Posts tonen met het label 1974. Alle posts tonen
Posts tonen met het label 1974. Alle posts tonen

dinsdag, december 31, 2024

One Hand Clapping (aka Paul McCartney & Wings- One) - David Litchfield

One Hand Clapping op IMDb (7,5)
 One Hand Clapping op Moviemeter (3,90)

Eens in de zoveel tijd krijg ik een appje van de manager van het lokale filmtheater: "Bert, ik kan de hand leggen op muziekdocumentaire Zus & Zo, wat denk je? Doen? En eenmalig of vaker?" Ze neemt mijn advies dan meestal over. Toen bovengenoemde docu eerder dit jaar in beeld kwam, meldde ik haar dat ze die straffeloos meerdere malen kon programmeren, ook in ons provinciestadje. Voldoende mensen immers die muziekdocu's willen zien. En al helemaal als die iets met the Beatles van doen hebben. Het klopte, de film heeft het goed gedaan in de zaal. Zelf ging ik niet maar plukte ik m afgelopen week van tv.

Een ietwat saai geheel vond ik het, deze live studio-registratie van de band ná DE band. Het is natuurlijk nooit eerlijk om muziekgroepen te vergelijken met de grootste band aller tijden, maar hier ontkomen we er niet aan. Paul McCartney draagt de erfenis met verve, ook na zijn tijd bij the Fab Four bleef hij strooien met fris in het gehoor liggende liedjes, waaronder een van de mooiste ooit wat mij betreft. Dit "Maybe i'm amazed" komt gelukkig ook uitgebreid aan bod, wat mij betreft een hoogtepuntje.

Grotendeels spelen de opnames zich af ten tijde van het verschijnen van het album  "Band on the run", waar naast de gebruikelijke makkelijke popsongs ook semi-orkestrale werken zoals de titelsong op staan. Het leukste deel van de docu zit echter aan het eind, McCartney heeft net verteld hoe hij thuis voor cabaret en showband-muziek werd klaargestoomd (hij noemt "When i'm sixty-four" daarin als voorbeeld) en gaat ter afsluiting van de sessie nog even musiceren in de tuin achter de studio (Abbey Road, welke andere?). In nog geen 10 minuten toont hij een staalkaart van de muziek die hem inspireerde tot het mede-oprichten van de band die geschiedenis zonder weerga schreef.


FIN - song : Paul McCartney & Wings- Babyface

zaterdag, september 14, 2024

The man with the golden gun- Guy Hamilton

The man with the golden gun op IMDb (6,7)
 The man with the golden gun op Moviemeter (3,24)

Allemaal, dat ga ik net niet redden: na een jaar vervallen de films van mijn harde schijf en er is ook steeds nog zoveel anders te doen. Maar gisteravond werkte ik er weer twee weg van de grote reeks James Bond-films die vorig jaar in korte tijd werden uitgezonden via Film1, het filmkanaal waarop ik al jaren ben geabonneerd. Deze zag ik destijds als tiener ('live', zeg maar, gewoon toen ie uitkwam). Vond het spectaculair destijds, maar ben nu natuurlijk wel anders gaan kijken. Daarover: bij deze valt op dat de Bond-formule wel is toegepast (world destruction, knappe vrouwen, snelle auto's en een onvervalste schurk als opponent) maar dat de schurk ditmaal minder extreem slecht is. Scaramanga is bij vlagen zelfs een heer met een voorliefde voor blingbling en omgangsvormen. Ook wel een keer leuk.

Alphonso Scaramanga heeft het desondanks niet goed voor met de wereld. Voor nu is hij nog een huurmoordenaar, een hele dure maar wel een huurmoordenaar. Voor een miljoen dollar helpt hij je vijand naar een andere wereld. Hij doet dat met een ingenieus in elkaar gezet gouden pistool (AHA!) waarmee hij gouden kogels afvuurt. Die kogels zijn schaars en al snel komt James de fabrikanten op het spoor die Scaramanga bevoorraden.

