Evil does not exist (aka Aku wa Sonzai Shinai) - Ryusuke Hamaguchi

Evil does not exist op IMDb (7,0)
 Evil does not exist op Moviemeter (3,21)
Evil does not exist op Wikipedia 

Tweede Japanse film van die dag. Vergelijkbaar maar toch weer héél anders. Ook hier worden we veelvuldig geconfronteerd met de rituelen die in deze bijzondere maatschappij gebezigd worden, maar we stuiven tóch een geheel andere kant op: van een kalme natuurfilm via sociaalmaatschappelijke kritiek richting thriller. Tamelijk bijzonder, derhalve, deze film. Ik kan het nog niet geheel plaatsen. 

Het leven kabbelt in Mizubiki, een lieflijk plattelandsplaatsje in de nabijheid van het zoemende Tokyo. De opa sprokkelt en hakt zijn hout, zijn kleindochter speelt in het bos, de sneeuw valt en dooit vervolgens weer weg. Alles is liefde, maar dan een beetje anders. 
Onheil kondigt zich aan als een projectontwikkelaar aankondigt juist hier een Glamping-camping te gaan scheppen. In zijn visie is Mizubiki de perfecte plek: niet al te ver van het drukke stadsleven maar wel totaal onthaastend en natuurvriendelijk. En: "het biedt enorme kansen voor de inwoners want al die bezoekers komen natuurlijk uw producten kopen en uw restaurant bezoeken". Deze gebruikelijke blabla wordt op de georganiseerde inwonersbijeenkomst in het dorpshuis ge-na-de-loos gefileerd: ze maken de twee medewerkers van de Glampingfirma glashard duidelijk dat ze hun huiswerk opnieuw moeten doen. Ze staan niet onwelwillend tegenover de plannen, maar ze willen wel inspraak en geven zelfs direct aan op welke punten het plan gewijzigd dient te worden. Nederig zitten de twee projectleiders dit aan te horen om bij terugkomst op kantoor er genadeloos van langs te krijgen van de baas. Die is niet van plan in te schikken, het is aan de twee om de bevolking alsnog te overtuigen. Terug in je hok, terug naar het dorp. Régel het!

Met; Hitoshi Omika, Ryo Nishikawa, Ryuji Kosaka

FIN - song : Eiko Ishibashi - Evil does not exist

Rental Family - Hikari

Rental Family op IMDb (7,7) 

Rental Family op Moviemeter (3,65)

Rental Family op Wikipedia

Pas op als u deze film gaat kijken! Hij is té goed voor het humeur, té zeer gericht op het sentiment en gewoonweg té leuk. Film zoals film bedoeld is, zegt u? Klopt. Een overdosis aan menselijke onvolkomenheden, een klein vleugje maatschappijkritiek of ten minste een kritische blik op culturele verschillen. En een schitterend gedragen rol (opnieuw) van topacteur Brendan "The Whale "Fraser. Ben blij dat ik deze niet heb laten lopen want met dit bezoek aan de zaal geloof ik weer even in de puurheid van film. Prachtig.

Phillip Vanderploeg schnabbelt zich de versuffing. Hoe hij als Amerikaanse acteur in Japan beland is, hoeft het verhaal niet te vertellen, maar hij redt zich: commercials, fantasy-rollen te over maar Phillip wil toch graag doorstoten naar het serieuzere werk. Helaas leiden de audities nog niet tot het gewenste succes, daarom schuift zijn agent hem maar even een makkelijk verdienende rol toe: of hij zich voor een dagje door het bedrijf Rental Family wil laten inhuren. "Wat ie daarvoor moet doen", vraagt Phillip. "Gewoon, je bezoekt een uitvaart zodat de familie denkt dat de overledene ook veel buitenlandse zakenrelaties had." De acteur moet dus - op verzoek van de betalende klant- een schijnwereldje creëren. Ongemakkelijke taak, maar makkelijk verdiend: alles is te koop (zeker in de van consumentisme doordrenkte Japanse maatschappij) dus ook menselijke omgang. Phillip rolt langzaam het vak in en krijgt meerdere rollen met een lastige identiteit toegeschoven: de afwezige vader van een schoolmeisje, de interviewer van de uitgerangeerde acteur: de acteur gaat diep en moet ervoor waken acteur te blijven. "Houd je gevoelens bij jezelf" is min of meer de opdracht maar hij krijgt er gaandeweg het rollenspel steeds meer moeite mee. Hoe lang kan hij meegaan in de schijnwereld die hij creëert?

