Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)
 Playtime op Moviemeter (3,68)

Playtime op Wikipedia 

Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds meer klassiekers en gewaardeerde oude titels komen opnieuw in roulatie, na zorgvuldig te zijn gerestaureerd. Dat worden nooit kassuccessen, meestal trekken ze vooral mensen die meer film tot zich nemen dan alleen het huidige repertoire. Na afloop sprak ik er gisteren eentje (toevallig ook vaste deelnemer aan onze quizzen), we waren het erover eens dat films als deze "tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden". Waarom dan niet? Nou, in het huidige tijdsgewricht kom je eigenlijk niet meer weg met een film zonder plot, met een film waar slapstick overwegend de gevoelstemperatuur bepaalt en waarbij personages eigenlijk amper uitgewerkt hoeven te worden. Deze film van meesterregisseur Jacques Tati is daar dan weer wél een ongelooflijk goed geslaagd voorbeeld van. Want vermakelijk is het, deze kijk op het Parijse modern leven in de jaren 60. Veel schuivende panelen, veel glazen deuren, veel bliepjes en piepjes, maar zeker ook veel humor.

Monsieur Hulot (Tati's vaste hoofdpersoon) heeft blijkbaar succesvol gesolliciteerd en komt voor de eerste keer het kantoor binnen. Maar nog vóór hij zijn nieuwe manager te spreken krijgt, is hij al hopeloos verdwaald in het pand. Het pand is vergeven van glazen ruimtes, cubicals, liften en trappen: vind daar nog maar eens iemand terug. Hulot verft zichzelf spreekwoordelijk in de hoek. 
Dat doet ie zo knap dat ie uiteindelijk buiten het pand belandt, waarbij hij zich plots te midden van een groep Amerikaanse toeristen aantreft. Met die groep eindigt hij in een kakelvers opgeleverd sterrenrestaurant, waar het personeel tussen de drogende verf de gasten bedient. Hulot draagt zijn steentje bij aan het verhogen van de sfeer.

Met; Jacques Tati, Barbara Dennek, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Francis Lemarque - L'opera des jours heureux

La Venus Electrique (aka The Electric Kiss) - Pierre Salvadori

La Venus Electrique op IMDb (6,7)
 La Venus Electrique op Moviemeter

La Venus Electrique op Wikipedia

In de diverse filmbeschrijvingen die ik over deze film las, werd steeds vermeld dat het de openingsfilm van het laatste Cannes-filmfestival was. Dat geldt dus als een aanbeveling, het is een richtinggevende opmerking. Maar wie nu een stevige arthousefilm verwacht, komt bedrogen uit. LVE is een typische Franse romantische komedie, die pas echt vlot getrokken wordt als blijkt dat iedereen iedereen bedriegt en niemand blijkt te zijn wie of hoe hij is. Een zoektocht op mijn eigen filmbeschrijvingsblog leert me dat hoofdrolspelers Pio Marmaï en Anaïs Demoustier al eerder samen in een schildersfilm speelden. En de andere hoofdrolspeler Gilles Lelouche gaat dit keer duidelijk voor lichter werk dan hij doorgaans neerlegt. Kortom: meerdere interessante kantjes aan dit werk, alle reden om in de premièreweek naar de filmzaal te gaan. 


Regio Parijs, jaren 20 vorige eeuw. We gaan naar de kermis! De sterkste man, de Siamese tweeling, de vrouw met de baard: ze staan er allemaal! Maar wij gaan naar een andere attractie: we gaan naar de Elektrische Venus. Zij is een vrouw die vurige kussen uitdeelt aan de betalende bezoekers, terwijl zij zelf op dat moment onder stroom wordt gezet. De dame die Venus speelt, de frêle Suzanne, doet het allemaal niet van harte maar zij komt niet onder het wurgcontract uit dat haar ouders sloten met de kermisbaas. Maar dan slaat het noodlot toe, in eerste instantie positief: stomtoevallig bevindt zij zich in de tent van de waarzegster als er een stomdronken man binnenkomt om zich aan een seance te onderwerpen. Suzanne is niet ter zake kundig maar de dronken man slikt haar gedeclameerde onzin voor zoete koek. 
Hij - Antoine Balestro- blijkt kunstschilder te zijn, eentje die zichzelf op non-actief heeft gezopen nadat zijn geliefde verongelukte. Heel lang raakte hij geen penseel aan maar na het bezoek aan de waarzegster begint hij plots weer te werken. Dit tot groot plezier van zijn galeriehouder die snapt dat hij Suzanne moet stimuleren om meer sessies met schilder Antoine te houden, zodat diens werk populair blijft en verkocht wordt. Zo op het oog is het een win-win-situatie voor iedereen maar al snel blijkt dat alle deelnemers aan dit spel eigenlijk dubbelspel spelen en elk voor het eigen (liefdes)belang gaan.

