The Constant Gardener - Fernando Mereilles

The Constant Gardener op IMDb (7,3)
 The Constant Gardener op Moviemeter (3,55)

The Constant Gardener op Wikipedia

Opgenomen van de Belg (wat zijn die toch goed met films) en nu, zo'n 20 jaar na de eerste keer, maar weer eens opnieuw gekeken. Ik was vergeten hoe goed deze film van kei-regisseur Fernando Mereilles was. Ik ben niet bij elke rol gecharmeerd van Ralph Fiennes, maar hier excelleert hij. Hij laat zich daarbij inspireren door het ontwapenende spel van Rachel Weisz, die feitelijk de spil van dit klokkenluidersverhaal is. En, cadeautje voor Begt: ook Bill Nighy doet duiten in zakjes!

Justin Quayle is een sullige doch plichtsgetrouwe diplomaat, die eindelijk tot leven gewekt wordt als hij tijdens een persconferentie vurig bevraagd wordt door de jonge activiste Tessa. Terwijl wij denken dat dit nooit goed kan gaan, komen de twee na afloop nader tot elkaar. En nader, en nader, en nader: zoenen, seksen, trouwen, zwangerschap. Terwijl Justin zijn werk afwisselt met minutieuze aanpak en opbouw van zijn tuin reist Tessa de wereld rond om haar activistische strijd te voeren. Daarvoor vertoeft ze veel in Kenia, waar ze helpt bij de bestrijding van aids- en tbc-epidemieën. Terwijl ze dat werk doet, stuit ze op onregelmatigheden: de toch al zo armoedige gezondheidszorg aldaar blijkt volledig gecorrumpeerd door grote farmaceutische bedrijven. Ze loopt het op, ze verongelukt op verdachte wijze.
Justin blijft achter, maar duikt toch dieper in de geschiedenis van zijn vrouw. Hij ontdekt dingen die hij niet wil ontdekken, maar hij ziet óók dat Tessa wel degelijk een schandaal bij de klauwen had. Hij wil daar verder in duiken maar stuit daarbij uiteraard op weerstand van zijn diplomatieke leiding én op die van de farmagiganten. Heet onder de voeten.

Met: Ralph Fiennes, Rachel Weisz, Pete Postletwaithe, Danny Huston, Hubert Koundé, Bill Nighy

FIN - song : Ayub Ogada- Kothbiro

The East - Zal Batmanglij

The East op IMDb (6,8)
 The East op Moviemeter (3,12)

The East op Wikipedia

Niet te verwarren met onze nationale productie "De Oost", dit gaat over een totaal ander type oorlog. Een die met de jaren alleen maar belangrijker is geworden: wie staat er nog op tegen de machtige industrie, tegen het grote geld? Zijn wij allen te mat geworden om ons nog teweer te stellen tegen vervuilende bedrijven (hallo, Tata Steel), tegen farmareuzen en tegen deals-makende topmannen? Het is een bekend gegeven dat macht corrumpeert, dat hele gemeenschappen bereid zijn te zwijgen als er maar geld in het laatje komt. Maar zo af en toe staat er een groep op die zich verweert, die ook de ultieme consequentie van hun verzet aanvaardt. Zo'n film dus, ik raakte dermate begeesterd dat ik helemaal niet doorhad dat ik de film in een vorig decennium (met oa Alexander Skarsgaard, Danielle Macdonald , Patricia Clarkson en Ellen/Elliot Page) al eerder bekeken had. (En nee, ik maak géén grapjes over de epische filmnaam van de regisseur)

Mijn recensie van destijds (september 2018) : BEGT recensie The East

FIN - song : Rostam Batmanglij - Doc'song
FIN - song : Marcosabcsp - Battle sonata  of the hellhounds

The Devil wears Prada 2 - David Frankel

The Devil wears Prada 2 op IMDb (6,6)
 The Devil wears Prada op Moviemeter (3,14)

Eerst een check op mijn eigen blog, dat ik blijkbaar pas vanaf 2010/2011 volledig aan film heb gewijd. Daardoor kwam de naam David Frankel me in eerste instantie niet bekend voor. Ik bleek echter hier al twee eerdere werken van hem beschreven te hebben én ik zag natuurlijk 20 jaar geleden ook deel 1 van de nu bij de nek te vatten film. De regisseur heeft natuurlijk goud in handen: een dynamisch verhaal (mijn vrouw omschreef het als 'één grote videoclip'), een heerlijke mix van dialoog, beeld en muziek en tenslotte een geweldige slagroomtaart aan acteurs: Stanley Tucci (hoe kun je die man nou níét geweldig vinden?), de thans zeer hotte Emily Blunt, de weer in genade aangenomen Anne Hathaway en natuurlijk de ongenaakbare meesteres van acteerland Meryl Streep. Opnieuw is die laatste vrouw het al waard om deze film te gaan zien, ook als ie niet - net als bij mij - in uw gebruikelijke kijkkader zit. Heerlijk wat zij doet. En een paaseitje voor de liefhebber: Lady Gaga speelt een rolletje als..Lady Gaga zélf! She was born this way.

