Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

Jane Eyre- Cary Joji Fukunaga

Jane Eyre op IMDb (7,3)
 Jane Eyre op Moviemeter (3,35)

Jane Eyre op Wikipedia

Iets meer dan 30 jaar geleden bezocht ik tijdens een sportreisje (ja, ik heb hóóg gevoetbald. Hoog in de Engelse heuvels in ieder geval) de Haworth Parsonage. Dat is de beklemmende pastorie waar dominee Brönte zijn vak uitoefende en waar zijn drie dochters elk hun eigen monumentale literaire werken schreven. Mogelijk is dat bezoek een van de redenen dat ik altijd een enorme aantrekkingskracht voel als er weer eens een verfilming van een van die grote Britse standaardwerken voorbij komt (of een film óver de Bröntes, die pak ik natuurlijk ook mee). De weidse landschappen, de verstikkende sociaal-maatschappelijke regels, de onvervalst romantische ondertoon: de boeken zijn onverwoestbaar, onslijtbaar. 
Ik herzag de 2011-verfilming, met sterke rollen van Mia Wasikowska, Michael Fassbender, Jamie Bell en natuurlijk met de immer innemende Judi Dench. Erg fijn weer. 
Mijn recensie, destijds nog op heel andere wijze geschreven, stamt uit datzelfde jaar: 
BEGT-recensie Jane Eyre (2011)

FIN - song : Dario Marianelli/Jack Liebeck- My Edward and I

Nowhere (aka Now/here) - Peter Monsaert

Nowhere op IMDb (6,8)
 Nowhere op Moviemeter (3,07)

Best pittig Belgisch drama waar ik toevallig tegenaan liep, blij dat ik deze had opgenomen. De acteur kende ik uit diverse Vlaamse films en series: die triggerende kop doet voor mij al aardig wat. Je zou kunnen zeggen dat de film te veel hooi op de vork neemt door veel verschillende sociale problemen op elkaar te stapelen, maar het geeft ook wel een mooi inzicht dat sociale problematiek zelden enkelvoudig is, vaak veroorzaakt het ene drama een of meerdere andere. Pas bij de aftiteling zag ik dat de regisseur de titel speels doch slim schreef als "Now/here": als je leven een overlevingstocht is, kun je het beste maar in het hier en nu leven.

André rommelt in de marge. Trucks rijden doet hij niet meer, hij is nu klusser/bouwopzichter bij een bouwproject aan een wegrestaurant. Bij gebrek aan goede behuizing overnacht hij vaak in de bouwloods, waardoor hij op alert is als er op een nacht een inbreker over de site struint. Hij neemt de (jonge)man te grazen, mept er even op los en levert hem bij het ziekenhuis af. Opgelost, zegt u?
Mooi niet, de volgende dag komt de jongen opnieuw 's nacht de bouwplaats op. Als André opnieuw wil ingrijpen, meldt de jongen hem heel provocatief dat hij niet zal schromen de eerdere mishandeling aan de politie door te geven. André wil zijn baantje niet verliezen en bindt in. Sterker nog: hij merkt dat de jongen eigenlijk dakloos is en biedt hem een slaapplaats op de bank in de loods. De twee zijn tot elkaar veroordeeld, zo lijkt het: gaandeweg vat André vaderlijke gevoelens op voor de jongen, hij wil proberen hem uit zijn foute leventje te trekken. Dat gaat zomaar niet, want er zijn legio verklaringen voor diens gedrag: kleine crimineel, voortvluchtig, agressief, vondeling, wees. Stukje bij beetje krijgt André door dat hij zich geconfronteerd ziet met gruwelijke gebeurtenissen uit zijn eigen verleden: om daarmee in het reine te komen, kan hij niet anders dan proberen in ieder geval andermans leven beter te maken.

Met: Koen de Bouw, Noa Tambwe Kabati , Sebastien Dewaele

FIN - song : Gabriel Rios - Work song

Small things like these - Tim Mielants

Small things like these op IMDb (7,2)
 Small Things Like These op Moviemeter (3,50)

Lekker hoor, zo'n weekje er tussenuit. Maar ik miste daardoor wel de Hoornse Filmdagen, zodat ik nu een inhaalslag moet maken. Ik kan dat, maak je geen zorgen. Gisteravond de eerste kans, meteen gepakt. En wat voor een: een hypertrage film met een loodzwaar onderwerp. Die combinatie trekt niet iedereen maar ik ga daar heel goed op. Ik kwam dan ook met een goede beoordeling uit de voorpremière vandaan. En doorrrr!

