De Gaulle: Résistance (aka La bataille de Gaulle: L'^age de fer) - Antonin Baudry

 

De Gaulle: Résistance op IMDb (7,7)

De Gaulle: Résistance op Moviemeter (3,383)

La Bataille de Gaulle op Wikipedia

Hooggeprezen historisch epos waarvan ik gisteren in de zaal het eerste deel keek, dit op aandringen van vrienden en bekenden met de nodige historische interesse. Deel 1 besloeg al 161 minuten, dus regisseur Baudry pakt nogal vet uit: there is plenty more where that came from. Welnu: zo goed als mij werd verteld, vond ik deze niet maar ik ga wel helemaal mee in het grootse historische verhaal. Immers: op waarheid gebaseerde anekdotes die bepalend zijn geweest voor het verloop van de geschiedenis, daar wil je altijd naar kijken. Dan vergeet je de tamelijk karikaturaal neergezette onverstoorbaarheid van de Franse generaal, dan ga je juist genieten van een heerlijke Churchill (in de persoon van Simon Russell Beale) en van Franse acteergrootheden als Benoit Magimel en Matthieu Kassovitz, dat is ook smullen. Terzake nu: de film!

De al enigszins gelauwerde generaal De Gaulle ziet in 1940 met lede ogen aan hoe slap zijn land reageert op de Duitse agressie die over Europa raast. Hij wil ertegen in het geweer, dat deed ie immers tijdens WO 1 ook. Helaas merkt hij dat hij tamelijk alleen staat, hij ziet hoe het land dmv maarschalk Pétain op ergerlijke wijze gokt op een akkoordje met de tirannieke Hitler, dit in de hoop dat men de moordlustige dans enigszins ontspringt. De Gaulle wil ten strijde maar kan dat niet langer vanuit zijn vaderland doen: hij wijkt uit naar London om daar "Het Vrije Frankrijk" op te tuigen.

Weinig mensen krijgt hij mee, hij moet zich ook danig verantwoorden bij premier Churchill maar gaandeweg weet hij diens vertrouwen te winnen en zijn visie voor Europa op tafel te leggen. Kleine succesjes boekt hij, maar hij moet terug in de kast als hij ziet hoe Hitler na Frankrijk ook de totale noordkant van Afrika in handen probeert te krijgen. Als dat lukt, zal de Middellandse Zee aan de Duitsers behoren, dan is Europa definitief verloren. Er dient onverzettelijkheid getoond te worden, men moet stand houden in de Afrikaanse woestijnen. De Gaulle heeft daar wel ideeën over, maar kan dat niet zonder Britse hulp (waar de Britten op hun beurt weer niet zonder de Amerikanen kunnen en willen. En bataille!

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Florian Lesieur, Benoit Magimel, Niels Schneider, Karim Leklou, Matthieu Kassovitz, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Theo Cascio - Ainsi va le monde

The Odyssey - Christopher Nolan

The Odyssey op IMDb (8,5)
 The Odyssey op Moviemeter (3,99)

The Odyssey op Wikipedia

Van de week repte ik er elders al over: heb het al heel erg lang niet meer meegemaakt dat zóveel mensen het erover hebben. Dat ze naar deze film gáán of dat ze hem net gezien hebben. Er is altijd wel een veelbesproken film van het moment maar zoals het nu rond deze boekverfilming van een ééuwenoud boek gaat, is voor mij ongekend. Het heeft natuurlijk met meerdere dingen te maken. De sterrencast bijvoorbeeld (Matt Damon, Robert Pattinson, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Charlize Theron, Samantha Morton, Zendaya. Among others) of de gebruikte technieken van de superieure cameraman Hoyte van Hoytema. Allemaal goede redenen, ik denk echter ook dat het voor een fors deel te maken heeft met de reputatie van de beste regisseur van dit moment. Christopher Nolan durft, is maniakaal met zijn vak bezig, schuwt de controversiële boodschap niet en, belangrijkste van alles, kan gewoon ongelooflijk goed verhalen vertellen. Ter illustratie: mijn broer (die wél het gehele gymnasium doorliep itt ondergetekende afhaker) zat tegelijkertijd in een bioscoop iets verderop in Amsterdam-Noord: hij wilde controleren of zijn leraren van destijds hem wel op de juiste manier door Homerus hebben geleid. We appten na afloop over onze wederzijdse beleving: hij zag enkele vrijheden van de regisseur door de vingers, ik legde veel nadruk op de sombere boodschap die Nolan in de lange wereldreis van Odysseus legde. Ieder van u die de film zag of gaat zien, zal een andere conclusie kunnen trekken. Omdat de film gewoonweg héél erg veelzeggend is. Topvermaak.

