Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us

My Mother's wedding (aka North Star) - Kristin Scott-Thomas

My Mother's Wedding op IMDb (5,5)
 My mother's wedding op Moviemeter (2,50)

My mother's wedding op Wikipedia

Ondanks de matige uitvoering toch een interessante film. Een prettig uitgeruste cast doet al het een en ander aan de meerwaarde van deze romkom, maar pas echt interessant is dat dit blijkbaar een persoonlijk verhaal is van de dame die het schreef, regisseerde en vervolgens mede speelde. Kristin Scott-Thomas heeft natuurlijk haar sporen ruimschoots verdiend: al sinds "The English Patient" en "Her name was Sarah" staat ze boven alle twijfel verheven. Zij is dus al +1, daar krijgen we hier nog eens Siena Miller, Scarlett Johansson en Emily Beecham bij. Daar ga je al gauw voor zitten, toch? 

Met frisse tegenzin maken drie zussen (eigenlijk: halfzussen) zich op om naar het Engelse platteland te reizen voor het volgende huwelijk van hun moeder. Twee eerdere mannen (de vaders van de dames) kwamen om in successievelijke oorlogen waar het Britse leger aan deelnam, nu staat de volgende te popelen om 'ja' te zeggen tegen de aristocratische moeder. 
De drie zussen hebben elk hun reden om hun moeder lichtelijk te waarschuwen en om Geoffrey, de schattige aanstaande, terughoudend tegemoet te treden. Maar in die twee dagen rond het huwelijk komen ze er vooral achter dat ze ten eerste onderling het nodige uit te bekvechten hebben maar ook zeer zeker moeite moeten doen om hun eigen, niet geheel geslaagde, privéleven op orde te krijgen. Wat wordt het: katharsis of eenwording?

Met: Scarlett Johansson, Sienna Miller, Emily Beecham, Kristin Scott-Thomas, James Fleet, Joshua McGuire, Mark Stanley, Freida Pinto

FIN - song : Alanis Morrissette & Carly Simon- Coming around again

Simple comme Sylvain (aka The Nature of Love) - Monia Chokri

Simple comme Sylvain op IMDb (6,8)
 Simple comme Sylvain op Moviemeter (2,68)

Simple comme Sylvain op Wikipedia

Sympathieke romantiek maar wel met een dikke kritische rand. Zoals ik m uitleg, is dit een film die waarschuwt tegen bubbels, tegen het dragen van vooroordelen tegen "de andere klasse". We weten allemaal dat we daar zelf niet ongeschonden uitkomen: in elke kring waarin mensen zich begeven, heerst wel een bepaald dedain tegen mensen uit andere sociale welstand, tegen mensen met andere maatschappijvisie of gewoon tegen mensen met een ander soort humor. Dit wordt hier allemaal verpakt in een zinnelijke verfilming waarbij uiteraard aan elke kant van de medaille moet worden gestreefd naar besef hoe het ook anders kan.

                                    

Sophia is er bedreven in: de scherp inhoudelijke discussies die ze met haar "elitaire" vriendjes houdt aan de dinertafel weet ze krachtig en gemotiveerd te voeren. Ze is hoogleraar, de vrienden aan tafel zijn schrijvers en kunstenaars, welstandsklasse A allemaal. Toch wringt het: haar relatie vlamt niet echt meer, ze slapen apart omdat er de volgende dag weer gewerkt moet worden dus leveren ze daar het vleselijke voor in. Filmkijkers weten dan genoeg: er komt een derde persoon in beeld.

Die persoon is Sylvain, een ongedwongen bouwvakker die voor Sophie en haar man Xavier een buitenhuisje moet opknappen. Tegen haar zin moet Sophie juist die eerste afspraak daar in haar eentje doen (ze heeft geen kaas gegeten van bouwkunde en is bang zich van alles op de mouw te laten spelden). Sylvain praat honderduit en zegt - tegen een aardige vergoeding- wel mogelijkheden te zien in deze opdracht. Het komt echter niet binnen bij Sophie. Ze luistert amper en raakt totaal afgeleid door het fraaie fysiek dat tegenover haar staat: de man is ongedwongen en ongecompliceerd, hetgeen hem voor haar woest aantrekkelijk maakt. Ze weet wat ze op scherp zet, maar ze gaat toch een drankje met deze man drinken. En ja hoor: seks, alles vervullende seks die Sophia over elke vezel van haar lichaam doet tintelen. Zo kan het dus ook. 

Ze neemt weer afstand, stort zich op haar werk maar ja, daar is Sylvain plots aan de telefoon met een werkinhoudelijke vraag. Sophie gaat voor de bijl, want geil. En daarmee gaan plots al haar zekerheden op de helling: een man met wie ze niets gemeen heeft, met wie ze niet kan communiceren maar wel iemand die haar de lang gemiste orgasmes geeft, die haar zich vrouw laat voelen en haar standvastige redelijkheid de prullenbak in werpt. Twee verschillende werelden, ga er maar aan staan.

