Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

Drømmer (aka Dreams) - Dag Johan Haugerud

Drommer op IMDb (7,2) 

Drommer op Moviemeter (3,28)

Drommer op Wikipedia

Van een ongemakkelijk onderwerp toch een onderhoudende, ja welhaast plezierige film maken: het kan. Dat bewijst regisseur Dag Johan Haugerud met zijn trilogie "Liefde, dromen, seks". U snapt dat we het hier dus over het middelste - en dus verbindende - deel hebben. Haugerud pakt steeds kleine menselijke verhaaltjes om ze aanvankelijk op te blazen tot mega-proporties en daar dan vervolgens weer de lucht uit te laten lopen. Dat laatste bedoel ik niet negatief, integendeel: terwijl je middenin het drama zit, komt er opeens toch ook weer lichtheid in het verhaal en blijken die lichtpuntjes voor het oprapen te zijn. Knap dus, ik zat in ieder geval geboeid te kijken naar deze film die ik vorig jaar in het filmhuis gemist had maar nu via de filmzender toch kon oppakken.

Johanne lijkt een gecompliceerd meisje, ietwat stil en beschouwend. Dat wordt alleen maar erger wanneer daar plots de nieuwe lerares Johanna voor haar neus staat. Plots hoort ze helemaal niet meer waar de lesstof over gaat, plots zit ze in een heel andere droomwereld. Ze beseft niet goed wat er aan de hand is maar het antwoord lijkt simpel te zijn: ze is verliefd. Stráálverliefd. En dat brengt haar in de problemen: ze wordt ziek, ze is afwezig, haar vriendinnen vragen zich af wat er met haar aan de hand is. Johanne weet het niet maar begint langzaam te vermoeden waar de angel zit. Ze gaat naar de flat van haar lerares.
Wat daar allemaal gebeurt, wordt ons pas later duidelijk. Dan heeft Johanne inmiddels al een volledig boek geschreven over haar ervaringen, een boek dat ze aanvankelijk alleen aan haar oma laat lezen (ze durft het er nog niet met haar moeder over te hebben omdat ze weet dat er dan mogelijk pittige reacties zouden komen). Gaandeweg de film krijgen we verhelderende passages in beeld, maar de mystiek blijft: hoe ongrijpbaar zijn gevoelens van liefde in het leven van een tienermeisje? En: wat zijn de implicaties voor iedereen als ze naar die gevoelens gaat handelen?

Met: Ella Overbye, Selome Emnetu, Ana Dahl Torp, Anne Marit Jacobsen
 

FIN - song : Hilma Nikolajsen - Maybe today (Satan)

A sad and beautiful world (aka Nujum al'amal w al'alam) - Cyril Aris

A sad and beautiful world op IMDb (7,5)
 A sad and beautiful world op Moviemeter (3,21)

A sad and beautiful world op Wikipedia

Het kiezen van de juiste titel is een belangrijk onderdeel van het filmmaken. Het moet immers "dekkend" zijn, het moet weergeven wat de kijker verwacht te zien. Welnu, toen ik gisteren -na de voorpremière- bij het verlaten van de filmzaal hierover nadacht, besefte ik dat deze titel spot-on was. De beide hoofdrolspelers zijn verknocht aan het historisch rijke Beirut, maar beseffen dat ze op een verdrietige plek leven omdat hun leven in die stad al decennialang door een reeks oorlogen wordt bedreigd. Het zou de hoop op een normaal leven de grond in kunnen slaan, maar er blijven gelukkig altijd mensen dromen, er zijn altijd mensen die dwars door de vele ellende kijken naar wat ze in hun kleine kringetje wel voor elkaar krijgen. Het resultaat is in dit geval een on-ge-loof-lijk goede film die bulkt van de romantiek, een romantiek die voortdurend bedreigd wordt door de gruwelijke wolf op de achtergrond: de film is van vorig jaar, maar zou ook gewoon van deze week kunnen zijn. Of van 10 of 20 jaar terug, for that matter: hoe houden mensen dit zware leven daar vol? Ik waarschuw u: er volgt een schitterende film!