Koningin Penelope is het wachten misschien wel zat, toch wacht ze voort. Haar man Odysseus is al anderhalf decennium van huis: hij ging om de Trojaanse Oorlog te winnen (overzeese verhalen vertellen haar dat hij dat ook deed) maar raakte daarna hopeloos verdwaald op de wereldzeeën. Terwijl haar volk eist dat ze opnieuw trouwt en daarmee een nieuwe koning van het rijk aanstelt, blijft zij hopen op de terugkeer van haar sterke vent: ze gelooft simpelweg niet dat hij dood is. Zo denkt ook haar zoon Telemachos erover, hij gaat zelf op zoek naar de wegen van zijn vader.
Ondertussen zien wij Odysseus verdwaasd over stranden dwalen: hij is niet alleen de weg, maar ook grotendeels zijn geheugen kwijt. Dat is misschien maar goed ook, daarmee is hij mogelijk ook de ontberingen vergeten waaraan hij zijn mannen onderweg heeft blootgesteld. Na Troje moest hij langs de heks Circe, voer hij tussen Scylla en Charybdis en streed hij met de Cycloop (die het onderspit dolf, waarna zijn vader Poseidon uiteraard wraak nam door de zee voor Odysseus levensgevaarlijk te maken). In zijn meest heldere momenten beseft Odysseus dat hij naar huis moet, maar ook dat hij tot een vredesovereenkomst met de Hades moet komen. Doet hij dat niet, heeft geen van zijn mannen ooit zielenrust. En hij dus ook niet.

Met; Matt Damon, Robert Pattinson, Zendaya, Anne Hathaway, Tom Holland, John Leguizamo, Samantha Morton, Charlize Theron, Elliot Page, Mia Goth

Gezien in : Eye Film
FIN - song : James Blake - When i'm home

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

Boston Strangler - Matt Ruskin

Boston Strangler op IMDb (6,5)
Boston Strangler op Moviemeter (3,15)

Boston Strangler op Wikipedia

Onder het toeziend oog van meesterregisseur Ridley Scott dook director Matt Ruskin in de populaire wereld van "true crime": hij dook in de achtergronden van het nare doch waargebeurde verhaal van "The Boston Strangler. Grote rollen voor Keira Kneightley, Carrie Coon en Chris Cooper, liefhebbers van historisch drama en dito spanning komen hier behoorlijk aan hun trekken.

Begin jaren '60 van de vorige eeuw raakte wereldstad Boston in de ban van een seriemoordenaar, De engerd had het voorzien op alleenwonende vrouwen, waar hij zich met een klusjesman-smoesje naar binnen praatte om vervolgens gruwelijk toe te slaan. Door de welhaast rituele opbaring van de lichamen van de slachtoffers ontdekt journaliste Loretta McLaughlin al snel een verband tussen de verschillende meldingen. Maarr...ze zit nog steeds op de lifestyle-redactie, haar hoofdredacteur lijkt niet van zins om haar op dit ogenschijnlijk kansloze verhaal te zetten. Nou vooruit, als ze het samen met ervaren redactrice Jean Cole gaat oppakken, zal hij haar toestaan om hierin te duiken.
McLaughlin schaakt op meerdere borden: ze moet het thuisfront met haar werkende man en kinderen te vriend houden, ze moet haar hoofdredacteur overtuigen van haar journalistieke kunde en instinct én ze moet met de terughoudende lokale politie samenwerken om alle details tot een steekhoudend verhaal te vormen. Ze zal zich als een pitbull moeten gedragen om verder te komen met dit onderzoek, al helemaal als blijkt dat het mogelijk niet om één dader gaat. Tegels lichten, zo noemen ze dat toch?

Met : Keira Kneightley, Carrie Coon, Chris Cooper, Alessandro Nivola

FIN - song : Paul Leonard Morgan - The Reveal

Hamnet - Chloé Zhao

Hamnet op IMDb (8,1)
 Hamnet op Moviemeter (2,80)

Hamnet op Wikipedia

Met een aantal publieksprijzen op zak, een iconisch onderwerp en twee van de de laatste jaren heersende acteurs in de hoofdrol trok "Hamnet" al snel mijn belangstelling. Gisteravond de voorpremière in een fors gevulde zaal, officiële inleiding erbij: het beloofde wat. Klopt ook: langzaam kabbelt de film naar een prachtige climax waar de poëzie vanaf druipt. En dan heb ik het niet per se over de artistieke vaardigheden van de grootste Britse schrijver ooit, nee: het waren de beelden én de heroïsche plotwending én het loeisterke spel van de geweldige Jessie Buckley tezamen die mij voor deze film wonnen. Mooi filmepos, niks mis mee.

Agnes Hathaway is een vrouw met oerkracht: ze spendeert - tot teleurstelling van haar familie - bijna al haar tijd in het bos, waar ze haar eigen havik vrij laat vliegen om daarmee haar eigen blik op de wereld te verruimen. Ze is kruidenvrouw, zieneres, vogelaar ineen. En ze is een vrouw die al bijna te ver is om de liefde te vinden, ze is al halverwege twintig. Maar daar is ie dan: plots staat de nieuwe leraar van de buurtkinderen voor haar neus. William heet hij en van meet af aan toont hij hevige interesse in Agnes. Hun liefde wordt van alle kanten afgeraden maar blijkt niet te stoppen.