Met: Magalie Lépine Blondeau, Pierre-Yves Cardinal, Francis-William Rheaume, Monia Chokri

FIN - song : Robert Charlebois - Sensation

Le mépris (aka Contempt/De Verachting) - Jean Luc Godard

Le Mépris op IMDb (7,4)
 Le Mépris op Moviemeter (3,54)

Le Mépris op Wikipedia

De 4K-restauratie van deze film uit 1963 was al klaar, maar het overlijden van hoofdrolspeelster Brigitte Bardot heeft het versneld in roulatie gebracht. Vermoedelijk wilde men eerst de Nouvelle Vague ode-film van Richard Linklater laten rondgaan voordat deze opnieuw de theaters rondging, maar de dood van de veelbesproken actrice gooide de plannen om. Zelf heb ik tamelijk ambivalente gedachten over haar, daarom probeerde ik me te focussen op de film, op de stijl en op de tijdgeest van deze film. Dat lukte, ik kon het redelijk waarderen. Hoop protserigheid, maar ook een hoop innovatieve vertelling. Zo werkte het wel.

Scenarioschrijver Paul moet er hard voor werken om zijn relatie met de wonderschone, doch wispelturige Camille overeind te houden. Zij laat iets te veel merken onder de indruk te zijn van de producer Jeremy Prokosh, met wie Paul aan een project bezig is. Ze verfilmen de aloude "Odyssee" van Homerus, maar willen daarin de menselijke kant van Odysseus laten zien; in hun versie - en daarmee die van de door hen gekozen regisseur Fritz Lang - blijft Homerus rondreizen over de wereldzeeën omdat ie niet naar huis wil: relatieproblemen met zijn Penelope maken dat ie nog even op de boot blijft voordat hij naar Ithaka terugreist. 

Deze relatieproblemen worden naar Paul's appartement geprojecteerd: in een oeverloze discussie met Camille gaat hun relatie wel vier of vijf keer uit voordat ze daadwerkelijk afreizen naar het zonne-eiland Capri om daar de opnamen van de film te starten. Een cocktail van dubbele gevoelens wordt in de shaker gegooid.

Met: Michel Piccoli, Brigitte Bardot, Jack Palance, Fritz Lang, Giorgia Moll, Jean-Luc Godard

Gezien in : Cinema Oostereiland

Passages - Ira Sachs

Passages op IMDb (6,6)
 Passages op Moviemeter (2,90)

Passages op Wikipedia

Niet een makkelijke maar wél een heel boeiende film. Driehoeksverhoudingen zijn lastig, vooral voor de mensen die er middenin zitten. Dat komt hier volop tot uiting omdat de drie hoofdrolspelers stuk voor stuk krachtige en trotse persoonlijkheden zijn (en die hier ook nog eens goed geacteerd naar voren worden gebracht). Deze film werd geen hit (en da's jammer) maar wie van gedegen acteerwerk houdt, komt hier zeer zeker aan zijn trekken. 

Tomas is op, bijna op in ieder geval. Hij zit in de afronding van zijn nieuwste film, vandaag schiet hij de laatste scenes met zijn acteurs waarna een opgelucht feestje zal plaatsvinden. Hoewel Tomas gelukkig getrouwd is met Martin valt hij op dit feestje toch voor de verleidelijke Agathe (verleidelijk als in: superknappe vrouw die graag danst, ze is niet direct de initiator van de wederzijdse avances). Tomas komt thuis en biecht direct zijn intense escapade op. En wat daar bij komt: hij vertelt dat ie - nu hij voor het eerst met een vrouw heeft geslapen - dat er bijzondere gevoelens bij hem bovenkomen, gevoelens die hij niet eerder bij zichzelf waarnam. 
Lang verhaal kort: Tomas probeert de vrijheid in zijn eigen relatie volledig naar zich toe te trekken door het tegelijkertijd met Agathe aan te leggen. Hij ziet zelfs kansen om Martin ook een stukje van de taart te geven: Agathe raakt zwanger en Martin wilde altijd een kind. Tomas is 1+1 al aan het optellen maar hij rekent buiten de individuele belangen én de individuele vérlangens van de anderen. Conflict klopt op de deur.