Met: Brendan Fraser, Takehiro Hira, Mari Yamamoto, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Jonsi/Alex Sommers - Lost Memory 

Monster (aka Kaibutsu) - Hirokazu Kore-Eda

Monster op IMDb (7,8)
 Kaibutsu op Moviemeter (3,56

Monster op Wikipedia

Vanaf de bank minder indrukwekkend dan in de zaal, maar nog steeds zie je de meesterhand van Kore-Eda ervan af. Hoewel ik deze nog niet zo heel lang geleden gezien had, deed ik toch de opdracht "KIJK" toen ik er langs kwam. Omdat ik grote waardering heb voor de aan invloed winnende Aziatische cinema wellicht. Omdat ik me de poëtische kanten van deze in blokken opgedeelde vertelling herinnerde? Kweetniet, maar opnieuw bleek dit een goede film. De hoge publiekswaarderingen blijven constant, dat zal ook wel iets zeggen. 

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "Monster" (januari 2024)

FIN - song : Ryuichi Sakamoto - Aqua

High and low (aka Tengoku to Jigoku) - Akira Kurosawa

High and low op IMDb (8,4)
 High and low op Moviemeter (3,95)

High and low op Wikipedia

Wat kan filmkijken toch een feest zijn, Tegenwoordig heeft de industrie een enorme reeks middelen ter beschikking maar vroeger ("in mijn jonge jaren") moest men het met veel minder doen. Dan kwam het neer op de creativiteit van vooral de regisseur om spraakmakende en zelfs bepalende films te maken. Een zo'n regisseur was de Japanse grootmeester (zo noem je dat dan altijd) Akira Kurosawa. Hij maakte films die de tand des tijd moeiteloos zouden doorstaan, die latere filmmakers ter voorbeeld dienden en die nu - met dank aan ons nationale filminstituut Eye- voor een deel weer in een prachtig retrospectief te zien zijn in de theaters. Ik koos gisteravond voor de koele filmzaal om het exemplarische "High and low" te gaan bekijken. De film is 62 jaar oud maar staat nog steeds met een 8,4 (!!!) waardering op IMDb.com , ongekend hoog. Terecht overigens want ook ik als amateur zag hoe invloedrijk de wijze van Kurosawa's filmen is geweest. 

De gearriveerde schoenontwerper Mr Gondo krijgt het aan de stok met de directie van zijn werkgever National Shoes. Directie gaat voor snelle winst en wil met flutmateriaal goedkopere serieproductie gaan maken zodat mensen sneller hun schoenen moeten vervangen en de omzet dus hoger wordt. Gondo vindt dat verwerpelijk: hij heeft altijd degelijke schoenen gemaakt, hij gaat altijd voor de combinatie 'betaalbaar en duurzaam'. Hij voelt dat de bazen hem willen wippen maar heeft zelf al een backupplan: hij heeft de agelopen jaren gewerkt aan zijn aandelenpakket: met de stiekeme aankoop van een pakket van een handelaar zal hij voldoende aandelen hebben om de drie gezamenlijke directieleden te overrulen en daarmee zijn werk en zijn ethos veilig te stellen. 

Terwijl hij zich in zijn kapitale villa op de heuvel (high) voorbereidt op die overname krijgt hij een telefoontje dat zijn spelende zoontje is ontvoerd. Maar dat kan helemaal niet want die komt net na het telefoontje rustig de kamer binnen wandelen. De kidnapper heeft zich vergist, hij heeft het speelmaatje van zoonlief ontvoerd. Wat te doen? De vader van dat jongetje kan het gevraagde losgeld niet betalen, Gondo kan dat wél maar dan kan hij zijn aandelenpakket niet meer vergroten. Een moreel dilemma dat verstrekkend zou kunnen zijn, ware het niet dat Gondo toch niet de harde zakenman blijkt te zijn waar men hem voor houdt. 
"Film klaar" zou u zeggen, maar nee, Kurosawa begint dan pas: we gaan hand in hand met de ingeschakelde politie door het onderzoek, we volgen elke stap: al snel krijgen we informatie dat de ontvoerder uit de wijk moet komen die aan de voet van de heuvel ligt (low). Een spannend spel dat de complexiteit van de Japanse samenleving goed aantoont. Moraal en ambitie gaan met elkaar het gevecht aan. 