Al snel starten ze een gezin - zware bevallingen incluis- maar al snel blijkt dat William niet per se voor het natuurleven bestemd is. Hij trekt met enige regelmaat naar Londen waar hij werkt aan het opzetten van zijn eigen theater, waarvoor hij bovendien nog eens zelf alle teksten schrijft. Als hij dan weer terug is in Stratford-upon-Avon verwent hij zijn kinderen uiteraard. Zijn speciale aandacht gaat daarbij uit naar zijn zoontje Hamnet, die hij de opdracht geeft om voor zijn zusjes en zijn moeder te zorgen wanneer papa in London de toneeldichter uithangt. Hamnet neemt dat serieus, heel serieus. De idylle kan alleen nog maar verstoord worden door invloeden van buitenaf. Daar hoef ik maar één ding over te zeggen: 16e eeuw, de pest trekt nog immer over de wereld, geen stad of land blijft daarbij gespaard. Dus waarom zouden wij denken dat het gezin Shakespeare er ongeschonden vanaf komt?

Met: Jessie Buckley, Paul Mescal, Emily Watson, Joe Alwyn

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Max Richter/Laurence Dangel - On the nature of daylight

Origin - Ava Duvernay

Origin op IMDb (7,2)
 Origin op Moviemeter (3,10)

Origin op Wikipedia

In cinematografisch opzicht misschien niet helemaal geslaagd (de combinatie van biopic, historisch drama en boekverfilming komt soms geforceerd over) maar #manmanman , wat een ongelooflijk interessant verhaal. Naarmate de tijd verstreek, zat ik meer naar het (thuis)scherm gebogen omdat ik het óók begon te zien. Ik zag wat schrijfster Isabel Wilkerson beoogde met het boek waar de film op geënt is. Sterker nog: nu wil ik het ook lézen.

Journaliste Wilkerson heeft het even niet meer in de vingers: iedereen vraagt wanneer ze weer met nieuw werk komt, wanneer komt ze weer eens een nieuwe prijs ophalen? De zorg voor haar bedlegerige moeder belet haar het schrijven. Daar komt later het plotse overlijden van haar partner ook nog eens bij: alle lust tot schrijven en informatie vergaren resp. delen vergaat haar. Totdat ze zich bijeen weet te rapen, omdat ze weet dat zowel haar moeder als haar man dit van haar geëist zouden hebben. Ze zet door: het plan voor het nieuwe boek zit allang al in haar hoofd. Veldwerk, here we come.

Het boek dat eruit rolt is "Caste: the Origins of our Discontent", een doorwrochte verhandeling over de pijlers die verbanden leggen tussen slavernij en segregatiewetten enerzijds en nazisme en kastenstelsel anderzijds. Niet het racisme is daarvan de rode draad, maar de hiërarchie en de endogamie (geen gemengde huwelijken, alleen met "je eigen ras") zijn historisch veel bepalender voor de macht die van deze repressieve systemen uitgaan. Je gaat het pas zien als je het doorhebt.

Met: Aunjanue Ellis Taylor, Jon Benthal, Niecy Nash, Emily Yancy

FIN - song : Stan Walker- I am

Nuremberg - James Vanderbilt

Nuremberg op IMDb (7,6)
 Nuremberg op Moviemeter (3,73)

Nuremberg op Wikipedia

Ook als je denkt hier alles over gelezen te hebben, er alles over te wezen mogelijk, dan nog blijft dit onderwerp de mensheid fascineren. Talloze films zijn er over oorlogen gemaakt, waarbij - dit is mijn eigen invulling- die over de Tweede Wereldoorlog de anderen in aantal dik overtreffen. Blijkbaar is niet alleen de filmindustrie er gek op, ook het publiek blijft de films consumeren. Een bron die nimmer zal opdrogen, niet zolang als ik leef tenminste. Het rechtvaardigt het antwoord op de vraag of deze film nou wel gemaakt moest worden. Ja dus. Zelfs met zulke verrassende hoofdrolkeuzes, types die geen van allen een heldhaftige uitstraling hebben. Toch maken ze zich er goed van af; Michael Shannon is ALTIJD oké, Rami Malek is de ene keer beter dan de andere en Russel Crowe vind ik nooit een klap aan. Behalve deze keer dan: Crowe zet op sterke wijze de gestoorde persoonlijkheid van Hermann Goring neer. Film een goede voldoende, genoemde acteurs gaan zelfs naar dikke voldoende. 