Maar James komt toch niet voor een huurmoordenaar opdraven? Nee klopt, Scaramanga heeft andere en veel gevaarlijker objectieven. Op zijn zonnige Thaise eiland (Noot van de schrijver: tegenwoordig toeristische trips daarheen te boeken onder de naam James Bond Island) heeft hij een installatie gebouwd die zonne-energie verzamelt. Nog niet ernstig, maar de boef heeft dus ook wapens gebouwd op zonne-energie. Deze kunnen met een allesvernietigende straal de grootste objecten (vliegtuigen, huizen en mogelijk zelfs steden) in de as leggen. Om te voorkomen dat de onderwereld dit wapen in productie krijgt, moet James - samen met de schone Goodnight, Bondgirl for a week- via omwegen op dat eiland terecht komen.

Met: Roger Moore, Christopher Lee, Britt Ekland, Hervé Villechaize, Maud Adams

FIN - song : Lulu - The man with the golden gun

vrijdag, mei 21, 2021

California Split - Robert Altman

California Split op IMDb (7,2)
 California Split op Moviemeter (3,38)

Niet alles was vroeger beter. Deze vroege film van Robert Altman bijvoorbeeld haalt het van geen kant bij zijn latere "Short Cuts". Het is eigenlijk een ronduit vervelende film, vond ik dan, maar ik word bestraffend toegesproken door de cijfers van IMDb en MovieMeter. Dan maar, dan heb ik t maar niet begrepen. 

Twee mannen ontmoeten elkaar aan de pokertafel. Door een fout van de ene speelt de ander een derde uit het spel. Die kan niet tegen zijn verlies, gaat knokken en wacht zijn opponent aan het eind zelfs buiten op. De twee mannen ontmoeten elkaar voor het eerst, maar blijken direct goede gokmaatjes. 

Op werkelijk alles wordt gegokt: kaarten, paarden, casino, maar ook gewoon de basketballende jongens in het park. Charlie is de flamboyante van de twee, die komt overal maar weg. Maar Bill blijkt her en der schulden te hebben en weet zich enkele mensen op de huid. Als het hem te heet onder de voeten wordt, trekken de twee naar Reno. Daar, ver weg van het voor hen zo onrustige Californië lijken ze beter in hun vel te zitten, lijken ze meer karmapunten te hebben om de definitieve slag te slaan in het casino. Dat lijkt te lukken, maar doet wel wat met hun onderlinge relatie. 

Met : Elliot Gould , George Segal


dinsdag, december 29, 2020

The Odessa File - Ronald Neame


 The Odessa File op IMDb (7,0)

Het werd wel weer eens tijd voor een oudje. Ik heb een abonnement op Film1 , een reeks volcontinue filmzenders die de slag gemist lijkt te hebben in het vergaren van spraakmakende nieuwe titels. Ze zijn er nog wel, maar het is vaak geen eredivisie. Om toch de 24-7 uitzending mogelijk te maken, brengen ze nu hele pakketten oude titels in beeld, waaronder veel jaren 70.

Deze titel kende ik uiteraard, was het niet als enigszins spraakmakende film, dan was het wel vanwege het Frederik Forsyth-boek waar de film op gebaseerd is. We duiken in een klassiek thrillerverhaal.


1962, november. De film begint met de moord op president JFK. Peter Miller is freelance journalist en hoopt elke dag weer op een scoop, maar weet dat het nieuws uit Dallas voorlopig de toon zal zetten. Toch blijkt hij op een bijzonder verhaal te zijn gestuit: de zelfmoord van Tauber, een oude joodse man leidt tot een beklemmende conclusie. De man schreef een dagboek waaruit blijkt dat veel oude nazi-kopstukken nu - 17 jaar na de oorlog- nog steeds geregeld samenkomen en zelfs nog politiek actief zijn. Onder de codenaam "Odessa" bereiden ze aanslagen voor op Israëlische objecten en gebieden. Voor hen moet het karwei nog worden afgemaakt, hun verdorven geest lijkt ongebroken. 

Miller duikt in de materie en komt tot schokkende ontdekkingen: zijn eerste missie is het vinden van de hoofdpersoon uit de dagboeken van de overleden Tauber, maar uiteraard verschuift die aandacht naar het doen mislukken van de plannen van de Odessa-organisatie. Daartoe moet Miller undercover, in de wetenschap dat ontmaskering voor hem fatale gevolgen zal hebben. 

Met : Jon Voigt, Maximilian SchellMary Tamm , Derek Jacobi



Billy Idol should be dead - Jonas Akerlund

Billy Idol should be dead op IMDb (7,4)   Billy Idol should be dead op Moviemeter (3,44) Billy Idol should be dead op Melkweg Doc Dacht ik v...