Met: Toshiro Mifune, Yutaka Sada, Tatsuya Nakadai, Kyoko Kagawa

Gezien in : Cinema Oostereiland

True Mothers (aka Asa Ga Kuru) - Naomi Kawase

True Mothers op IMDb (7,0)
 True Mothers op Moviemeter (3,69)

Geen moment in mijn leven heb ik overwogen om naar het populaire Japan op vakantie te gaan: wat mij betreft een te grote mierenhoop in een geautomatiseerde maatschappij. Gek genoeg overtuigt de Japanse cinema mij steeds weer van het omgekeerde. Geen drukte, integendeel: een weldadige rust straalt er uit de films, het leven lijkt een bepaalde gelatenheid te hebben omdat de omgangsvormen alles bepalend zijn. Daar steekt de horkerige en vaak egoïstische westerling maar flets bij af. Het is daarom dat ik eens in de zoveel tijd wel Japanse films wil kijken omdat ze zo goed zijn voor de reflectie. Deze week zelfs twee!

We vallen in een soort mini-mozaïek: de film volgt twee verhaallijnen die uiteraard wel ergens bij elkaar komen. Echter: hier geen flitsend heen-en-weer springen tussen die lijnen, nee: ze worden onafhankelijk van elkaar verteld maar pakken ergens in "deel 2" het andere verhaal op waar we gebleven waren. Dat brengt rust in de film en dat is nodig: het onderwerp is al heftig genoeg.

Het welgestelde koppel Satoko en Kiyokazu heeft alles wat hun hartje begeert. Nou ja, bijna alles, want al hun weelde en rijkdom leveren ze gaarne in voor de komst van een baby. Het lukt maar niet, medische oorzaken verhinderen dat het stel op natuurlijke wijze zwanger wordt. Op zoek naar oplossingen stuiten ze op een stichting die bemiddelt tussen zoekende ouders en moeders die hun kind niet (zelf) willen grootbrengen. Daar ontmoeten ze de jonge Hikari, die emotioneel doch gelaten haar zoontje Asato aan het gezin overdraagt. "Het zal hem aan niets ontbreken", belooft het koppel.

Met Hikari gaan we verderop in de film naar hoe ze in deze situatie terecht kwam. Ze is een tiener, nog op school en raakt op een onbewaakt ogenblik zwanger van haar grote tienerliefde. Ze is nog nat achter de oren en kan de verantwoordelijkheid dan ook niet aan. Met haar ouders wordt het besluit genomen dat ze zich aanmeldt bij een stichting die - gevestigd op een afgelegen eiland- aanstaande moeders de kans geeft hun zwangerschap uit te dragen en zich verder voor te bereiden op de onvermijdelijke keuze die dan volgt: het kind houden, betekent er levenslang voor zorgen. Het kind afstaan, betekent een levenslang gemis. Voor Hikari wórdt gekozen, ze is als 14-jarige immers zelf nog niet gerechtigd.

Wat klinkt als de ideale oplossing voor deze lastige problematiek gaat natuurlijk op een gegeven moment schuren. Aan beide kanten.

Met : Hiromi Nagasuku, Arata Iura, Aju Makita

Nobody knows (aka Dare mo shiranai) - Hirokazu Koreeda

Nobody knows op IMDb (8,0)
 Nobody knows op Moviemeter (3,75)

Twintig jaar oude film van grootmeester Kore-eda die nog steeds op een 8,0 waardering staat. Dat is tamelijk ongekend. Het is dan ook een zeer bijzondere film, op waarheid gebaseerd maar met fictieve karakters. Het wekt verbazing dat dit verhaal ook maar enigszins aan de waarheid kan raken, want het is te "fantastisch" voor woorden. 

Kinderen van verschillende vaders heeft ze, moeder Keiko. Ze stelt oudste zoon Akira voor aan de buren maar verhult dat ze meer kinderen heeft. Immers: veel buren accepteren niet de overlast van spelende kinderen in een appartementencomplex. Ze vertelt de buren dat Akiro enig kind is en dat haar man in het buitenland werkt. Eenmaal binnen komen er echter nog drie kinderen uit de koffers vandaan.