1945, de meimaand: het leek allemaal eindelijk voorbij. De gruwelijkheden waren tot een einde gekomen, het machinale doden was gestopt. En nu? De wonden werden gelikt, de onherstelbare pijn kon nooit worden gelenigd maar wat mogelijk verzachting zou kunnen brengen, was de zoektocht naar gerechtigheid: de daders van deze moordindustrie mochten hier niet mee weg komen, de mensheid moest weten dat er recht gedaan zou worden. De gearresteerde nazi-kopstukken die de oorlog overleefden zullen zich moeten voorbereiden op een streng proces, waarvan de uitspraken eigenlijk al vooraf vaststaan. 
De film richt zich op drie hoofdpersonen: de Amerikaanse rechter Robert H Jackson die de aanklager gaat worden in het grote Neurenberg-proces, de vooraanstaande nazi Hermann Göring die in het beklaagdenbankje zal zitten en pyscholog Douglas Kelley, die genoemde Göring moet voorbereiden op dit proces en hem eigenlijk "aan het praten" moet krijgen. Geestelijke controle, menselijke controle, organisatorische controle: iedereen worstelde met wat ie moest doen. De strijd tussen goed en kwaad blijkt helemaal niet zo eenduidig: er moest geschiedenis worden geschreven.

Met: Michael Shannon, Rami Malek, Russel Crowe, Leo Woodall, Richard E. Grant, John Slattery,  Ben Miles

FIN - song : Ayon - Paradise

Gezien in : Cinema Oostereiland

Das Verschwinden des Josef Mengele (aka The disappearance of Josef Mengele) - Kiril Serebrennikov

Das Verschwinden des Josef Mengele op IMDb (7,2)
 Das Verschwinden des Josef Mengele op Moviemeter (4,07)

Das Verschwinden des Josef Mengele op Wikipedia

Zeer interessante film, niet alleen omdat het op waarheid gebaseerd is maar ook omdat het onderdeel uitmaakt van de grootste schandvlek op onze mensheid: het nazisme en de door hen geinitieerde holocaust. Deze film (gebaseerd op het diepgravende boek van Olivier Guez) toont namelijk feilloos aan hoe diep verwezen hun ideologie in de toenmalige machthebbers zat. Het toont ook aan dat die machthebbers hun lijnen over de hele wereld hadden lopen, want er zijn nogal wat misdadigers aan rechtsvervolging ontsnapt destijds. 
Dat de film heel interessant is, maakt het nog niet meteen een goede film overigens. Ik kon niet helemaal grijpen waardoor dat kwam maar ik gaf me met graagte over aan de historische vertelling. Die boeit namelijk de volle 2 uur en een kwartier (en het spel van hoofdrolspeler August Diehl is meer dan prima, ook dat).  

Hij heet Gregor, later heet hij Pedro, tussendoor plakt ie nog wat andere namen in zijn paspoort. Dat is nodig want Josef Mengele kent - terecht- geen rust. Hij is weliswaar het naoorlogse Duitsland en Europa ontsnapt en lijkt veilig in Zuid-Amerika te zijn beland. Maar die veiligheid is oppervlakkig: hij kan niet terug naar zijn familie omdat hij weet dat die scherp in de gaten gehouden wordt door nazi-jagers. Om die reden mist hij de begrafenis van zijn vader, iets waarover hij zeer verbolgen is. 
Overal waar hij gaat, moet hij om zich heen kijken, of dat nu in Argentinië, in Paraguay of in zijn laatste land van bestemming Brazilië is. Hij weet dat men in datzelfde continent zijn oude vakbroeder Adolf Eichmann heeft opgespoord en gearresteerd, hij vertrouwt derhalve niemand. Zelfs zijn zoon niet. Zoon Rolf komt - ook reizend op een vals paspoort - zijn vader opzoeken om verhaal te halen: hij wil antwoord krijgen op de vraag of al die verhalen over de sadistische arts van Auschwitz waar zijn, of zijn vader inderdaad dergelijke gruweldaden heeft begaan. Uit de antwoorden van zijn vader blijkt dat die nog niets van zijn ideologische hardheid heeft verloren, dat zijn netwerk ook nog ongeschonden overeind staat. Een griezelige gedachte, omdat het de beschaving geen recht doet.

Met: August Diehl, Maximilian Meyer-Bretschneider, Friederike Becht, Burghart Klaussner, Dana Herfurth

FIN - song : Anibal Trollo - Cuando tallan los Recuerdos

Gezien in : Cinema Oostereiland

Caravaggio - Derek Jarman

Caravaggio op IMDb (6,5)
 Caravaggio op Moviemeter (2,91)

Caravaggio op Wikipedia

Voorafgaand aan de zeer aanlokkelijke tentoonstelling "Ongoing" van/door/over Tilda Swinton, vertoont het fenomenale Eye Filmmuseum alvast deze film uit 1986, waarin Swinton een prominente (debuut)rol speelt. Mijn vrouw en ik willen graag naar die tentoonstelling, ter opwarming treinde ik alvast naar onze hoofdstad om de biografische filmklassieker van Derek Jarman als een vorm van aftrap te gebruiken. Jarman moet met minimaal twee ideeën aan deze film zijn begonnen: uiteraard de prachtige werken van de kunstenaar met de dubieuze levensstijl verbeelden, maar daarnaast ook juist die levensstijl wat meer ...eh..belichten. Het maakt de film tot een prachtig kijkspektakel.