Met: Franz Rogowski, Ben Whishaw, Adèle Exarchopoulos

FIN - song : Albert Ayler - Spirits Rejoice
FIN - song : Preben Torntoft- A perfect day

The Ice Storm - Ang Lee

The Ice Storm op IMDb (7,3)
 The Ice Storm op Moviemeter (3,50)

The Ice Storm op Wikipedia

Destijds was ik behoorlijk onder de indruk van deze, vroeg me af wat daarvan over zou zijn. Opnieuw bekijken derhalve. Welnu: nog steeds een heel sterke, sfeervol indrukwekkende film met enkele volledig raak schietende rollen. Er zit nóg een extra motivatie aan om deze film te waarderen: hoewel ie uit 1997 komt, ademt de film een oudere sfeer uit. Dat komt ten dele door de setting (het minder moralistische Amerikaanse leven uit de vroege jaren 70) maar komt vooral ook door het feit dat de pubers in deze film inmiddels allemaal gevestigde acteurs zijn die allen al een sterke reeks volwassen rollen op hun naam hebben. Het maakt dat je scherp observeert of je in deze rollen al iets van hun latere acteerprestaties ziet opdoemen. Which is. En, ook niet onbelangrijk, de film vestigde - zo kort na Sense and Sensibility - de naam van Ang Lee definitief als dramaregisseur. Zoals een van mijn vroegere CD-verzamelboxen roept: Back to the 70's!

1973, een typisch Amerikaanse buitenwijk. Grote huizen, succesvolle gezinnen (ja, de film begint net he), schone schijn regeert. Thanksgiving nadert: terwijl de kinderen zich voorbereiden op schoolvakantie, zorgen de ouders dat alles in huis is voor een tafel vol kalkoen. De weersverwachtingen zijn niet best (een strenge vorst nadert, net zoals een dagenlange regenbui. Die combinatie belooft niet veel goeds). 
De stelletjes lijken all American, maar onderhuids broeit het natuurlijk: de ene pappie legt het aan met de andere buurvrouw, de ouders veinzen eeuwige trouw terwijl ze allen heimelijk dromen van partnerruil die ze in gang zetten op sleutelfeestjes. Ondertussen groeit bij de kinderen ook het seksueel ontwaken; de buurjongen is razend interessant, terwijl zijn veel jongere broertje juist stiekem heel goed gaat op de steeds vrouwelijker vormen van zijn buurmeisje. Alles ademt seks, maar alles ademt ook puritanisme en Amerikaanse behoudsdrift. Gaat dit goed? Wat zegt u, als ervaren filmkijker?

Met: Kevin Kline, Sigourney Weaver, Christina Ricci, Tobey Maguire, Elijah Wood, Joan Allen, Adam Hann-Byrd, Katie Holmes

FIN - song : David Bowie - I can't read '97

Voor de meisjes (aka Our Girls) - Mike van Diem

Voor de meisjes op IMDb (8,0)
 Voor de meisjes op Moviemeter (3,93)

Voor de meisjes op Wikipedia

Maandagmiddag 12.30 u, de filmzaal zo goed als vol. Hoe dan? 

We weten natuurlijk dat Nederlandse films het altijd redelijk doen in de filmtheaters, maar bij deze is meer aan de hand, Niet alleen is het de nieuwe film van Oscarwinnend regisseur Mike van Diem, het is ook nog eens een met meerdere Gouden Kalveren bekroonde boekverfilming van een tamelijk geslaagd Nederlands boek. Bovenop dat alles komt dan nog eens een selecte keur van goede acteurs, waarbij mij vooral Noortje Herlaar in positieve zin opviel. Ik achtte haar (met veel respect) een musicalacteur maar op het doek komt ze ook goed over. Ze kreeg fijn tegenwicht van een superieure Thekla Reuten trouwens, eerlijk is eerlijk.

Al vanaf het begin is het een hachelijke onderneming die twee onderling sterk verschillende stellen met elkaar aangaan: nog in dezelfde week dat de beide moeders elkaar - en hun respectievelijke dochters- ontmoet hebben, gaan ze al over tot de gezamenlijke aankoop van een prachtige bungalow hoog in de Alpen. 

Het gaat jarenlang goed maar als het mis gaat, dan ook meteen goed mis. De beide dochters hebben de puberleeftijd bereikt en nu blijkt dat het twee totaal verschillende meisjes zijn die elkaar nooit als vriendinnen uitgekozen zou hebben als niet hun ouders hen daar min of meer toe hadden gedwongen. Maar ja: je blijft ook niet de hele tijd bij jouw ouders (en zeker niet die van haar) dus stem je in met een gezamenlijk uitstapje: samen achterop de quad van die knappe jongen uit het dorp. Zonder helm. Dat kan niet goed gaan natuurlijk, de beide dames belanden in het ziekenhuis: waar de een wat lichtere verwondingen lijkt te hebben, raakt de andere met zwaar hersenletsel in een coma. Vanaf dat moment wordt de vriendschap tussen de ouderparen sterk op proef gesteld: beiden vechten voor hun dochter, maar leven ze ook nog maar een béétje mee met de andere ouders? En met hun kinderen? Ze komen voor verschrikkelijke keuzes te staan, druk waar mogelijk geen relatie tegen bestand is.