Het gaat allemaal crescendo met journaliste Andy Sachs. Althans, zo lijkt het. Ze is genomineerd voor een prestigieuze journalistieke prijs maar terwijl ze aan de galatafel van de uitreiking zit, krijgt ze een appje: ontslag! Nou ja zeg, gewoon weggegumd. Zij weet zelf: journalistiek is een te prijzige hobby in uitgeefland: tijdschriften staan onder druk, abonnementen lopen overal terug, ze zijn te traag ten opzichte van internet en televisie. Er lijkt één uitzondering te zijn: het befaamde blad "Runway", het Miranda Priestley-vehikel dat zich al zolang staande houdt als toonaangevend fashion & lifestyle-magazine. Andy is dan ook dolblij als ze door de uitgever wordt benaderd om terug te keren op de redactie. 

Waar ze had gehoopt op een warm weerzien, ervaart ze een duik in een ijsbad: ze wordt genegeerd (vooral door Priestley zelf), ze krijgt de leftovers van de redactionele inhoud te bewerken en dan blijkt het blad zelf ook nog eens in zwaar weer terecht te komen. Niet alleen door de markt, nee: er ontstaat een heus schandaal rondom de hoofdredactrice. Het maakt Priestley tot een liability, concurrenten azen op haar uitgave én op haar werk. Maar goed: if you want Sachs, call Andy! De tegenpolen zullen moeten samenwerken om te redden wat er te redden valt. "Stug" is hier een eufemisme.

Met: Meryl Streep, Anne Hathaway, Stanley Tucci, Emily Blunt, Kenneth Branagh, Justin Theroux, Lucy Liu

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Lady Gaga- Runway

FIN - song : Theodore Shapiro - Forever my girl

Marty Supreme - Josh Safdie

Marty Supreme op IMDb (7,8)
 Marty Supreme op Moviemeter (3,73)

Marty Supreme op Wikipedia

Niet mijn film. Wel een goede film (en inderdaad echt wel Oscar-materiaal), maar niet mijn film. Blijkbaar trek ik het slecht als een film overheerst wordt door hypernerveus gedrag, door onnodig veel geschreeuw en door misplaatste arrogantie bij de hoofdrollen. Toen ik even ging checken, werd ik in mijn mening bevestigd toen ik las dat regisseur Josh Safdie ook de regisseur is van het nare "Uncut Gems", een volop bewierookte film waar ik maar lastig doorheen kwam. Dat is bij deze Marty Supreme ook zo, ondanks prima spel van Timotée Chalamet: hij speelt uitstekend maar hij speelt gewoon een ongelooflijke eikel.

Regeltjes, daar heeft Marty Mauser een bloedhekel aan. Hij dient zich te schikken naar de grillen van zijn werkgever, maar daar heeft ie niet zo'n trek in. Hij wil gewoon snel uitbetaald krijgen zodat hij naar het buitenland kan reizen om daar zijn naam te vestigen op een internationaal tafeltennistoernooi, waar hij zich wil plaatsen voor het aanstaande WK. Hij komt ver, maar moet het in de finale afleggen tegen een ijskoude Japanner, die hem alle hoeken van de tafel laat zien. 
Revanche, dat ligt dus in de lijn der verwachtingen. Marty wil immers aantonen dat ie de grootste aller tijden is, hij wil de sport in Amerika groot laten worden (waarbij hij daarvan dan weer de allergrootste is). De aanloop daarheen zit vol valkuilen, waar Marty struikelend doorheen rolt: zijn jeugdvriendin blijkt zwanger, zijn werkgever stuurt de politie achter hem aan, hij moet een dikke vette rekening betalen die hij aan het kwalificatietoernooi overhield én hij wil zich in de picture spelen bij de ervaren actrice Kay Stone. Zij is veel ouder dan hij, maar daar gaat het hem niet om: hij wil toegang tot haar kringen omdat daar rijke industriëlen rondlopen. Onder wie haar man, die door Marty gestrikt moet worden om zijn trip naar het WK in Japan te financieren. We zetten onze eerste stappen op een Boulevard of Broken Dreams: kom, struikel met Marty mee!

Met: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa D'Azion, Fran Drescher, Tyler The Creator

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tears for Fears - Everybody wants to rule the world

Relay - David MacKenzie

Relay op IMDb (7,0)
 Relay op Moviemeter (3,37)

Relay op Wikipedia

Klokkenluidersfilms vereisen altijd een paar vaste elementen: iemand moet verontwaardigd zijn over de handel en wandel van een bepaald bedrijf of organisatie, datzelfde bedrijf moet zich niet zomaar bij de klachten neerleggen en er moet een spanningsveld zijn tussen de feiten en de onthulling ervan. Het maakt dergelijke films al bijna direct tot thriller. Gisteren had ik er daar weer eentje van te pakken: met wisselend succes maakt deze "Relay" de verwachttingen waar. Die ambivalentie zit m erin dat een deel van de verhaallijn iets te snel duidelijk wordt, daar staat tegenover dat er procesmatig meer dan voldoende inventiviteit in zit. Het maakt de film afwisselend, het keurige acteerwerk van oa Lily James en Sam Worthington doet de rest. 

