The History of Sound - Oliver Hermanus

The History of Sound op IMDb (6,9)
 The History of Sound op Moviemeter (3,48)

The History of Sound op Wikipedia

Hoewel de trailer me enigszins op het verkeerde been had gezet (ik verwachtte een Alan Lomax- achtige muziekhistorische film te gaan zien), wist ik natuurlijk al vooraf dat ik heel tevreden de zaal uit zou gaan. Immers, nu Daniel Day-Lewis al een tijdje met de VUT is gegaan, wordt er gestreden om de vacante plaats van "beste acteur van het moment". Twee van de zeer gerede kandidaten daarvoor worden in deze film verenigd, en hoe: de rijzende ster Paul Mescal is de ene hoofdrolspeler, de al wat langer aan de weg timmerende maar steeds meer baanbrekende acteur Josh O' Connor is de andere. Het zal knetteren, dat weet de ervaren kijker dan al. Voeg daar nog het voor mij zeer aangename trage verteltempo aan toe en u snapt dat de indruk een stuk boven mij hing bij het aanfloepen van de zaalverlichting. Heerlijk.

Begin 20e eeuw, het platteland van de VS. Terwijl de wereld zwanger raakt van oorlogsdreiging, lijkt het leven op de boerderij van de familie van Lionel Worthing. Ondanks de zwakke gezondheid van zijn moeder besluit Lionel dat hij weg moet: zijn creatieve inborst is er niet voor gemaakt om een leven lang de akkers te bewerken. Hij reist naar Boston om daar aan het conservatorium zijn zangkunsten te perfectioneren. In een studentencafé wordt zijn aandacht getrokken door de ingetogen pianist David White. Na een schuchtere start merken we al gauw de geladenheid in hun vriendschap. 

Heimelijk starten de twee een relatie, wat in die tijd nog meer dan nu als een zonde werd beschouwd. Ze delen niet alleen de liefde, ze delen ook een diepe liefde voor muziek. Als David dan ook aan Lionel vraagt om hem te vergezellen op een muzikale ontdekkingstocht door het Amerikaanse binnenland, hapt Lionel aarzelend toe; moeder en opa teleurgesteld, maar hij móét gaan wil hij niet zijn complete leven op slot gooien. En inderdaad: hij bewandelt wegen die hij nog nooit bewandeld heeft, hij ervaart vriendschap en liefde zoals hij nog niet eerder ervoer. In hun tentje zijn de twee intens dicht bij en op elkaar, maar plots blijkt daarover ook verschil van inzicht tussen de beide mannen. Aantrekken en afstoten, het beheerst hun beider denken.

Met: Paul Mescal, Josh o'Connor, Chris Cooper, Molly Price

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Eliza Carthy  & Nancy Kerr - The unquiet grave

FIN - song : Joy Division - Atmosphere

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

Train Dreams - Clint Bentley

Train dreams op IMDb (7,6)
 Train Dreams op Moviemeter (3,59)

Train Dreams op Wikipedia

Tempus fugit. Panta rhei. O tempora o mores. 
Al vanaf de oudheid bepaalt de tijd mede onze taal. En ons leven. Tijd is een van de kostbaarste goederen die we hebben, we moeten er dan ook zuinig op zijn. 
Waarom deze inleiding? Welnu, ik denk dat in onderstaande film niet Robert Grainier de hoofdpersoon is, noch zijn werk of zijn vrouw. Tijd speelt de belangrijkste rol, hiermee laat regisseur Bentley zien dat elk tijdvak zijn voor- én nadelen heeft. Je komt er niet met een "vroeger was alles beter" vanaf. 

Grainier is een eenvoudige houthakker in het begin van de vorige eeuw. Het is de tijd van de vooruitgang, complete wouden worden gekapt om spoorwegen en bruggen aan te kunnen leggen. Het gevaarlijke beroep betaalt goed, het levert Grainier bepaalde (tijdelijke) vriendschappen op. Hij verbaast zich over de intolerantie die er bij veel mensen leeft over vreemdelingen, over buitenlanders. Maar echt uitspreken doet hij zich niet. 

Alles verandert als Robert de lieftallige Gladys tegenkomt. Grainiers gevoelige inborst gaat een steeds belangrijker rol spelen: ze trouwen, ze bouwen een eigen huis en ze krijgen een kind. Helemaal af, zegt u: nou nee! Want er moet brood op de plank, dus zal hij toch nog met regelmaat voor klussen het land in moeten. En dan blijkt de idylle grof te kunnen worden verstoord. Terwijl Grainier zo kalm gebouwd had aan een eenvoudig doch vredig bestaan gooit het noodlot zijn hele leven omver. Een leven dat tot ver in de 20e eeuw wankel en sober blijft.