Aan de buitenkant lijkt alles vredig in het leven van Bill Furlong. Hij moet dan wel bikkelhard werken in zijn kolen- en oliehandeltje maar hij kan er wel zijn grote gezin mee onderhouden, alsmede een aantal medewerkers financieren. Bill is geen klager, heeft motiverende woorden voor iedereen om hem heen: het goede hart straalt warmte uit naar iedereen om hem heen. Door de flashbacks die wij zien, weten we echter dat het niet altijd zo geweest is. 

Op school bij de zusters werd Bill blijkbaar gepest, moeder had het niet breed maar werkte bij een lieve rijke dame die ook voor Bill kerstcadeautjes regelde. Het leek vredig en doenbaar, totdat plots zijn moeder overlijdt. De flashbacks tonen een ongemakkelijk levenspad waar Bill zich uitstekend uit heeft gewerkt.

Een van de klanten waar Bill met zijn kolenleveringen komt, is het zustersklooster dat aan de rand van het stadje ligt. Zwijgend brengt Bill zijn spullen in het kolenhok, totdat hij daar op een dag een jong meisje aantreft. Zij, Sarah, is een van de Magdalene Sisters, die in het klooster wonen en daar naast hun scholing ook veel zwaar werk moeten leveren. Bill komt in conflict met zijn geweten: natuurlijk wil hij het klooster niet kwijt als klant, maar natuurlijk wil hij ook aan de kaak stellen wat er met dat meisje (en waarschijnlijk met heel veel anderen) allemaal mis gaat in het klooster. Het leidt tot stevige gesprekken met moeder-overste, waar Bill heel duidelijk voor keuzes gesteld wordt.

Met: Cillian Murphy, Eileen Walsh, Emily Watson, Clare Dunne, Zara Devlin

FIN - song : D.O.M. Destruction of Mankind- Rebel

Gezien in : Cinema Oostereiland

Owd Bob- Rodney Gibbons

Owd Bob op IMDb (6,3)
 Owd Bob op Moviemeter (3,69)

Wat een lieflijke familiefilm lijkt, hoeft dat niet altijd te zijn. Er kunnen dan wel schrandere tieners in de hoofdrol zitten, het gedrag van de volwassen bepaalt voor een fors deel de teneur van de film. Zo ook deze: de hoopvolle toekomstblik van de tieners moet opboksen tegen het van rancune doordrenkt beeld van de volwassenen die zelden willen vergeten wat ze allemaal is aangedaan. 

Wanneer de jonge David na het overlijden van zijn ouders (auto-ongeluk) voor de zomerperiode bij zijn opa op het eiland Man terecht kan, wordt hij vooraf gewaarschuwd: opa is een nukkige, ja zelfs chagrijnige man die het leven als een last draagt. Jeugdzorg hoopt op een klik tussen grootvader en kleinkind, zodat David straks niet in Canada naar een pleeggezin moet. 

Dat gaat niet vanzelf: niet voor niets hadden David's moeder en David's opa amper contact. Opa Adam blijkt een verzuurde man die boos is op de hele wereld en alleen maar vriendschap voelt voor zijn hond Zac. Zac is trouw, Zac is waaks en Zac is bovendien al twee jaar achtereen kampioen schapendrijven, een wedstrijd waar op het groene eiland veel waarde aan gehecht wordt. Slechts door keihard te werken in het boerenbedrijf krijgt David zijn opa een beetje los, stukje bij beetje leert hij waarom opa zo geworden is. Daar hoort onder andere de animositeit met de buren, nee eigenlijk met het hele dorp bij. Een ruzie die zich eigenlijk voortzet in de stamboom van elkaars boerderijhonden. Die blijken namelijk meer familie- en gemeenschapsbanden te hebben dan de bevolking zelf. David gaat, samen met het ondernemende buurmeisje Maggie, proberen daar wat aan te doen. Terwijl er steeds maar schapen doodgebeten worden en de bevolking met beschuldigende vingers naar elkaar kijkt, werkt David aan een oplossing.

