La Vita va così (aka Life goes this way/ Life is life) - Ricardo Milani

La Vita va cosi op IMDb (6,5)
 La Vita va così op Moviemeter (3,44)

La Vita va cosi op Wikipedia

Gistermiddag bleek maar weer eens dat bezoekers een film op een totaal verschillende wijze kunnen ervaren. Toen ik uit de hyperkoele filmzaal naar buiten kwam, sprak ik nog enkele andere bezoekers (veelal medewerkers van het theater, die wéten hoe fijn de zaal kan zijn als het buiten kookt). Een van de andere gasten zat er net als ik in, ze zei "wat een héérlijke film", terwijl een ander juist kwam met "ik vond hem langdradig!'. Beiden zijn waar wat mij betreft, al heb ik me aan de gedetailleerde verteltrant niet gestoord. Het is een waargebeurd verhaal (hence the details)  en het is een verhaal dat me aanspreekt: de kleine man tegen het grote geld. De logica tegen de hebberigheid. De romantiek tegen weidse vergezichten. Mij hadden ze ingepakt, het kan zijn dat u er heel anders uit komt. Natuurlijk: het was niet het allerbeste acteerwerk, natuurlijk werkt Italiaanse komedie af en toe overdreven maar er zit ook een verbluffende nuchterheid in: an sich zijn er niet veel instrumenten nodig om de industriële verwording van de wereld te bestrijden. Lang intro, maar die voorkennis heeft u nodig.

We gaan eerst naar Milaan. Op de laatste dag van het vorige millennium proost de board of directors van een machtig bouwconsortium op hun nieuwste verworvenheid: ze mogen aan de prachtige kustlijn van Sardinië een enorm vijfsterrenresort neerzetten. Er is nog één marginaal probleempje: alle vergunningen zijn aanwezig, behalve die om de boerderij van de 80jarige keuterboer Efisio Mulas te verwijderen. Mulas is een kleine boer, een stuk of vijftien koeien en een stukje tomatenplanten, maar Mulas is wel de vijfde generatie die daar boert: elke dag loopt hij met de koeien naar het strand zodat zij grazen en hij over de zee uitkijkt. Dat geef je niet zomaar op, nog niet voor een miljoen. 

Bouwbaas Giacomo stuurt een opzichter vooruit die Mulas moet lijmen: het begint met een dik pak lires, het eindigt jaaaaaaren later met miljoenen euro's. De lokale bevolking is net zo verontwaardigd als Giacomo: zij houden zich gretig vast aan de voorgehouden worst van economische vooruitgang, van banen en van economische voorspoed. Stuk voor stuk komen ze hun beklagenswaardige levensverhaal bij de boerderij vertellen. Efisio prikt daar allemaal doorheen: hij weet dat de winsten niet in het dorp zullen belanden maar zullen wegvloeien naar Milaan, diep in de zakken van de happy few. Hij zegt "NEE". En dat zal ie herhalen als het moet.

Met: Virginia Raffaele, Diego Abatantuono, Giuseppe Ignazio Loi, Aldo Baglio

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Ivano Fossatti- La disciplina della terra

FIN - song : Moses Concas- Moonshines

Simple comme Sylvain (aka The Nature of Love) - Monia Chokri

Simple comme Sylvain op IMDb (6,8)
 Simple comme Sylvain op Moviemeter (2,68)

Simple comme Sylvain op Wikipedia

Sympathieke romantiek maar wel met een dikke kritische rand. Zoals ik m uitleg, is dit een film die waarschuwt tegen bubbels, tegen het dragen van vooroordelen tegen "de andere klasse". We weten allemaal dat we daar zelf niet ongeschonden uitkomen: in elke kring waarin mensen zich begeven, heerst wel een bepaald dedain tegen mensen uit andere sociale welstand, tegen mensen met andere maatschappijvisie of gewoon tegen mensen met een ander soort humor. Dit wordt hier allemaal verpakt in een zinnelijke verfilming waarbij uiteraard aan elke kant van de medaille moet worden gestreefd naar besef hoe het ook anders kan.

                                    

Sophia is er bedreven in: de scherp inhoudelijke discussies die ze met haar "elitaire" vriendjes houdt aan de dinertafel weet ze krachtig en gemotiveerd te voeren. Ze is hoogleraar, de vrienden aan tafel zijn schrijvers en kunstenaars, welstandsklasse A allemaal. Toch wringt het: haar relatie vlamt niet echt meer, ze slapen apart omdat er de volgende dag weer gewerkt moet worden dus leveren ze daar het vleselijke voor in. Filmkijkers weten dan genoeg: er komt een derde persoon in beeld.