Met; Pio Marmai, Anais Demoustier, Gilles Lelouche, Vimala Pons

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Shocking Blue - Venus

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun

Le Successeur (aka the Successor) - Xavier Legrand

 

Le successeur op IMDb (6,7)

Le Successeur op Moviemeter (3,16)

The Successor op Wikipedia

Tamelijk ongrijpbare film. Als in: een film met plotwendingen die ik niet had voorzien. En dat is goed, natuurlijk. Ik dacht voor een redelijk voorspelbaar Father Figure-drama te zitten maar het ontaardde in een spannend psychologisch spel. Pluspunten derhalve voor deze kleine Canadese film met voor mij tot dan louter onbekende acteurs en regisseur. 

NEEEE! NIET NU!! Dit kan ie dus echt niet gebruiken. Succesvol modeontwerper Ellias Barnes heeft nét Parijs én de hele wereld zijn nieuwe collectie getoond, is druk aan het onderhandelen voor het geplande media-offensief als het bericht binnenkomt. Zijn vader, met wie hij al jaren het contact verbroken heeft, is overleden. Enige zoon Ellias zal dus terug moeten naar Quebec om de begrafenis en de verkoop van het huis te regelen.
Gewend als hij is aan regisseren denkt hij dit wel eventjes in enkele dagen te fiksen. Hij gaat geen contacten aanknopen met vrienden en bekenden van pa, want hij heeft geen interesse in hoe diens leven verlopen is nadat hij naar Parijs vertrok om carrière te gaan maken. Dit loopt natuurlijk anders: niet alleen komt hij ongewild tóch oude bekenden tegen, maar ook het leeghalen van het huis loopt anders. Alles meegeven met de goede doelen die hij daarvoor uitkiest, zal niet gaan. Want Ellias treft een levensgrote verrassing aan in het huis.

Met: Marc-André Grondin, Yves Jacques, Laetitia Isambert-Denis, Anne-Elisabeth Bossé

FIN - song : Frederic Chopin - Ballade no. 1, opus 23

Rose - Nils Arden Oplev

Rose op IMDb (7,5)

Rose op Moviemeter (3,60)

Rose op Wikipedia

Eerder deze week zag ik een Deense film met oa Sofie "The Killing" Grabol. Dat bracht me tot het besef dat ik op mijn harde schijf ook nog een film met haar had staan. Die nu maar eens aangeklikt, ik was er destijds niet voor naar de zaal gegaan (en ik denk dat ik daar een beetje gelijk in had). Niet dat dit een slechte film is, maar het lijkt op regisseur Nils Arden Oplev geen keuze kon maken tussen kolder en ernst. De film haalt wel een voldoende hoor, maar ik weet niet of ik daar volgende week nog net zo over denk.

Ze gaan het aan, Ellen en Vagn. Wetend dat ze een enorme gok nemen, besluiten ze haar schizofrene zus Inger mee te nemen voor een reis naar Frankrijk. Ooit- jaren terug- was Inger daar ook, het moet zo ongeveer haar laatste belevenis zijn geweest voordat ze werd opgenomen en vervolgens nooit meer te herstellen van die ernstige aandoening. Ellen neemt nu het risico omdat ze denkt dat het een positieve invloed kan hebben op haar wegkwijnende zus. Ze bespreekt het met het verzorgend personeel, ze bespreekt het met haar tegenstribbelende moeder, ze bespreekt het met haar goedmoedige man. Hup, die touringcar in. 
Onderweg gebeurt alles wat u na bovenstaande zou verwachten: natuurlijk doet Inger raar, natuurlijk is ze een sfeerbederver voor de andere reizigers. Maar er gebeurt meer, veel meer. Inger blijkt meer noten op haar zang te hebben en zelfs een mooi stiekem plan voor de invulling van deze toeristische trip.

Met: Sofie Grabol, Lene Maria Christensen, Anders W. Berthelsen, Soren Malling, Luca Reichardt Ben Coker

FIN - song : Henrik Skram - Rose 

Cléo de 5 a 7 (aka Cleo from 5 to 7) - Agnes Varda

Cléo de 5 a 7 op IMDb (7,8)
 Cléo de 5 a 7 op Moviemeter (3,61)

Cléo de 5 a 7 op Wikipedia

Er zijn meerdere "grande dames" te benoemen in de Franse Cinema, maar meestal staan die aan de voorkant van de camera. Draai je het beeld om en ga je áchter de camera zitten, dan kom je onherroepelijk op de naam van Agnès Varda uit. Een onconventioneel cineaste die met zowel documentaires als speelfilms verandering bracht in de tot dan toe vrij traditionele wereld van de Franse film. Ik zag er enkele van haar hand, maar toen ik las dat  er op dit moment een retrospectief van haar werk draait, greep ik direct even de kans. Deze titel, die ik lekker op de zondagmiddag in een rustige filmzaal bekeek, wordt vaak genoemd als een van de startpunten van de Nouvelle Vague. Vlijmscherp zwart-wit geschoten, een niet-voor-de-hand-liggende vertelwijze die de kijker vooral dwingt tot introspectie.