Angstig kijkt ze om zich heen, Sarah Grant is doodsbang wanneer ze een hotelkamer betrekt en daar de telefoon pakt. Ze neemt contact op met een schimmige organisatie, die haar moet helpen haar probleem weg te werken. Ze weet niet wie ze aan de lijn krijgt omdat het bedrijf werkt met tussenpersonen die op een meldkamer ingetypte berichten voorlezen aan de beller. Onder strikte voorwaarden is het bedrijf bereid om voor de klokkenluider aan de gang te gaan: Sarah heeft een rapport over de foute handel en wandel van haar voormalige werkgever: een bedrijf dat via genetische manipulatie een product heeft ontwikkeld dat een oplossing lijkt voor een voedselprobleem maar dat tegelijkertijd mensen enorm ziek kan maken. U snapt: dat bedrijf vindt het niet fijn dat Sarah dit naar buiten wil brengen en gaat op jacht naar Sarah om haar rapport te bemachtigen. 
Het bemiddelingsbedrijf wordt geleid door de inventieve Ash, die voortdurend van identiteit, van telefoon en van locatie verandert om buiten schot te blijven van de machtige bedrijven die zijn opdrachtgevers willen aanklagen. Ash heeft moeite de soms wat knullige Sarah bij de les te houden om zijn aanpak succesvol te laten zijn, hij vergeeft haar enkele kleine foutjes wanneer ze niet goed luistert. En daar dreigt het gevaar: die foutjes worden natuurlijk ook opgemerkt door de aangeklaagde partij, hetgeen de bemiddeling van Ash een levensgevaarlijke operatie maakt. Deadlines!

Met: Lily James, Riz Ahmed, Sam Worthington, 

FIN - song : Karen Marks- Cold café

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Bugonia - Yorgos Lanthimos

Bugonia op IMDb (7,7)
 Bugonia op Moviemeter (3,76)

Bugonia op Wikipedia

We worden maar verwend, wij filmkijkers. De hoge productie van regisseur Yorgos Lanthimos maakt dat je elk jaar wel een keer naar de zaal kunt fietsen omdat er weer een nieuwe (of bij elkaar verzamelde oudere) beeldenstorm van de vrijdenker-regisseur Lanthimos op het grote doek te zien is. De Geweldige Griek is niet alleen overtuigd van de noodzaak van goed en helder verzorgd beeld, hij is er ook een die een verhaal durft te vertellen dat onmogelijk is, of in ieder geval onmogelijk lijkt. Het is nooit saai, het is onvoorspelbaar, het is een belevenis. Door deze reputatie willen ook nog eens vele acteurs met deze regisseur werken, waardoor je vaak het sterke spel van de hoofdrolspelers bovenop het magische verhaal krijgt. De filmwereld mag zijn handen dichtknijpen met dit fenomeen, je gaat ervoor naar de zaal. 

In "Bugonia" zijn we getuige van de denkwereld van Don en vooral van Teddy. De heren zijn ervan overtuigd dat ze de wereld moeten redden. Dit denken ze te doen door de aarde te bevrijden van de binnengedrongen aliens die vanuit de Andromedanevel richting de aarde zijn gereisd om ons leven over te nemen. Ze hebben daarvoor een vooraanstaande alien op het oog: de stoere vrouw Michelle vertegenwoordigt alles waar Don en Teddy een bedreiging in zien. Zij is de machtige CEO van een nog machtiger farma-bedrijf, waarmee ze invloed kan uitoefenen op de volksgezondheid. 

Teddy en Don kidnappen Michelle om haar medewerking af te dwingen: zij moet contact opnemen met haar moederschip, zodat ze Don en Teddy daar kan laten infiltreren om hun bevrijdende acties op te zetten. Klinkt- in de wereld van Teddy (een weergaloze Jesse Plemons)- volstrekt logisch. Eén probleempje: Michelle is helemaal geen alien, ze is een gewiekste zakenvrouw die hem en vooral de wat minder begaafde Don verbaal bespeelt. Ze voedt de twijfel en maakt daarbij optimaal gebruik van de tijd om de heren op de zenuwen te werken.

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Aidan Delbis

FIN - song : Marlene Dietrich - Where have all the flowers gone

Gezien in : Cinema Oostereiland

Madeleine Collins- Antoine Barraud

Madeleine Collins op IMDb (6,2)
 Madeleine Collins op Moviemeter (2,80)

Madeleine Collins op Wikipedia

Verwarrende film die ik opgenomen had omdat de synopsis an sich aangaf wel iets te kunnen worden. En toen ik na een minuut of vijf ook nog eens de fijne Belgisch/Franse actrice Virginie Efira ontwaarde, bleef ik er toch maar even voor zitten. Uiteindelijk weet de regisseur uit te leggen waarom ie zo verwarrend begint, aan het eind krijgen we tenslotte de filmlijntjes aan elkaar geknoopt. 