Die persoon is Sylvain, een ongedwongen bouwvakker die voor Sophie en haar man Xavier een buitenhuisje moet opknappen. Tegen haar zin moet Sophie juist die eerste afspraak daar in haar eentje doen (ze heeft geen kaas gegeten van bouwkunde en is bang zich van alles op de mouw te laten spelden). Sylvain praat honderduit en zegt - tegen een aardige vergoeding- wel mogelijkheden te zien in deze opdracht. Het komt echter niet binnen bij Sophie. Ze luistert amper en raakt totaal afgeleid door het fraaie fysiek dat tegenover haar staat: de man is ongedwongen en ongecompliceerd, hetgeen hem voor haar woest aantrekkelijk maakt. Ze weet wat ze op scherp zet, maar ze gaat toch een drankje met deze man drinken. En ja hoor: seks, alles vervullende seks die Sophia over elke vezel van haar lichaam doet tintelen. Zo kan het dus ook. 

Ze neemt weer afstand, stort zich op haar werk maar ja, daar is Sylvain plots aan de telefoon met een werkinhoudelijke vraag. Sophie gaat voor de bijl, want geil. En daarmee gaan plots al haar zekerheden op de helling: een man met wie ze niets gemeen heeft, met wie ze niet kan communiceren maar wel iemand die haar de lang gemiste orgasmes geeft, die haar zich vrouw laat voelen en haar standvastige redelijkheid de prullenbak in werpt. Twee verschillende werelden, ga er maar aan staan.

Met: Magalie Lépine Blondeau, Pierre-Yves Cardinal, Francis-William Rheaume, Monia Chokri

FIN - song : Robert Charlebois - Sensation

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Demolition - Jean-Marc Vallée

Demolition op IMDb (7,0)
 Demolition op Moviemeter (3,45)

Demolition op Wikipedia

Veel geroemde, of nou ja, in ieder geval veelbesproken film destijds. Zat ook al een keertje in een van de edities van onze jaarlijkse filmquiz, het werd derhalve tijd voor een grondiger bouwinspectie van deze titel. Jake Gyllenhaal vind ik al sinds zijn majestueuze entree in "Donnie Darko" heel goed, Naomi Watts kan ik ook prima hebben en Chris Cooper staat ook op de titelrol. Wat kan er mis gaan?

Davis Mitchell heeft alles wat zijn hartje begeert: dikke baan in de finance-wereld, lieve en knappe vrouw, joekel van een postmodern ingericht huis. Wat wil een mens nog meer? Nou, Davis blijkbaar een heleboel want hij vóélt niets. "Veel hebben" staat nog altijd niet gelijk aan "veel zijn". Het is wachten op de klap. Die komt dan ook hard en hevig als hij met zijn vrouw een auto-ongeluk krijgt waarbij hij wél overleeft maar zij niet. Haar pappie (zijn werkgever) is compleet van slag, maar Davis voelt niets. Nou ja, weinig tot niets. Hij forceert zichzelf tot janken, maar het komt er niet echt uit. Aan het werk dan maar.
Davis heeft zich vastgebeten in een vervelende ervaring met een snoepautomaat in het ziekenhuis: wel geld erin kieperen, maar er komt niets uit. Hij schrijft een brief naar de producent van de machines en lucht in die brief zijn hart over alles wat er mis gaat. Na nog twee volgende brieven krijgt hij ineens een telefoontje van een servicemedewerker. Zij leeft mee met Davis' persoonlijke verhaal maar maakt duidelijk dat dit nu eenmaal kan gebeuren in deze wereld. Voor Davis' is dat een signaal: deze wereld deugt niet, deze mentaliteit moet verdwijnen. Hij begint met het demonteren van zijn huishoudelijke apparaten, maar dat blijkt lang niet genoeg. Alles moet kapot. Zijn leven, zijn wereld, alles. Alles moet kapot.