Met: James Cromwell, Colm Meaney, Dylan Provencher, Jemima Rooper

FIN - song : Magic Robot- Ludwig Part

The Promised Land (aka Bastarden) - Nikolaj Arcel

The promised land op IMDb (7,7)
 The Promised Land op Moviemeter (3,78)

Geen acteur ter wereld heeft zo een karakteristieke kop als Mads Mikkelsen. Hij is een fenomeen. Met een ongekende mimiek maakt hij spanning voelbaar, je ziet dat die stijf getrokken lippen een aankondiging zijn van ofwel een in zijn hoofd gevoerde strijd ofwel een aanstaande uitbarsting zonder weerga. Mijn interpretatie is dat hij bewust af en toe voor tamelijk komische rollen als intermezzo kiest om zo niet door het leven te gaan als het dreigende brok mannelijkheid dat hij in veel van zijn rollen uitstraalt.

We gaan terug naar de 18e eeuw. Ludvig Kaplan leeft van een sobere veteranentoelage maar heeft inmiddels een plan ontwikkeld om zijn leven voorgoed te veranderen. Hij gaat naar de koning en meldt zich aan als pionier om de weerbarstige heidevelden op Jutland te gaan ontginnen, hij beweert daar een succesvolle boerennering op te kunnen bouwen. Als wederdienst vraagt hij om - mocht hij zijn exercitie tot een succesvolle te maken - in de adelstand te worden verheven en een landgoed met personeel te verkrijgen. De adviseurs van de koning zijn tegen, maar de koning zelf hoopt reeds lang op uitbreiding van zijn actieve leefgebied dus zegt hij Kaplan toe dat hij zijn gang mag gaan.

Het is een moeilijke weg: veel van de grond is onbruikbaar en te zanderig. Uiteindelijk vindt hij een stukje waar hij denkt te kunnen starten. Heel zijn spaargeld besteedt hij aan het (laten) bouwen van zijn huis, dat hij de beladen naam "Koningshuis" geeft. Personeel werven blijft moeilijk maar met behulp van een vriendelijke priester weet hij twee elders weggelopen pachters aan te nemen om hem te helpen op het land en in de huishouding. 

Het lijkt alsof Kaplan in het wildvreemde aan het ontginnen is geslagen, maar plots staat daar de nabij wonende graaf de Schinkel voor zijn neus. Deze zegt dat Kaplan op zijn grondgebied aan het werk is en derhalve moet tekenen voor een afdracht van een deel van de opbrengst, als hij al zou slagen. Kaplan werpt tegen dat hij in opdracht en in dienst van de koning staat en weigert de Schinkel zijn medewerking. Dat is het begin van een keiharde strijd: de jaloerse graaf gaat ver in zijn tegenwerking. Zowel op juridisch gebied (Kaplan zou illegale medewerkers hebben) als op persoonlijk gebied (wat weet zo'n boerse kapitein nu van het leven in dit gebied?) moet Kaplan zijn best doen niet te capituleren. Met behulp van de pastoor, van zijn eigengereide huishoudster Ann Barbara en het weerbarstige zwerversmeisje Anmai Mus neemt Kaplan het op tegen de hogere machten.

Tussen alle hardheid in deze - bij vlagen wat sterk aangedikte- film zit de schitterende ontwikkeling van enkele personages, vooral de vrouwen rondom Kaplan tonen zich sterk en onverzettelijk.

Met: Mads Mikkelsen, Amanda Collin, Simon Bennebjerg, Melinda Hagberg, Kristine Kujat Thorp

FIN - song : Dan Romer - The Captain and Ann Barbara

Gezien in : Cinema Oostereiland

Cleo - Eva Cools

Cleo op IMDb (6,6)
 Cleo op Moviemeter (2,89)

Imponerend drama met een ontwapenende hoofdrol voor de jonge Anna Franziska Jäger, die ondanks haar leeftijd toch al een mooi lijstje films op haar naam heeft staan. Mij pakte ze in met deze rebelse, doch gevoelige rol. 

De rebellie komt voort uit de onvrede die in haar woedt. Ze woont met haar broertje bij oma, sinds het dramatische verkeersongeluk waarbij haar ouders omkwamen en dat zij als enige overleefde. Oma is lief en doet haar best maar tegen de nukken van haar 17-jarige kan ze moeilijk op. School gaat niet goed, haar pianolessen volgt ze niet meer. Ze is moeilijk te sturen en stort zich liever op het uitgaansleven dan op haar broertje te passen. 

In de club ontmoet de veel oudere Leos. Die neemt het voor haar op als ze mishandeld dreigt te worden door een foute man die in haar een makkelijke prooi zag. Leos is 13 jaar ouder maar kwijt zich goed van zijn taak als beschermeling: hij is begripvol, leent zijn schouder uit en aast niet direct op seks. Dat wekt verwachtingen bij Cleo, langzamerhand raakt ze steeds meer betrokken bij de ingetogen man die toch ook nog gewoon in een andere relatie verwikkeld is. Cleo gaat vol voor een man die haar leven moet gaan veranderen. Of dat misschien al gedaan heeft.