Efira kan al haar acteervermogen kwijt in de rol van Judith: ze is een schat, ze is een loeder, ze is de knappe societyvrouw en ze is de zorgzame moeder. Ze moet die karaktertrekken dan ook allemaal uit de kast trekken omdat ze een druk dubbelleven leidt: in Frankrijk heeft ze met de cynische maar begripvolle Abdel een prachtig jong dochtertje, in Zwitserland heeft ze met de gearriveerde meesterdirigent Melvil ook nog eens twee zoons. Judith kan alle bordjes in de lucht houden doordat ze naar beide kanten weet duidelijk te maken dat ze voor haar werk (tolk-vertaler) op reis moet. Dat gaat lang goed, maar uiteindelijk beginnen aan beide kanten van de grens barsten te ontstaan. Judith liegt en bedriegt om het hoofd boven water te houden, maar er is geen houden aan: alles wat ze vakkundig verweven had opgebouwd, dreigt haar te ontglippen. Langzaam moeten de maskers af.

Met: Virginie Efira, Quim Gutierrez, Bruno Salomone, Jacqueline Bisset

The Look of Love - Michael Winterbottom

The Look of Love op IMDb (6,0)
 The Look of Love op Moviemeter (2,86)

The Look of Love op Wikipedia

De Britse komiek Steve Coogan kan een aardig potje bij me breken wegens herhaaldelijke grappige rollen. Ook regisseur Michael Winterbottom heeft mij meerdere malen positief verrast, dus zouden op zich alle seinen op groen moeten staan voor deze biografische film. Helaas komt dat er niet helemaal uit, dat vond ik blijkbaar de eerste keer dat ik hem zag al (was danig weggezakt uit mijn geheugen) maar ook nu komt ie niet zo tot zijn recht als ie zou kunnen. 

Het sterkste aan de film is het verhaal. Dat gaat over Paul Raymond, een huisjesmelkende seksondernemer (een soort combi tussen Prins Bernhard jr. en Theo "Yab Yum" Heuff) in Soho-Londen van de jaren zestig. Raymond groeide uit tot de rijkste man van Engeland, maar wist daar geen tevreden privéleven tegenover te stellen. Aan elke hand had hij meerdere dames, maar geen van hen bracht hem geluk of tevredenheid. Raymond doet alles voor zijn dochter, maar zij blijkt niet de zakelijke en maatschappelijke talenten van haar vader te hebben, hetgeen in die wereld een recept voor een ongelukkig leven betekent.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie The Look of Love (december 2014)

Met: Steve Coogan, Imogen Poots, David Walliams, Anna Friel

The Phoenician Scheme - Wes Anderson

The Phoenician Scheme op IMDb (6,9)
 The Phoenician Scheme op Moviemeter (3,07)

The Phoenician Scheme

Om teleurstellingen te voorkomen, adviseer ik u niet verder te lezen. Ga leuke dingen doen, ga naar buiten of lees een boek. Veel meer hoeft u van deze film niet te weten, anders dan het een fraai ontworpen plaatjesboek is, waarbij niet de in groten getale opdravende wereldsterren de hoofdrol spelen, nee, de meeste aandacht gaat uit naar de art direction. Zoals we overigens gewend zijn van regisseur Wes Anderson, de man die eigenlijk al vijf keer dezelfde film gemaakt heeft: absurde karikaturen in een loeistrak retro-decor. U kunt dit natuurlijk zelf gaan ontdekken, maar een wandeling langs de waterkant is avontuurlijker. Eerlijk waar: mijn vrouw en ik keken elkaar gisteren in de matig bezette zaal enkele keren aan met een blik van "hoe lang duurt dit nog?". 

We betreden het zakenimperium van Anatole "Zsa Zsa" Korda, een rüksichtlose ondernemer die alles wegmaait wat hem voor de voeten komt om zijn zin te krijgen (denk Trump/Musk en andersoortige harteloze poenscheppers). Hij heeft - onder de naam The Phoenician Scheme- een reeks grote bouwprojecten ontwikkeld voor zijn Fenisisch Land. Hoewel hij meerdere haast dodelijke (vliegtuig) ongelukken overleefd heeft, ervaart hij toch zijn eigen kwetsbaarheid en besluit hij zijn enige dochter (1 van zijn tien kinderen) erfgename te maken om zijn klus af te maken. Deze godvrezende jonge vrouw, Liesl genaamd, moet hem begeleiden tijdens zijn bedeltocht langs diverse investeerders, zakenlui die stuk voor stuk nog een appeltje met Korda hebben te schillen. Liesl dient liever God dan Mammon maar toch gaat ze langzaam overstag: ze besluit haar vader bij te staan, ook omdat ze op die manier te weten hoopt te komen wie van papa's vijanden verantwoordelijk is voor de dood van haar moeder.