Met: Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper, Judah Lewis

FIN - song : David Campbell- La Bohéme

FIN - song : Half Moon Run- Warmest regards

Enzo - Robin Campillo

Enzo op IMDb (6,7)
 Enzo op Moviemeter (3,50)

Enzo op Wikipedia

Bij de vele vergaderingen die we met ons filmquiz-team hebben, gaat het uiteraard ook vaak over "favoriete acteur/actrice". De wenkbrauwen van de collega's gingen huizenhoog toen ik meldde dat mijn favoriete acteur van dit moment Pierfrancesco Favino is. "WIE?", was de reactie. Toen ik een foto erbij zocht, wisten ze wel wie het was maar veel belletjes deed hij niet rinkelen. Maakt mij niet uit, ik blijf genieten van deze gift that keeps on giving. Nieuwe film van Francesco? Hup, naar de zaal, jij! 
Zelfs al zou het een heel matige film zijn (which is not, deze is uitstekend), dan nog tilt hij deze altijd nog minstens één level hoger. Ik kwam weer dik tevreden de zaal uit, sterke film met een dito karakterontwikkeling.

Zuid-Frankrijk, omgeving Marseille. Enzo woont met zijn ouders en broer in een fantastische villa met zwembad en uitzicht op zee. Alles is er, hen ontbreekt het aan niets. Nou, daar denkt Enzo anders over. Hij wil niet het uitgestippelde pad volgen en stopt al op zijn 16e met school. Hij wil iets doen dat blijvend is, in zijn beeld leidt dat tot een opleiding tot metselaar/bouwvakker. Die maken immers dingen voor de eeuwigheid, die ook na een tsunami of storm blijven staan. 
De ouders maken zich zorgen over hun zoon, die zichzelf zo afbeult en - in hun visie- onnodig pijnigt. Enzo maalt er niet om en gaat de confrontatie met zijn ambitieuze vader en zorgzame moeder aan. Hij is 16, seksueel aan het ontwaken en richt zijn blik naar buiten: moeder is trots als hij thuis met een meisje in het zwembad betrapt wordt maar wij weten dan al dat Enzo's hoofd heel ergens anders zit. Hij denkt aan zijn werk, aan de mannenwereld die dat is en aan de stoere (en zeker niet onknappe) Oekraïense collega Vlad die hem wegwijs maakt in het vak én in de agressieve wereld in zijn thuisland. Enzo is in verwarring: wat is zijn plek? Wat is zijn rol? Wat is zijn doel? 
De wording van een jongeman met autonome én destructieve gedachten, het wordt in "Enzo" sterk neergezet.

Met: Eloy Pohu, Pierfrancesco Favino, Elodie Bouchez, Maksim Slivinsky 

FIN - song : Georg Friedrich Händel - Il trionfo del tempo e del Disinganno

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Thursday Murder Club - Chris Columbus

Thursday Murder Club op IMDb (6,7)
 The Thursday Murder Club op Moviemeter (3,11)

The Thursday Murder Club op Wikipedia

Niemendalletjes, we kunnen niet zonder. Niet elke film kan heftig, zwaar of aangrijpend zijn. In Nederland lossen we dat op door aan de lopende band romkoms te publiceren, Maar ook bij ons zie je de laatste tijd een andere oplossing: we scripten een verhaal waarbij ervaren acteerkanonnen de kans krijgen om weer eens te excelleren. Ik noem alleen maar de titels "De Terugreis" en "Neem me mee" (waarvan ik de eerste uitstekend en de tweede zózó vond) om aan te tonen dat oudere acteurs zich nog lang hoeven terug te trekken in het verzorgingshuis. 

Verzorgingshuis, daarover gesproken: het chique Cooper Chase is daar een fraai voorbeeld van. Een prachtig landhuis voor bewoners die her en der in de maatschappij hun sporen verdiend hebben. Naast de voorspelbare repaircafé's en bingoclubs huist er hier ook nog een tamelijk afwijkend clubje: elke donderdag komen een viertal bewoners bij elkaar om cold cases te proberen op te lossen. Er is een zaak waar ze langdurig niet uitkomen, maar plots dient zich een nieuwe bewoner aan die - dankzij haar medische deskundigheid als voormalig verpleegkundige- nieuw licht op de zaak kan werpen. Ze wordt opgenomen in de groep, voort nu! 

Maar dan! Het voortbestaan van het verzorgingshuis wordt bedreigd door bouwplannen van een louche  aannemersconsortium. Uiteraard willen de bewoners hiertegen opstaan, maar vlak voordat de eerste werkzaamheden beginnen, wordt één van de bazen van het consortium vermoord. Dit is hun kans, dit is geen cold case maar een bloedhete! De Thursday Murder Club kan aan de bak en komt tot verrassende ontdekkingen.

