Mr. Bean's holiday- Steve Bendelack

Mr. Bean's Holiday op IMDb (6,4)
 Mr. Bean's holiday op Moviemeter (2,77)

Mr. Bean's Holiday op Wikipedia

Natuurlijk snap ik wat u denkt, maar ja: die harde schijf stond op knappen dus er moest een en ander worden bekeken en verwijderd. Dan krijg je dit: blijkbaar een jaar geleden opgenomen, deze tweede film van het personage Mr. Bean, waarachter natuurlijk de veelzijdige doch vooral komische Rowan Atkinson schuilt. Vele afleveringen heb ik ervan gezien, ik weet niet meer zeker of ik ook zijn eerste film zag of dat ik toen al een beetje door de zelfverklaarde tijdloosheid van deze humor heen zag. In ieder geval: als je dit twintig jaar later een keer gaat bekijken, word je nergens verrast (nou ja, een toffe bijrol van Willem Dafoe daargelaten) en ga je op een sukkeldrafje door Beans avonturen heen. Op reis!

De bekende Mini wordt op de stoep van de Tower neergezet: er zal een prijsuitreiking zijn die meneer Bean blijkt te winnen. Hij wint een treinreis door Frankrijk met als eindbestemming de flamboyante badplaats Cannes (locatie van... u weet wel). Wat zullen we toch allemaal weer meemaken? 

Vanaf het begin gaat natuurlijk alles mis: Bean belandt in een Parijse buitenwijk, Bean mist de aansluiting, Bean isoleert een vader van zijn zoon waardoor hij plots van ontvoering wordt beticht, Bean verliest portemonnee dus moet de straatartiest uithangen, Bean moet en zal in Cannes komen om de zee te zien en belandt met hulp van anderen alsnog daar. Waar hij en passant het hele filmfestival verstiert. 

Met: Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry, Emma de Caunes

FIN - song : Charles Trenet- La mer

Elizabeth: The Golden Age - Shekhar Kapur

Elizabeth: The Golden Age op IMDb (6,8)
 Elizabeth: The Golden Age op Moviemeter (3,34)

Elizabeth: The Golden Age op Wikipedia

Dat er een grote afstand kan bestaan tussen koningshuizen en hun volk hebben we zelf vorige week ook weer kunnen ervaren, maar het is eigenlijk nooit anders geweest, zo blijkt uit deze kracht uitstralende film die alweer bijna 20 jaar oud is. Plots kwam ik m tegen op een van mijn filmzenders, tijd om m een keer opnieuw te bekijken. Want zeg nou zelf: een cast met de fenomenale Cate Blanchett, met de vaak goede Samantha Morton en met karakterkop Clive Owen, die onderga je met plezier, toch?

Eind 16e eeuw zuchtte Europa onder het juk van de Spaanse macht, men kreeg overal de Spaanse Inquisitie toegediend. Engeland profiteerde van haar gunstige ligging, ze bleven lang buiten schot maar in 1585 kloppen de katholieken dan toch op de deur van het tot dan toe grotendeels protestante Albion. 

De vorstin ter plaatse is de grote Elizabeth, haar hele leven bestaat uit strijd. Interne strijd, omdat ze als "The Virgin Queen" door het leven gaat en dus steeds maar niet voor troonopvolging kan zorgen. De troon wordt ook nog eens betwist door haar nicht Mary Stuart, die vast van plan is een gooi naar de macht te doen. En daar komt nu dan de externe strijd met de Spanjaarden nog eens bij.
Elizabeth probeert krampachtig alle oppositie de kop in te drukken, waarbij het riscio bestaat dat ze vervreemdt van haar volk. Ze besluit op zoek te gaan naar een huwelijkskandidaat, meer een potentiële vader eigenlijk. Internationale vorstenhuizen dienen zich aan (ook de Spaanse natuurlijk) maar zelf lijkt ze het meest geboeid door de Engelse kapitein Sir Walter Raleigh. Die is bereid voor haar ten strijde te trekken maar wil daarvoor wel een liefdesverklaring als wederdienst. Dat blijkt veel gevraagd, de koningin deinst terug en schuift haar knappe hofdame Bess Thockmorton. Dat blijkt een gevaarlijke zet, want deze Bess weet heel goed hoe de lijnen lopen. Elizabeth heeft met dit liefdesspelletje misschien wel haar hand overspeeld.