Ze worden een minuut na elkaar geboren, in een hospitaal dat onder vuur ligt van de continu bombarderende vijand. Hij, Nino, weet dan nog niet van het bestaan van haar, Samira, maar daar gaat verandering in komen: de twee blijken - zonder het te weten- vanaf dat moment hun levens met elkaar verknoopt te hebben. Als ze eenmaal basisschoolkinderen zijn, kruisen hun paden zich opnieuw: Samira is een rebelse jonge meid, Nino is een dromer die zich aangetrokken voelt tot deze levenslustige jonge schoonheid. Ze besluiten samen weg te lopen, op zoek naar een beter leven. Nou ja, samen: Nino zit klaar op de afgesproken plek maar Samira's leven neemt daar weer een andere afslag. 

Vijftien jaar later botst Nino opnieuw op Samira, in dit geval letterlijk: beiden inmiddels volwassen, hij restauranteigenaar/ zij consultant. Hun dromen lijken contra te lopen: hij heeft zijn droom gerealiseerd met een sappelende werkplek waar hij desondanks veel plezier uit haalt, zij droomt van een succesvolle carrière die ze liefst in het veilige buitenland voortzet. Nu het toeval ze echter weer met elkaar heeft geconfronteerd, blijkt wegdromen en zelfs wegvluchten veel lastiger. Durft hij? Weigert zij? Of gaan ze toch het gevecht met de jeugdherinneringen aan?

Met: Hasan Akil, Mounia Aki, Julia Kassar, Camille Salameh

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anthony Sahyoun - A sad and beautiful world

Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Kalf - Dirkje Duwel

Kalf op IMDb (7,1)
 Kalf op Moviemeter (2,62)

Beste van de drie korte films die ik gisteren zag. Beetje flauw om te zeggen, maar "Kalf" is een film met kop en staart. Een ingetogen boerendrama zoals we er wel meer hebben gezien, maar wel eentje met een sterke zeggingskracht. Dat is dan waarschijnlijk de kracht van kortfilms: omdat er zo weinig tijd is, moet het verhaal glashelder en kernachtig worden verteld. Dat is deze filmacademiestudente uitstekend gelukt!

Oskar (zo heet ie officieel, maar in deze film wordt hij door zijn ouders steeds heel toepasselijk "Os" genoemd) heeft er lang over nagedacht, maar vanavond brengt hij het aarzelend ter sprake. Terwijl ze aan de avondmaaltijd zitten, meldt hij zijn ouders onomwonden: ik ga het niet doen! Hij gaat níét de boerderij van zijn ouders overnemen. Een ferme teleurstelling voor de boer en boerin, die de volgende dag meteen een en ander in werking zetten. Oskar weet weliswaar dat hij het juiste doet, maar hij bespeurt plotseling een grote afstand tot zijn ouders die er hiervoor niet was. De communicatie lijkt stilgevallen, het gezin loopt plots op eieren. Hoe leg je dat weer bij?

Met: David Wristers, Hein van der Heijden, Margo Dames

FIN - song : Stijn Valentijn Grull & Skiff - Didn't know

L'envol (aka Scarlet) - Pietro Marcello

L'envol op IMDb (6,6)
 L'envol op Moviemeter (3,48)

L'envol in de Filmkrant

Fijn dromerig pastoraal niemendalletje dat de wereld niet geschokt heeft maar dat zich toch best fijn anderhalf-uur-gezelschap toont. Tikkeltje magisch denken, plagerige pesterijen tegenover onvoorwaardelijke liefde, beurtelings noeste werkers en zachte schoonheden in de hoofdrol. Goed te doen dus, deze.

Raphael komt aansjokken bij de boerderij van madame Adeline. Hij is lang weggeweest vanwege de Eerste Wereldoorlog en komt nu beschadigd aan bij het adres waar hij zijn vrouw verwacht aan te treffen. Zij blijkt overleden, maar madame Adeline vertelt hem wel dat de daar aanwezige baby zijn dochter Juliette is. Rauwe bonk Raphael smelt en gaat - in al zijn onhandigheid- de zorg voor het meisje op zich nemen. Hij zoekt werk, al blijkt dat in het dorp lastig te zijn omdat de grootste werkgever gewelddadig is geweest in de richting van Raphael's vrouw. Als Raphael iets later weigert om de man te helpen als die in nood verkeert, is zijn lot getekend: het dorp kiest vóór de werkgever en daarmee tégen Raphael. En daarmee ook tegen de onschuldige Juliette.

Juliette groeit op, ze heeft het lastig: ze valt buiten de groep, ze heeft eigenlijk alleen haar vader en madame Adeline. Toch blijft ze dapper haar eigen weg kiezen, ze wordt een mooie volwassen vrouw en droomt over een toekomst ver weg. Die toekomst, die blijkt uit de lucht te komen vallen.