Akira is vroegwijs. Noodgedwongen, want moeder is veel weg van huis om geld te verdienen. In die tussenliggende periode doet Akira de boodschappen en kookt hij voor zijn zussen en zijn broertje, die zich immers niet buiten mogen vertonen (en dus ook niet naar school gaan).
Het lijkt een waterdichte reeks afspraken, maar als moeder steeds vaker wat langer van huis is, komt Akira in de problemen. Rekeningen worden niet meer betaald, hij doet alles om het gezin in ieder geval eten te geven. En dat gaat ten koste van de voorzieningen en het huishouden. Kan niet lang goed gaan, zegt u, moeder is al een maand niet thuis geweest inmiddels. Akira zoekt naar oplossingen, maar die liggen stap voor stap steeds lastiger voor het oprapen. Het gezin komt in de knel en moeder is in geen velden of wegen te bekennen.

Met: Yuya Yagira, Aya Kitaura, Hiei Kimura, Momoko Shimizu, You

Unbroken - Angelina Jolie

Unbroken op IMDb (7,2)
 Unbroken op Moviemeter (3,42)

Ze zit blijkbaar goed op te letten, mevrouw Angelina Jolie. Ze heeft een goede sociale inslag en heeft nu blijkbaar ook een goede neus voor scriptkeuzes. Ze staat zelf steeds minder vaak voor de camera's, duikt er nu vaker achter. Dat pakt goed uit bij het verbeelden van dit waargebeurde verhaal. Hoofdpersonage Louis Zamperini heeft echt bestaan. Dat maakt het verhaal wel tamelijk heroïsch, al zal er natuurlijk best iets aangedikt zijn in de verfilming.

Net als vele anderen begint Louis Zamperini zijn jongensbestaan als straatschoffie, die regelmatig op de vlucht moet voor de politie. Wat hij daar in ieder geval van leert, is hardlopen. Dermate hard zelfs dat hij het in zijn highschooltijd tot zijn specialisme maakt: hij begint wedstrijden te lopen en weet zich zelfs te kwalificeren voor de Olympische Spelen van 1936 in Berlijn. Geen medaille, wel stelt hij een recordtijd voor de snelst gelopen ronde op zijn afstand.

Enkele jaren later: de Verenigde Staten zijn in oorlog met Japan, Zamperini zit er als boordschutter op een vliegtuig middenin. Het gaat mis, ze crashen in de oceaan en hij behoort met twee anderen tot de overlevenden. Dagen- , nee wékenlang dobberen ze over de oceaan totdat ze opgemerkt worden door een Japans schip. Eenmaal aan land kunnen ze direct door naar het gevangenenkamp, ze zijn oorlogsbuit. In het kamp wordt Zamperini door de sadistische kampleider Watanabe uitgedaagd om zijn sportieve kwaliteiten te etaleren. Hij loopt keer op keer klappen op, maar gebruikt zijn sportieve achtergrond om zijn spirit niet te laten breken: hij zal de kampcommandant confronteren met een keihard staaltje mentaliteit. Ongelijke strijd, maar wel een strijd.

Met: 

Jack o Connell,            Jack o Connell

 Miyavi,                      Miyavi

Domhnall Gleeson,     Domhnall Gleeson

Garrett Hedlund        Garrett Hedlund

FIN - song :  Coldplay - Miracles

Call me Chihiro (aka Chihirosan) - Rikiya Imaizumi

Call me Chihiro op IMDb (6,9)
 Call me Chihiro op Moviemeter (3,46)

Wat een wonderlijke film. Traag als trekdrop, maar dan nog is er niets dat irriteert of hindert. Met enige goede wil zou je het feelgood kunnen noemen, maar dat dekt toch niet de gehele lading. Zelf heb ik het in ieder geval een fijne kijkervaring gevonden. 

Hoe dat komt? Nou, dat komt voor 95 procent door het hoofdpersonage, de 29-jarige Chihiro. Ze werkt in een bentowinkel (een goed gevulde Japanse maaltijd-takeaway) en ze is een parel voor de zaak. Blijmoedig staat ze de klanten te woord, waarbij wij al snel leren dat een groot deel van hen ook al in haar vorige baan klant was. Chihiro draait er niet omheen: ze was sekswerker, schaamt zich er in het geheel niet voor maar ze doet nu wat anders. En dat doet ze met zoveel bezieling dat er niemand vragen stelt over de reputatie van deze zonnige vrouw. 