Met: Thekla Reuten, Noortje Herlaar, Fedja van Huet, Valentijn Dhaenens, Karl Markovics, Rosa van Leeuwen

FIN - song : Ruben de Gheselle - Epilogue

Gezien in : Cinema Oostereiland

Faedre & Modre (aka Fathers & Mothers) - Paprika Steen

Faedre & Modre op IMDb (5,8)
 Faedre & Modre op Moviemeter (3,14)

Faedre og Modre op Wikipedia

"De Luizenmoeder", maar dan op zijn Deens. In een drukke komedie vol verwikkelingen en vooral vol misverstanden fileert actrice-regisseuse Paprika Steen het fenomeen "inspraak" waarmee ze aantoont hoe makkelijk dingen uit de hand kunnen lopen als iedereen zijn democratische zegje mag doen terwijl er ondertussen wel beslissingen moeten worden genomen. Uitermate gechargeerd allemaal, maar wel op een fijn komische manier. 

Daar zitten ze dan, op de kamer van de schooldirecteur. De betrokken ouders Piv & Ulrik willen uiteraard het beste voor hun dochter, maar door omstandigheden is het meisje al aan haar vierde school toe. Dit keer moet het lukken, stellen de ouders vastberaden. Als de directeur meldt dat ze met hun neus in de boter vallen omdat volgende week al het jaarlijkse schoolkamp plaatsvindt, zien ze direct mogelijkheden. Ulrik zal de eerste dagen meegaan, daarna zal moeder Piv zich losweken van haar werk en ook naar de bossen afreizen. Voordat ze afreizen, moeten de ouders al door een omslachtig democratisch proces van voorbereidingen heen: verantwoordelijkheden, zorgen, bewijsdrang, vrijzinnigheid versus strenge opvoeding. De zeer gevarieerde meningen van de ouders maken dat Piv & Ulrik op eieren moeten lopen om zich maar een beetje geaccepteerd te voelen. 

Eenmaal op locatie blijkt Ulrik zich best makkelijk te schikken in de omgang met de huisregels, zo makkelijk zelfs dat hij iets te amicaal met sommige mensen optrekt en zich 's avonds bij het kampvuur behoorlijk vergaloppeerd: de ouders lijken al snel te vergeten dat ze daar voor hun kinderen zijn gekomen, ze storten zich op liederlijk gedrag dat de kinderen hoofdschuddend waarnemen.

Met: Jacob Lohmann, Katrine Greis-Rosenthal, Rasmus Bjerg, Nikolaj Lie Kaas, Lisa Loven Kongsli, Amanda Collin, Carsten Björnlund

FIN - song : Les Humphries Singers - Mama Loo

Brief Encounter - David Lean

Brief Encounter op IMDb (8,0)
 Brief Encounter op Moviemeter (3,70)

Brief Encounter op Wikipedia

Het is een oneerlijke strijd, daar in filmbeschrijversland. Kritisch is men op veel nieuw verschijnende films, op vele genres ook. Moet natuurlijk ook, zolang kritiek gefundeerd is mag men proberen de makers op andere gedachten te brengen. Zelf vind ik het echter opvallend dat die kritiek verstomt als dit oude films betreft. Films uit de zwart-wit-periode krijgen al snel het predikaat "klassieker" opgespeld, terwijl er feitelijk niet zo heel veel vernieuwends aan de hand is, met de blik van nu althans. Natuurlijk beseffen we dat films destijds met minimale middelen en zonder heel veel effecten gemaakt moesten worden. Kijk dus daar doorheen, is de opdracht aan filmbeschrijvers. Kijk of de regisseur durfde te vernieuwen, plaats het in het tijdsbeeld. Dit weekend nam ik = van BBC 2= bovenstaande film op, een hooggeprezen film die dit jaar 80 (!) oud is en dus in de bioscoop verscheen aan het einde van de Tweede Wereldoorlog. Dat beeld hield ik in gedachten bij het bekijken, En jawel, ik was geboeid. Onconventionele verteltrant, sterk acteerwerk (met name Trevor Howard) en een niet zo 1-2-3 verwacht einde.

Is ze ziek of is er iets anders met haar aan de hand? Feit is dat Laura Jesson er niet goed bij zit, daar in de stationsrestauratie. Ze ziet bleek, is in zichzelf gekeerd en hoort amper wat een toevallig langskomende vriendin daar tegen haar zegt. Gelukkig is ze in het gezelschap van een dokter, die weet vast wel wat er met haar aan de hand is, waar die flauwtes vandaan komen die Laura overkomen.