Met: Raphaël Thiéry, Juliette Jouan, Noémie Lvovsky, Louis Garrel, Yolande Moreau

FIN - song : Gabriel Jared/ Juliette Jouan - Hirondelle

The Teacher Who Promised The Sea (aka El Maestro Que Prometió el Mar) - Patricia Font

The Teacher Who Promised The Sea op IMDb (7,4)
 The Teacher Who Promised The Sea op Moviemeter (nog geen stemmen)

The Teacher Who Promised The Sea op Wikipedia

Mijn vrouw is dochter van een hoofdonderwijzer, vier van mijn broers zijn onderwijzer en ook bij neven, nichten en schoonzoons spreekt de liefde voor het lesgeven luid en duidelijk. Dat was al reden 1 om deze film te gaan zien, voeg daarbij dat een waargebeurd verhaal is (dat nog steeds niet afgerond is) én voeg daaraan toe de actualiteit van burger- en andere oorlogen (mijn gedachten dwaalden frequent af naar het nu): je snapt dat deze voorpremière-avond om een bezoek schreeuwde. Heen!

Het verhaal speelt in twee tijdvakken: een actuele (nou ja, 2010) en een in de donkere jaren van de 20e eeuw (1935 en iets verder). Uit de actuele lijn weten we dan al dat er verschrikkelijke dingen gebeurd zijn in het Spaanse bergdorpje waar we straks naar terugreizen in de tijd. We weten dat kleindochter Ariadna voor haar dementerende opa Carlos op zoek gaat naar diens roots, ze heeft vernomen dat er in een massagraf mogelijk overblijfselen van haar overgrootvader zijn gevonden. Het onderzoek in dat massagraf is nog in volle gang, zodat Ariadna de tijd heeft om in de regio navraag te doen of iemand haar opa en/of overgrootvader heeft gekend.

Opa Carlos is ooit kleine jongen geweest, en een lastige ook. Wanneer zijn vader als politieke gevangene wordt vastgezet, draagt een vriend de zorg voor Carlos over aan de flamboyante onderwijzer Antonio Benaiges, die dan net in een klein bergdorpje een schooltje aan het opzetten is. Ik zeg "flamboyant" maar ik moet eigenlijk "onconventioneel" schrijven: in het zwaar katholieke dorpje durft Antonio het aan om non-confessioneel onderwijs te gaan geven. In zijn beleving moeten kinderen leren over het leven, over de natuur, over de wereld in plaats van leren over hoe het volgens een oud boek allemaal moet. Daarmee plaatst Antonio zichzelf direct onder een vergrootglas waarbij de dorpspastoor én de burgemeester hem nauwlettend in de gaten houden. Antonio trekt zich er niks van aan, hij onderwijst volgens de Freinet-onderwijsmethode : hij brengt een drukpers mee in de klas waarmee hij zowel het lezen en schrijven aanjaagt maar waarmee hij vooral de fantasie van kinderen prikkelt. Ze drukken hun eigen schoolboeken met hun zelfgemaakte tekeningen en zelfgeschreven verhalen. Het werkt, het stimuleert. Antonio trekt met ze de bergen en bossen in en leert ze dromen: hij belooft de hele klas mee te nemen op een schoolreisje naar het mooiste wat er op aarde bestaat; de zee!

Dat kan niet goed gaan, dat weten we al. De burgeroorlog meldt zich, Franco zet zijn troepen op tegen de eigen bevolking. Antonio wordt het werken onmogelijk gemaakt. De dromerig-romantische toekomst maakt plaats voor een grauwe en harde realiteit.

Met: Enric Auquer, Laia Costa, Ramón Agirre, Luisa Gavasa

FIN - song : Pablo Casals - Canciones Popular Espanolas (Nana)

FIN - song : Natasha Arizu - Vision de unos ninos que no lo han visto nunca

Gezien in : Cinema Oostereiland

All of us strangers - Andrew Haigh

All of us strangers op IMDb (7,6)
 All of us strangers op Moviemeter (3,76)

Nog hoger dan onderstaande film eindigde "All of us strangers" in de stemlijst van mijn filmquiz-maten. In mijn bijdrage daaraan stond ie er niet op, simpelweg omdat ik m niet gezien had. Verplicht inhalen, aldus mijn vrienden. Gisteravond via de verhuurder alsnog gekeken. Wat goed! Prachtig dromerige en gevoelig sfeer met ge-wel-dig acteerwerk van de twee hotste acteurs van dit moment. Paul Mescal knalt de afgelopen twee jaar de ene na de andere prijsrol eruit, zeer terecht is roem en waardering zijn deel. In de slipstream kwam daar afgelopen jaren ook Andrew Scott bij, die na deze film fantastisch acteerwerk liet zien in het fraai geschoten, maar verder oersaaie "Ripley".  De talenten van Mescal en Scott knallen van het doek en geven een broeierige lading aan de dromerige sfeer die de film kenschetst.