We gaan namelijk met zijn allen een reisje maken in het hoofd van de vermoeid ogende Cléo. Het reisje duurt maar twee uur, maar we krijgen inzicht in de problemen én de geluksmomenten van een succesvolle vrouw. What's up? Helemaal precies weten we dat niet (aan het eind van de film pas) maar we snappen dat Cléo in grote onzekerheid zit. Ze heeft enkele weken een medisch onderzoek gehad, vandaag is de dag dat ze moet gaan bellen voor de uitslag. Vandaag dus, maar wát een lange dag is dat.

Cléo weet niet waar ze het zoeken moet: de succesvolle zangeres heeft een repetitie met haar muzikanten maar die verloopt in ruziënde sfeer. Ze gaat troostwinkelen en doet daarbij onnodige aankopen, ze drinkt koffie in een karakteristiek Parijs' cafeetje maar ergert zich stevig aan het constante gekakel van haar personal assistent. De tijd kruipt voort, ze besluit hem te vullen met onnodige activiteiten: een ritje met de bus, een walk in the park. Alle ontmoetingen die ze daarbij doet, kunnen haar niet afleiden van die dwingende gedachte: wat als het straks een slechtnieuwsgesprek is?  

Met: Corinne Marchand, Dominique Davray, Antoine Bourseiller, Michel Legrand, Dorothee Blanck

Gezien in : Cinema Oostereiland

La Venue de L'Avenir (aka Colours of Time) - Cedric Klapisch

La Venue de L'Avenir op IMDb (7,5)
 La Venue de l'Avenir op Moviemeter (3,25)

La Venue de L'Avenir op Wikipedia

Aanvankelijk had ik het even lastig door de continue tijdssprongen die de regisseur in deze film maakt. Maar hey, het is Cédric Klapisch, dus dan weten we dat het uiteindelijk goed komt en dat er een vrolijke, soms zelfs gezellige sfeer ontstaat als de opstartproblemen eenmaal het veld ruimen. Dan groeit er - opnieuw - een prettige film waarbij we in dit geval ook nog eens getuige mogen zijn van een bepalend tijdvak in de (kunst)geschiedenis. 

Al direct bij de start van de film zit ik op het puntje van mijn stoel: WAT! PRACHTIG! De film start in het schitterende museum "L'Orangerie" met de beeldbepalende panorama-schilderen van Claude Monet (direct besloot ik dat ik daar weer een keer naar terug wil, mijn vrouw moet dit ook gewoon zien). In dat museum is Seb bezig met het plichtmatig (mode)fotograferen van zijn arrogante en wereldvreemde fotomodel. Bij thuiskomst hoort Seb van zijn opa dat hij geacht wordt aanwezig te zijn bij een bijeenkomst bij de notaris. Daar horen alle verzamelde aanwezigen dat ze familie zijn van Adele Meunier, een overleden dame die een huis met inventaris aan alle erfgenamen heeft nagelaten. De stamboom blijkt in vier familietakken uiteengevallen te zijn, van elke tak gaat er eentje mee op inspectie naar Normandië.

Wij zien inmiddels Adele eind 18e, begin 19e eeuw vertrekken vanuit dat huis. Ze gaat naar Parijs, ze gaat haar moeder zoeken die haar kort na haar geboorte verliet (maar die nog trouw elke maand geld stuurt). In die tijd was de reis naar Parijs nog een hele onderneming, gelukkig ontmoet Adele twee jonge avonturiers die haar gezelschap houden en op wie ze later in Parijs nog stevig zal moeten bouwen. Adele's moeder blijkt te zijn beland in de society: ze verkeert in hoge kringen, papt met iedereen aan om in haar bestaan te voorzien. Daarmee belandt ze ook in de kunstenaarsscene die ons uiteindelijk weer terugleidt naar de moderne tijd. En naar die fantastische Musée de l'Orangerie.