Met: Cate Blanchett, Clive Owen,  Samantha Morton, Abbie Cornish, Geoffrey Rush, Rhys Ifans, Eddie Redmayne

FIN - song : A.R. Rahman - Divinity Theme

Atonement - Joe Wright

Atonement op IMDb (7,8)
 Atonement op Moviemeter (3,57)

Atonement op Wikipedia

Aan deze film kleeft nogal wat. Voor mij dan, he, dat kan voor u heel anders zijn. Daar is de haat/liefde verhouding die ik met het acteerwerk van hoofdrolspeler Keira Knightley heb (de ene ontwapenend sterk, de andere keer alleen maar maniertjes en mimiek). Er is de kennismakende rol van Saoirse Ronan, die hier haar eerste bepalende rol speelt. Maar boven alles telt voor mij dat dit de openingsfilm was van tweede lokale filmfestival: we hadden toen nog geen eigen meerzalentheater, dus moesten de grotere films worden vertoond in de lokale schouwburg, wat ons de verplichting gaf om 850 stoelen te verkopen voor de opener van het festival. Wat lukte, dat kan ik wel zeggen. Vier jaar later hadden we een eigen theater en ik durf wel te zeggen dat het succes van de filmfestivals (de Hoornse Filmdagen) zeker aan die realisatie hebben bijgedragen. Reden genoeg voor een nieuwe kijkbeurt.

Eind jaren 30, het Britse platteland. De Britse aristocratie ruikt nog geen onraad: op het landgoed waar de zussen Briony en Cecilia met hun moeder en haar personeel wonen, is het een komen en gaan van notabelen en industriëlen. Briony is een creatief meisje dat hele toneelstukken schrijft, toch voelt ze zich miskend. De knappe Robbie (zoon van de huishoudster) heeft namelijk alleen maar aandacht voor haar oudere zus Cecilia, het maakt haar jaloers. Dermate jaloers dat ze zint op wraak: wanneer haar neefjes en haar nicht op bezoek zijn, wordt die laatste tijdens dat bezoek aangerand. Briony is toevallig getuige van deze gebeurtenis, maar ze maakt er een ander verhaal van: om haar zus klem te zetten verzint ze dat Robbie degene was die de aanranding pleegde. De onschuldige Robbie wordt opgepakt en draait de bak in.

Vervolgens breekt de oorlog uit: Robbie tekent in voor het soldatenbestaan om aldus uit de gevangenis te komen. De beide zussen - uiteraard gebrouilleerd geraakt- gaan als verpleegkundigen aan de slag. Briony hoopt dat ze haar fout kan rechtzetten, stiekem hoopt ze dat Robbie tussen de gewonden zit.

Met; Saoirse Ronan, Keira Knightley, James McAvoy, Brenda Blethyn, Benedict Cumberbatch, Juno Temple, Harriet Walter, Daniel Mays

FIN - song : Dario Marinelli - The Cottage On The Beach

St. Trinian's - Oliver Parker/ Barnaby Thompson

St. Trinian's op IMDb (5,8)
 St. Trinian's op Moviemeter (2,56)

St. Trinian's op Wikipedia

Nóg een onderwijsfilm daarna (de harde schijf moet toch een keer leeg), maar deze was beduidend minder interessant dan de film daarvoor. Pas bij het nalezen zojuist kwam ik erachter waarom het me zo matig interesseerde: het blijkt er een uit een reeks te zijn, die bovendien ook nog eens zijn gebaseerd op een cartoon. Maar hey, ik heb m wel tot het einde uitgezeten omdat ik het spel verlegde naar het herkennen van jonge acteurs en actrices die ik later nog in menig film of serie heb zien terugkeren, Een mens moet wát.

St. Trinian's is weliswaar een oud onderwijscollege, maar het is niet vergelijkbaar met enig ander Brits instituut. Hier blijken de leerlingen opgeleid tot oplichting, fraude, foute handel en derhalve tot misdadigers. Net als op elke andere middelbare school heb je de groepen (de nerds, de barbies, de goths etcetera): grote competitie onderling maar stuk voor stuk wel trots op hun eigen college. 