Is het waan? Is het echt? Zijn het dromen? Zijn het verbeeldingen van het schrijfwerk dat hoofdpersoon Adam zo nijver verricht? Het is aan de kijker om dat zelf uit te leggen, u moet aan het werk. En dat werkt geweldig. Continue verchuift de beleving van medelijden naar tevreden, van pijnlijk naar hard-romantisch. Heel lang weet de kijker niet welke interpretatie aan dit liefdesverhaal moet worden gegeven.

Adam woont in een grotendeels verlaten flat (type Grenfell) maar vindt dat helemaal niet erg: zo kan hij zich concentreren op zijn schrijfwerk. Het enige uitstapje dat hij zich veroorlooft zijn de reisjes naar zijn ouderlijk huis, waar hij woonde totdat zij bij een ongeluk om het leven kwamen.
Hij schrikt op van zijn schrijfsels als er op de deur wordt geklopt. Na enige aarzeling doet hij toch maar open, stomdronken staat zijn buurman Harry voor de deur. Deze blijkt net zo eenzaam als Adam en zoekt gezelschap. Geen goed idee, vindt Adam en hij houdt aanvankelijk het aanbod tot kennismaking af. Maar ja, niemand in de flat dus de twee ontmoeten elkaar weer. En dan slaat de vonk over: ze storten zich in een seksuele verstrengeling die lang stand houdt omdat ze er beiden iets halen. Ondanks de intimiteit blijft Adam afstandelijk, blijkbaar wil hij niet al te realistisch in het leven staan.

De film leidt naar een prachtig vervreemdende climax. U mag er uw eigen waarheid aan plakken.

Met: Andrew Scott, Paul Mescal, Claire Foy, Jamie Bell

FIN - song : Frankie Goes To Hollywood- The Power Of Love

Brad's status- Mike White

Brad's status op IMDb (6,5)
 Brad's status op Moviemeter (2,97)

Hoe het u vergaat, weet ik niet  maar ik heb altijd wat moeite met Ben Stiller. Te Amerikaans, te lach-of-ik-schiet, te neurotisch. Die mening is waarschijnlijk gevormd door zijn vroege werk, want in zijn laatste films probeert hij wel degelijk wat serieuzere rollen en onderwerpen te brengen. Zo ook bij deze, een film die geen hoge ogen gooit maar ook weer niet echt zwak te noemen is. Voldoendetje, laat ik het daarop afronden.

Stiller speelt opnieuw een nerveuze vent. Ditmaal is hij Brad, man en vader in een ogenschijnlijk goed lopend gezin. Ogenschijnlijk, zeg ik, want Brad heeft het idee dat hij meer had moeten doen. Al zijn oude vrienden zijn binnen, zakelijk geslaagd of hebben in ieder geval carrière gemaakt. Ze bellen hem niet meer, hij is niet interessant genoeg voor ze. Brad midlife't er op los: hij licht zijn hele leventje door en is maar matig tevreden. Of nee, matig is zwak uitgedrukt: hij ligt wakker van het mijmeren over "what could've been". 

Wanneer hij met zijn zoon een week naar Boston trekt om een universiteit te zoeken, besluit Brad er wat aan te doen. Hij moet en hij zal zijn zoon aan een plek op een prestigieuze unief helpen, zonder daarbij op de wensen van zoon Troy te letten. Het moet en zal Yale of Harvard worden, al moet hij ervoor door roeien en ruiten gaan. Gek genoeg moet hij daarvoor toch de hulp van zijn oude studievrienden inschakelen, anders krijgt hij de deuren niet open. Terwijl Brad denkt dat hij daarmee de voorbeeldige vader speelt, bekijkt Troy hem met een schuine blik: zet pappie nou zichzelf voor schut of straalt dat ook op hem af? Heeft de man dan helemaal geen zelfinzicht?