Met: Suzanne Lindon, Abraham Wrapler, Vincent Macaigne, Julia Piaton, Zinedine Soualem, Paul Kircher, Vassili Schneider, Sara Gireaudeu, Cecile de France, Olivier Gourmet

FIN - song : KOMPROMAT- No stranger to heartbreak

Gezien in : Cinema Oostereiland

Illusions Perdues (aka Lost Illusions) - Xavier Giannoli

Illusions Perdues op IMDb (7,4)

Illusions Perdues op Moviemeter (3,12)

Pompeuze film, maar dat was waarschijnlijk nodig om de scheidslijnen in het verhaal duidelijk te maken. Een prestigieus rise & fall-verhaal is het, waar heel veel te zien valt (en gelukkig ook best wel wat te genieten). Treffend is dat het een boekverfilming is naar een verhaal van Honoré de Balzac , maar dat het bulkt van de raakvlakken naar de tegenwoordige tijd. Precies dat is wat de film interessant genoeg maakt om volledig uit te dienen. 

We duiken in de zielenroerselen van de romantische Lucien, die op het Franse platteland in armoede opgroeit maar die groot durft te dromen. Hij zet zijn gedachten op papier, maakt er zelfs een gedichtenbundel van die hem onder de aandacht brengt van Louise, de barones van het nabijgelegen landgoed. Lucien draagt voor op een van haar soirees en er ontstaat een heimelijke liefde. Als de man van Louise erachter komt, nemen de twee de wijk naar de grote stad Parijs. 

Daar dienen hun wegen zich te scheiden omdat het in de upperclass scene daar niet toegestaan is dat de adel zich met dermate laag geclassificeerde mensen inlaat. Lucien staat er alleen voor en zint op wraak. Hij gebruikt zijn schrijftalent door zich in te zetten voor fakenews krantjes die zich laten betalen om toneelstukken en boeken de lucht respectievelijk de grond in te schrijven. Lucien blijkt er goed in te zijn en wordt met de dag vileiner en scherper in zijn recensies. Hij blijkt carrières te kunnen maken en breken en komt daardoor ook weer bij de adel in beeld als interessante partij. Zo komt hij toch weer in contact met Louise, die nog steeds zijn liefde niet beantwoordt maar hem wel probeert te behoeden voor het rock-n-roll leven dat hij aan het leiden is. Een web van intriges en belangen wordt geweven, een web waarin niemand blijkt te zijn wie hij echt is en waar iedereen vooral in staat is om de ander te belazeren. Eigenbelang heerst. En dat gaat nooit lang goed.

Met: Benjamin Voisin, Cécile de France, Vincent Lacoste, Xavier Dolan, Salome Dewaels

FIN - song : Frank Purcell- Sonata No 1 in G Minor 

Haute Couture- Sylvie Ohayon

Haute Couture op IMDb (6,2)

Haute Couture op Moviemeter (2,56)

 Erg fijne Franse arthouse-film, die met een piepklein verhaaltje zeer veel zegt over de (te vaak afgesloten) leefwereld van mensen in onze moderne maatschappij. Heeft wel in ons filmtheater gedraaid, ben er destijds niet geweest maar ik ben heel blij dat men films als deze blijft programmeren. Doet publicitair niet veel maar is wel degelijk van belang voor de kijkende doelgroep. Het helpt mening te vormen, het helpt vooroordelen omver te halen. 

Die zag ze niet aankomen, onze Esther. Terwijl ze dromerig op weg is naar haar werk - alwaar ze bezig is aan haar allerlaatste Christian Dior-collectie - stopt ze in de gangen van de metro even om te luisteren naar een straatartieste. Ze weet niet dat het beginnende zangeresje Jade daar staat om de aandacht af te leiden van haar tasjesrovende vriendin. Esther is alles kwijt, het zangeresje verdeelt na afloop met haar mede-dievegge de schamele buit. 

Echter: wroeging speelt Jade parten, Ze graaft de tas op inhoud door en besluit hem terug te brengen. Gek genoeg valt Esther haar niet heel hard aan, bij een volgende ontmoeting biedt ze Jade zelfs aan om eens op haar werk te komen kijken, zodat ze weet wat voor mensen ze eigenlijk besteelt. Mensen die er hard voor moeten werken, zo blijkt: de wereld van de haute couture is een harde, Esther kent het klappen van de zweep maar moet er tot en met de laatste collectie bikkelhard aan trekken om haar werk goed te doen. Uiteraard kijkt Jade hier schamper tegenaan, ze wantrouwt immers de hele wereld dus deze dame zal ook wel bijbedoelingen hebben. Gaandeweg ziet ze echter dat Esther haar vertrouwen schenkt, steeds enthousiaster begint ze op de aanvankelijk vijandige werkvloer mee te doen. Wat haar parten speelt, is de afhankelijkheid die haar moeder haar toont: waarom ga jij ergens aan het werk terwijl je eigenlijk hier voor mij moet zorgen? Jade ziet steeds meer in dat werken de enige uitweg is uit haar achtergestelde sociale status en armoedige thuissituatie. Daarvoor moet ze echter weerstand overwinnen, zowel die van haarzelf als die van haar omgeving.