Dat klopt, de dokter is op de hoogte, maar anders dan wij denken. We gaan namelijk eerst even terug in de tijd, naar de eerste korte ontmoeting die de twee op hetzelfde station hadden. Zij, eerzaam getrouwd met een goedmoedige en zorgzame man, onderweg naar het stadje verderop voor haar wekelijkse bibliotheek- respectievelijk bioscoopbezoekje. Hij, charmante en ondernemende dokter in het ziekenhuis van dat dorpje. Als Laura door een passerende trein een vuiltje in haar oog krijgt, verwijdert hij dat met zachte hand. Dat blijkt het begin van een reeks ontmoetingen, waarbij hij toeschietelijker is en zij steeds maar haar deugdzaamheid boven alles plaatst. Hoewel de verleiding groot is, blijft de moraal lang overeind. Lang genoeg? 

Met : Celia Johnson, Trevor Howard, Cyril Raymond, Joyce Carey

Gegen die Wand (aka Head-on) - Fatih Akin

Gegen die Wand op IMDb (7,8)
 Gegen die Wand op Moviemeter (3,76)

Gegen die Wand op Wikipedia

Je ziet nu, na het eerste kwart van de 21e eeuw, af en toe van die lijstjes voorbij komen met "De beste films van deze eeuw". Wanneer ik zelf zo'n lijstje zou maken (wie weet, wie weet), zou deze voor mij in de top 3 staan. Ik zag de film deze week voor de vierde maal en was opnieuw verbluft: een in-your-face mix van heftigheid, romantiek, zelfdestructie, muziek en tradities maken dit voor mij een van de belangwekkendste films van mijn tijd. Prachtig, prachtig, een monument. 

We knallen al vrij snel de film in als we Cahit een net-niet-geslaagde zelfmoordpoging zien doen: hij zet zijn auto tegen de muur zonder daarbij af te remmen. Hij overleeft en belandt uiteraard in het ziekenhuis. In de wachtkamer aldaar zit Sibel geïnteresseerd naar de passief-agressieve Cahit te staren. Ze hoort zijn naam roepen en beseft dat hij een Turkse man is. En dat is precies waar ze naar op zoek is: een Turkse man om mee te trouwen, zodat ze onder het juk van haar traditionele familie (papa zeker, maar broer blijkt nog erger) probeert uit te komen. Ze vraagt Cahit ongezien ten huwelijk en de nihilistische horeca-schoonmaker zegt niet eens direct nee: zolang ze hem maar met rust laat en hij er geen verplichtingen aan over houdt, wil hij best haar man spelen. 

Het wordt natuurlijk geen gezegend huwelijk als beide partners een stijgende levensmoeheid uitstralen. Inderdaad gaan ze elk hun gang, maar toch groeit er een vorm van genegenheid naar elkaar. Een genegenheid die een zeldzaam vernietigende uitwerking heeft op zowel zijn als haar bestaan. 

Met : Birol Ünel, Sibel Kekilli, Catrin Striebeck

Direct nadat ik de film voor de eerste keer zag, kocht ik de soundtrack op CD

FIN - song : Zinoba - Life's what you make it

The Graduate - Mike Nichols

The Graduate op IMDb (8,0)
 The Graduate op Moviemeter (3,84)

The Graduate op Wikipedia

Die 4K-restauraties, ik vind het wel wat hebben. Veel iconische films worden erbij opgepakt, zoals deze fameuze. Toen de film in roulatie ging, was ik véél te jong. Toen ie op televisie uitgezonden werd, mocht ik vast nog niet zien van mn moeder (ik denk niet dat de KRO deze film in de jaren 70 in de programmering opnam), dus ik moest het van latere kansen hebben. En die kwamen er niet: hoewel de reputatie en -vooral- de muziek) van de film me bekend zijn, moet ik het daarbij vooral van de overlevering hebben. Dus wees welkom, restauratie. Wees welkom, klassieker. 

De vers afgestudeerde Benjamin wordt bij thuiskomst warm onthaald door zijn ouders, ze hebben een feestje opgezet waarbij alle aanwezigen (buren, oude vrienden en collega's van paps en mams) allemaal de jonge en verlegen student op de schouders slaan, ze zijn allemaal trots op hem. Benjamen weet zich geen raad met zichzelf, het verzoek van de vrouw van pa's zakenpartner om haar naar huis te rijden komt hem dus goed van pas. Maar het vervolg wat minder.,

