Father, mother, sister, brother - Jim Jarmusch

Father Mother Sister Brother op IMDb (6,5)
 Father Mother Sister Brother op Moviemeter (3,26)

Father Mother Sister Brother op Wikipedia

Het is normaal al een feestje als er een nieuwe film van regisseur Jim Jarmusch verschijnt, maar dit keer is het dat helemaal: er zijn namelijk theaters in den lande die de gelegenheid aangrijpen om ook weer eens de eerste films van Jarmusch te vertonen: zelf ben ik vooral geporteerd van zijn vroege (zwartwit) werk (Stranger than Paradise, Down by law) maar ook in zijn latere films zaten altijd bijzondere aanknopingspunten. Dat hoeft niet altijd met een eenduidig lineair verhaal, hij houdt er ook van ogenschijnlijk losse levens aan elkaar te knopen (Night on Earth !!). Ook nu doet hij dit weer, met een drieluik dat wat mij betreft over communicatie gaat, maar wat niet bij iedereen even goed zal vallen. Nou ja, richt je dan maar op de sterrencast: Tom Waits, Adam Driver, Cate Blanchett, Charlotte Rampling, Vicky Krieps komen allemaal in een van de verhalen aan bod. 

Father: de ingetogen zoon Jeff en zijn zus Emily rijden naar het Amerikaanse platteland om hun vereenzamende vader op te zoeken. Pappie kan amper rondkomen en lijkt er sinds het overlijden van zijn vrouw niet goed aan toe. Zoonlief heeft derhalve een kratje boodschappen en wat briefgeld meegenomen om zijn vader weer een tijdje draaiende te houden. Terwijl de kinderen het huis van hun vader naderen, zien wij pappie ondertussen heel driftig bezig om zijn huis een ander aanzien te geven voor de visite arriveert. Er klopt iets niet, dat zien we, en uit de ongelooflijk moeizame gesprekken blijkt dat er onderhuids iets scheef zit tussen de rommelvader en zijn kinderen.
Mother: de succesvolle schrijfster krijgt haar twee dochters op de high tea. Moeder is een strenge dame die volgens de regels leeft, dit heeft overduidelijk zijn weerslag gehad op de jongedames. Oudste dochter is nuffig en stijf, jongste dochter is daarentegen onconventioneel en losgeslagen. Onder het genot van thee en taartjes komen de verhoudingen binnen het gezin prominent op tafel te liggen.

Sister- Brother: de tweeling Skye en Billy spreken met elkaar af om het Parijse appartement van hun ouders leeg te ruimen. De ouders zijn omgekomen bij een vliegtuigongeluk boven de Azoren, er rest de twee niets anders dan te redden wat er te redden valt: veel spullen gaan naar de opslag, maar ze pikken er ook voor zichzelf wat mooie herinneringen uit. Waar de ouders (ook in de twee andere verhalen) blijkbaar lastig in de wereld stonden, zijn deze broer en zus dikke mik met elkaar: ze hebben aan een half woord genoeg om elkaar te begrijpen, ze tonen overduidelijk hun broeder-zusterliefde voor elkaar.

Wat Jarmusch wil zeggen met deze drie ogenschijnlijk tegengestelde verhalen tjokvol skateboards, Rolexen en liters water, dat mag u lekker voor u zelf bepalen. Mijn vrouw kon er weinig mee, maar ik zat toch wel gebiologeerd te kijken.

Met: Tom Waits, Adam Driver, Mayim Bialik,  Charlotte Rampling, Cate Blanchett, Vicky Krieps, Indya Moore, Luka Sabbatt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anika - These Days

Kinds of Kindness - Yorgos Lanthimos

Kinds of Kindness op IMDb (7,0)

Kinds of Kindness op Moviemeter (3,56)

De krantenrecensies van gisteren heb ik nog niet gelezen, maar ik had vanmiddag wel de kans om de nieuwe Yorghos Lanthimos-film in de zaal te gaan bekijken. Daar maken we ruimte voor. 

Ook als je de meest bejubelde -want meest avontuurlijke en eigenzinnige- regisseur van het moment bent, wil dat wil niet zeggen dat je full score haalt. Ik heb alle (of bijna) alle films van deze fantastische Griekse beelddenker gezien, maar kom met deze laatste niet in de buurt van de andere, qua rangschikking. Het lijkt erop alsof hij nog een paar ideetjes over had uit andere sets en scenes, alsof hij die nu maar allemaal in 1 film heeft gepropt. Niet voor niets is het een drieluik: drie losse verhalen die op het oog niets met elkaar te maken lijken te hebben, behalve dan de aandacht van de tegenspelers voor elkaar en voor het belang van voeding, vooral over de hoeveelheden daarvan. Als ik dan toch moet gaan ordenen, dan vond ik het laatste verhaal het meest aansprekend. Maar ja, toen waren we al ruim 2 uur onderweg. 