Met: Nathalie Baye, Lyna Khoudri, Pascalle Arbillot, Adem Bessa

FIN - song : Alain Barrière - Elle etait si jolie

Coup de Chance - Woody Allen

 

Coup de Chance op IMDb (6,4)

Coup de Chance op Moviemeter (2,94)

Achtentachtig is ie inmiddels, maar nog steeds rijgt Woody Allen de ene filmregie aan de andere. Zelden zijn ze nog zo spraakmakend als zijn werk in de jaren 70 en 80, steeds meer is hij in de richting gegaan van een vermakelijk relationeel verhaaltje. Maar het is nog steeds geen straf, want dat verhaal vertellen, dat kan ie echt goed. Deze, van vorig jaar, is voor zover ik weet zijn eerste Franstalige film dus nog steeds wordt het experiment niet geschuwd. Blijkbaar keerde hij met veel plezier terug naar Parijs, na eerder succes aldaar. 

Ze botsen nog net niet tegen elkaar op, daar midden op het plaveisel van de Parijse straten. Het is Alain die haar aanspreekt: "Sorry. Eh..maar, hallo, jij bent toch Fanny?" Fanny schrikt, maar knikt. Ze had hem niet herkend, haar oude schoolgenootje. Enthousiast begint hij verhalen af te steken: over hoe ze er vroeger uitzag, hoe heimelijk verliefd hij was op haar, hoe leuk het is dat hij haar nu na al die jaren tegenkomt. Koffie?

Fanny houdt de boot enigszins af. Natuurlijk best leuk, zo'n ontmoeting, maar ze kan zich de jongeman amper herinneren en bovendien: ze zit midden in een welgestelde relatie met de enigszins directieve Jean. Fanny heeft alles wat haar hartje begeert, maar toch, maar toch: blijkbaar is haar relatie enigszins ingedut want ze kiest toch voor de spanning van een afspraakje met de niet onknappe schrijver Alain. Ze wandelen, lunchen in het park en meer en meer ziet Fanny de charmes van Alain in. Het gaat jeuken, ze gaat overstag en begint een verhouding. 
Al snel merkt Jean veranderingen in haar gedrag en zet er een detective op die de handel en wandel van zijn vrouw moet nagaan (fraai detail: bijna gelijktijdig filmde Melvil Poupaud een vergelijkbare rol in het spannende "L Amour et les forêts": ook daarin was hij de jaloerse echtgenoot die ver gaat om zijn zin te krijgen). Jean neemt vergaande stappen om zijn vrouw terug te winnen.

Met: Lou de Laâge, Melvil Poupaud, Niels Schneider, Valerie Lemercier

FIN - song : Nat Adderley- Cantaloup Island

L'amour c'est mieux que la vie (aka Love is better than life) - Claude Lelouch

L'amour c'est mieux que la vie op IMDb (5,1)
 L'amour c'est mieux que la vie op Moviemeter (3,25)

Romantisch niemendalletje, blijkbaar onderdeel van een trilogie maar ik zag nu alleen deel 1. Ooit opgenomen omdat de regisseur Claude Lelouch er een van faam is. Deze film lijkt een soort staalkaart te zijn van de films die hij eerder maakte (waarvan "Les uns et les autres" natuurlijk zijn magnum opus is). Romantiek, de liefde, muziek, Parijs, leven en dood, Jezus(en God en de duivel)vriendschap: onuitputtelijke thema's. De wervelende aanpak die de regisseur kenmerkt, maakt dat je tamelijk eendimensionale films als deze moeiteloos doorstaat.

Sandrine runt een escortbureau en krijgt die dag twee bijzondere gasten aan haar bureau: ze vragen of zij in haar Rolodex een dame heeft zitten die de laatste weken van hun beste vriend Gerard kan veraangenamen. Gerard heeft er op los geleefd, waardoor hij nu zijn fysieke einde rap ziet naderen.

Sandrine doet de heren (waarvan een de zoon van Gerard) blijkt te zijn) een aantal voorstellen maar ze worden allemaal afgeketst. "Waarom niet" denkt ze vervolgens en zegt de heren het zelf op te gaan lossen. Zij zal zelf de dame zijn die contact met Gerard zal leggen en hem zal chaperonneren.

U snapt het al: de twee door het noodlot aan elkaar verbonden mensen blijken elkaar meer te waarderen dan dit bijzondere verzoek zou rechtvaardigen. Ze worden verliefd en dat maakt de zaken lastiger dan op het eerste oog lijkt.

Met:
Sandrine Bonnaire Sandrine Bonnaire

Gerard Darmon    Gerard Darmon

Béatrice Dalle    Béatrice Dalle

FIN - song :  Charles Trenet- Boum!