Chihiro vraagt door, ze gaat het gesprek aan met de mensen aan haar balie en zo blijkt ze stuk voor stuk deze mensen een beetje te verlichten. Ze begrijpt hun problemen, ze helpt zoeken naar uitwegen, of dat nu voor het twijfelende tienermeisje is, het ADHD-jongetje wiens moeder altijd aan het werk is of haar oud-collega die maar niet kan begrijpen hoe ze zo zorgeloos een carrièreswitch kan maken. 

Aan alles zie je dat Chihiro eenzaamheid uitstraalt, er zijn dingen gebeurd in haar leven. Maar ze heeft zich ertoe gezet om bij anderen die eenzaamheid te voorkomen, om begrip te tonen en om een gesprekspartner te zijn. Het is onthaastend, het is hartverwarmend.

Met : Kasumi Arimura, Hana Toyoshima, Tetta Shimada

FIN - song : Quruli - Sun of love

An (aka Sweet Bean) - Naomi Kawase

An op IMDb (7,4)

An op Moviemeter (3,53)

Zachtzoete film die geheel drijft op ingetogen Japanse bescheidenheid , een vorm van menselijke omgang waar wij in het schreeuwerige Westen nog steeds veel van kunnen leren. Waar wij vaak direct en hard ons zegje doen, is het Japanse gebruik om omfloerst en ietwat voorzichtig, welhaast nederig,  met elkaar te communiceren een verademing om naar te kijken. Het maakt kabbelende films als deze een plezier om naar te kijken. 

Sentaro is een eenvoudige koekenbakker. In dit geval letterlijk: hij bakt dorayaki's , een soort dubbelgeklapte pannenkoekjes met een vulling van zoete bonen. Hij verkoopt deze vanuit een kleine cabine, die hij huurt van een bemoeizieke cententeller. Hij werkt kneiterhard en verkoopt net voldoende om er een marginaal bestaan uit te peuren, vooral aan scholieren maar ook een enkele passant staat aan zijn loket. 
Op een dag meldt zich een bejaarde vrouw aan zijn kraam. Tokue, 76 jaar oud en overduidelijk lichamelijk in de problemen, zegt dat ze hem graag wil assisteren. Sentaro ziet nog niet direct het voordeel in van haar aanbod, totdat ze een bakje met een bonenprutje achterlaat. Hij proeft en moet toegeven dat het vele malen beter smaakt dan zijn eigen mengsel. Ze komt terug en hij vraagt haar uit te leggen hoe ze tot dit recept gekomen is. Sentaro krijgt les: ze toont hem het hele proces van behandeling van de zoete bonen, waarna ze uiteindelijk een eerste oplevering in de verkoop doen. Het blijkt een succes, al binnen enkele dagen verkoopt hij keer op keer als zijn dorayaki's uit. Een zonnige toekomst lijkt verzekerd, totdat er mensen bij hem komen met verhalen over Tokue, waarom ze eigenlijk helemaal niet bij hem zou mogen werken. Sentaro krijgt een bezwaard geweten. 

Met : Masatoshi Nagase, Kirin Kiki , Kyara Uchida

  FIN - song : Midnight Monsters - Silver lining 

Doraibu mai ka (aka Drive my Car) - Ruysuke Hamaguchi

Drive my car op IMDb (7,7)
 Drive my car op Moviemeter (3,68)

Van een ongekende schoonheid, deze film. Hier is de uitdrukking "poetry in motion" voor uitgevonden. Prachtige cameravoering, uitgesponnen stiltes, diepe blikken , een goed gevlochten dramatisch script, korte maar krachtige dialogen en intens acteerwerk. Alles aan  "Drive my car" is goed. 