De vrouw, de veelbezongen Mrs. Robinson, start namelijk een onverbloemde flirt om deze nog geen 21-jarige jongeman haar bed in te praten. Benjamin stuntelt zich er doorheen maar er knaagt toch wat aan hem zodra hij thuis is. een paar dagen later belt hij haar op en maakt een afspraak met haar in een hotel. Dat komt er nou van..
De flirt wordt een wip, de wip wordt een -louter op snackseks gebaseerde- relatie,  het werd zomer. Benjamin neemt het er even van na die drukke collegejaren, maar er doemen donkere wolken op. Ben's vader zegt dat hij de Robinsons thuis wil uitnodigen, hij wil dat zijn zoon kennis maakt met de huwbare dochter van de Robinsons. Tegen heug en meug en met een berg geheimen op zijn hart heeft Ben een date met haar. U snapt: het ongemak maakt plaats voor gevoelens voor deze schone jongedame. Ben beseft dat hij zijn leven nodeloos complex gemaakt heeft maar durft zijn geheimen niet zomaar op tafel te leggen. 
Een weergaloze Dustin Hoffman geeft Benjanin gestalte. Het is een genot om naar te kijken.

Met; Dustin Hoffman, Anne Bancroft, Katharine Ross, Murray Hamilton, William Daniels

FIN - song : Simon & Garfunkel- The Sound of Silence

Gezien in : Cinema Oostereiland

Madeleine Collins- Antoine Barraud

Madeleine Collins op IMDb (6,2)
 Madeleine Collins op Moviemeter (2,80)

Madeleine Collins op Wikipedia

Verwarrende film die ik opgenomen had omdat de synopsis an sich aangaf wel iets te kunnen worden. En toen ik na een minuut of vijf ook nog eens de fijne Belgisch/Franse actrice Virginie Efira ontwaarde, bleef ik er toch maar even voor zitten. Uiteindelijk weet de regisseur uit te leggen waarom ie zo verwarrend begint, aan het eind krijgen we tenslotte de filmlijntjes aan elkaar geknoopt. 

Efira kan al haar acteervermogen kwijt in de rol van Judith: ze is een schat, ze is een loeder, ze is de knappe societyvrouw en ze is de zorgzame moeder. Ze moet die karaktertrekken dan ook allemaal uit de kast trekken omdat ze een druk dubbelleven leidt: in Frankrijk heeft ze met de cynische maar begripvolle Abdel een prachtig jong dochtertje, in Zwitserland heeft ze met de gearriveerde meesterdirigent Melvil ook nog eens twee zoons. Judith kan alle bordjes in de lucht houden doordat ze naar beide kanten weet duidelijk te maken dat ze voor haar werk (tolk-vertaler) op reis moet. Dat gaat lang goed, maar uiteindelijk beginnen aan beide kanten van de grens barsten te ontstaan. Judith liegt en bedriegt om het hoofd boven water te houden, maar er is geen houden aan: alles wat ze vakkundig verweven had opgebouwd, dreigt haar te ontglippen. Langzaam moeten de maskers af.

Met: Virginie Efira, Quim Gutierrez, Bruno Salomone, Jacqueline Bisset

The Peasants (aka Chlopi)- DK Welchman/Hugh Welchman

The Peasants op IMDb (7,6)
 The Peasants op Moviemeter (3,60)

The Peasants op WIkipedia

Uit de koker van de makers van "Loving Vincent", de destijds zo bejubelde film over het einde van het leven van Vincent van Gogh. De fantastische techniek die op die film werd toegepast (eerst werden alle scenes gefilmd, daarna werden ze minutieus overgeschilderd om vervolgens middels animatie weer in beweging te worden gezet). Je kijkt dus naar schilderijen, maar het beweegt als een film. Door deze levensechte benadering krijgen de karakters veel meer diepgang dan een eendimensionaal schilderij normaal kan bewerkstellingen. Mijn vrouw zag deze film een jaar geleden al, was dermate enthousiast dat ze de filmposter kocht die nu ingelijst in onze gangen hangt. Ze overtuigde mij dat ik deze moest gaan zien; die kans greep ik toen ik m op de filmzenders voorbij zag komen. 

Eind 19e eeuw, het Poolse platteland. Feodalisme viert nog hoogtij: de machtige hereboeren zijn meestal ook gelijk de notabelen in het dorp, de pastoor en de notaris buigen voor ze. In het dorpje Lipce gaat dat al niet anders: boer Boryna bezit dermate veel land dat hij het kan maken om zijn personeel, zijn kinderen en zijn personeel allemaal voor hem te laten dansen. Hij is net weduwnaar geworden en moet nadenken over hoe de continuïteit van zijn boerenbedrijf gewaarborgd wordt. Zijn zonen Antek en Maciej zijn lapzwansen, zijn schoondochter Hanka is overduidelijk uit op overname van zijn landerijen. Boryna denkt slim te zijn: hij "koopt" het mooiste meisje van het dorp, de zwierige Jagna, belooft haar de latere zeggenschap over de landerijen (waarvan ze een deel toch al bezat) en denkt aldus alle touwtjes in handen te hebben.
Wat hij niet weet, is dat zijn zoon Antek in het geheim een seksuele relatie heeft met Jagna, een relatie waarbij op het oog wel enige liefde en genegenheid aan te pas komt. Als Boryna op een gegeven moment zijn vrouw betrapt met zijn zoon, ontwikkelt zich een machtsspel waar het hele dorp bij betrokken wordt, helemaal als de oogsten lijken te mislukken en het nabijgelegen bos door de staat onteigend wordt. Het kan niet anderrs dan dat "heks" Jagna hier de oorzaak van is. Wraak!