Verhaal 1 (The death of R.M.F.) is wel fullblown Lanthimos: een onderdanige man die het goed wil doen bij een schimmige rijkaard. Hij is al 10 jaar in dienst van hem en voert steeds een reeks onduidelijke opdrachten uit, waarvoor hij rijkelijk beloond wordt. De opdracht die hem nu echter verstrekt wordt, gaat hem te ver. Hij is niet echt te beroerd om vuil werk op te knappen, maar iemand doodrijden, dat gaat hem echt te ver. Ontslag dus. En pas dan merkt hij hoezeer zijn leven door de machtige engerd is bepaald. En vooral: hoe zeer hij dat leven terug wil. 

Verhaal 2 (R.M.F. is flying):  politieagent Daniel mist zijn vrouw. En dat missen is erg letterlijk, want zijn vrouw wordt vermist nu ze op een wetenschappelijke trip met universiteitscollega's mogelijk is verongelukt. Plots krijgt Daniel bericht dat ze gevonden is, maar eenmaal thuis heeft hij toch zijn twijfels of de dame die voor zijn neus staat wel de echte Liz is. Natuurlijk lijkt ze als twee druppels water op haar, maar haar gedrag, haar smaak en zelfs haar schoenmaat zijn veranderd. Daniel overlegt met een bevriend stel wat hij moet doen, ze verklaren hem voor gek. Toch gaat Daniel het uitproberen: hij begint zijn vrouw te testen, waarbij hij van een hongerstaking uiteindelijk overgaat tot bizarre maaltijdwensen. Wensen waarvoor Liz tot offers bereid moet zijn.

Verhaal 3 (R.M.F. eats a sandwich) : ze zijn duidelijk niet op natuurlijke wijze een stel gaan vormen, onze Andrew en Emily. Ze zijn duidelijk geselecteerd, ze hebben een opdracht. Dat blijkt, als we al snel daarna sekteleider Omi in beeld krijgen. Omi is op zoek naar de onbevlekte mens, een vrouw die nog niet met mensen van buiten zijn cult seks heeft gehad. Of: die na die eerdere ervaring nog niet het reinigingsritueel (zweethut, gezegend traanwater ) heeft ondergaan. Emily wordt steeds afgeleid door haar stalkende ex die maar niet begrijpt waarom ze vertrokken is en waarom ze niet vaker haar dochter bezoekt. Andrew probeert Emily bij de les, eh sorry: bij de leer te houden maar het vlees is zwak. Tegen wil en dank.

Gelieve van deze drie verhalen zelf chocola te maken. En deze dan niet aan Liz te voeren.

P.S. : voor degenen die vinden dat ik hier wat al te hard ben in mijn eigen oordeel zeg ik: laat je niet afschrikken. Lanthimos zou Lanthimos niet zijn als hij niet voldoende visuele pracht en wonderlijke wendingen en verbeeldingen in zijn film zou stoppen. Je verveelt je natuurlijk geen moment. 

Met: Emma Stone, Jesse Plemons, Willem Dafoe, Margaret Qually

FIN - song :  Jerskin Fendrix  - King Lear (demo)

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Braid (aka La Tresse) - Laetitia Colombani

The Braid op IMDb (7,2)
 The Braid op Moviemeter (3,30)

Sterke film, sterker dan ik verwacht had. En zelfs sterker dan ik enige tijd tijdens het ondergaan van de film gedacht heb. Dat duidt dus op een ijzersterk einde, waarin de aanloop van het script uiteindelijk de lijnen op een knappe manier samenbrengt. Ik was aangenaam verrast.

The Braid is een drieluik, een mozaïek. Drie verschillende verhalen, alle drie over vrouwen die hun eigen pad kiezen in moeilijke omstandigheden, drie verschillende delen van de wereld. Het betekent dat je als kijker veel moet schakelen om de draad van de respectievelijke steeds weer op te pakken, maar het werkt.

In India stappen we in de armoedigewoning van Smita, een vrouw uit de laagste kaste van de "onaanraakbaren", die het maar niet wil pikken als ze ziet dat haar dochter niet de scholing krijgt die ze nodig heeft. Het pesten, de vernedering en de zucht naar kennis van haar kind worden haar teveel: ze neemt de donatie die ze aan de spiritueel leider heeft geschonken weer terug en begint aan een lange reis naar het zuiden van het land: daar wil ze naar de tempel op de berg, waar de goden haar gebeden voor een goede toekomst voor haar lieve Lalita moet verhoren. Ze heeft een plan maar moet daarvoor wel haar man tijdelijk achterlaten voordat ze aan de hachelijke (en dure) reis begint.