Kunstschilders waren wereldsterren, in de tijd waar wij in deze film naar teruggaan. Caravaggio viel op door zijn prachtige belichting en de scherpe lijnen waarmee hij zijn schilderijen neerzette. Destijds waren bijna alle schilderijen nog verbeeldingen van bijbelverhalen, logisch dus dat een schilder van faam in het Vaticaan belandde. Michelangelo Caravaggio - die voornaam is belangrijk want hij moet steeds duidelijk maken dat hij niet díé schilder is- ensceneert zijn werken in zijn "Roomse" atelier, mede dankzij de medewerking en vooral de financiering van op faam beluste kardinalen. Caravaggio raakt ingewijd in de liederlijke feesten die de kardinalen (én de Heilige Vader) op touw zetten. Hoewel de geestelijk zichzelf ook niet onbetuigd laten, veroordelen ze het "bestiale" gedrag van de schilder. Zolang hij echter zorgt dat hij de ganse clerus laat terugkeren op zijn doeken tolereren ze hem echter. Dat gaat natuurlijk mis, we weten wie er aan het langste eind zal trekken. Dat weten we eigenlijk al vanaf het begin, want we starten bij het sterfbed van een verbannen kunstenaar.

Met: Nigel Terry, Sean Bean, Tilda Swinton, Garry Cooper, Nigel Davenport, Robbie Coltrane, Michael Gough

FIN - song : Simon Fisher Turner - I love you more than my eyes

Gezien in : Eye Filmmuseum

Parkland - Peter Landesman

Parkland op IMDb (6,4)
 Parkland op Moviemeter (2,83)

Parkland op Wikipedia

Razend knap hoe bij het herzien van een film over een al zo uitgekauwd onderwerp (de moord op John Fitzgerald Kennedy in november 1963) er direct weer zo in zit. Ik zag de film ruim 10 jaar geleden, lang genoeg om hem een beetje weg te laten ebben en er nu weer eens ten volle in te duiken. Prachtig, ijzersterk bij vlagen. Fijn acteerwerk, dikke hectiek en bloederig drama. Die staat weer even in de boeken.

Mijn recensie van 10 jaar geleden: BEGT recensie "Parkland"

Met : Zac Efron, Paul Giammati, Marcia Gay Harden Billy Bob Thornton,

FIN - song : James Newton Howard - Life goes on

Ingenjor Andrées Luftfärd (aka The Flight of the Eagle)- Jan Troell

Ingenior Andrées Luftfärd op IMDb (7,2)
 Ingenjor Andrées Luftfärd op Moviemeter (3,67)

The Flight of the Eagle op Wikipedia

Ze zijn er in groten getale: de expeditie-films die uiteindelijk survivalfilms worden. Neergestorte vliegtuigen en dan maar zien of je tijdig gevonden wordt en zo. Daarnaast heb je natuurlijk de grote vaart, waar ook de nodige rampzalige verhalen uit op te diepen vallen en je hebt blijkbaar ook de pré-luchtvaartperiode. Ballonvaart, daar gaan we hier -in een overigens waargebeurd verhaal- naar kijken. De immer streng acterende Max von Sydow neemt ons mee in zijn krappe mandje. 

Eind 19e eeuw, Zweden,1896 om precies te zijn. De eerbiedwaardige wetenschapper S.A. Andrée keert licht gedesillusioneerd van het eiland Spitsbergen. Zijn plan om met een ballon van Spitsbergen naar de Noordpool te varen en daar de Zweedse vlag te planten moest worden geschrapt: de wind zou over een lange periode te ongunstig zijn. Hierdoor zou de expeditie te lang gaan duren om nog van serieuze overlevingskansen te spreken. Andrée heeft zijn plan nog niet laten varen maar moet zich de blaren op de tong praten om belangrijke financiers als Alfred Nobel te overtuigen dat zijn plan echt kans van slagen heeft.

