Moonraker (aka Ian Fleming's Moonraker) - Lewis Gilbert

Moonraker op IMDb (6,2)
 Moonraker op Moviemeter (2,95)

Van alle James Bond-titels die ik de laatste jaren gezien en herzien heb, vind ik dit misschien wel de zwakste. Doorgaans moeten de Bonds het al niet van het verhaal hebben, maar Moonraker is daarin misschien wel de dunste van allemaal. Naast de continue focus op het vrouwelijk schoon en de hippe gadgets waarmee Bond op pad wordt gestuurd, is er maar ternauwernood aandacht voor de standaard-bedreiging van de mensheid die onze special agent doorgaans moet bestrijden. In ieder geval komt de film aardig gedateerd over, een gevoel dat ik bij andere films uit de reeks een stuk minder had. 

Ditmaal bestrijdt Bond de griezel Sir Hugo Drax, die een bedrijf runt in het bouwen van space shuttles die hij aan verschillende regeringen aanbiedt vanaf zijn fabrieksplantage in Californië. Er verdwijnt er eentje, die net is aangeboden aan de Amerikaanse regering. Bond wordt erbij geroepen natuurlijk en gaat op onderzoek uit. Hij bezoekt de fabriek en ziet verdacht gedrag waarna hij in de rest van de wereld op zoek gaat naar de foute helpers van Drax. Aldus belanden we in de grachten van Venetië, op het carnaval in Rio de Janeiro en uiteindelijk gaan we zelfs de ruimte in. Ondertussen moet Bond meermaals zijn oude vriend Jaws zien af te schudden, die door Drax steeds op Bond en Bond-girl Holly Goodhead af wordt gestuurd. Iedereen krijgt de ruimte voordat Shirley Bassey het podium neemt.

Met: Roger Moore, Lois Chiles, Richard Kiel, Michael Lonsdale, Corinne Clery

FIN - song :  Shirley Bassey - Moonraker

Hardcore - Paul Schrader

Hardcore op IMDb (7,0)

Hardcore op Moviemeter (3,33)

Er hangt een naargeestig sfeertje in deze ietwat gedateerde film. Schrader probeert op zijn eigen wijze zowel inzicht als kritiek te geven op de bekrompenheid van jaren70- Amerika. Een land waarin aan de beide zijkanten de seksindustrie een enorm verdienmodel is, terwijl de leegte ervan afstraalt. Maar ook een land waarin in de middelste regionen (in deze film de Midwest) hele gemeenschappen nog leven volgens streng-religieuze regels, waarin hiërarchie en onderdanigheid nog key zijn. Het land hinkt op twee gedachten (wellicht nog meer) en dat is tot op heden eigenlijk nog steeds niet voorbij. In die zin is dit een geslaagde film, je kunt je nog steeds van alles voorstellen bij de zoektocht van de vader en bij de verrassingen waarvoor hij komt te staan. 

Die vader is Jake van Dorn, een geslaagde zakenman die zijn godvruchtige leven als Dutch Reformed gelovige leidt in de Midwest. Als zijn dochter verdwijnt na een bezoek aan een bijbelcongres, is hij in alle staten. Aanvankelijk schakelt hij een detective in, maar wanneer die met schokkende meldingen komt , gaat hij zelf op zoek. 

De detective heeft de hand gelegd op een amateur-pornofilm waarin dochter Kristen te zien is. Jake trekt de opdracht aan de detective in en begeeft zich richting de buitenwijken van de steden waar veel van deze films worden geproduceerd. Hij doet zich voor als opdrachtgever, zegt dat hij zelf een film wil maken, en hoopt middels de audienties en de filmmakers steeds dichter bij zijn dochter te komen. Hij krijgt dingen te zien die hij niet wil zien. Gelukkig krijgt hij hulp van Niki, een vrijgevochten prostituee, die Jake confronteert met zijn dubbele moraal , maar die in hem ook een kans ziet om los te komen van het nare gewelddadige wereld dat de seksindustrie is. Samen komen ze steeds dichter tot de harde kern. 

Met : George C. Scott, Dick Sargent, Peter Boyle, Season Hubley

  FIN - song : Susan Raye - Precious memories 

Stalker - Andrei Tarkovski

Stalker op IMBb (8,1)

Stalker op Moviemeter (3,86)

Ooit, begin jaren 80, zag ik de film op een filmfestival. Op hardplastic stoelen, in een betonnen zaaltje, als tweede film van de avond deze bijna drie uur durende klassieker-in-wording. De film duurt lang, zelfs voor mij als liefhebber van traagheid in films. Dat komt echter wel de zeggingskracht ten goede, en daar is het de regisseur van begin af aan om te doen geweest. De groeiende twijfel van de hoofdrolspelers rijst ook in jouw hoofd: doe er wat mee of maak hier een eind aan, heren. 

We volgen de drie hoofdpersoon (Gids, Schrijver en Professor) op hun reis naar "De Zone" , een gebied nabij hun sombere huisjes. De Zone is een gebied waar volgens overlevering een meteoriet is neergekomen die het leven daar totaal veranderde. Stalker, de gids, verdient er een bescheiden inkomen mee door mensen op een tocht door het verboden gebied te nemen. Grote hekken , schietgrage grenswachten en een lange tocht door onherbergzaam terrein wacht de bezoeker voor hij zijn vurig verlangde doel zal kunnen bereiken. De mare gaat immers dat er in een van de gebouwen een magische ruimte bestaat die je leven verandert. 