Het lijkt allemaal dik voor elkaar in de relatie van Yusuke en Oto. Succesvol in wat ze doen, knappe creatieve mensen die welhaast aan elkaar verslaafd zijn. Yusuke is acteur/regisseur, Oto is scriptschrijfster. Ze heeft er een gewoonte van gemaakt om, nog nahijgend van intense seks, verhalen aan haar man te vertellen, waardoor zich gaandeweg een script ontwikkelt. Daarnaast heeft ze zich erin bekwaamd om toneelteksten in te spreken voor haar man: alle overige rollen staan op cassettebandjes, zodat Yusuke tijdens lange autoritten kan studeren op zijn eigen rollen en teksten. 

Het duurt niet lang voordat wij door krijgen dat dit een shiny buitenkant is en dat er van binnen echt wel iets schort aan hun verhouding: Oto gaat vreemd , steeds met de hoofdrolspeler van elk gezelschap dat haar stukken uitvoert. Dat dit haaks staat op hun liefdevolle verhouding, moet dan ook ergens vandaan komen. Nogal. Ze blijken hun dochtertje verloren te zijn , op 4 jarige leeftijd werd ze ziek. 

Enkele jaren later: Yusuke is Oto verloren aan een hersenbloeding, van het ene op het andere moment was ze weg. Geen kans om dingen uit te praten, geen kans om de onderlinge scheefstand recht te zetten. Hij wordt gevraagd als regisseur bij een theaterfestival in Hiroshima en krijgt daar een chauffeur toegewezen. Deze jonge vrouw, Misaki geheten, blijkt de perfecte toehoorder van zowel Yusuke's repetities in de auto als van zijn langzaam gebrachte ontboezemingen over zijn achtergrond. 

De les die we uit deze film kunnen trekken is dat iedereen - hoe succesvol of geliefd ook - zijn of haar worstelingen met het leven kent. En dat het relativeert, wanneer je je eigen problemen deelt met anderen. Dwars door de misvattingen heen ontstaat er dan duidelijkheid en zelfinzicht. 

Fabuleus, deze film. 

Met : Hidetoshi Nishijima, Toko Miura, Reika Kirishima, 

FIN - song : Eiko Ishibashi - Drive my car (cassette)

Earthquake bird - Wash Westmoreland

Earthquake Bird op IMDb (5,9)
Enorm risico altijd, kijken naar een psychologische thriller. Het kan heel goed gaan, het kan ook supervaag blijven. Ik zal u niet langer in spanning houden: deze valt onder de laatste categorie.
Als films als deze een beetje goed zijn, ontstaat er begrip bij de kijker. Begrip voor het gedrag van de hoofdpersoon. Dat lukt in deze niet: Lucy is een irritant wicht, naar mijn beoordeling.

Lucy is overtuigd dat ze de dood aan zich heeft hangen. Er gebeuren teveel ongelukken om haar heen om te geloven dat het toeval is. Wanneer een goede vriendin verdwijnt en ze over deze zaak verhoord wordt door de politie, is ze er stellig in dat ze er iets mee te maken heeft.
De politie verdenkt haar vriend, de enigmatische fotograaf Teiji, maar uit het niets slepen ze een bekentenis van Lucy in de wacht. Het is nu aan ons als kijker om erachter te komen of Lucy terecht vast zit of niet.

Bij dit soort films zeg ik dan altijd: "voor de liefhebber".

Met : Alicia Vikander , Naoki Kobayashi , Riley Keough, Kiki Sukezane

Spirited Away (aka De Reis van Chihiro) - Hayao Miyazaki/Kirk Wise

Spirited Away op IMDb (8,6)

Fijne avonden zijn het altijd, de filmavonden bij gastheer Butch. Met een klein clubje liefhebbers ondergaan we een avondje filmhistorie. Altijd uit de brede collectie van de gastheer gekozen.
Gisteren was de beurt aan deze en dat was opnieuw een prettige. Niet zo zeer voor mij- ik heb zelf weinig binding met animatie- maar onder het adagium "you win some, you lose some' had ik toch een hele prettige avond.
"Spirited away" was destijds een veelbesproken en net zo veel bekroonde film. Meisje Chihiro reist met haar ouders naar een dorpje, waarbij ze middels een foute afslag plots in de tegentijd terecht komen. Het aanvankelijk vriendelijke landschap verandert al snel in een ongemakkelijk en unheimisch geheel.
Deze wereld wordt beheerst door een boze heks, die alles en iedereen manipuleert. Uiteraard is het meisje degene die de oplossingen moet bieden. Samen met haar vriendje Haku gaat ze de strijd met het boze mens aan. Zal het haar lukken om haar ouders te bevrijden en ze weer als normale mensen terug te zien?