In Italië komen we terecht in het atelier van de familie van Giulia. Ze is vaders lievelingetje en werkt hard om haar pappa niet teleur te stellen. Haar wereld stort in als haar vader een beroerte krijgt en comateus in het ziekenhuis belandt. Uren zit ze aan zijn bed, hem voorlezend uit haar favoriete boeken. Ondertussen probeert ze het zieltogende pruiken-bedrijfje van haar familie draaiende te houden. Dat blijkt niet eenvoudig want pappa zat diep in de schulden. Net op dat moment ontmoet ze de vriendelijke Kamal, een Indiase immigrant die bezig is de Italiaanse taal te leren. Terwijl haar familie liever ziet dat ze met een welgestelde jeugdvriend gaat trouwen (en daarmee de famiy business moet redden) beraamt ze samen met Kamal heel andere plannen.

In Canada belandden we in de harde advocatenwereld van Sarah, een hardwerkende alleenstaande moeder die te weinig tijd heeft voor haar privéleven omdat ze kandidaat is om het chique kantoor op termijn over te nemen van de oprichter. Haar kinderen zijn achterbankkinderen geworden die veel te weinig van hun moeder te zien krijgen terwijl ze daar dagelijks hun behoefte over uitspreken. Dan slaat het noodlot toe: Sarah krijgt de diagnose borstkanker, net als haar moeder eerder kreeg. Dit kan ze niet gebruiken, niet nu. Ze stopt het bericht weg, verzint een uitvlucht voor de baas waardoor ze twee weken vakantie kan opnemen om eventjes de ingreep te regelen. Dat pakt natuurlijk anders uit, ze moet bezinnen en pas op de plaats maken. Met alle gevolgen van dien.

Met: Mia Maelzer, Sajda Pathan, Fotini Peluso, Avi Nash, Kim Raver, Sarah Abbott

FIN - song :  Ludovico Einaudi - The Braid (la Tresse)

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Hours - Stephen Daldry

The Hours op IMDb (7,5)
 The Hours op Moviemeter (3,47)

Alles is bijzonder aan deze film. Het verhaal, het acteerwerk, de waanzinnig mooie muziek van Philip Glass, de wandeling door de tijd, de verbinding van de op zichzelf staande componenten. Ik zag m kort na verschijning, in 2002 zoals ik nu lees. Ik was toen reeds lang filmfreak maar ik schreef er nog geen dagelijkse recensies over. Dat werd dus hoog tijd. (Overigens, als een film 22 jaar na release nog steeds op een 7,5 op IMDb staat, snapt u dat het hoogkwalitatief is. Prachtig om dit te mogen herzien (ik had vooraf al zin in de soundtrack en kreeg daar het fraaie beeld nog eens bij). 

De film is een drieluik, we volgen drie totaal verschillende (sterke) vrouwen. Hoewel we in drie totaal verschillende tijdperken terechtkome (de jaren 20 vd vorige eeuw, de daaropvolgende jaren 50 om tenslotte aan het begin van onze huidige eeuw uit te komen), zit er wel degelijk een verband tussen deze vrouwen. Dat verband is het boek "Mrs. Dalloway" van Virginia Woolf (overigens ooi ooit verfilmd met Vanessa Redgrave i nde hoofdrol). Het boek speelt in zijn geheel op één enkele dag en dat doet de film eigenlijk ook (ware het niet dat het steeds een dag uit een ander decennium is).

We volgen de zwaarmoedige schrijfster Virginia Woolf , die piekert over hoe het verder moet met het boek (in haar beleving moet er iemand sterven in het verhaal maar welk karakter kiest ze daarvoor uit). Woolf is door haar man weggehaald uit het drukke en impulsieve London, maar wordt op de stille countryside met de dag depressiever. Ze wil terug, iets wat haar man koste wat kost wil voorkomen omdat hij weet welke uitdagingen haar daar weer te wachten staan. 

We volgen de tragische huisvrouw Laura Brown, die alle spanning uit haar leven weg ziet sijpelen nu ze met man, kind én ongeboren vrucht in een fraai gesitueerde buitenwijk woont. Ze verliest zich in literatuur en raakt steeds dieper in de ban van het boek van Virginia Woolf. Zo zeer zelfs dat ze zich vandaag - op de verjaardag van haar man- laat verleiden tot verregaande stappen. 

We volgen de charmante Clarissa Vaughan die zich de ganse dag uitslooft om de doodzieke schrjiver Richard Brown de dag door te helpen om hem toch vooral maar te laten verschijnen op de prijsuitreiking die later die dag moet plaatsvinden. Ze duwt, ze prikt, ze polst maar nog steeds weet ze niet of ze hem kan motiveren om hem uit zijn stoel te krijgen, hoe vaak hij haar ook "zijn eigen Mrs Dalloway" noemt.

Het lijken losse componenen, maar ze worden prachtig met elkaar verweven. En als je het verhaal niet meer volgt, doe dan gewoon je ogen dicht en luister.

Met: Meryl Streep, Julienne Moore, Nicole Kidman, Ed Harris, John C Reilly, Stephen Dillane, Claire Danes, Toni Collette, Allison Janney, Jeff Daniels

FIN - song :  Philip Glass- The Hours