Doodgewoon - Ronald Zuidinga

Doodgewoon op IMDb (7,6)
 Doodgewoon op Moviemeter (2,80)

Doodgewoon op Nederlandse Filmacademie

Hier op dit blog heb ik al vaker een lans proberen te breken voor de "korte film". Want zeg nou zelf: veel speelfilms worden maar langer en langer, tweeënhalf uur is geen uitzondering meer. In een korte film kan de regisseur (heel vaak zijn het studenten van de filmacademie) heel veel tonen van de skills die later nog uitvergroot en verbeterd kunnen worden. Doorgaans een kernachtig verhaal met daaromheen de signatuur van de filmmaker, veel langer dan 20 minuten heeft de maker meestal niet. 

In het voorliggende "Doodgewoon" betekent dit dat we van Ronald Zuidenga mooie sociale verhalen kunnen verwachten. Verhalen die op een rustige manier verteld worden en die met lekker grove lijnen de personages schetsen. Als volgt: 

Terwijl zijn kleindochter Yula aan staat te bellen, ligt opa Herman in doodsnood op de keukenvloer. Hartaanval. Goed dat zijn dochter en kleindochter dus voor de deur stonden, want men is net op tijd. Na de ziekenhuisopname besluit zijn dochter dat Herman voorlopig maar even bij hen in huis moet, hij zorgt immers niet goed genoeg voor zichzelf. Andere eetgewoonten, gezonder leven, dat werk. 
Het valt hem zwaar, maar in de gesprekken met Yula leert hij dat ze het echt goed met hem voorhebben terwijl hij zich afvraagt waar hij dat aan verdient: hij is niet zo'n fijne opa en vader geweest, niet zo'n fijn mens eigenlijk. Misschien is het allemaal nog niet te laat.

Met: Bart Klever, Emma Zegeren, Chava voor in 't Holt

Living - Oliver Hermanus

Living op IMDb (7,6)

Living op Moviemeter (3,22)

Dit is film, mensen. Film zoals het bedoeld is. Een verhaal dat met zorg wordt verteld, een film met aandacht voor het visuele aspect en met hartverwarmend acteerwertk van een hele trits spelers. Een klein traantje weggepinkt. Eventjes maar, want al gauw waren er weer glimlachjes en grinnikjes om deze beleefde maar toch continue piekende film. Tis dat ik hem pas na nieuwjaar zie, hij zou zeker mijn toplijstje hebben gehaald. Een remake van een film uit 1952 die op zijn beurt weer een boekverfilming was van een Tolstoj-werk eind 19e eeuw, dit om maar even aan te geven dat een goed verteld verhaal de eeuwen wel doorstaat. 

Bill Nighy speelt op meer dan vertrouwde wijze de stijve Mr. Williams , een verstijfde Brit die ook nog eens een kille ambtenaar is, type Stef Blok. Op mechanische en afstandelijke wijze geeft hij leiding aan het team van Openbare Werken, waar iedereen de hele dag met dossiers en vooral met verantwoordelijkheden aan het schuiven is. Zelfs de levendige Ms Harris en de jonge freshman Mr Wakeling krijgen geen leven in de brouwerij op deze stoffige afdeling waar het blijkbaar al jaren zo gaat en waar het vermoedelijk nog jaren zo zal gaan. 

Niet dus: op een dag is Mr Williams te laat, iets wat hij in al die 40 jaar lang niet heeft. Sterker nog: hij komt helemaal niet opdagen. En de dagen daarna ook niet. Wij weten dan al waarom, maar de afdeling blijft in het ongewisse. Williams heeft namelijk net van zijn huisarts te horen gekregen dat hij nog maar een half jaar te leven heeft. Hoewel berustend in zijn medisch noodlot gaat hij toch op zoek naar wat hij wil achterlaten: dat het niet alleen maar draait om voor zijn zoon een goed huis te kunnen financieren, nee, het gaat om eervoller zaken. Hij komt buiten kantoor om plots weer in contact met Ms Harris en laat haar optimisme en levenslust op zich inwerken. Hij vermant zich, hij kromt de rug en bijt zich vast in een dossier dat hij al te lang heeft laten besloffen. Maar is die tijd hem wel gegeven? 

Met : Bill Nighy, Aimee Lou Wood, Alex Sharp, Adrian Rawlings,

FIN - song : Lisa Knapp & Jim Barney- The Rowan Tree

The Water Diviner- Russell Crowe

The Water Diviner op IMDb (7,1)
Hij kan er zelf niets aan doen, maar ik heb iets tegen Russell Crowe. Niet persoonlijk, niet als regisseur, maar als acteur. Zijn spel is voor mij te emotieloos, of op zijn minst ongeloofwaardig als hij er emotie in probeert te leggen. Ik kan met die eeuwig neerhangende mimiek niet zien of ie vrolijk of boos is, of ie op het punt staat in huilen uit te barsten of dat ie graag geholpen worden. Nu hoeft niet iedereen een Keira Knightley te worden, maar iets meet gelaatsuitdrukking zou ik waarderen.

Dit gezegd hebbende kan ik met een gerust hart vertellen dat deze film me enorm mee viel. Op een mooie kalme wijze vertelt de film het verhaal van een vader die door het lot hard geraakt is. Zijn kinderen zijn verdwenen in de oorlog (om precies te zijn : in de slag bij Gallipolli). Zijn vrouw verwijt hem niet genoeg gedaan te hebben om dat te voorkomen. Ze pleegt uiteindelijk zelfmoord.
Hij is - op zijn land en dieren na- alles kwijt. Hij besluit een helende reis te maken die hij als queeste aanpakt: hij gaat zijn kinderen terugbrengen. Terug van Turkije naar Australie om ze vervolgens in gewijde grond te kunnen begraven.
Dat gaat uiteraard niet vanzelf. In Turkije is de oorlog nog niet afgelopen, de Grieken rukken op en maken het speuren naar overblijfselen op de slagvelden een stuk lastiger. De man zet door , boekt uiteindelijk resultaat en houdt daar een aantal bijzonder menselijke ontmoetingen aan over. Hij is niet alleen weer vader geworden, maar voor sommigen ook een vriend en voor een enkeling zelfs een mogelijk nieuwe levenspartner. Na moesson komt lentezon.

Als regisseur doet Crowe het dus goed, hij brengt rust in het pijnlijke verhaal. Enkele heftige scenes, maar ook de nodige fraaie beelden van Istanbul en weids Turks landschap: ik vond het goed te doen.

Met Russel Crowe, Yilmaz Erdogan en Olga Kurylenko