Oh Lucy! - Atsuko Hirayanagi

Oh, Lucy! op IMDb (6,8)
Ingetogen Japanse romantische komedie. En dat is an sich al bijzonder ; niet dat ingetogene, dat zit wel in de aard, maar komedies zie je daar niet vaak. Misschien moet ik het ook tragikomedie noemen, want het zit hoofdpersoon Setsuko (later a.k.a. Lucy) niet mee in het leven.
We leren haar kennen wanneer ze op het dieptepunt van haar eenzame bestaan zit: vrouw alleen, saaie baan, weinig sprankeling. Haar zus heeft in het verleden haar verkering afgepakt en dat zit nog diep; het contact met haar zus is stroef, het contact met haar nichtje nauwelijks beter.
Wanneer die laatste contact met haar opneemt vanwege een bijzonder verzoek, aarzelt Setsuko dan ook: of zij het taallessen-abonnement van haar nichtje wil overnemen, tegen betaling. Niets te verliezen heeft ze, dus ze hapt toe. En gelukkig maar, want de eerste rimpeling verschijnt in haar gladde dagelijkse oppervlak: de Engelse lessen zijn bijzonder, zelfs lichamelijk contact (huggen!) is een onderdeel, tevens wordt de leerlingen gevraagd een andere identiteit aan te nemen. Stugge Setsuko wordt "vlotte" Lucy! Stukje bij beetje overwint ze haar schroom en ziet ze een uitweg uit de vlakheid.
Wanneer de leraar plots verdwijnt , terug naar de VS, en haar nichtje de leraar achteraan reist (er speelde dus meer dan alleen de lessen) trekt ze de stoute schoenen aan. Ze neemt vakantie op, reist naar Californië en weet verdorie de leraar ook nog te vinden. Haar zus reist mee -die wil haar dochter terug- waardoor de zussen op elkaar zijn aangewezen in dat vreemde land. De verschillen worden zichtbaar, langzamerhand ontbolstert zich een totaal andere vrouw dan de saaie Setsuko jarenlang leek.

Met : Shinobu Terajima, Josh Hartnett, Kaho Minami

Like Father Like Son (Soshite chichi ni naru) - Hirokazu Koreeda

Like Father Like Son op IMDb (7,8)
Uiteraard had ik van de reputatie van deze film gehoord, ik had  hem echter nog steeds niet gezien. Enige tijd geleden nam ik hem op van tv, gisteravond was er goed voor.

Wat een schoonheid van een film. Voor mij een behoorlijk goede illustratie van de complexiteit van de Japanse maatschappij. Er is een standenverschil, er is een traditie-probleem en er is een moraliteit en onderdanigheid die normaal contact vaak behoorlijk in de weg zit. Deze film heeft het allemaal.

We vallen binnen in het gezin van de onuitstaanbare yup Ryota. Hij is architect, werkt zich kapot (zoals dat in Japan hoort) en is niet echt een innige vader voor zijn zoontje Keita. Die krijgt alle Spartaanse regelgeving over zich heen die volgens pappie hij een succesvolle opvoeding horen. Tucht, zou ik het bijna noemen. Hij moet pianospelen, hij moet succes boeken op school, hij moet nederig zijn naar zijn ouders: alleen zo kan hij later net zo succesvol carrière maken als paps. Wij zien inmiddels dat het joch daar onder lijdt (en dat zijn vrouw dat eigenlijk ook doet).

Telefoon. Het ziekenhuis. Pas nu blijkt dat er iets is mis gegaan bij de geboorte van Keita. Hij blijkt te zijn verwisseld met een ander op die dag geboren jongetje, een verpleegster met wroeging bekent dat ze dit gedaan heeft. We leren ook al snel waarom: het andere jongetje kwam uit een armoedig gezin, terwijl de familie van Keita aan alle kanten uitstraalde dat er geld teveel is en dat men denkt dat alles te koop is.
Het lijnenspel is duidelijk: vader vindt achteraf verklaring in het in zijn ogen mislukken van zijn zoontje, moeder verwijt zichzelf dat ze niets gemerkt heeft maar worstelt heel erg met het feit dat ze enorm aan het jongetje gehecht is. Als men dan ook nog eens de andere familie - en daarmee hun bloedeigen zoontje- ontmoeten, is de ontregeling compleet. Het andere gezin is alles wat zij niet zijn: sjofel, slordig, sloebers. Maar tegelijkertijd ook vele malen vrolijker en ongecompliceerder.