De tocht erheen is niet zonder gevaren. Hoe dieper de zone wordt binnengedrongen, hoe meer kleur er - in deze film letterlijk - komt in leven en omgeving van de bezoekers. De gesprekken tussen de drie zijn intens en niet van ruzie gespeend. Dat werkt op elk van hen als een loutering: moet ik mijn handen dichtknijpen met wat ik al heb of is er  - door het betreden van die ruimte- inderdaad meer uit het leven 
 te halen? 

Tarkovski is een magisch filmer: beeld- en kleurgebruik zijn superbe. Je zou de film kunnen uitleggen als aanklacht tegen de destijds nog vigerende Sovjet-unie, je zou er ook een bredere menselijke zoektocht naar geluk in kunnen zien. Hoe dan ook: een 8,1 op IMDb , dat halen maar heeel weinig films. 

Met: Aleksandr Kaydoniskiy , Anatoliy Solonitsyn , Nikolai Grinko , Alisa Freyndhlikh

Hanover Street - Peter Hyams

Hanover Street op IMDb (6,0)
 Hanover Street op Moviemeter (2,56)

Dat kon toen nog gewoon he, een bijna schaamteloze mix maken van oorlog en romantiek. Hinken op twee gedachten, mikken op gemengd publiek. 

Tweede Wereldoorlog, London. Een Amerikaanse piloot ontmoet een mooie Engelse vrouw, die na enige aarzeling voor hem valt. Ze worstelt met de affaire omdat ze man en kind thuis heeft zitten. Toch gaat ze in op het verzoek van piloot Halloran om hem nog een keer te ontmoeten. En nog een keer. 

Halloran vliegt regelmatig heen en weer naar Frankrijk om met zijn maten een lading bommen te werpen, maar op een dag moet hij een Britse officier overbrengen, die in Frankrijk op zoek gaat naar de dubbelspion die al enkele van zijn maten het leven kostte. Het gaat mis, ze worden neergeschoten maar weten met een parachute te ontsnappen. Die man, dat is natuurlijk Paul Sellinger, toevallig de echtgenoot van Margaret, de dame met wie Halloran in Engeland zijn overspelletje speelt. 

Terwijl de twee mannen in Frankrijk hun best doen om te overleven bij het uitvoeren van hun opdracht, probeert Margaret aan het thuisfront informatie in te winnen over de overlevingskansen van haar man. En van haar minnaar. 

Met: Harrison Ford, Lesley-Ann Down, Christopher Plummer. 

Die Blechtrommel - Volker Schlöndorff

Die Blechtrommel op IMDb (7,6)
Herzien. Bij toeval trouwens, want het was de keuzefilm van de gastheer van een filmclubje dat ik frequenteer. En daar werd ik blij van. Het is namelijk een belangrijke film gebleken: nog steeds wordt de film als referentie gebruikt of als inspiratiebron genoemd. En dat is een prestatie. Ik zag hem in 1980, volgens mij in het kleine theatertje naast de Balie waarvan ik de naam vergeten ben. Een opfrissing, derhalve.

We reizen naar Polen, naar Katsjoebië. Een deel van Polen waar van oudsher veel Duitsers wonen. En dat is een belangrijk detail, want de film speelt voor een belangrijk deel in het interbellum van begin vorige eeuw. Veel verwijzingen naar fascisme , veel uitingen van nazisme begeleiden het gezin en de leefomgeving van het jongetje dat we in deze film volgen. Oskar wordt geboren in een gezin waarbij de vader een Duitse bakker is, de moeder is geboren toevallige ontmoeting van een voortvluchtige man en Oskar's oma en waarbij een Poolse vriend van moeder Ecke Drei in een rare driehoeksverhouding is.
Oskar is een bijzonder jongetje: niet heel spraakzaam maar hij ziet alles, hij observeert volcontinue de mensen in zijn omgeving. Wanneer hij op een feestje opnieuw de romance tussen de Poolse man Jan Bronski en zijn moeder ziet, wanneer hij ziet hoe er op dat feestje gezopen en gebrald wordt, besluit hij dat hij nooit volwassen wil zijn: op 3-jarige leeftijd besluit hij niet meer te willen groeien. Daartoe stort zij zich van de trap, zodat zijn wervels beschadiging oplopen en hij inderdaad niet groter zal worden.
Na zijn herstel geeft Oskar alleen nog commentaar op de gebeurtenissen in dat bizarre gezin en die bizarre tijd door op zijn trommel te slaan en griezelig hoog te gaan gillen. Zodat de ruiten en de glazen springen en hij de aandacht heeft van heel de groep.
De nazi-tijd komt, de bevolking schaart zich achter hun nieuwe leider. En Oskar, die ziet het allemaal gebeuren. Hij wordt ouder, maar niet groter. Terwijl hij langzamerhand wel grote-jongens-interesses heeft.

Het is de film gelukt om ook na 40 jaar nog voor verwarring te zorgen. Petje af, nog steeds een indrukwekkende film.