Met: Anna Franziska Jaeger, Roy Aernouts, Yolande Moreau, Natali Broods, Jeff Aendenboom, Martha Canga Antonio

FIN - song : Mauro Pawlowski- Down from nowhere

Yi Miao Zhong (aka One Second) - Zhang Yimou

One Second op IMDb (7,2)
 One second op Moviemeter (3,33)

Zo'n 2 jaar na het gereedkomen ging deze film gisteravond dan eindelijk bij ons in première. Er is natuurlijk een boel gebeurd in het land van de regisseur, bovendien moet hij altijd opletten wat hij maakt en wat hij zegt. In zijn beste periode (eind jaren 80 tot 90) verraste de regisseur ons niet alleen met beeldschone films ("Het rode korenveld" , "Ju dou", "Raise the red lantern" en "Not one less" bijvoorbeeld) , maar verraste hij ook de Chinese autoriteiten met een lichte vorm van maatschappijkritiek in zijn film. Het kostte hem een soort "verzwaarde regime" waarin alles wat hij wilde maken eerst moest worden voorgelegd en pas na akkoord van de overheid in productie kon worden genomen. Zhang Yimou hield dat vol , werd uiteindelijk zelfs door de overheid als gearriveerde kunstenaar geaccepteerd en gevraagd om de Olympische Spelen in Beijing te regisseren. Zolang hij zorgeloze dingen maakt, mag hij van de Partij zijn gang gaan. 

En zorgeloos is ook deze "One Second" toch wel. De hoofdpersoon is weliswaar een man met een criminele achtergrond, maar overduidelijk een met het hart op de goede plaats, hij is iemand die in ieder geval een goede vader probeert te zijn. 


In de binnenlanden van China liggen - uiteen gehouden door een woestijn- de dorpen Eerste Eenheid en Tweede Eenheid. Hoofdpersoon Zhang Jiusheng trekt door de woestijn om in Eerste Eenheid een filmvoorstelling bij te wonen. Het gaat hem niet zozeer om de progagandistische film "Heldhaftige Jeugd" die hij wil zien, het gaat hem om het journaal dat daaraan voorafgaand wordt getoond. In hun versie van Polygoon-nieuws laat de Chinese overheid in het binnenland zien hoe goed het gaat met de staat, met de industrie en met de bevolking. In Journaal nummer 22 zit een scene van een bezoek aan een graanfabriek, waar Jiusheng's dochter heen is gevoerd na zijn arrestatie. Ze schreef hem een brief waarin ze meldde dat ze kort in het journaal te zien zal zijn, waarop Jiusheng zijn vaderhart volgde en ontsnapte uit het werkkamp: hij moet en zal die scene zien, hij moet en zal zijn dochter zien. 
Eenmaal in Eerste Eenheid aangekomen is de voorstelling net afgelopen, de filmoperateurs laden de spullen weer in de zijtassen van de motor maar gaan eerst nog een borrel drinken. Jiusheng weet dat hij hen moet volgen naar de volgende voorstelling, maar ziet ondertussen dat Wees Liu, een jong meisje, een van de filmblikken uit de tassen steelt. Het is het begin van een ingewikkelde achtervolging waarbij de ene lichte crimineel de andere achterna jaagt om maar het goede te doen. 

Al kibbelend arriveren de twee in Tweede Eenheid waar ze bij Meneer Film , de beroemdste filmoperateur van het land, in het gevlei moeten komen om hun scene vertoond te krijgen. Dat is nog knap lastig want de filmrollen hebben zwaar te lijden gehad onder de tocht door de woestijn. 