Met: Benicio del Toro, Mia Threapleton, Tom Hanks, Bryan Cranston, Matthieu Amalric, Benedict Cumberbatch, Michael Cera, Scarlett Johansson, Rupert Friend, Willem Dafoe, Charlotte Gainsbourg, F. Murray Abraham

FIN - song : Benjamin Britten - Simple Symphony

Gezien in : Cinema Oostereiland

Babygirl- Halina Reijn

Babygirl op IMDb (6,5)
 Babygirl op Moviemeter (3,10)

Over publiciteit heeft ze niet te klagen, onze eigen Halina Reijn. Loftrompetten alom, de grootste prijs gepakt op het FilmFestival in Venetië en een lange reeks positieve kritieken. Hoofdrolspeelster Nicole Kidman is lyrisch over haar en noemt haar zelfs "mijn goede vriendin Halina". Ze is veelzijdig, absoluut, en ze durft onbekende paden te betreden. Dat werkt, dat vinden pers en publiek leuk. Het zat gisteravond dan ook bommetje-vol bij de derde voorpremière-voorstelling van haar nieuwste. Om goed voorbereid de zaal te betreden, las ik eerst mijn bevindingen terug over haar regiedebuut van een aantal jaren geleden. Zo wist ik met welke blik ik me in mijn stoel neervlijde. 

Om maar met de deur in huis te vallen: zo goed als "Instinct" vond ik hem in ieder geval niet, daarvoor duurde het te lang voordat er een juiste vorm van conflict en belangenverstrengeling in het verhaal te pas kwam. Maar zeer zeker zet de regisseuse een pakkend verhaal neer dat de kijker wel degelijk keuzes laat maken: is het allemaal moreel fout wat we te zien krijgen? Is de zoektocht van hoofdpersoon Romy misschien wel een hele logische, of op zijn minst eentje waar ze niet aan ontkomt? Het was voor mij als kijker in ieder geval het enige dat zorgde voor een klein beetje sympathie voor die naargeestige en arrogante zakenvrouw. Pas toen ze met zichzelf, haar gezin en haar werk in de knoop kwam, kwam er enige menselijkheid naar voren.

Romy is CEO van een groeiend robotica-bedrijf. In haar schaarse vrije tijd is ze bij haar twee puberdochters, af en toe bezoekt ze repetities of voorstellingen van haar man die regisseur is. Ze kan op kantoor amper de tijd te vinden om de nieuwe groep stagiaires 5 minuten te woord te staan, maar dit keer maakt ze een uitzondering. Een van hen, de mooie jongeman Samuel, heeft een magnetiserende werking op haar (en voelt dat ook aan). Romy, normaal een verstandige en verstandelijke vrouw, weet niet wat haar overkomt. De erotische spanning is in blokken uit de lucht te knippen als de twee elkaar passeren in de lift en de wandelgangen. Al snel fantaseert ze dat hij misschien de man kan zijn die haar eindelijk een keer het orgasme kan geven dat ze met haar zorgzame en vriendelijke man nog nooit bereikt heeft. Ze gaat dus de fout in en herkent zichzelf niet: ze stribbelt nauwelijks tegen als Samuel haar onderwerpt aan een vernederende seksuele relatie. Sterker nog: het windt haar op. Ze weet best wel dat ze dit pad niet op moet gaan, maar het is sterker dan haarzelf. Bukken!

Met: Nicole Kidman, Harris Dickinson, Antonio Banderas, Sophie Wilde, Esther McGregor

FIN - song : Sky Ferrara- Leash

Gezien in : Cinema Oostereiland

Foster Boy - Youssef Delara

Foster Boy op IMDb (6,3)
 Foster Boy op Moviemeter (3,30)

Dat was een sterke meevaller: een krachtige rechtbankfilm waarbij je zelf alvast op de stoel van de jury gaat zitten. Sterke rol van de goed opgedroogde Matthew Modine en een ouderwets indringende rol van de zeer recent overleden Louis Gossett jr. 

Niet het type waar je direct sympathie voor opvat, de iets te geslaagde advocaat Michael Trainer. Succesvol zaken winnend voor grote bedrijven, altijd de kant van het grote geld kiezend: voeg daar een scherpe dossierkennis en een net zo scherpe tong aan toe en je weet dat je praat over een "winner". 

Rechter George Taylor heeft al vaak met hem te maken gehad en wil de over het paard getilde advocaat eens een loer draaien: hij dwingt hem een pro deo-zaak op, op straffe van berisping en melding in het advocatenregister. Trainer ziet zich voor het blok gezet: wat moet hij nou met zo'n lowlife randcrimineel, die al een joekel van een strafblad heeft staan? Het alternatief is ook niet aanlokkelijk, want hij wil zijn brandschoon blazoen netjes houden. 

Plots moet Trainer zich inlezen in de zaak van de jonge Jamal Randolph, een 19-jarige jongen die van pleeggezin naar pleeggezin is gegaan en die nu de grote zorginstelling Bellcorp aanklacht omdat ze hem willens en wetens bij een gewelddadige medebewoner in een gezin hebben geplaatst waardoor Jamal meermaals verkracht en mishandeld is. Dit terwijl Bellcorp daarvan op de hoogte was maar simpelweg gel verdiende aan dit soort plaatsingen. 