Mrs. Harris goes to Paris - Anthony Fabian

Mrs Harris goes to Paris op IMDb (7,1)
 Mrs. Harris goes to Paris op Moviemeter (3,19)

Natuurlijk wisten we vooraf dat het niet al te diep zou graven, deze romantische komedie. Maar Lesley Manville in de film is - wat mij betreft - altijd een pré, net zoals films over mensen die hun leven totaal omgooien het bij mij vaak wel goed doen. "Klik", daar gingen we.

1957, London. Ada Harris doet haar best de eindjes aan elkaar te knopen. Officieel weet ze nog steeds niet dat ze weduwe is, maar ze gaat daar wel van uit omdat haar man nooit uit de oorlog is teruggekeerd. Ada is schoonmaakster en naaister bij verschillende adressen en redt het daarmee net. Met haar vriendin Vi pakt ze zo af en toe een borrel, waarbij vaak de zeer van Ada gecharmeerde Archie even aanschuift. Ada houdt alle avances echter af, haar man Eddie zou immers zomaar opeens aan haar tafel kunnen staan. 

Bij een van haar adresjes, een nare adellijke dame die niet doorheeft hoeveel pijn ze Ada doet met haar generaliserende gepraat, slaat de verandering toe: de freule heeft een prachtige jurk van Christian Dior in haar kast hangen en laat terloops even de prijs vallen. En die prijs valt Ada niet eens tegen. Thuis leegt ze haar spaarpotje en berekent ze haar kansen: als ze nu eens wat extra klussen aanneemt en veel overwerkt, dan is die 500 pond nog best op te hoesten. Ze durft te dromen, helemaal als het geluk van de voetbaltoto haar kant op valt. 

Next: Parijs! Verwonderd loopt ze rond in de stad van de liefde. Ze vindt het atelier van Dior, waar ze aan de deur wordt tegengehouden: "wat komt u hier doen? U met uw sjofele jas? Een jurk kopen, u?" Ze volhardt en dat valt in goede aarde bij een aardige graaf die haar als zijn gast meetroont naar de aangekondigde modeshow. Er zijn nog aardig wat hobbels te overwinnen, maar uiteindelijk staat de volkse Ada in het atelier van Dior om zich een jurk aan te laten meten. Eind goed, al goed, zou je zeggen. Nou nee, er staat van alle kanten druk op dit verhaal waarin Lesley Manville steeds meer als sterke vrouw naar voren komt.

Met: Lesley Manville, Isabelle Huppert, Lambert Wilson, Alba Baptista, Lucas Bravo, Ellen Thomas, Jason Isaacs

FIN - song :  Rael Jones-  The Legion Dance

Une belle course (aka Driving Madeleine) - Christian Carion

Une belle course op IMDb (7,1)

Une belle course op Moviemeter (3,51)

Heel fijne, kleine film. Niks spectaculairs, niks buiten de lijntjes maar dermate intiem en aangrijpend dat je gewoon denkt dat ie wel langer had mogen duren. Dat zijn voor mij altijd de betere films om te kijken.

Charles is een krabbelende Parijse taxichauffeur die maar met moeite het hoofd boven water kan houden. Qua strafpunten staat ie op het randje, bij een volgende verkeersovertreding kan ie zijn rijbewijs kwijtraken. Financieel gaat het niet oké, er bestaat zelfs een kans dat ze hun huis moeten verkopen als er niet iets verandert.

De taxicentrale vraagt hem  of hij een rit aan wil nemen die hem eerst een stuk buiten de stad brengt. Hij heeft het geld te hard nodig om te kunnen weigeren en rijdt dus richting randje platteland om daar een oude mevrouw op te pikken. Hun contact begint aan alle kanten verkeerd, maar daar komt gaandeweg verandering in.

Madeleine, de oude dame, begint hem ongevraagd haar levensverhaal te vertellen. Charles blijkt haar tet hebben opgepikt bij haar net verkochte woning en ze moet zich nu melden bij een verzorgingstehuis. Daar heeft ze echter nog helemaal geen zin in, dus ze vraagt hem om eerst nog even langs haar oude woonplekken te rijden. Gaandeweg komen de twee echt met elkaar in gesprek en ontstaat er iets wat op een band lijkt. Madeleine blijkt schokkende dingen te hebben meegemaakt in haar 92-jarige leven, toch is zij degene die Charles uit zijn eigen misère probeert te praten. U snapt: de twee komen nader tot elkaar en hebben samen de dag van hun leven.