Aan alle kanten beginnen gewetens op te spelen: men weet dat het onvermijdelijke moment van uitwisseling van de kinderen eraan komt, men weet ook dat daarmee in beide gezinnen alle settings veranderd zijn. En de vraag is wie er mee om kan gaan en wie niet. En wie er slachtoffer wordt en wie niet.

Prachtig verfilmd, mooi ingetogen. Het is moeilijk om je sympathie eerlijk te verdelen over de diverse rollen, het maakt de film enorm sterk.

Met : Masaharu Fukuyama , Machiko Ono, Yoko Maki, Lily Franky

Like father like son (Soshite chichi ni naru) - Hirokazu Koreeda

Like Father Like Son op IMDb



Bijzondere insteek van een op zich bekend gegeven: het (ver)wisselen van levens is vaker vertoond in films, maar in deze gebeurt op een aparte en integere manier. Twee gezinnen worden na een jaar of acht gecontact door het ziekenhuis: door een bloedtest op een jongetje is men erachter gekomen dat die niet de biologische zoon kan zijn van diens ouders. En dat hij dus bij geboorte verwisseld moet zijn met een ander jongetje.
Het puzzelstukje lijkt voor de ene, zeer succesvolle en hardwerkende, vader precies te passen: hij acht zijn zoon niet ambitieus en talentvol genoeg, ondanks alle hardvochtige opvoedende pogingen.
De andere vader , een sjofele man met een electronica-winkel, is losser en speelser en heeft dat ook op zijn zoon weten over te dragen. De beide moeders staan er duidelijk anders in: die lopen over van liefde voor hun kind. Wat hun kind dus eigenlijk niet blijkt te zijn.

Het ziekenhuis regelt ontmoetingen tussen de ouders en de kinderen waardoor langzamerhand een fase bereikt moet worden waarop de fout hersteld wordt: de jongetjes worden uitgeruild, de families worden anders ingericht en moeten opnieuw hun levens op elkaar af leren stellen.
Zonder slag of stoot? Nee toch?

Indringend gemaakt, de vele invalshoeken van nature en nurture komen aan bod. Sterke film.

Norwegian Wood (Noruwei no mori) - Anh Dung Tran

Traag, maar dat hoort. Poetisch, dat hoort ook.

Japanse films hebben doorgaans een onthaastende invloed op de Europese kijker. Deze film is gebaseerd op een (onverfilmbaar geacht) boek van de successchrijver Murakami , die ook in onze contreien de ene bestseller aan de andere rijgt. Verhaal is voor westerlingen wellicht wat moeilijk te bevatten: hoe kun je tegelijk wachten op je jeugdliefde en verliefd worden op een dame die mijlenver van je afstaat qua persoonlijkheid. De jonge Watanabe (als enige hoofdpersoon consequent alleen met zn achternaam aangesproken) groeit op met het meisje Noaka en buurtvriend Kizuki: alles doen ze samen. De laatste stapt om en nabij zn 18e verjaardag uit het leven, daarmee een zware wissel trekkend op de twee achterblijvers. De dame blijkt een forse psychologische tik te hebben opgelopen en vertrekt naar een rustgevend kuurcentrum. De jongen verhuist naar Tokio en stort zich op studie en een aantal malen op een poging tot relatie. Die relaties mislukken allemaal omdat hij maar aan zn jeugdvriendinnetje blijft denken. Hij zoekt haar frequent op en een spel van afstoten en aantrekken begint. In de tussentijd doet een nieuwe dame haar intrede in het leven van Watanabe. Op geen enkele manier past ze bij hem, hetgeen hem steeds moeilijker maakt om Noaka te vergeten. Dit moet clashen. Linksom of rechtsom. Dat gebeurt ook, zij het op waardige japanse manier. Beeldmateriaal van de film is wonderschoon, de pure liefde die er in zit ook. Geen sky high-vlieger, maar best uit te zitten (ondanks de ruim 2 uur die hij duurt).