Met : Ben Stiller, Austin Abrams, Jenna Fischer, Michael Sheen, Shazi Raja

Megalopolis - Francis Ford Coppola

Megalopolis op IMDb (4,8)
 Megalopolis op Moviemeter (2,18)

Een film die in zijn verschijningsjaar al een cijfer onder de 5 scoort, gaat zonder twijfel de geschiedenis in als flop. Die komt er niet meer bovenop, op die slechte start en die slechte kritieken. Dat is jammer voor de oude meester én ik denk dat het ook jammer is voor sommige filmliefhebbers die zich daardoor laten afschrikken. Want zelf kwam ik echt wel aan mijn trekken: natuurlijk is het verhaal..euhm..megalomaan en protserig, maar door me vast te houden aan een grote verhaallijn kon ik er echt wel wat mee. Je ziet eigenlijk een hele filmgeschiedenis door elkaar (Spartacus en La Grande Bellezza , Caligula en The Great Gatsby kwamen bij me op, maar ook 1984 alsmede een hele reeks aan financiële en machtsthrillers) waarbij Coppola een complete set subplots en zijpaden bewandelt om uiteindelijk middels een grote finale bij zijn morele boodschap uit te komen: we leven in een nieuwe Romeinse tijd, zo wil de meester ons leren. Ik kon er instemmend naar kijken maar ik begrijp zeker dat er mensen met vraagtekens de zaal verlieten. 

New Rome, een stad anno nu: iedereen heeft alles, de welvaartscijfers lijken onstuitbaar te groeien maar net als in onze tijd is de verdeling van die welvaart oneerlijk, ze splijt de maatschappij. De trias politica blijkt hier anders verdeeld: er zijn nog steeds 3 sterke machten die elkaar tot op het bot bestrijden. Er is uiteraard de politieke macht die hier verbeeld wordt door burgemeester Cicero , een man die alles doet om de stad in zijn greep te houden en de touwtjes strak aan te trekken als het hem uitkomt. Er is de financiële macht, hier verbeeld door de steenrijke Hamilton Cassius III en zijn familie. En tenslotte is daar de macht van kennis en creativiteit, die in de film bij onze hoofdpersoon, de eenling Cesar Catalina, ligt. Catalina is succesvol uitvinder van het wondermateriaal Megalon, een onverwoestbaar middel waarmee hij de nieuwe stad Megalopolis wil gaan bouwen. In die stad zal - in tegenstelling tot in New Rome - ruimte zijn voor de geest en de vrijheid, er zullen parken en ontspanningsplekken zijn. U snapt dat zowel de politiek als de financiële macht er belang bij heeft om Catalina tegen te werken. Daarvoor zet Hamilton Cassius zijn machtsgeile neef Clodio Pulcher in, terwijl Cicero zijn dochter Julia Cicero op Catalina afstuurt. Daarmee misrekent hij zich want Julia draait als een blad aan een boom om als ze eenmaal door Catalina begeesterd raakt. 

Alle ingrediënten voor een ouderwetse Romeinse tragedie liggen panklaar, zet uzelf in uw zetel om het te ondergaan.

Met: Adam Driver, Giancarlo Esposito, Nathalie Emmanuel, Aubrey Plaza, Shia Leboeuf, Jon Voight, Laurence Fishburne

FIN - song : The The - Lonely planet

Gezien in : Cinema Oostereiland

Transnistra - Anna Eborn

Transnistra op IMDb (6,7)
 Transnistra op Moviemeter (2,92)

Met de kennis van nu is het misschien wel beter dan ik gisteravond/vannacht dacht. In de veronderstelling dat ik naar wereldcinema zat te kijken, naar een arthouse-film misschien wel, zat ik maar te wachten op ontwikkeling in de personages, op een conflict of een moment dat alles omturnde. Nothing arrived!
Nu ik achteraf weet dat ik naar een van de VPRO opgenomen documentaire zat te kijken ipv naar een film vul ik het allemaal iets anders in. Misschien dan toch best nog wel oké.

We kijken - iets minder dan- anderhalf uur naar de belevenissen van jongeren in de tamelijk verse republiek Transnistrië. In een uithoek van Europa is dit van Rusland afgescheiden staatje op weg naar volwassenheid. Net zoals de jongeren die we hier volgen, trouwens. Het staat allemaal nog wankel, er zijn weinig spraakmakende producten of diensten waar het land zich mee onderscheidt, dus de jongeren zullen voor een toekomst toch weg moeten van het lome platteland, richting "grote stad" Tiraspol of verder nog, naar het buitenland. 