Trainer staat in enen tegenover een type firma dat hij zelf altijd vertegenwoordigde. Hij merkt dat deze firma al haar macht aanwendt om van Jamal de mislukte randcrimineel te maken die hij ook lijkt te zijn. Trainer wil niet verliezen en graaft zich dieper in de zaak. Een opstelling die grote gevolgen heeft voor hem, zijn kantoor en uiteindelijk zelfs voor zijn gezin. 

Met: Matthew Modine, Shane Paul McGie, Lex Scott Davis, Julie Benz

La Syndicaliste (aka The Sitting Duck) - Jean-Paul Salome

La Syndicaliste op IMDb (6,6)
 La Syndicaliste op Moviemeter (3,23)

Hoewel ik me kan voorstellen dat er mensen zijn die moeite met haar hebben, ben ik zelf wel aardig geporteerd van de Franse steractrice Isabelle Huppert. Ze heeft een goede hand van rollen kiezen: nooit is een grijze muis, nooit volgt ze standaardroutes. Moet je tegen kunnen maar als je erdoor heen kijkt, zie je haar klasse.

In deze op waarheid gebaseerde boekverfilming speelt ze Maureen Kearney, een vakbondsvertegenwoordiger in dienst van de grote nucleaire firma Areva. Deze exploiteert meerdere kerncentrales in Frankrijk en lijkt heimelijk het plan opgevat te hebben deze in Chinese handen over te geven. Omdat dit slecht is voor zowel de medewerkers als voor de belangen van Frankrijk staat Kearney hiertegen op. Dat moet ze bezuren.

Dreigtelefoontjes, achtervolgingen, het hele spectrum krijgt ze mee zonder dat ze goed kan aanwijzen wie er achter zit. Vermoedens zijn er natuurlijk wel, maar bewijs dat maar eens. Het wordt zelfs nog gruwelijker: Kearney wordt in haar huis overvallen, vastgebonden op een stoel waarna er met een mes en grote A op haar buik wordt gekerfd (en het mes wordt later in haar vagina ingebracht, wat terecht wordt aangemerkt als verkrachting). 

Kearney doet aangifte maar de politie loopt niet hard. Sterker nog: ze geloven haar niet en zetten haar onder druk om haar verklaring in te trekken en te melden dat ze het allemaal verzonnen heeft. Haar man blijft achter haar staan, een paar medewerkers ook nog maar verder keert alles en iedereen zich tegen haar. Net op het moment dat ze overweegt om inderdaad zichzelf aan te geven als fantast, draait ze om. Ze zal zich moeten verdedigen in de rechtbank, maar haar (geloof)waardigheid is haar meer waard.

Met: Isabelle Huppert, Gregory Gadebois, Pierre Deladonchamps, Yvan Attal, Marina Foïs

FIN - song : Kadyn Webster - PPP

Glass Onion: A Knives Out Mystery - Rian Johnson

Glass Onion: A Knives Out mystery op IMDb (7,3)

Glass Onion: A Knives Out Mystery op Moviemeter (3,24)

Heuse filmbeleving: een lekker complex plot, een sterrencast en aardig wat visuele trucjes. Als verhaaltje zul je deze film zeer snel vergeten zijn, maar "filmgeschiedenis schrijven" is ongetwijfeld niet het beoogde doel van de filmmakers. Dit is een formulefilm, zo eentje die iedereen eigenlijk nog wel wil zien omdat ze van het vorige deel ook niet meer de plot maar wel de setting van de leuke acteurs en actrices herinneren. 

Meesterspeurder Benoit Blanc (Daniel Craig met een potsierlijk accent) wordt naar het eiland van een steenrijke zonderling geroepen. Hij ontving een uitnodiging om daar getuige te zijn van de moord op de zakenman zelf. Deze  Miles Bron - die tevens een van zijn nieuwste producten voor werelddominantie wil lanceren- blijkt een keur aan invloedrijke vrienden om zich heen te hebben verzameld: mode-ondernemer Birdie Jay, dommekracht The Duke, politica Claure Debella en wetenschapper Lionel Toussaint. Onverwacht duikt ook zijn ex-zakenpartner Andi Brand op. We krijgen een spaghetti van interacties en belangen, er vallen inderdaad doden en Blanc moet hard aan de bak om het op te lossen. 

Puzzel lekker mee vanaf de bank, het is live Cluedo. 

Met : Daniel Craig, Janelle Monáe, Edwart Norton, Kate Hudson  Dave Bautista, Katryn Hahn, Leslie Odom jr. 

FIN - song : Nathan Johnson- Theme from Glass Onion revisited 

Elvis - Baz Luhrmann

Elvis op IMDb (7,8)

Elvis op Moviemeter (3,55)
 

What a ride! 2u40m geeft Baz Luhrmann vol gas. En dan weet je wat je krijgt: wervelende scenes, hoog tempo, suggestieve beelden en veel, heel veel dynamiek. De kijker komt amper op adem want er moet verteld worden, er moet veel verteld worden. Het werkt, de kijker verveelt zich geen moment én is aan het eind van het verhaal toch een behoorlijk stukje wijzer geworden over een van de grootheden van de afgelopen eeuw. Zelf ben ik geen Elvis-kenner, maar ik heb toch het idee een beetje geleerd te hebben over de achtergronden en motivaties van Elvis Aaron Presley, volgens velen de grootste zanger van onze tijd. Maar vergis je niet: deze film is eigenlijk helemaal geen Elvis-vehikel, de film draait namelijk grotendeels over het contact tussen The King en zijn manager, de gewiekste zakenman Colonel Tom Parker. 