Met: Helen Mirren, Pierce Brosnan, Ben Kingsley, Celia Imrie, David Tennant, Naomi Ackie, Jonathan Pryce, Daniel Mays, Richard E. Grant

FIN - song : Yusuf/Cat Stevens - Oh Very Young

Nowhere (aka Now/here) - Peter Monsaert

Nowhere op IMDb (6,8)
 Nowhere op Moviemeter (3,07)

Best pittig Belgisch drama waar ik toevallig tegenaan liep, blij dat ik deze had opgenomen. De acteur kende ik uit diverse Vlaamse films en series: die triggerende kop doet voor mij al aardig wat. Je zou kunnen zeggen dat de film te veel hooi op de vork neemt door veel verschillende sociale problemen op elkaar te stapelen, maar het geeft ook wel een mooi inzicht dat sociale problematiek zelden enkelvoudig is, vaak veroorzaakt het ene drama een of meerdere andere. Pas bij de aftiteling zag ik dat de regisseur de titel speels doch slim schreef als "Now/here": als je leven een overlevingstocht is, kun je het beste maar in het hier en nu leven.

André rommelt in de marge. Trucks rijden doet hij niet meer, hij is nu klusser/bouwopzichter bij een bouwproject aan een wegrestaurant. Bij gebrek aan goede behuizing overnacht hij vaak in de bouwloods, waardoor hij op alert is als er op een nacht een inbreker over de site struint. Hij neemt de (jonge)man te grazen, mept er even op los en levert hem bij het ziekenhuis af. Opgelost, zegt u?
Mooi niet, de volgende dag komt de jongen opnieuw 's nacht de bouwplaats op. Als André opnieuw wil ingrijpen, meldt de jongen hem heel provocatief dat hij niet zal schromen de eerdere mishandeling aan de politie door te geven. André wil zijn baantje niet verliezen en bindt in. Sterker nog: hij merkt dat de jongen eigenlijk dakloos is en biedt hem een slaapplaats op de bank in de loods. De twee zijn tot elkaar veroordeeld, zo lijkt het: gaandeweg vat André vaderlijke gevoelens op voor de jongen, hij wil proberen hem uit zijn foute leventje te trekken. Dat gaat zomaar niet, want er zijn legio verklaringen voor diens gedrag: kleine crimineel, voortvluchtig, agressief, vondeling, wees. Stukje bij beetje krijgt André door dat hij zich geconfronteerd ziet met gruwelijke gebeurtenissen uit zijn eigen verleden: om daarmee in het reine te komen, kan hij niet anders dan proberen in ieder geval andermans leven beter te maken.

Met: Koen de Bouw, Noa Tambwe Kabati , Sebastien Dewaele

FIN - song : Gabriel Rios - Work song

Een Oekraïens dorp in Vlaardingen - Jack Westerlaken

Een Oekraïens dorp in Vlaardingen op IMDb
 Een Oekraïens dorp in Vlaardingen op Moviemeter (3,50)

Met meer dan bovenmatige interesse deze NPOdoc - documentaire gekeken. En dat niet alleen omdat het een boeiende docu is die een goed beeld geeft van waar een samenleving toe in staat is als men maar allemaal de grenzen van het mogelijke durft op te zoeken. We kijken naar een typisch voorbeeld waarbij men gelukkig verder is gekomen dan vooraf alleen maar te zeggen: "kan niet, dat gaat nooit lukken". Sinds drie jaar ben ik zelf werkzaam in een hieraan rakend project: toen Poetin de soevereine staat Oekraïne binnenviel, werden de gevolgen voor Europa direct duidelijk. Ook in Nederland kregen we een toestroom van ontheemden, waarvoor bij mijn organisatie ook direct een team werd samengesteld. In dat team kwam ik terecht en in die hoedanigheid heb ik ook enkele weken mogen meewerken aan de voorbereiding van een tender om dit project in Vlaardingen te gaan helpen beheren. Wij zijn het niet geworden, maar we volgen de realisatie met tevredenheid. 

Om te voorkomen dat de grote groep Oekraïense vluchtelingen in Vlaardingen ook van aftands bedrijfsgebouw naar leegstaande sporthal moest trekken, besloot men een waagstuk te realiseren: een complete wijk voor zo'n 1000 OEK-vluchtelingen bouwen op een locatie die pas over een aantal jaren een andere bestemming zou krijgen. Een ambitieuze betrokken wethouder beet zich er in vast: ze moest in menig vergadering de akkoorden voor de poorten van de hel wegslepen, ze moest de in Nederland zo gangbare opinie van "doe eerst eens wat voor onze eigen mensen' steeds ontkrachten met motivaties waarom dit voor de gemeente het beste was om te doen. Het meest toekomstbestendig ook. De gemeente overtuigde haar bevolking dat men verantwoordelijkheid diende te nemen, dat ze een voorbeeld wilden zijn dat liet zien dat Nederland bereid is zijn steentje bij te dragen. 