We volgen een groepje van 6 jongeren, waarin de zelfbewuste Tanya de grote spil is. Zij hangt met vijf vrienden rond langs het meer en bij de verlaten fabriek, terwijl de jongens beurtelings naar haar hand dingen. Tanya blijkt niet al te kieskeurig te zijn, ze heeft met alle jongeren wel iets maar ze kan maar niet beslissen welke man haar gaat helpen naar grotere dromen waar te maken. Tussen de jongens onderling ontstaat animositeit, waarbij ze hun onderlinge verschillen alleen maar uitvergroten. 

De zomer is lang en heet, het ontspannen gaat ze goed af maar dan valt de winter in en is iedereen meer op zichzelf aangewezen. Nog erger: in deze introverte tijd moeten ze allen hun plannen gaan maken voor hun weg naar volwassenheid. Weggaan of blijven, verkering of het leger in? Keuzes, keuzes.

Met: Tatyana Lipovskaya, Anatoly Nikolaevich, Alexander Stadnik, Dmitrii Maslov, Denis Shetshov, Alexander Sasha

Summerland - Jessica Swale

Summerland op IMDb (7,0)
 Summerland op Moviemeter (3,33)

Bitterzoete film die zowel de gevolgen van oorlog aankaart als de gevolgen van bekrompen moraliteit. Voor de kijker wordt de pijn van beide misstanden invoelbaar, gelukkig hier en daar wel gelardeerd met lichte humor en verrassende ontwikkelingen. 

Reeds vanaf de eerste scene weten we dat Alice Lamb een complexe persoonlijkheid is, iemand die overduidelijk geraakt is door een lastig leven. Driftig zit ze aan haar schrijftafel te tikken op haar typemachine, ze wil niet worden gestoord in haar werk. . Kinderen die aanbellen voor een collecte worden dan ook met een snauw weggejaagd.

Automatisch drijven we af naar de iets jongere versie van Alice, net zo driftig tikkend op die typemachine, haar volgende wetenschappelijke boek moet immers nodig een keer af. Met de regelmaat van de klok wordt ze gestoord: haar huisje aan de zee wordt regelmatig belaagd door plagende en joelende jongeren die steeds weer haar brievenbus vol storten met afval. Ze doen dit omdat ze haar nazisympathie verwijten, zonder enige motivatie trouwens. Daardoor weet Alice heus wel hoe er in het kustplaatsje over haar gepraat wordt, maar ze heeft simpelweg geen zin om het allemaal te weerleggen en houdt zich liever afzijdig van iedereen. Maar dan..

Daar staat een dame van de lokale liefdadigheidsinstelling voor de deur: een knulletje van een jaar of tien zal door Alice moeten worden opgevangen omdat zijn ouders beiden taken hebben te verrichten in de oorlog. De schrijfster reageert verbaasd als er door de vrouw verwezen wordt naar de brief die ze hierover heeft ontvangen. U snapt het: die volgestorte brievenbus bevat ook serieus spul. 

Alice zwicht, ze wil de jongen wel voor een week opvangen maar daarna moet ie echt weg omdat haar werk niet wacht. De aanvankelijke weerstand en spanning maakt langzamerhand plaats voor begrip als Alice steeds meer leert over de achtergrond van het jongetje. En daarmee ook meteen over die van zichzelf. 

Met: Gemma Arterton, Lucas Bond, Tom Courtenay, Gugu Mbatha-Raw, Penelope Wilton

FIN - song :  Volker Bertelmann - In search of Summerland

Mrs. Harris goes to Paris - Anthony Fabian

Mrs Harris goes to Paris op IMDb (7,1)
 Mrs. Harris goes to Paris op Moviemeter (3,19)

Natuurlijk wisten we vooraf dat het niet al te diep zou graven, deze romantische komedie. Maar Lesley Manville in de film is - wat mij betreft - altijd een pré, net zoals films over mensen die hun leven totaal omgooien het bij mij vaak wel goed doen. "Klik", daar gingen we.