Met : Dany Boon, Line Renaud

 

FIN - song : Etta James - At last

Okedoeibedankt - Nicole van Kilsdonk

Okedoeibedankt op IMDb (7,9)
 Okedoeibedankt op Moviemeter (3,50)

Als filmliefhebber kom je langs vele genres, maar ik moet eerlijk toegeven dat ik het genre "jeugdfilm" de laatste tijd ietwat verwaarloosd heb. Natuurlijk komt er zo af en toe eentje langs, maar de tijden dat ik coördinator was van de kinderfilmcommissie en daarin steeds bij Cinekid aansloot, liggen lang achter me. Ook zijn mijn eigen kinderen inmiddels volwassen vrouwen, dus het hóéft niet. Maar soms doe ik het toch, omdat jeugdfilms vaak nog een frisse blik op de samenleving geven waarbij vriendschap en idealisme gewoon nog legitieme dingen zijn. Daarom deze. En ik ben blij dat ik m gekeken heb.

Tiener Jamie heeft net de verhuizing naar een instelling achter de rug. Hoewel haar ouders haar overladen met liefde, kunnen ze niet garanderen dat hun dove dochter het beste onderwijs krijgt dat haar kan voorbereiden op de horende wereld daarbuiten. Hoewel ze natuurlijk direct de warmte van thuis mist, lukt het Jamie om aansluiting te vinden bij de medebewoners en de begeleiding. Vooral de ietwat opstandige Imane trekt daarbij haar aandacht. Imane lijkt te doen waar ze zin in heeft en heeft daarbij het voordeel dat ze niet geheel doof is, maar slechthorend. 

Als haar ouders bellen dat ze komend weekend niet naar huis kan komen omdat ze plots naar oma in Parijs moeten, is Jamie in paniek. Haar oma (ook doof) is haar alles en ze baallt ervan dat ze niet bij haar kan zijn. Dat is dus buiten Imane gerekend: die zegt toe haar backup te zijn ("Je logeert bij mij dit weekend") maar beraamt ondertussen een totaal ander plan: de meiden gaan naar Parijs. Aanvankelijk met de trein maar dat gaat niet helemaal goed. Tickets kwijt, uitstappen, andere manieren zoeken. De meisjes zijn nu op elkaar aangewezen om te overleven in de harde mensenwereld én ondertussen Parijs te bereiken. Dat gaat niet zonder slag of stoot, bijzondere ontmoetingen en nieuwe vriendschappen onstaan. Maar mijn filmkijkershart zegt: ze gaan het halen!

Met : Mae van de Loo, Douae Zine el Abedine, Josephine Koning, Bente Jonker, Petra Karlas

FIN - song : Coastfield- Okedoeibedankt

Bastille Day (aka The Take) - James Watkins

Bastille Day op IMDb (6,3)
 Bastille Day op Moviemeter (3,08)

Op een of andere manier flikt Idris Elba het hier ten huize altijd: hij lijkt boven elke twijfel verheven, het lijkt alsof ie simpelweg geen slechte film of serie kan maken. Is natuurlijk niet zo (ook dit is een niet al te verheven verhaaltje) maar het lukt hem wel altijd om de film een beetje op te tillen. Zo ook deze.

Elba is hier Briar, een nukkige CIA-agent met een slechte reputatie. Hij is onconventioneel maar zeer doelmatig. Ditmaal wordt hij naar Parijs geroepen omdat er signalen zijn dat een activistische groep de aanstaande viering van Quatorze Juillet wil versjteren. Briar waarschuwt zijn leidinggevenden alvast dat hij niet al hun regeltjes zal opvolgen maar dat hij wel de mogelijke problemen zal gaan voorkomen.

Daarvoor blijkt hij de hulp nodig te hebben van Michael Mason, een inventieve zakkenroller die door het stelen van een tas betrokken raakt bij een aanslag. De tas bevat explosieven, Mason stal hem van een jonge vrouw die spijtoptante blijkt. Ze kreeg wroeging bij de eerste aanstalten van een aanslag op een leegstaand kantoorgebouw: het bleek niet leeg. 

Door de knal - en vooral door de 4 doden die dit tot gevolg heeft- wordt Mason opeens terrorismeverdachte, voortvluchtige. Hij heeft er dus baat bij dat Briar hem inzet om de bende te ontmaskeren die hierachter zit. En die bende, die blijkt uit tamelijk onverwachte kringen te komen.

Met: Idris Elba, Richard Madden, Charlotte le Bon, Kelly Reilly, Jose Garcia

FIN - song : Idris Elba & Norman Cook - The road less travelled

Mr. Morgan's Last Love (aka Last Love) - Sandra Nettelbeck

 Mr. Morgan's Last Love op IMDb (6,7)

Mr. Morgan's Last Love op Moviemeter (3,47)

Klein maar fijn intiem psychologisch drama. Randje zoetsappig, maar hey, wie kan er nu een hekel hebben aan Michael Caine? Altijd fijn als dit icoon van de Britse film door het beeld schuifelt. Zelfs als ie zo nukkig doet als in deze film.

