Three Thousand Years of Longing - George Miller

Three Thousand Years of Longing op IMDb (6,7)
 Three Thousand Years of Longing op Moviemeter (2,67)

Three Thousand Years of Longing op Wikipedia

Fenomenaal is ze, die mevrouw Tilda Swinton. Zo fenomenaal dat ze me zelfs fantasy-films doet kijken, enkel en alleen omdat zij de hoofdrol speelt. Eerder dit jaar bezochten we haar expositie in Eye Amsterdam, ik keek daar ook een film met haar in een van de hoofdrollen. Ze is een atypische filmheld: niet een klassieke schoonheid maar wél een schoonheid, met een voorkeur voor het spelen van anti-helden en neurotische persoonlijkheden. Ik hartje dat. 

Alithea Binnie, de vrouw die ze in deze film speelt, is zo'n nerdy Swinton-personage. Ze is hoogleraar in de narratologie, oftewel: in de verhaalkunst. Ze geeft lezingen over de noodzaak en het belang van het vertellen van verhalen. Een van die lezingen brengt haar naar Istanbul, waar ze - na een bezoek aan de Grand Bazar, waar ze een mooi oud flesje koopt- haar lezing een beetje uit de hand ziet lopen: ze ziet 'geesten" tussen haar publiek zitten en laat zich afleiden van haar verhaal. Dat blijkt alles met dat flesje te maken hebben, zo ontdekt ze als ze die op haar hotelkamer aan het schoonmaken is. 
POEF! Daar komt de geest letterlijk uit de fles. De geest blijkt een "djinn", die al eeuwenlang zat opgesloten. Hij vertelt haar hoe dat door de eeuwen heen is gekomen. En zie daar hun beide levens bij elkaar komen: hij vertelt zijn verhaal, zij tekent zijn verhaal op. Om alle ins & outs te horen, besluit ze niet aan zijn opdracht te voldoen: ze mag drie wensen doen, maar beseft dat ze bij het bereiken van die derde wens niet langer zijn verhaal zal kunnen aanhoren. Ze gaan het avontuur aan.

Met: Tilda Swinton, Idris Elba

FIN - song : Tom Holkenborg/Junkie XL - Song of Transference

Nosferatu - Robert Eggers

Nosferatu op IMDb (7,4)
 Nosferatu op Moviemeter (3,38)

Nosferatu op Wikipedia

Ja hoor, lach me maar uit. Zeg maar dat ik het zélf doe, dat het mijn eigen schuld is. Je hoeft geen horrorfilms te kijken, BEGT, daar haal je echt geen plezier uit. Klopt allemaal, ook deze was er weer een waar ik amper de aandacht bij kon houden. Waarom ik het dan toch doe? Aan de ene kant omdat ik het wel als een verplichting voel om als quizmaker ook met enige regelmaat buiten je eigen lijntjes te kleuren, aan de andere kant omdat ik me soms nog wel eens laat verrassen door sterke visuele vondsten. In dit specifieke geval was het natuurlijk ook nog eens bijzonder dat het een remake is van een film die op het moment van produceren al meer dan een eeuw oud was (102 jaar toen de film in roulatie ging, zo precies kunnen we zijn). Voor die moeite, voor die hommage zelfs, wilde ik wel een keer een rondje spookhuis doen. 

We gaan naar het vroeg-19e eeuwse Duitsland om ons verhaal te beginnen. Thomas Hutter is makelaar in opleiding en krijgt als een soort meesterproef een zeer bijzondere klus: het kantoor heeft een klant uit Transsylvanië die bij hen in Wismut een (tamelijk vervallen) huis wil kopen. Hutter moet erheen om de handtekening van de geestige graaf te bemachtigen, een reis waarvoor hij wel zijn kersverse echtgenote Ellen moet achterlaten. (Wat hij dan nog niet weet en wij wel, is dat zijn vrouw al een keer een bezoekje van de graaf heeft gehad. Een bezoek met de nodige gevolgen). 
Hutter gaat daarheen, vindt het kasteeltje van graaf Orlok heel bijzonder maar weet de graaf wel zijn signatuur te laten zetten. Daarbij loopt Thomas tegen zijn wil echter ook een liefdesbeet op, wat hij natuurlijk verzwijgt voor zijn vrouw. Thomas aanvaardt de terugreis op een door pest ver..eh..pest schip, zodat hij bij thuiskomst de nodige doem over Wismut uitvaardigt. Maar zal die pest uiteindelijk vernietigender blijken dan de vloek van Nosferatu, de graaf van Orlok?

Met: Lily Rose Depp, Nicholas Hoult, Willem Dafoe, Bill Skarsgard, Aaron Taylor Johnson

FIN - song : Carolina Shaw - Partita for 8 singers: 3. Courante

Atlantique (aka Atlantics) - Mati Diop

Atlantique op IMDb (6,7)
 Atlantique op Moviemeter (3,15)

Voor mij was dit een tamelijk lastige film. In ieder geval om te beoordelen en te beschrijven. Ik ben groot fan van arthouse en wereldcinema, hou erg van het vaak heel andere tempo dat er gehanteerd wordt. Daarmee kwam ik dan ook goed aan mijn trekken in deze film. Maar. MAAR! Ik heb meestal wat moeite als regisseurs beginnen met geestverschijningen en parallelle werelden, dan haak ik vanwege de ongeloofwaardigheid al snel af. Natuurlijk is film vaak een weergave van een schijnwereld, ze hoeft daarmee echt niet altijd geloofwaardig te zijn. Maar het belemmert mij in mijn concentratie als ik met living dead te maken krijg. Derhalve; tweeslachtig gevoel, maar misschien halen andere kijkers er ook wel heel andere dingen uit. 