Een jaar later zijn de plannen aangescherpt: betere techniek, beter materiaal en ook twee nieuwe enthousiaste mensen aan boord: de vrolijke doch kritische Knut Fraenkel en de avontuurlijke romanticus Nils Strindberg stappen over de angsten en de waarschuwingen heen, zij klimmen bij Andrée aan boord. De weersomstandigheden zijn goed, de proviand is gepakt, ze gaan airborne in Spitsbergen voor een expeditie die ze maximaal twee maanden zou moeten kosten. Het gaat onderweg natuurlijk niet helemaal goed; ze moeten een noodlanding maken op het pakijs. Een lange trektocht vol ontberingen over de ijsschotsen begint, op zoek naar een stuk vasteland. Denk "Nova Zembla" en je hebt het plaatje te pakken.
Noot: voor de nationalisten onder ons is er ook nog een klein bijrolletje weggelegd voor zanger Cornelis Vreeswijk

Met: Max von Sydow, Sverre Ankel Ousdal, Göran Strangertz

FIN - song : Mattr - Spiel

La Venue de L'Avenir (aka Colours of Time) - Cedric Klapisch

La Venue de L'Avenir op IMDb (7,5)
 La Venue de l'Avenir op Moviemeter (3,25)

La Venue de L'Avenir op Wikipedia

Aanvankelijk had ik het even lastig door de continue tijdssprongen die de regisseur in deze film maakt. Maar hey, het is Cédric Klapisch, dus dan weten we dat het uiteindelijk goed komt en dat er een vrolijke, soms zelfs gezellige sfeer ontstaat als de opstartproblemen eenmaal het veld ruimen. Dan groeit er - opnieuw - een prettige film waarbij we in dit geval ook nog eens getuige mogen zijn van een bepalend tijdvak in de (kunst)geschiedenis. 

Al direct bij de start van de film zit ik op het puntje van mijn stoel: WAT! PRACHTIG! De film start in het schitterende museum "L'Orangerie" met de beeldbepalende panorama-schilderen van Claude Monet (direct besloot ik dat ik daar weer een keer naar terug wil, mijn vrouw moet dit ook gewoon zien). In dat museum is Seb bezig met het plichtmatig (mode)fotograferen van zijn arrogante en wereldvreemde fotomodel. Bij thuiskomst hoort Seb van zijn opa dat hij geacht wordt aanwezig te zijn bij een bijeenkomst bij de notaris. Daar horen alle verzamelde aanwezigen dat ze familie zijn van Adele Meunier, een overleden dame die een huis met inventaris aan alle erfgenamen heeft nagelaten. De stamboom blijkt in vier familietakken uiteengevallen te zijn, van elke tak gaat er eentje mee op inspectie naar Normandië.

Wij zien inmiddels Adele eind 18e, begin 19e eeuw vertrekken vanuit dat huis. Ze gaat naar Parijs, ze gaat haar moeder zoeken die haar kort na haar geboorte verliet (maar die nog trouw elke maand geld stuurt). In die tijd was de reis naar Parijs nog een hele onderneming, gelukkig ontmoet Adele twee jonge avonturiers die haar gezelschap houden en op wie ze later in Parijs nog stevig zal moeten bouwen. Adele's moeder blijkt te zijn beland in de society: ze verkeert in hoge kringen, papt met iedereen aan om in haar bestaan te voorzien. Daarmee belandt ze ook in de kunstenaarsscene die ons uiteindelijk weer terugleidt naar de moderne tijd. En naar die fantastische Musée de l'Orangerie.

Met: Suzanne Lindon, Abraham Wrapler, Vincent Macaigne, Julia Piaton, Zinedine Soualem, Paul Kircher, Vassili Schneider, Sara Gireaudeu, Cecile de France, Olivier Gourmet

FIN - song : KOMPROMAT- No stranger to heartbreak

Gezien in : Cinema Oostereiland

William Tell - Nick Hamm

William Tell op IMDb (5,7)
 William Tell op Moviemeter (3,00)

William Tell op Wikipedia

Het werd weer eens tijd voor een stukje historisch actiewerk, na die lange reeks serieuzere werken. Films als deze, gebaseerd op een oude volkslegende maar verpakt in een krijgshaftig epos, kijken lekker weg en doen het dus prima op de zondagavond. De uitdaging zat hem erin om alle bekende gezichten te spotten, het werd een "waar kennen we die ook alweer van?".

Begin van de 14e eeuw, in de bergen van Zwitserland jodelodelo. Buurland Oostenrijk is agressief bezig het bergvolk te overheersen: onmogelijke heffingen moeten de Zwitsers betalen aan de groepen soldaten die de afgeperste penningen komen ophalen. Dat gaat mis als een arme doch sterke boer de leider van het incassogroepje ombrengt nadat die zijn vrouw verkracht en vermoord heeft. Boer Baumgarten weet dat de wraak van de Oostenrijkers hard en ongenadig zijn, hij slaat op de vlucht en belandt enkele dorpen verderop in de nederzetting van jager en topschutter Wilhelm Tell. Die besluit hem te helpen, ondanks zijn plechtige eed om geen geweld meer te gebruiken nadat hij aan de kruistochten had deelgenomen.