1957, London. Ada Harris doet haar best de eindjes aan elkaar te knopen. Officieel weet ze nog steeds niet dat ze weduwe is, maar ze gaat daar wel van uit omdat haar man nooit uit de oorlog is teruggekeerd. Ada is schoonmaakster en naaister bij verschillende adressen en redt het daarmee net. Met haar vriendin Vi pakt ze zo af en toe een borrel, waarbij vaak de zeer van Ada gecharmeerde Archie even aanschuift. Ada houdt alle avances echter af, haar man Eddie zou immers zomaar opeens aan haar tafel kunnen staan. 

Bij een van haar adresjes, een nare adellijke dame die niet doorheeft hoeveel pijn ze Ada doet met haar generaliserende gepraat, slaat de verandering toe: de freule heeft een prachtige jurk van Christian Dior in haar kast hangen en laat terloops even de prijs vallen. En die prijs valt Ada niet eens tegen. Thuis leegt ze haar spaarpotje en berekent ze haar kansen: als ze nu eens wat extra klussen aanneemt en veel overwerkt, dan is die 500 pond nog best op te hoesten. Ze durft te dromen, helemaal als het geluk van de voetbaltoto haar kant op valt. 

Next: Parijs! Verwonderd loopt ze rond in de stad van de liefde. Ze vindt het atelier van Dior, waar ze aan de deur wordt tegengehouden: "wat komt u hier doen? U met uw sjofele jas? Een jurk kopen, u?" Ze volhardt en dat valt in goede aarde bij een aardige graaf die haar als zijn gast meetroont naar de aangekondigde modeshow. Er zijn nog aardig wat hobbels te overwinnen, maar uiteindelijk staat de volkse Ada in het atelier van Dior om zich een jurk aan te laten meten. Eind goed, al goed, zou je zeggen. Nou nee, er staat van alle kanten druk op dit verhaal waarin Lesley Manville steeds meer als sterke vrouw naar voren komt.

Met: Lesley Manville, Isabelle Huppert, Lambert Wilson, Alba Baptista, Lucas Bravo, Ellen Thomas, Jason Isaacs

FIN - song :  Rael Jones-  The Legion Dance

This is your captain speaking - Idriss Nabil

This is your captain speaking op IMDb (7,0)
 This is your captain speaking op Moviemeter (2,90)

Nacht van de korte film, een jeugdfilm ditmaal. Fijn dromerig idealen-beeld wordt er in geschetst.

De jonge Asare vindt het allemaal maar stom. Heeft ie een keer een leuke muziekleraar (de Ghanees Seydou), moet die verdorie het land verlaten omdat hij illegaal in Nederland verblijft. Asare zelf is geadopteerd door twee liefdevolle vaders en hoopt eigenlijk dat zijn pappa's dit nog een keer willen doen, maar dan voor Seydou. 

Asare's grootste wens is piloot worden, hij bouwde een cockpit na op zijn woonkamer. En dat brengt hem op een idee: hij gaat geld ophalen door mensen mee te nemen op reis, ze mogen allemaal meevliegen in zijn cockpit. Alom wordt het een sympathiek idee gevonden, er wordt flink geld gestort maar niemand durft Asare van zijn onmogelijke droom te beroven. Terwijl die ondertussen met een zak met spaargeld op weg is naar een advocaat: Seydou moet blijven!

Met : Benjamin Mukanda Kandi van de Kamp, Isis Huizinga, Mees Saers, Mass Diallo

FIN - song : Alexandros Tomagian - This is your captain speaking

Brazil - Terry Gilliam

Brazil op IMDb (7,9)

Brazil op Moviemeter (3,61)

Gedateerde maar desondanks nog zeer onderhoudende science-fiction film, uit de koker van het drukke Monthy Python-brein Terry Gilliam. Deze creëert een somber beeld van de mensheid, een beeld dat hij in 1985 in de zeer nabije toekomst voor zich zag. Kafka en Orwell geven elkaar de hand, ze zien hun oeuvre tot standaard verheven. 

In deze maatschappij draait alles om informatie. Beter gezegd: alles draait om het ministerie van Informatie, een instantie die de burgers in een wurggreep houdt van gedrag binnen de lijntjes met hoge boetes voor hen die daarbuiten treden. Sam Lowry werkt op dat ministerie, op de afdeling Informatietransport. Hij is niet ambitieus, liever droomt hij over die mysterieuze vrouw die hij met zijn grote vleugels tegemoet treedt. 