Bij die laatste beginnen we onze reis: Parker is een man van 12 ambachten, 13 ongelukken, wij leren hem kennen als hij exploitant is van een rondreizend circus, of eigenlijk : een rondreizende revue. De show is gebouw rond de grote countryster Hank Snow, een brave zanger die in de tamme tent zijn liedjes ten gehore brengt. Bezoekersaantallen lopen terug en Parker gaat op zoek naar attracties. 

Er is op dat moment sprake van een jonge sensatie in Memphis, Tennessee. Een jongeman die zelf een singletje heeft opgenomen bij Sun Records en die de radiozenders verovert en de talk of the town wordt. Parker gaat kijken bij een optreden van deze Elvis Presley en raakt verbijsterd: deze man stort een dosis seks en suggestie uit over het puriteinse publiek, waarvan het vrouwelijke deel volledig in vervoering raakt. Parker voegt Presley toe aan zijn revue en al gauw rijst diens ster: bezoekersaantallen nemen toe en Elvis wordt de grote naam op het affiche. Doorbraak op doorbraak, Parker pakt door: hij regelt de overstap van het kleine Sun Records naar RCA, een platenmaatschappij met landelijk bereik. Elvis verovert het land, kan een huis bouwen waarin zijn ouders ook kunnen wonen, hij is een geldmachine geworden. 
Keerzijdes zijn er natuurlijk ook: Amerika is nog lang niet zo ver om de onverbloemd seksuele performances van Elvis zomaar te accepteren, politie en politiek zitten hem op de huid, mede vanwege Elvis onbekommerde omgang met zwarte artiesten (die sowieso altijd van grote invloed op hem zijn geweest). Steeds meer begint Parker hierin het commercieel belang boven het menselijk belang te plaatsen, hetgeen hij motiveert door te wijzen naar de enorme huishouding die Elvis dan al om zich heen heeft hangen: er moet simpelweg veel geld binnenkomen omdat er velen van afhankelijk zijn. Langzaam ontvouwt zich het leven van een man die ogenschijnlijk alles heeft, maar die gevangen zit in verplichtingen , die mede worden bepaald door het werk van zijn manager. Fascinerend om te zien, boordevol tragiek, maar prachtig verbeeld. 

Met: Austin Butler, Tom Hanks , Olivia DeJonge

  FIN - song : Elvis Presley - In the ghetto

Choses secrètes (aka Secret Things) - Jean-Claude Brisseau

Choses Secrètes op IMDb (6,1)

Choses Secrètes op Moviemeter (3,04)

Seks is een wapen. De jonge Sandrine krijgt dat in de gaten als ze vanaf haar plekje achter de bar haar collega Nathalie een opwindende zelfbevrediging-act ziet weggeven waardoor de gemoederen in het theaterbarretje danig verhit raken. Als de dames weigeren op verdere verzoeken van de bareigenaar in te gaan, worden ze op straat gegooid. Weg inkomsten, weg bestaanszekerheid. 

De twee smeden een duivels plan. Ze ontwikkelen een vorm van verleiding die dusdanig onweerstaanbaar zal zijn dat de mannen (altijd mannen) die het voor het zeggen hebben genoeg steken zullen laten vallen om de dames een machtspositie te laten veroveren. Nathalie is de lerares, Sandrine de gretige leerling. Het begint met straatacts , met heimelijke vervulling van hun lusten op metrostations en bordessen. Zo stiekem mogelijk, maar net opvallend genoeg om aandacht te trekken.

Als zij eenmaal hun act geperfectioneerd hebben, begint het grote werk. Ze gaan op zoek naar mannen met macht, naar directeur en managers die na een gestage inwerkperiode ongetwijfeld gaan vallen voor de al dan niet subtiele verleidingskunsten van de dames. Sandrine werkt zich op tot privésecretaresse van een manager op een handelsbureau, die ze langzaam maar zeker haar web weet in te trekken. Als deze monsieur Delacroix eenmaal losgeweekt is van vrouw en gezin en niet meer zonder hunkering kan functioneren, zet Sandrine de stap naar het volgende station: de baas van Delacroix is de onuitstaanbare én onweerstaanbaar knappe Christophe, zoon van de grote directeur. Christophe is een verwend ventje met duivels morbide trekjes die al snel laat blijken dat hij het spel van de dames misschien wel beter kan spelen dan zij zelf. 

Met : Sabrine Seyvecou, Coralie Revel , Roger Miremont, Fabrice Deville, Blandine Bury   

 FIN - song : John Eliot Gardiner - Funeral Sentences for the death of Queen Mary II Z.27

Wall Street : Money Never Sleeps - Oliver Stone

Wall Street: Money Never Sleeps op IMDb (6,2)

Wall Street: Money never Sleeps op Moviemeter (2,82)
 

Filmclub-avond gisteren, we zaten weer fijn bij onze nestor-gastheer. Na een aarzelende start en de traditionele inleiding schotelde hij ons het volgende verhaal voor. 