Met: Joel Edgerton, Felicity Jones, Alfred Hsing, William H. Macy, Clifton J. Collins

FIN - song : Nick Cave - Train Dreams

Bridget Jones: Mad about the boy - Michael Morris

Bridget Jones: Mad about the boy op IMDb (6,6)

Bridget Jones: Mad about the boy op Moviemeter (2,87)

Bridget Jones: Mad about the boy op Wikipedia

Een onwaarschijnlijk succes was het, zo'n 25 jaar geleden, toen deze filmreeks haar eerste deel losliet op de bioscoopwereld. De zalen stroomden vol om de onbeholpen Bridget door haar volwassen leven te zien struikelen. Vooral haar liefdesleven was daarbij het onderwerp, maar gaandeweg de reeks kwam daar ook haar gezin en haar eigen veroudering bij als komische mikpunten. Enige botox-ingrepen later komt mevrouw Jones begin dit jaar dan plots nog een keer in de schijnwerpers: deel 4 was een feit. Ik had geen hoge verwachtingen, gelukkig maar.

Haar echtgenoot Mark verongelukte enkele jaren geleden en Bridget blijkt daar maar moeizaam van te herstellen. Nu ze zijn steun en liefde moet ontberen, krijgt ze maar moeilijk de dagen rond. Het gezin is - hoewel liefdevol- een rommeltje, de deur komt ze niet graag uit en werken doet ze ook al een tijdje niet. Peptalk-time dus, Bridget's vriendinnen praten op haar in.
Als ze niets doet, mist ze de slag op de liefdesmarkt. Als ze niets doet, zullen haar kinderen nooit enige mate van zelfstandigheid bereiken. Als ze niets doet, gaan de beste en vooral fijnste banen aan haar voorbij. Nou vooruit, er wordt geTinderd, er komt een nanny en Bridget boekt zowaar enkele kleine successen: ze bemachtigt een toyboy, ze pakt haar oude baan weer op en ze verdedigt haar kinderen bij die strenge, maar stiekem wel heel interessante hoofdonderwijzer. Tevreden kijken Bridget's vriendinnen hoe ze het leven weer lijkt te omarmen. Vallen en opstaan, maar de blik is weer naar buiten gericht.

Met: Renee Zellweger, Colin Firth, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall, Sally Phillips

FIN - song : Olivia Dean- It isn't perfect but it might be 

Alpha - Jan-Willem van Ewijk

Alpha op IMDb (6,9)
 Alpha op Moviemeter (3,50)

Een jaar of tien geleden maakte ik voor de filmquiz een "generatie-puzzel". Acteurs van wie zowel de ouders als de kinderen in het vak zitten/zaten. Leuk om te maken, lastig om ze in de puzzel aan elkaar te verbinden. De hoofdrolspelers van deze film zaten daar nog niet in en dat is jammer, Jammer omdat ze toch wel een waagstukje doen in deze film: niet alleen spelen ze hier vader en zoon, ze doen dat ook nog eens onder hun eigen voornamen, waardoor er een riskant stukje vereenzelviging ontstaat van acteur en personage. Moedig. En: door de acteerkwaliteiten van vader én zoon pakt het hier ook nog eens goed en geloofwaardig uit. En mooi ook trouwens, want wat een prachtige beelden levert die hooggelegen natuur op.

Als een vogel zo vrij laveert Rein over de Zwitserse berghellingen: zorgeloos, fris maar niet zonder risico schiet hij op zijn snowboardend naar beneden Hij lijkt los te zijn gekomen van de maatschappij: een brede blik, ontspannen en relaxed. Het blijkt schijn.

Beneden in het dal staat namelijk zijn vader hem op te wachten. Vader Gijs is vanuit Nederland komen rijden om te zien hoe het met zijn zoon is. Drie maanden eerder overleed zijn vrouw, Rein's moeder, en de twee hebben elkaar sinds die verschrikkelijke gebeurtenis niet meer gezien of gesproken: Rein vluchtte, óntvluchtte de harde realiteit en vader Gijs komt nu checken of dat wel goed uitpakt. "
Er zit begrip tussen de twee, maar ook heel veel pijn: met ingehouden woede kijkt Rein naar het gedrag van zijn vader in de groep skivrienden die hij hier heeft opgebouwd. Papa is een alfa((!)-mannetje, doet stoer en speelt de charmeur, wat voor Rein een heel rare confrontatie is na het recente drama.
Vader gaat mee op een pittige skitocht (veel klimmen over richeltjes, daarna off-piste naar beneden). Het blijkt voor hem al snel dermate zwaar dat Gijs en Rein de groep moeten laten gaan en met zijn tweeën op de berghelling achterblijven. De onderlinge irritatie komt tot een kookpunt, iets wat levensgevaarlijk kan zijn op die steile bergen. De twee gaan langs een afgrond.

Met: Rein Scholten van Aschat, Gijs Scholten van Aschat.