Ada vindt hem prachtig, die stoere durfal Souleyman met wie ze steeds stiekeme afspraakjes maakt. Haar moeder mag het allemaal niet weten, in ieder geval nóg niet weten, want moeder heeft grotere plannen voor haar dochter. Zij bereidt een gearrangeerd huwelijk voor, Ada moet volgens haar met een rijke jongeman gaan trouwen zodat zij een ander leven krijgt dan haar ouders. Ada voelt daar niets voor, Ada wil die zachte jongen die zo grappig en liefdevol met haar omgaat.

Plots wordt ze opgeschrikt door een verschrikkelijk bericht: Souleyman is met een aantal jongens uit het dorp op een boot gestapt waarmee ze gaan proberen Europa te bereiken. Hun kansen in het Senegalese kustplaatsje waar ze wonen, achten ze te klein om een echte toekomst tegemoet te gaan. Ada blijft verslagen achter, vooral omdat ze ziet dat haar moeder stug doorgaat met de voorbereidingen van het nieuwe luxe leven van haar dochter. Dat huwelijk vindt dus inderdaad plaats maar Ada blijft een grote leegte in haar leven ervaren, ze is overduidelijk niet enthousiast en zeker is ze niet onder de indruk van de luxe waar ze plotseling in baadt. Hoe het kan, weet ze niet maar plots schieten allerlei toevallige gebeurtenissen haar te hulp. Zou het dan toch....?

Met: Mama Bineta Sane, Ibrahim Traore, Amadou Mbow, Nicole Sougou, Aminata Kane, Ibrahim Mbaye

Beetlejuice Beetlejuice (aka Beetlejuice 2)- Tim Burton

Beetlejuice Beetlejuice op IMDb (7,1)
 Beetlejuice Beetlejuice op Moviemeter (3,10)

Eerlijk is eerlijk: ik vond m gewoon leuk. Geen lijstjesmateriaal, maar ik heb me gewoon wel vermaakt. Eigenlijk ging ik voor de visuele pracht die regisseur Tim Burton doorgaans etaleert. Ik kwam daarin volledig aan mijn trekken, want aan dynamiek en flitsende beeldwisselingen geen gebrek. Maar er was wel wat meer: fijne tongue-in-cheeck humor, lekkere muziek en her en der grappige verwijzingen naar de wereld van zwevers en therapeuten. Dat gaat niet van dikke planken, maar er is veel te genieten. Duim omhoog dus voor dit vervolg op de succesvolle eerste film uit 1988. 

Het verhaaltje is eigenlijk bijzaak en om die reden niet zo moeilijk: Lydia Deetz - paranormaal medium van beroep- heeft moeizaam contact met haar dochter Astrid, die alle verhalen van moeder en oma Delia maar onzin vindt. Ze snapt niet waarom de oude generatie zo koketteert met "geesten op zolder" en spoken of ondoden. 

Dat houdt ze knap vol, totdat ze valt voor de charmes van de knappe buurjongen, bij wie ze Halloween gaat vieren. Die jongen blijkt eigenlijk een overleden jongeman te zijn die eerder zijn ouders vermoordde. Dat zijn bedoelingen onzuiver zijn, blijkt wanneer hij Astrid een oude spreuk laat uitspreken waardoor ze de wereld van de doden kunnen betreden. Zijn doel is om het meisje zijn plaats in de dodenwereld te laten innemen zodat hij terug kan naar de mensenwereld. Moeder Lydia komt to the rescue, maar redt dat niet alleen. Ze weet wat ze moet doen: drie keer achtereen roept ze om Beetlejuice.

Met: Winona Ryder, Michael Keaton, Jenna Ortega, Catherine O'Hara, Willem Dafoe, JJustin Theroux, Monica Bellucci

FIN - song : Donna Summer- Macarthur's Park

Gezien in : Cinema Oostereiland

Hereditary - Ari Aster

Hereditary op IMDb (7,3)
 Hereditary op Moviemeter (3,25)

Kom op , Bertje, niet bang zijn, Als je jezelf echt filmliefhebber noemt, als je een cinematografische veelvraat wil zijn, dan zul je ook af en toe een horrorfilm moeten kijken. Het is niet je ding, minder nog dan actiefilms en animatie, maar toch: een enkel keertje kan geen kwaad. 

Braaf deze titel aangeklikt dus. 

Het gaat over een familie die geplaagd wordt door sterfgevallen die daarna nog rustig af en toe blijven verschijnen. Eerst gaat oma, maar die blijkt er een goed verborgen spiritistisch leven op na te hebben gehouden waardoor ze rustig af en toe in beeld blijft komen bij haar dochter, de oorspronkelijk goed bedoelende maar later slecht panisch schreeuwende Annie. 

Daarna verongelukt de dochter, door een sullige actie van de zoon. Die vanaf dat moment belaagd wordt door moeder om de schuldvraag van dat ongeluk. En ja hoor, daar verschijnt zijn zusje in de hoek van zijn kamer. 

Moeder ploegt zich door het tekeningenboek van haar dochter en raakt daardoor zelf ook verstrikt in de verschijningen en de seances. Is ze gek aan het worden of gebeurt dit allemaal echt? Zoonlief draait langzaam door, zij ook. De enige kalme en normale in het geheel lijkt de vader. Die komt daar vast niet goed van af. 

ja hoor, tot het einde uitgekeken. En vannacht uitstekend geslapen. Bertje heeft weer een horrorfilm overleefd. 

Met : Toni Collette, Gabriel Byrne, Alex Wolff, Milly Shapiro, Ann Dowd

 FIN - song :Judy Collins - Both sides now