Parijs, begin deze eeuw. Sinds het overlijden van zijn vrouw hoeft het voor de oude Matthew Morgan allemaal niet meer. De voormalige filosofie-professor verwaarloost alles en iedereen om zich heen, inclusief zichzelf. Zijn kinderen en kleinkind zitten ver weg in Maine, USA. Kranten gaan ongelezen bij het oud papier, potje koken doet hem niks, Franse taallessen laten hem koud, scheren is al helemaal iets van vroeger. Hij sleept zichzelf naar het einde en denkt er zelfs over om dat einde te bespoedigen.

Alles verandert als hij in de bus de ravissante Pauline tegenkomt. Haar glimlach en haar open blik maken iets in hem los, wat overigens tamelijk wederzijds is. Ze werkt in de buurt als danslerares en vraagt of hij niet een keer wil komen kijken. Hoewel hij zichzelf te oud vindt om nog te leren dansen gaat hij toch heen en verdomd, hij doet zelfs een paar (totaal aritmische) passen mee. 

Pauline ziet in de oude Matthew een vaderfiguur, Matthew ziet in Pauline iets sprankelends dat hij bij zichzelf, zijn kinderen en eigenlijk bij iedereen om zich heen zo lang gemist heeft. Het tegenstrijdige is dat dit warme contact met een jonge vrouw hem zijn gemis nog sterker doet voelen. Sterker nog: hij is het zo zat dat hij een veel te grote hoeveelheid slaappillen tot zich neemt en wacht op het einde.

De poging mislukt en in het ziekenhuis wordt hij geconfronteerd met zijn daad: niet alleen Pauline verwijt hem dat hij egoïstisch gehandeld heeft, ook zijn uit de VS overgevlogen kinderen verwijten hem dat. Het is duidelijk dat Matthew het niet heel goed met zijn kinderen kan vinden, langzaam worden daar de wederzijdse oorzaken van duidelijk. Het is aan Pauline om tussen vader en zoon te bemiddelen, zodat er toch nog een vorm van verstandhouding ontstaat.

Met : Michael Caine, Clémence Poésy, Justin Kirk, Gillian Anderson, Jane Alexander

FIN - song : Norah Jones - Not too late

Revoir Paris (aka Paris Memories) - Alice Winocour

Revoir Paris op IMDb (6,8)

Revoir Paris op Moviemeter (3,36)

Een "Kennedy"moment voor de nieuwste generaties: je weet nog precies waar je was toen je hoorde van de aanslagen in Parijs. Ik in ieder geval wel. En ik weet dat het een heel spannende avond was, omdat ik me onder mensen bevond met familieden in Parijs. Een gruwelijke tragedie, die nooit in zijn volle ernst verfilmd zal kunnen worden. Maar deze "Revoir Paris" is echt wel een verdomd goede interpretatie van het geheel. En vooral: het geeft goed weer hoe een terroristische aanslag levens verwoest, onder slachtoffers maar ook onder overlevenden. 

Mia gaat - na afscheid te hebben genomen van haar vriend - nog een afzakkertje halen in een café in haar wijk. Ze kijkt de zaak rond en geniet van haar drankje. En dan: BAM! Alle levens in puin. 

Er gaan maanden voorbij, Mia heeft een tijd bij haar moeder gelogeerd maar gaat het toch weer in Parijs proberen. Met haar vriend krijgt ze het maar moeizaam op de rit, hoe behulpzaam en begripvol hij ook is. Ze geniet niet van de feestjes, het lukt nog niet om aan het werk te gaan . Ze zoekt de plek des onheils nog eens op.

Daar hoort ze van een lotgenoten-bijeenkomst op maandagmorgen. Ze gaat heen en merkt dat ze zich verbluffend weinig herinnert van het verloop van de avond. Het kost tijd, het kost pijn, het kost Mia zelfs haar relatie. Maar het levert ook wat op: ze kan troost bieden aan lotgenoten, lotgenoten helpen haar om stukjes van de puzzel op te lossen. Niet gemakkelijk, daarvoor is er te veel stuk. Maar hoewel ze nooit meer heel wordt, kan ze wel kleine stukjes van zichzelf (en anderen) repareren. 

Sterk verbeeld, ijzersterk gespeeld door de onweerstaanbare Virginie Efira, op de voet gevolgd door een iets lichtvoetiger Benoît Magimel. Goede film, geen ontsnappen aan.

Met : Virginie Efira, Benoît Magimel, Grégoire Colin

FIN - song : Somnesia - Oriental Mysteries