Gezien in : Cinema Oostereiland

Mr. Morgan's Last Love (aka Last Love) - Sandra Nettelbeck

 Mr. Morgan's Last Love op IMDb (6,7)

Mr. Morgan's Last Love op Moviemeter (3,47)

Klein maar fijn intiem psychologisch drama. Randje zoetsappig, maar hey, wie kan er nu een hekel hebben aan Michael Caine? Altijd fijn als dit icoon van de Britse film door het beeld schuifelt. Zelfs als ie zo nukkig doet als in deze film.

Parijs, begin deze eeuw. Sinds het overlijden van zijn vrouw hoeft het voor de oude Matthew Morgan allemaal niet meer. De voormalige filosofie-professor verwaarloost alles en iedereen om zich heen, inclusief zichzelf. Zijn kinderen en kleinkind zitten ver weg in Maine, USA. Kranten gaan ongelezen bij het oud papier, potje koken doet hem niks, Franse taallessen laten hem koud, scheren is al helemaal iets van vroeger. Hij sleept zichzelf naar het einde en denkt er zelfs over om dat einde te bespoedigen.

Alles verandert als hij in de bus de ravissante Pauline tegenkomt. Haar glimlach en haar open blik maken iets in hem los, wat overigens tamelijk wederzijds is. Ze werkt in de buurt als danslerares en vraagt of hij niet een keer wil komen kijken. Hoewel hij zichzelf te oud vindt om nog te leren dansen gaat hij toch heen en verdomd, hij doet zelfs een paar (totaal aritmische) passen mee. 

Pauline ziet in de oude Matthew een vaderfiguur, Matthew ziet in Pauline iets sprankelends dat hij bij zichzelf, zijn kinderen en eigenlijk bij iedereen om zich heen zo lang gemist heeft. Het tegenstrijdige is dat dit warme contact met een jonge vrouw hem zijn gemis nog sterker doet voelen. Sterker nog: hij is het zo zat dat hij een veel te grote hoeveelheid slaappillen tot zich neemt en wacht op het einde.

De poging mislukt en in het ziekenhuis wordt hij geconfronteerd met zijn daad: niet alleen Pauline verwijt hem dat hij egoïstisch gehandeld heeft, ook zijn uit de VS overgevlogen kinderen verwijten hem dat. Het is duidelijk dat Matthew het niet heel goed met zijn kinderen kan vinden, langzaam worden daar de wederzijdse oorzaken van duidelijk. Het is aan Pauline om tussen vader en zoon te bemiddelen, zodat er toch nog een vorm van verstandhouding ontstaat.

Met : Michael Caine, Clémence Poésy, Justin Kirk, Gillian Anderson, Jane Alexander

FIN - song : Norah Jones - Not too late

The Last Bus - Gillies MacKinnon

The Last Bus op IMDb (6,5)

The Last Bus op Moviemeter (3,32)

Prachtig, prachtig. Wat een heerlijke film, helemaal op mijn wensen geschreven. Een minimaal verhaaltje , ingetogen doch maximaal effectief acteerwerk en hartverwarmende menselijke belevenissen. Hoewel deze film het niet van de verrassingen moet hebben, zat ik toch aan het eind met natte wangen op de bank. Effectief, ik noemde het al. Blijf mij roepen voor kleine Europese arthouse-pareltjes als deze.

Timothy Spall (toch maar 4 jaar ouder dan ik ben) speelt in " The Last Bus" met overtuiging de gammele bejaarde Tom die een busreis aanvaardt van het uiterste noorden van Schotland naar het uiterste zuidwesten van Engeland en Wales. Als het op één buskaartje had gepast zou hebben, zou er John O' Groats - Land's end op gedrukt zijn. 

Zestig jaar eerder maakte Tom de reis in omgekeerde volgorde, toen nog met zijn geliefde vrouw Mary. Zij is hem onlangs ontvallen en Tom wil een aan haar gemaakte belofte nakomen. Aanvankelijk gaat dat nog joviaal omdat hij in de hem bekende regio nog wel bekenden tegen komt, maar al ras staan de ontmoetingen vaker in het teken van uitdagingen: niet iedereen heeft begrip voor een mokkende oude man die non-verbaal behoorlijk uit de hoek komt. Maar er zijn ook allerhartelijkste ontmoetingen bij, op deze reis die Tom tot in detail heeft uitgeschreven: hij laat zich niet verrassen en kiest zelfs dezelfde overnachtingsplekken uit als op de heenreis. 

Langzaam ontvouwt zich het drama van de reden van Tom's reis, een zware onderneming voor een oude en zieke man. Door Tom's opvallende aanwezigheid wordt zijn reis mede beleefd door duizenden socialmedia-volgers. De mimiek van Timothy Spall laat duidelijk zien wat Tom daarvan vindt, maar hij laat zich door niets of niemand van de wijs brengen: hij doet dit voor Mary. 

Met : Timothy Spall, Phyllis Logan, Ben Ewing, Natalie Mitson

FIN - song : Nick Lloyd Webber - The Last Bus