Het dorp komt er, Mrija werd een feit. Er komt een schooltje, er komen winkeltjes, er ontstaat interactie tussen de bewoners. Alles lijkt prima, alleen: er is een deadline afgesproken. De gemeenteraad ging alleen akkoord als vooraf bekend zou zijn tot wanneer dit traject, dit project zou lopen. Dat zou drie jaar zijn, men is nu precies halverwege en zal moeten beraadslagen over de bevindingen: tellen we de successen? Gaan we in juli 2026 de hele wijk weer ontmantelen? Gaan we de wijk ook openstellen voor onze eigen bewoners? Hebben we die waterzuivering-centrale die er moet komen echt wel nodig? Ergens tussen "afspraak is afspraak" en "met de kennis van nu" zal Vlaardingen tot een besluit moeten komen. 

Hoe dan ook, het is al een succesverhaal. 1000 mensen zijn tot rust gekomen op een plek waar ze - ondanks hun heimwee en de afstand tot hun familie- toch min of meer een eigen leven konden opbouwen.

Laatste Ronde - Boris Paval Conen

 

Laatste ronde op IMDb (7,1)

Laatste ronde op Moviemeter (2,83)

Als vriendschapsfilm voldoet deze aan alle criteria, maar de kijker wordt niet verrast. Hoeft ook niet altijd he, de film is op zich best onderhoudend en de acteurs hebben er allemaal zichtbaar lol in. Maar als je deze als opvolger van "Ventoux" wilt zien, dan valt die vergelijking in het nadeel van de "Laatste ronde", die losjes gebaseerd is op het boek "Ferrara" van Bert Wagendorp. Als je de verwachtingen niet al te hoog opschroeft, zie je een aardige film die volbloed Nederlands is. 

De mannen worden ouder en strammer. Maar de vriendschap staat nog fier overeind. Daarom reist het trio David, André en Bart naar België, waar vriend Joost ergens op het platteland een bouwvallige bistro heeft gekocht. Die bistro, die zit voorlopig alleen nog in zijn hoofd, voor nu kijken we naar een gammel en lekkend landhuis waar hij zijn oude maten heeft uitgenodigd.

De drie besluiten te blijven om Joost te gaan helpen: André heeft Joost sowieso geld geleend dus wil ook wel ervaren wat zijn maat ermee doet. De verbouwing is een helse klus, zeker voor vier heren op leeftijd. Vooral David moet veel vanaf de zijlijn toekijken omdat hij het allemaal niet meer zo kan opbrengen. Wel is hij degene die voor verrassing zorgt: hij heeft Bart's dochter uitgenodigd in het verblijf. Zij kan dan mooi haar muziekstudie voortzetten en in de overige uren wat sociale warmte (en fijne maaltijden) brengen in het groepje. 

De vriendschap komt natuurlijk onder spanning te staan door de werk- en financiële stress, maar nog meer door het bijzondere geheim dat van een van hen aan het licht komt.

Met :
Leopold Witte    Leopold Witte

Wim Opbrouck    Wim Opbrouck

Wilfried de Jong    Wilfried de Jong

Reinout Bussemaker    Reinout Bussemaker

Rosa Kreulen    Rosa Kreulen

FIN - song :  Kyka - Cold hugs

Gezien in : Cinema Oostereiland

Made in Italy - James D'Arcy

Made in Italy op IMDb (5,8)
 Made in Italy op Moviemeter (2,56)

Lekker niemendalletje dat wegkijkt als een Toscane-vakantiefolder. Alle clichés over deze prachtige provincie komen voorbij, maar wat dondert dat als je je elke keer blijft vergapen aan de schoonheid en de sfeer? De landschappen op 1 natuurlijk, maar de sfeer in de dorpjes, de mooi gesitueerde huizen en natuurlijk het eten strijden ook om podiumplekken. Niet te lang over nadenken, gewoon genieten. 

De filmtitel is zo ongeveer driedubbelzinnig gekozen: geschoten op het hierboven genoemde platteland, de jonge hoofdrolspeler is er geboren maar trekt later naar London, daarnaast gaat de reconstructie van het landhuis ook nog eens volgens Italiaanse (bouw)normen en gebruiken. Waar kijken we naar? 