Sam's moeder schurkt tegen de hogere machten aan en neemt er geen genoegen mee dat haar zoon zo snel tevreden is. Ze regelt een promotie voor hem, naar de afdeling Informatieverwerking. Aanvankelijk heeft Sam daar geen zin in, maar als er door een zeldzame fout op zijn afdeling plotseling een dossier op zijn bureau verschijnt waarin zijn droomvrouw voorkomt, stapt Sam alsnog over. Een stap met grote gevolgen, want dat dossier is er niet voor niets. Sam wordt verscheurd tussen de wil zijn werk goed te doen en de dame te redden die door het apparaat vermorzeld dreigt te worden.

Een keur aan bekende acteurs komt voorbij, dat maakt deze film nog eens extra onderhoudend (ook als je - net als ik - niet zo van het scifi-genre bent.

Met : Jonathan Pryce, Kim Greist, Robert de Niro, Michael Palin, Katherine Helmond, Bob Hoskins

The Walk - Robert Zemeckis

The Walk op IMDb (7,3) 

The Walk op Moviemeter (2,53)

Biografische film over de legendarische koorddanser Philippe Petit die al vanaf jonge leeftijd tot grote hoogten wil stijgen. Als klein jongetje vergaapt hij zich in het circus aan de trapeze-act van The White Devils, hij heeft er veel voor over om in de leer te gaan bij hun leider Papa Rudy. 

Die hardvochtige man twijfelt aanvankelijk maar ziet langzamerhand in dat de jonge Philippe wel degelijk meer talenten heeft dan goochelen en éénwielfietsen. Philippe vertelt hem van zijn droom om op grote hoogte over koorden te lopen, hij is bereid om Papa Rudy te betalen voor wat tips & tricks over de nodige bevestigingstechnieken van de koorden. 

Na deze vroege bijspijkering begint Phillipe aan het uitwerken van zijn "coup" : hij heeft plaatjes gezien van het in aanbouw zijnde World Trade Center in New York en hij wil, nu het nog kan, de eerste zijn die over een koord van de ene naar de andere toren loopt. Probleem is natuurlijk dat dit - naast een hachelijk doodsverachtende onderneming - ook illegaal is , dus er moeten vele sluipwegen bedacht worden om Philippe, zijn vriendin en zijn medewerkersgroep de voorbereidingen in New York te kunnen laten treffen. Er moet haast worden gemaakt, want de eerste bedrijven zijn al bezig zich in de Twin Towers te vestigen. Eerst een race tegen de klok, daarna een race tegen evenwicht en hoogte. 

Met : Joseph Gordon-Levitt, Charlotte Le Bon, Ben Kingsley,  

 FIN - song : Bretislav Hofbauer - Calming Down

My Salinger Year - Philippe Falardeau

 My Salinger Year op IMDb (6,3)

My Salinger Year op Moviemeter (2,94)

Joanna heeft schrijversaspiraties. Twee van haar gedichten zijn al gepubliceerd in magazines en ze besluit te proberen er werk van te maken. Ze geeft haar studie op, laat haar vriend Karl achter en vertrekt naar New York. Daar ontmoet ze in een boekwinkel al snel de losbol Don, die bezig is een boek te schrijven. Hij doet haar al snel de hele Karl vergeten. 

Ze verwerft zich een baan bij een literair agentschap waar ze geacht wordt de post te beantwoorden van de wereldberoemde schrijver J.D. Salinger. Die heeft zich in de anonimiteit teruggetrokken en wil helemaal geen post ontvangen. Joanna wordt geacht standaard antwoorden terug te sturen naar de vele briefschrijvers, maar ze raakt gaande weg meer geïntrigeerd door de vaak persoonlijke verhalen van de briefschrijvers. Joanna's strenge baas Margaret leest Joanna continue de les en maakt haar duidelijk waarvoor ze op dit kantoor werkt. Haar eigen literaire aspiraties moeten aan de kant , alles staat in het teken van de grote schrijver. Toch verandert er iets: ze krijgt de schrijver zelf aan de lijn en die blijkt minder nors en afstandelijk dan ze dacht. Joanna is goed in haar werk, maar de wens naar meer blijkt lonken. 

De film is redelijk poëtisch van inslag, met bovendien een paar uitstekende rollen. Niet zozeer die van hoofdrolspeelster Margaret Qually (een soort mini Anne Hathaway) , maar vooral van Sigourney Weaver die een prachtige tang van een baas neerzet. 

Met : Margaret Qualley, Sigourney Weaver, Douglas Booth

 FIN - song : Katie Herzig - Beat of your own

 FIN - song : Altra- Dream about you