst met pijnlijke gewrichten verder. 

We weten allemaal dat het hier niet eindigt en inderdaad staat Terry de volgende dag op het politiebureau om aangifte te doen van diefstal van zijn geldbedrag. De commissaris van het bureau gaat vierkant achter zijn mannen staan en wakkert de verdachtmakingen in Terry's richting nog wat aan. Ze gaan er niet uit komen, dat snapt u. Met de moed der wanhoop gaat Terry tóch naar de rechtbank om te praten over de borg. Daar ontmoet hij de fragiele Summer, zij lijkt de enige te zijn in dit vijandige stadje die bereid is om naar Terry's verhaal te luisteren. 

Met : Aaron Pierre, AnnaSophia Robb, Don Johnson, David Denman

FIN - song : Brooke & Will Blair -  One mind, any weapon

Rob Peace - Chiwetel Ejiofor

Rob Peace op IMDb (6,5)
 Rob Peace op Moviemeter (3,54)

Rob Peace op Wikipedia

Onlangs herzag ik "12 years a slave", opnieuw indrukwekkend. Door het verhaal natuurlijk, maar ook door het imponerende spel van Chiwetel Ejiofor: intens acteerwerk, geloofwaardige prestatie én presentatie. Ejiofor blijkt ook te regisseren, merkte ik toen ik deze film op een van de streamingsdiensten ontdekte. Hij koos daarvoor een op waarheid gebaseerd verhaal, waaruit opnieuw blijkt hoezeer hij de zwarte bevrijdingsstrijd een actief en goed hart toedraagt. Hoewel de film bij vlagen een tikkeltje de clichématige kant opgaat, is het zeker een bijzondere kijkervaring.

Jaren 80, New Jersey: in de zwarte achterstandswijk haalt de vrijgevochten Skeet Douglas zijn zoontje Robert op bij zijn ex. Moeder Jackie bekijkt haar ex-man met een meewarige blik: hij krijgt weinig goeds van de grond, in haar ogen. De hyper-intelligente Robert is echter tamelijk idolaat van zijn vader en beweegt zich met graagte in zijn vriendenkring. Totdat vader op een gegeven moment opgepakt wordt, verdacht van een dubbele moord. Robert gelooft volledig in de onschuld van zijn vader, maar ziet dat die niet opgewassen is tegen het machtige politieapparaat en diens dure advocaten. 

Robert wordt Rob, ontgroeit zijn achterstandswijk: door zijn uitmuntende schoolresultaten wordt hij toegelaten tot de befaamde Yale-universiteit, waar hij biochemische wetenschappen gaat studeren. Het gaat hem soepel af, maar in zijn achterhoofd blijft knagen dat hij zijn vader wil vrij krijgen. Een tricky plan bekruipt hem: met zijn biochemische kennis kan hij zélf drugs fabriceren, als hij die op de campus verkoopt kan hij de juridische strijd van zijn vader financieren. Het moet in het diepste geheim want zeg nou zelf: het lievelingetje van de professoren kan toch niet stiekem een drugsdealer zijn?

Met: Jay Will, Mary J. Blige, Chiwetel Ejiofor, Camila Cabello, Curt Morlaye

FIN - song : Mary J. Blige & Prince Charles- Smile

Gezien op : Sky Showtime

Dark Places- Gilles Pacquet-Brenner

Dark Places op IMDb (6,2)
 Dark Places op Moviemeter (2,97)

Dark Places op WIkipedia

Er zijn films waarvan je na 30 jaar nog bijna elke scene woord voor woord kent, maar er zijn ook films waarvan je compleet vergeten bent dat je ze gezien heb, soms al binnen 10 jaar. Dat komt in dit geval mooi uit want dan heeft het geen zin om films met een verrassende ontknoping nog eens te gaan bekijken. Zoals deze dus; ik blijk m in 2016 al beschreven te hebben, ook toen was ik blij dat er aan het eind een wending kwam die de verder tamelijk voorspelbaar voortkabbelende misdaadfilm op slag aantrekkelijker maakte. Tot die tijd ging ik voornamelijk goed op het acteerwerk van enkelen, gelukkig kwam er nu ook nog een acceptabel slot bij. 

Dit schreef ik er in 2016 over : BEGT recensie Dark Places - 2016

Met: Charlize Theron, Nicholas Hoult, Christina Hendricks, Chloe Grace Moretz, Tye Sheridan, Corey Stoll

FIN - song : Belong- Never came close

Collection - Marianna Palka

Collection op IMDb (4,2)
 Collection op Moviemeter (1,75)

Collection op Wikipedia

Wie A zegt, moet ook B zeggen. Als je je eenmaal hebt voorgenomen om een beschrijving te maken van elke film die je ziet, moet je dat ook consistent doen. Het is vaak een voorrecht maar soms is het ook een plichtmatig nummer. Zoals deze. Dik hout, een zaag en een aantal planken. Dan ben je er. 

De "Collection" waar we hier naar kijken, is niet die in de betekenis van een verzameling. Nee, het is eerder die van het woord dat wij kennen als "collecte". We duiken namelijk in de onzuivere wereld van de incassobedrijven. Sinds wij met zijn allen het ongebreideld kapitalisme in zijn gegleden, zijn schulden ook gewoon handel. Zo koopt in deze film een duo (de oude schoolmaatjes Brandon en Ross) steeds hele schuldenpakketten op om die vervolgens op agressieve wijze te incasseren. Indringende telefoongesprekken, een klop op de deur en vooral het mis-/gebruiken van veel achtergrondinformatie van de cliënten maakt dat ze druk op de armlastige kunnen opvoeren. Als er dan zo'n schuld alsnog betaald wordt, strijken de heren daar steeds een percentage van op. 

Het is handel, we vinden het allemaal normaal tegenwoordig dat er mensen zijn die hun brood verdienen over de ruggen van anderen (al is duidelijk dat de Amerikaanse maatschappij hierin een stuk harder is dan de onze. Nog wel). Brandon en Ross rekruteren voornamelijk mensen met een licht strafblad om deze telefoongesprekken te doen, die weten precies waarmee ze een dreigende toekomst door de hoorn kunnen laten schallen. Alles gaat goed, totdat Brandon verliefd wordt op een nachtclubdanseres. En u weet al láng van te voren dat die nog ergens een schuld heeft uitstaan.

Met; Alex Pettyfer, Mike Vogel, Shakira Barrera, Jacques Colimon

FIN - song : Vivian Scotson - Broken love