We zijn ongeveer een decennium verder. Gordon Gekko komt vrij na zijn veroordeling voor financiële malversaties. Zijn dochter Winnie is ondertussen een volwassen vrouw die niets van haar vader wil weten sinds het overlijden van haar broer, wiens dood ze haar vader verwijt. 

Winnie's vriendje Jake is gek genoeg net zo'n type als haar vader, maar dan in de dop. Gek op geld, eigenlijk vooral op nog meer geld. Financiën zijn een spel voor dit soort mensen (bijna altijd mannen) die laveren tussen aandelen, investeringen, schulden en kredieten. Ergens in dat schijvenspel vinden ze telkens mogelijkheden om van iets niets te maken , om van een min een dikke plus te maken. Jake is een coming man in dit spel, de directeur van zijn aandelenbank behandelt hem als protegé. 

Een andere grote speler in dat wereld, Bretton James, is de gehaaidste van allemaal. Hij brengt een gerucht in de wereld dat de aandelen van Jake's werkgever in no time dermate doet kelderen dat deze het bedrijf voor veel te weinig geld verkoopt aan James. Waarna hij voor de aanstormende metro springt. 

Jake zint op wraak en heeft door dat hij James maar op één manier kan aanpakken: hij moet hetzelfde doen, hij moet diens vermogen aan het wankelen brengen. Daartoe schakelt hij zijn schoonvader in, heimelijk natuurlijk want dochterlief houdt de oude boef op afstand. Terwijl Jake in geheime ontmoetingen met Gekko langzamerhand de tools in handen krijgt om James te belazeren, probeert hij tegelijk ontmoetingen te regelen tussen zijn aanstaande vrouw en haar vader. Iedereen heeft iedereen nodig, ook Winnie kan voor haar werk wel een investeerder gebruiken. Besmet geld komt van alle kanten, iedereen wordt er beter van. Of nee, laat ik dat anders zeggen: uiteindelijk komt iedereen bedrogen uit en wordt niemand er beter van. Of toch? 

Tussen het best ingewikkelde script door zat ik zeer te genieten van gedegen acteerwerk, niks op aan te merken in deze financiële thriller. Met als cadeautje de superieure mimiek van Carey Mulligan, op wiens gezicht elke keer weer nieuwe emoties te lezen zijn. 

Met : Shia Labeouf , Carey Mulligan , Michael Douglas, Josh Brolin

 FIN - song : David Byrne - Home

Headhunter - Rumle Hammerich

 Headhunter op IMDb (6,6)

Headhunter op Moviemeter (3,17)

Met een Mikkelsen in de hoofdrol krijg je doorgaans keurig werk voorgeschoteld. Broer Mads is de grotere internationale held, maar Lars Mikkelsen (de oudste van de twee) weet ook van wanten. Markante kop, indringende blik, rijzige gestalte:volop ingrediënten om een karakterrol te spelen. Dat doet ie dan ook hier, in de degelijke thriller "Headhunter". 

Martin Vinge is - na een spraakmakende journalistieke carrière- een headhunter-bedrijfje gestart waarbij hij louter voor grote, dure klanten en voor lastige, schier onmogelijke klussen. Het wekt dan ook geen verbazing als hij plotseling gevraagd wordt ten kantore van de Deense tycoon N.F. Sieger te verschijnen. Die staat aan het hoofd van een multinational en stelt Vinge de precaire vraag of die een opvolger voor hem kan zoeken. Hij lijkt daarin zijn zoon te willen passeren die hij niet geschikt acht om the company te leiden. Uiteraard moet dit alles onder de grootste geheimhouding, want Sieger wil noch ophef binnen de familie noch onrust op de beurs. Vinge voelt aan alles dat hier meer speelt maar neemt de opdracht aan. 

Dat de macht van Sieger ver reikt, merkt Vinge al snel. Plots is er plek in een buitenlands ziekenhuis om zijn ernstig zieke zoontje te behandelen, de duurste specialisten staan plots aan het bed. Vinge baalt direct van de ervaring dat alles om hem heen plots draait om de macht van een groot bedrijf. Helemaal als de zoon hem ook in een complot betrekt: op zijn beurt probeert hij vader te wippen uit het bedrijf en hij zet daarvoor Vinge onder grote druk. Het wordt heet onder de voeten van de headhunter, in niets is dit een makkelijke of gewone klus. Sterker nog: het web begint zich te sluiten, Vinge zit klem tussen de machinaties van vader en zoon. Hij ervaart dat dit een grote impact heeft op zijn privéleven : in elke stap die hij zet, in elk gesprek dat hij voert, is de aanwezigheid van de firma Sieger op de achtergrond voelbaar. Hij zal slim en prudent moeten handelen, hij zal het spel moeten meespelen. 

Met : Lars Mikkelsen, Charlotte Munck, Henning Moritzen,