Tell is echter een man van rechtvaardigheid en besluit Baumgarten te helpen, dit in het besef dat die hulp hem zwaar zal worden aangerekend. De Oostenrijkse koning stuurt zijn wreedste luitenant, de sadistische Gessler, op de Zwitsers af. Die mobiliseren zich echter in steeds groter getale, omdat ze beseffen dat leven onder Oostenrijks juk hun bestaan onveiliger én onzekerder maakt. Een confrontatie tussen de troepen van Gessler en de Zwitserse garde van Tell kan niet uitblijven, waarbij vooral de rivaliteit tussen Gessler en Tell bepalend gaat zijn voor het verloop van de strijd. 

Met : Claes Bang, Tobias Jewett, Connor Swindells, Golshifteh Farahani, Emily Beecham, Ben Kingsley, Ellie Bamber, Sam Keeley, Jake Dunn, Jonah Hauer-King, Jonathan Pryce

FIN - song : Stephen Price - Is this mercy?

Chester: de Kronieken van de Nar - Cas Gijsberts

Chester: de Kronieken van de Nar op IMDb
 Chester: de kronieken van de nar in de regionale pers

Korte films (ook wel: shortfilm) beoordeel ik altijd op een andere manier dan de reguliere bioscoopfilms. Daar zijn meerdere redenen voor: niet alleen is er voor de regisseur veel minder tijd om de vaardigheden te laten zien, het moet de kijker overtuigen in een tijdspanne waarin de grotere films vaak net bij de introductie van de eerste hoofdpersonen zijn aanbeland. Daarnaast is er vaak sprake van beperkter budget, dus komt het er voor de maker echt op aan dat hij zijn visie op cameravoering, gebruikte technieken en plotopbouw met minimale middelen zo maximaal mogelijk etaleert. Dan neem je als kijker voor lief dat je niet naar Hollywoodsterren (of in dit geval BN'ers) kijkt maar dat je let op lef en visie. Willen wij als filmkijkers (en zeker als "recensenten" van die films) immers onze hobby blijven uitoefenen, dan moeten wij een open blik houden voor nieuw talent. Welnu: voormalig Filmacademie-student Cas Gijsberts is zo'n talent. Ga er maar aan staan: nog geen twintig, maar wel in je eentje zo'n project opstarten waarvoor je fondsen moet werven, locaties moet vinden, acteurs moet casten en je idee moet uitwerken naar een volwaardig script. Mijn idee is dat Gijsberts daarin goed geslaagd is, dat ie een eerste stap heeft gezet op een pad waar nog mooie dingen kunnen passeren. Met deze korte film verwelkomt hij u in zijn denkwereld. 

De jonge regisseur: 

Het verhaal:
In een schimmig kasteel ontmoet een jonge bezoeker plots een oudere man die zich in de duistere zalen verborgen houdt. Op de vraag wie hij is, vertelt de oude man dat hij Lupus heet en een voormalige premiejager is. Hij gaat er eens goed voor zitten, hij zal de jongeman zijn héle verhaal vertellen: we gaan terug in de tijd.

Met twee vakbroeders viert Lupus zijn "pensionering" als premiejager. Hij heeft wel genoeg mensen opgebracht, hij heeft wel een keer genoeg van dwingende opdrachtgevers die hem op zijn gevaarlijke missies sturen. De drank vloeit rijkelijk, hetgeen Lupus flink zal bezuren. Bij het nog halfdronken ontwaken ziet hij namelijk dat hij een bezopen handtekening heeft gezet onder een net zo bezopen opdracht. Hij moet tóch nog een keer op jacht, hij heeft voor flink geld beloofd om jacht te maken op Chester, een vervelende en vervaarlijke nar die het leven van de dorpelingen tot een hel maakt. Lupus zal tegen zijn zin aan de bak moeten maar eenmaal bezig bijt hij zich vast in zijn taak. Hij spoort Chester op en doet daarbij een schokkende ontdekking. 

Met; Ron de Groen, Germ Bot, Jos Klumpenaar

FIN - song : Daniel Camilleri - A welcome guest

NOOT: Als niet de vader van de regisseur mij had geattendeerd op deze shortfilm was ie me waarschijnlijk pas veel later onder ogen gekomen. Nu is de - in mijn eigen regio opgenomen- film nog zo vers (premiére was begin deze maand) dat ie op IMDb nog zónder ratings staat. Doe daar wat aan! Kijk m op Youtube en laat een beoordeling achter, daar heeft de regisseur baat bij. 
YOU TUBE LINK : Chester: de kronieken van de nar op YOUTUBE

Quislings siste dager (aka Quislings: the final days) - Erik Poppe

Quislings: the final days op IMDb (7,1)
 Quislings: the final days op Moviemeter (3,38)

Quisling: the final days op Wikipedia

Niet dat het nu direct tot een goede film leidde (mijn vrouw vond hem maar zo-zo) maar ik was al snel enthousiast over dit historisch verantwoorde drama. Sowieso houd ik van geschiedenisverhalen, dus ook in films. Maar bij Quisling gaat het allemaal nog een treetje hoger: de man is in herinnering gebleven omdat "een Quisling" thans ook in de taal model staat voor "een verrader". De man is een eponiem geworden en staat daarmee dus in een rijtje van oa Boycott, Zeppelin en zo meer. Dat maakt de film nog niet meteen knap, maar het zorgt er = door de taallink- wel voor dat ie wat langer in mijn herinnering blijft.