Met : Kamila Urzedowska, Robert Gulaczyk, Miroslaw Baka, Sonia Mitilieca, Ewa Caszpryk

FIN - song : Piernikowski- Koniec Lata

Hiroshima mon amour - Alain Resnais

Hiroshima mon amour op IMDb (7,8)
 Hiroshima mon amour op Moviemeter (3,44)

Hiroshima mon amour op Wikipedia

Wanneer er gepraat wordt over "de beste film aller tijden" komt met enige regelmaat ook deze titel voorbij. Een erkend meesterwerk, destijds flink genomineerd voor de prijzen (maar het won geen Oscar voor "Beste film" dat jaar. Met deze film maakte Alain Resnais zijn veelbelovendheid waar, de film bleek een gamechanger door de nieuwe manier van vertellen: non-lineair en doorsneden met divers materiaal wat ter illustratie dient van de uitleg over de achtergrond van de hoofdrolspelers. De "Nouvelle Vague" was geboren. 
De film is onlangs door het belangwekkende EYE-filmmuseum gerestaureerd en wordt nu in een nieuwe 4K-versie weer een keer in roulatie gebracht. Ik daarheen!

We mogen van de regisseur meegluren in de hotelkamer waar een man en een vrouw de passie spelen. Hartstochtelijk beminnen ze elkaar, alsof hun leven er van af hangt. En eigenlijk blijkt dat ook een beetje zo te zijn: hij is Japans en overlever van het gruwelijke atoombom-bombardement op zijn stad Hiroshima. Zij is Frans en blijkt een zware last mee te dragen uit de Tweede Wereldoorlog. Zij is actrice en slechts voor korte tijd in de zwaar getroffen stad, morgen reist ze weer terug naar Parijs. Ze hebben dus maar even maar ze nemen het ervan. 

Als ze na het minnespel elkaar langzamerhand steeds meer over zichzelf vertellen, blijkt hoe pijnlijk dit treffen is: beiden hebben het over hun andere grote liefde, maar legitimeren hun overspel door de gevoelens die de kale en gemankeerde stad bij hen oproept: ze verdrijven hun pijn en eenzaamheid door zich over te geven aan hartverwarmende doch vluchtige seks, terwijl ze weten dat ze elkaar al snel weer moeten loslaten. Maar dat loslaten gaat zo makkelijk nog niet, beseffen ze tijdens hun tocht door de stad.

Met : Emmanuelle Riva, Eiji Okada

Gezien in : Cinema Oostereiland

The apartment - Billy Wilder

The apartment op IMDb (8,3) !!!

The Apartment op Moviemeter (3,80)

Ongelooflijk genoten gisteren, in het prachtige instituut LAB111 (daar ademt men film).

Hoewel de film van Billy Wilder ouder is dan ikzelf ben, is er werkelijk niets gedateerds aan. Er is klucht, er is dynamiek, er is romantiek, er is een licht stukje maatschappijkritiek. Heel goed gewoon, niet voor niets haalt de film 65 jaar na verschijning nog gewoon een 8,3 als waarderingscijfer binnen. Komt natuurlijk mede door het sprankelende acteerwerk van de geweldige sterren Jack Lemmon en Shirley MacLaine: alles oogt nog tintelfris. Voor de filmstudenten die het grootste deel van de bezoekers van LAB111 vormen, is het basismateriaal. Fijn voor hen dat dermate oude films, die we thans klassiekers mogen noemen,  nog gewoon bekeken kunnen worden. Leer ervan (net zoals wij als verwend kijker overigens moeten doen). 

Daar zit hij weer, de ambitieuze kantoorklerk C.C. Baxter. Zoals elke dag neemt hij zijn positie in op de 19e etage van het majeusteuze kantoorgebouw van zijn werkgever, verzekeringsgigant Consolidated Life. Voorzichtig bouwt hij aan zijn carrière, hij wil letterlijk hogerop in het gebouw. Al snel merken we dat hij daar een bijzondere service voor moet verlenen: met iets te grote regelmaat verhuurt hij zijn appartement voor een paar uurtjes onder aan (een pool van) collega's. Die kunnen daar hun buitenechtelijke escapades botvieren. Het maakt dat Baxter regelmatig overwerkt omdat hij zijn appartement niet in kan, hetgeen bij collega's overkomt alsof hij er alles voor overheeft om door te groeien in zijn bedrijf. Het mes snijdt daarmee aan alle kanten. Maar het kan natuurlijk niet altijd goed blijven gaan.