Met : Yi Zhang, Haocun Liu , Wei Fan

The Painted Bird- Vaclav Marhoul

The Painted Bird op IMDb (7,3) 

Hij heeft niet eens een naam. Hij heeft geen thuis en hij heeft geen familie. Het enige wat hij heeft is tegenslag en ongeluk. Een Pools joods zigeunerjongetje op de vlucht voor geweld, geweld dat hem van alle kanten wordt aangedaan. 
Wanneer de oma bij wie hij gestald is plotseling overlijdt en hij van schrik het huis in de hens zet, begint zijn onzeker zwerftocht. Op zoek naar veiligheid en geborgenheid valt hij van de ene in de andere bedreiging: de gebedsgenezeres die in hem een gezant van de duivel ziet en die hem dus goed kan gebruiken bij haar exorcisme. de agressieve molenaar die hem als slaafje gebruikt en die de jongen getuige laat zijn van de mishandelingen die hij zijn vrouw aandoet, de oude man waarbij hij door een priester gestald wordt waarna hij stelselmatig seksueel misbruikt wordt, de jonge weduwe die hem onderdak biedt maar in ruil daarvoor haar onverzadigbare lust bevredigd wenst te zien. Het is ellendig en er is geen uitweg. De jongen heeft simpelweg alles tegen. 



Soms, heel soms, zijn er mensen die het minder kwaad bedoelen: de nazisoldaat die de opdracht krijgt "deze jood om te brengen" maar die doet alsof en daarmee onze jongen laat ontsnappen, de Russische legerofficier die hem het principe van "oog om oog, tand om tand' bijbrengt en hem zelfs bewapent, om beter van zich af te kunnen bijten. Het zijn kleine kansen op betere tijden , op een vooruitzicht van een warme en veilige plek, misschien zelfs met iemand die hij kent en die hij kan vertrouwen. 

Als adolescent las ik het autobiografische boek van schrijver Jerzy Kozinsky (die later met "Being There" successen zou boeken), ondanks alle gruwelijkheden las ik het uit. En herlas ik het later. Deze film moest en zou ik dan ook zien, hoezeer ik ook wist dat het geen makkie zou zijn. Dat klopt: in tijden niet meer zo'n zware en zwarte film gezien. Maar toch: er zit ook veel schoonheid in. De beelden zijn fabuleus mooi, scherp geschoten in zwart-wit. En onze held, van wie we pas in de laatste scene de naam achterhalen, is een toonbeeld van overlevingskracht en hoopvolle onverzettelijkheid . 

Met : Petr Kotlar , Udo Kier, Stellan Skarsgaard, Harvey Keitel , Julian Sands

The Padre- Jonathan Sobol

The Padre op IMDb (5,8)
Niet bijster goede, maar zeker geen vervelende film. Daarvoor staan er net iets te veel oude rotten op de titelrol. alhoewel die ook op zeker kunnen spelen. Het is een roadmovie , maar nog meer is het een vluchtverhaal.
The Padre is officieel de als priester verklede crimineel die op de vlucht is door Midden-Amerika. Al snel komen we er achter voor wie hij vlucht: zijn voormalige schoonvader zit achter hem aan omdat die hem - naar later blijkt terecht- de dood van zijn dochter verwijt. Twee "vaders" die elkaar naar het leven staan, dat kan alleen maar bloederig aflopen.
Sideline van het verhaal is dat van het wonderschone tienermeisje Lena. Als wees opgegroeid in Colombia, wetend dat haar zusje ergens in de VS in een tehuis zit, sprokkelt zij allerlei centjes bij elkaar om zelf een tamelijk kansloze reis naar Amerika te ondernemen. Plots ziet ze het grote geld komen wanneer ze de "WANTED"-oproep ziet van een gezochte priester. Een priester die ze net daarvoor op het dorpsplein heeft ontdekt. Ze zet haar zinnen op de beloofde dollars en smeedt een plan: op slinkse wijze verstopt ze zich in de auto die ze diefstal-klaar heeft gemaakt voor de voortvluchtige priester.
Die is aanvankelijk onaangenaam verrast maar ziet tegelijkertijd dat de overlevingskracht van Lena hem kan helpen uit handen van de politie en van zijn schoonvader te blijven. De twee ontwikkelen een hoogstaande zakkenrol- en winkeldiefstal-techniek om hun reis te financieren. Het gaat goed zolang het goed gaat, de politie is steeds net te laat in de plaatsjes waar zij langskomen. Maar dat kan natuurlijk niet zo blijven, een confrontatie is aanstaande. The Padre ontdekt dat hij meer om het meisje geeft dan handig is. En het meisje ontdekt dat haar bevrijding eigenlijk nabij is, de grens nadert.

Tim Roth doet het knap, het meisje is minstens zo knap en mijn favoriete B-rol acteur Luis Guzman komt voorbij. Dat vergoedt veel van de enorme overacting die we van Nick Nolte te zien krijgen.

Met : Tim Roth, Valeria Henriquez, Nick Nolte, Luis Guzman