Jack is galeriehouder in London, leidt een "posh' leventje als je het zo mag zeggen. De galerie is niet van hem maar van de familie van zijn aanstaande ex. En die willen de galerie gaan verkopen. Jack wil het enige waar hij goed in is niet verliezen en beseft dat hij nog maar één kans heeft: het Toscaanse landhuis- waarvan hij het bezit deelt met zijn vader- moet verkocht. Van die opbrengsten zou hij dan de galerie zelf moeten kunnen overnemen. 

Er is echter een groot probleem: ze zijn al 20 jaar niet meer in dat huis geweest, het vervallen pand staat op instorten. Dat heeft een reden: direct na het dodelijk verongelukken van Jack's moeder zijn vader en zoon naar Engeland gegaan om nooit meer terug te keren. Jack's vader is een bohemièn kunstschilder die zich van zijn zoon weinig lijkt aan te trekken, althans : zo heeft Jack dat ervaren. De twee tegenpolen moeten nu voor het eerst in hun leven samenwerken om een mega-klus te klaren. Dat stuit uiteraard op problemen, maar gelukkig is er de welwillende hulp van Natalia, de prachtige uitbaatster van het lokale restaurant. Gezamenlijk toveren ze het huis om tot een verkoopbaar object. Maar dan ontstaan er plots nieuwe problemen. 

Met : Liam Neeson, Micheal Richardson, Valeria Biello, Lindsay Duncan, Yolanda Kettle

FIN - song : Andrea Boccelli - Romanza

Good people- Henrik Ruben Genz

Good people op IMDb (5,5)
Hiervan gaan er veel in een dozijn. Ach, een ontspannen woensdagavond maakt de criticus mild. Daarom zeg ik dat deze film wel een voldoende wegsleept. Mooie acteurs, niet per se goed overigens, vertellen een voorspelbaar verhaaltje.
Jong Amerikaans stel erft huis in Engeland. Raakt door de verbouwing aan de grond en moet kamers verhuren. Blijkt dat door een crimineel te gebeuren. Als die dood in zijn woning gevonden werd, ruimen ze de boel op en vinden een smak geld. Dat zou ze in een keer uit de problemen helpen.
Maar dat geld is natuurlijk niet van hen. Twee rivaliserende drugsorganisaties weten dat dit geld van een ripdeal afstamt en willen het allebei hebben. En de politieagent, wiens dochter door een overdosis drugs van deze organisaties om het leven kwam, wil niet het geld inpikken maar de organisaties oprollen.
Als ik zeg dat aan het eind alles samen komt, verklap ik niks.

Met : James Franco, Kate Hudson, Tom Wilkinson, Omar Sy , Sam Spruell

Rendez Vous - Antoinette Beumer

Rendez Vous op IMDb (5,9)
Eerlijk is eerlijk: heel veel in de film zie je mijlenver van te voren aankomen, maar het eindspel vond ik toch verrassend. Dat is een pré, in een film die voor het overige precies past in die lange reeks van boekverfilmde Nederthrillers die we de laatste tijd voorgeschoteld hebben gekregen. Nu was Esther Verhoef aan de beurt, volgende keer weer eens mevrouw Gerritsen of een van de anderen.

Jong stel verhuist - na het overlijden van haar moeder - naar Frankrijk en trekt in het bouwvallige huis dat ze geërfd hebben. Er is een financiële buffer, maar er is ook een shitload aan klussen die ze niet allemaal zelf aan kunnen. Er moeten dus lokale bouwvakkers worden ingehuurd. Tussen alle wantrouwende dorpelingen zit "toevallig" een Nederlander die "toevallig" een bouwbedrijfje heeft en die "toevallig' deze klus wel op zich wil nemen.
In zijn werkteam zit natuurlijk een mooie jongen. En die maakt het hitsig hart van de vrouw onrustig, zeker als manlief eerst alleen maar onhandig aan het klussen is en later wegens ziekte van zijn moeder enige tijd terug naar Nederland moet.
Het geld giert uit de kas, overspel lonkt vurig en de dorpelingen hebben zo hun twijfels. Twijfels over het nieuwe stel, maar ook over de pluisheid van die bouwvakmannetjes. Er moet iets mis gaan.

Met oa : Loes Haverkort , Peter Paul Muller, Mark van Eeuwen