Het is 1945. Ook in Noorwegen komt de Tweede Wereldoorlog tot een einde hetgeen tot verdeelde reacties leidt: het volk is blij en dankbaar maar de regering ziet de bui al hangen. Zij weten dat ze door datzelfde volk veroordeeld zullen worden vanwege hun coöperatie met de Duitsers. Ze zullen ter verantwoording worden geroepen en dan met name de minister president, Vidkun Quisling. Die is aanvankelijk nog vastberaden: hij denkt politie, rechters én volk nog te kunnen overtuigen van de juistheid van zijn handelen. Quisling verpakt het onder de motivatie dat -als hij geen samenwerking met de Duitsers was aangegaan- het land zou worden veroverd door de Bolsjewieken, die hij als een veel grotere dreiging inschatte dan de nazi's. 

Hoewel het hiermee een politieke film dreigt te worden, pakt het door de aanpak geheel anders uit: uiteraard krijgt Quisling in zijn dodencel een geestelijk verzorger toegewezen. Deze Peder Olsen heeft alle reden om zijn cliënt te verafschuwen maar begrijpt ook dat hij uit humanistische overwegingen wel in gesprek móét gaan met de abjecte nazi die hij voor zich acht. De bezoeken zijn intens, de mannen zijn het bitter met elkaar oneens maar toch.. maar toch..maar toch weet Olsen een klein stukje menselijkheid bij Quisling naar boven te krijgen, die mogelijk alsnog tot inkeer kan leiden. 
Wat mij betreft was dit deel het sterkste van de film: de battle tussen twee mensen aan weerszijden van het humane spectrum, die noodgedwongen elkaars overtuigingen moeten uitventen.

Met: Gard B. Eisvold, Anders Danielsen Lie, Lisa Carlehed, Lisa Loven Kongsli

FIN - song : Kim Andre Arnesen/Trondheim Solistene - Magnificat II: ecce enim

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Conspirator - Robert Redford

The conspirator op IMDb (6,9)
 The Conspirator op Moviemeter (3,38)

The Conspirator op WIkipedia

Een relatief oudje al weer, 15 jaar is lang in de filmwereld. Maar ja, met Robert Redford als regisseur wil ik het altijd wel zien, die man heeft mooie dingen gemaakt (en ook wel kitsch hoor). Bovendien weet je dat hij altijd een trits aan gerenommeerde acteurs weet op te trommelen, dus ik hoefde hier niet lang over na te denken.

Een aanslag op het leven van de Amerikaanse president, het is geen uitzondering in de geschiedenis. Voor onze generatie spreekt die op Kennedy natuurlijk het meest tot de verbeelding, maar voor veel Amerikanen is dat heel lang anders geweest. Na de slopende burgeroorlog was Amerika tot op het bot verdeeld (what's new) en Abraham Lincoln leek de kordate man die zowel orde op zaken kon stellen als de wonden te laten helen, waarmee de beide polen weer wat dichter bij elkaar zouden moeten komen. Hij kreeg de kans niet: op 14 april 1865 werd hij bij een theaterbezoek omgebracht door John Wilkes Booth. Deze daad kwam voort uit een samenzwering, een complot waarvoor de vergaderingen plaats vonden in het pension van Mary Surratt. Hoewel zij niets met de moordplannen te maken zou hebben gehad (het was haar zoon die de groep bijeenbracht, maar zijn moeder onwetend liet om haar te beschermen), wordt ze toch voor het gerecht gebracht. 

Het volk zint op wraak, het hof is aan alle kanten bevooroordeeld: Barbertje moet hangen. Het enige tegenwicht wordt hierin gebracht door de jonge advocaat Frederick Aiken, die het algemene gemoed van het Amerikaanse volk weliswaar goed aanvoel, maar die vindt dat dit tniet het pad der gerechtigheid mag blokkeren. Mary Surratt heeft recht op een eerlijk proces, ook als ze al bij voorbaat veroordeeld lijkt. Aiken moet - soms tegen zijn wil en eigen mening in- alle zeilen bijzetten om gaten te schieten in de beschuldigingen die the American People uit de duim lijkt te zuigen. Aiken komt ver, met regelmatig succes weet hij hun stellingen te weerleggen. Maar of het genoeg is om het leven van Surratt te redden...?

Met : James McAvoy, Robin Wright , Tom Wilkinson, Kevin Kline, Colm Meaney, Evan Rachel Wood

FIN - song : Mark Isham - Peace at last (niet op Spotify helaas, dus niet in de playlist)