Zelf heeft Baxter zijn blik laten vallen op de charmante ongecompliceerde liftbediende Fran Kubelik. Zij lijkt niet ongevoelig voor zijn charme-offensief maar hapt steeds maar niet toe. Terwijl Baxter de agenda van de verhuur van zijn appartement ietwat in het honderd laat lopen, komt hij er op een gegeven moment achter waarom. Fran blijkt een van de dames te zijn met wie zijn collega's afspreken in zijn appartement. Sterker nog: ze doet het met directeur Sheldrake, die op zijn beurt Fran aan het lijntje houdt met loze beloftes dat hij voor haar zal kiezen. Baxter snapt dat hij nooit verder naar Fran toe zal kunnen groeien omdat hij daarmee zijn carrière op het spel zal moeten zetten door tegen de directeur op te staan. De oplossing komt uiteindelijk van Fran zelf, al is haar keuze vele malen dramatischer dan iedereen kan vermoeden.

Met : Jack Lemmon, Shirley MacLaine, Fred MacMurray, Ray Walston, Jack Kruschen

Gezien in : LAB111

The Lesson - Alice Troughton

The Lesson op IMDb (6,1)
 The Lesson op Moviemeter (2,68)

Goed gevlochten psychologische thriller, met oa een lekker schmierende Richard E. Grant en de ongenaakbare Julie Delpy. Een web van intriges vliegen we in en het blijft lang zoeken naar de weg daaruit.

Liam - aankomend schrijver- wordt benaderd voor een bijzondere opdracht: of hij  schrijflessen wil geven aan Bertie, zoon van de grote schrijver E.M. Sinclair. Hij verblijft daarvoor in een bijgebouw van het grote landhuis dat de Sinclair-familie bezit. Vader heeft zijn schrijfkamer, moeder heeft haar atelier en Bertie en Liam werken en studeren vervolgens beurtelings buiten bij het vennetje dan wel in Liam's verblijf.

Al snel merkt Liam dat er spanningen heersen in het gezin die eigenlijk allemaal terug te leiden zijn tot de (zelfgekozen) dood van de oudste zoon van het echtpaar. Deze Felix was misschien wel een betere schrijver dan zijn vader, maar kon slecht omgaan met het autoritaire gedrag van zijn succesvolle pa. Bertie blijkt lang niet het talent van zijn broer te bezitten en wordt daarom door zijn vader honds behandeld. Het is aan Liam om de jongen zelfvertrouwen te geven en straks toch het toelatingsexamen voor de literaire opleiding te doen halen. Vier individuen op hun kleine ruimte, elk bezig met het behalen van eigen doelen: dat kan niet lang goed gaan. Beurtelings wordt Liam betrokken bij de een, maar daardoor gewantrouwd door de ander. Langzaam ontvouwt hij geheimen.

Met: Daryl McCormack, Richard E. Grant, Julie Delpy, Stephen McMillan

FIN - song : Clamor no deserto - Restaura me

Secondhand Hearts- Austin Osanai Everett

Secondhand hearts op IMDb (5,3)
 Secondhand hearts op IMDb (2,64)

Even een inhaalslagje doen. Heb de afgelopen dagen wel thuis wat films gezien, voornamelijk om de harde schijf leeg te trekken voordat de films de vervaldatum bereiken. Veel schrijfwerk  dus vandaag. Gelukkig kan ik over sommige films kort zijn.

"Secondhand hearts" is een flutfilm met een quasi complex plot. Het gaat aldus: jonge fotograaf reist naar Japan voor reportage en ontmoet daar een aantrekkelijk landgenote die hem op zijn fototochten begeleidt. De jongeman vergeet even dat ie in zijn thuisland een meisje heeft zitten dat dolgraag snel met hem wil trouwen. De ring gaat af, terwijl het eigenlijk de alarmbellen hadden moeten zijn. Ze kussen, ze trekken naar een hotelkamer, dat werk.

Eenmaal terug in de VS bezoekt hij voor  de eerste keer zijn aanstaande schoonouders, waarbij haar zusje en zwager ook aanwezig zijn. En dan mag u raden wie dat zusje is. Toestanden!

Met: Ben Isaacs, Mallory Corinne, Allie-Rae Taherne, Jericho Lopez

FIN - song : Kishi Bashi - Brandenburg stomp