Die trots kunnen ze goed gebruiken als de school in zwaar weer terecht komt: financieel gaat het dramatisch slecht en ook de onderwijsmethodiek ligt onder de loep van het ministerie. De jonge Annabelle Fritton wordt uitgerekend op dat moment op deze school geplaatst omdat haar tante er de leiding heeft. Annabelle heeft het moeilijk en wordt gepest, totdat blijkt dat ze goed kan hockeyen en via dat team enig aanzien verovert. Dat komt goed uit, want er moet een plan worden bedacht om de schuldeisers en de moraalridders van het ministerie buiten de deur te houden. Dat plan wordt..eh..rigoureus.

Met: Talullah Riley, Rupert Everett, Gemma Arterton, Colin Firth, Jodie Whitaker, Celia Imrie, Russell Brand, Toby Jones

FIN - song : Girls Aloud- Theme from St. Trinian's

Once - John Carney

Once op IMDb (7,8)
 Once op Moviemeter (3,58)

Sympathieke muziekfilm die ik nooit bekeken zou hebben als ik niet toevallig zag dat de hoofdrol gespeeld werd door de innemende zanger Glen Hansard, die bij mij als acteur al opviel in muziekfilm "The Commitments" maar als solomuzikant pas rijkelijk laat in beeld kwam door zijn prachtige "Take Heart", dat hij opnam als steun voor de getroffen mensen in Oekraïne. Kijken dus en dat pakte goed uit. Allemaal plusjes voor mij: een kleine film vol muziek, Ierland, bescheiden love story en tamelijk veel hoop.

Hansard speelt Guy, een busker (straatmuzikant) die naast zijn bescheiden baantje in het stofzuiger-reparatie-atelier van zijn vader vooral muziek wil maken. Op zijn kamer laat hij de gitaar niet los en op straat speelt hij om zijn liedjes uit te proberen. Het verdient een klein beetje, geld dat Guy wil gebruiken om ooit eens een studio te kunnen huren en daar zijn liedjes op plaat te zetten. 

Het is kruimelwerk maar soms krijgt hij de volle aandacht van mensen die geraakt zijn door zijn songs. Wanneer hij zingt over de break-up met zijn vriendin blijft een mooie jonge vrouw staan. Ze raken in gesprek, ze blijkt een Tsjechische immigrante te zijn die in haar moederland als pianiste/toetseniste in een orkestje speelde. Ze besluiten samen muziek te gaan spelen en verdomd, ze beginnen samen te schrijven aan liedjes. Ook aan verbeteringen van enkele van Guy's werken. Ze voelen zich sterk tot elkaar aangetrokken maar beiden hebben zo hun blokkades. Des te meer reden om die muzikaal te verwerken: steeds dichter komen ze bij de realisatie van (enkele van) hun dromen,

Met : Glen Hansard, Markéta Irglova

FIN - song : Glen Hansard- Falling Slowly

Control - Anton Corbijn

Control op IMDb (7,6)
 Control op Moviemeter (3,77)

In 200/2008 schreef ik nog geen filmrecensies, maar bloggen deed ik al wel. Toen ik dus deze film gezien had, schreef ik er een juichend stukje over. Heb m destijds al een keer herbekeken maar was toch wel benieuwd hoe ik er 17 jaar later over dacht. Dat beschrijf ik hieronder. Maar niet nadat ik zeg dat Joy Division nog steeds een van mijn meest gedraaide bands is, ik onderschrijf hun muzikale intenties nog steeds. En besef daarmee dat ik die tijd ook nog steeds goed kan plaatsen: de no-future generatie kreeg in de muziek van Ian Curtis, Bernard Albrecht, Peter Hook en Stephen Morris een soundtrack. Het was donker, het was verre van makkelijk maar gelukkig kozen weinigen de weg die Curtis koos. Er kwamen andere uitwegen, het werd lichter dan toen. 

1973, Macclesfield, Manchester. Ian Curtis koopt elpees van David Bowie, Roxy Music en Lou Reed. Het zal zijn verdere leven bepalen. Hij is gek op poëzie en begint zijn eigen teksten te schrijven. Wanneer hij deze voordraagt bij zijn vriendje Nick, begint diens vriendin Deborah langzamerhand interesse in hem te krijgen. Ian is nog scholier maar vraagt haar desondanks ten huwelijk. Ze zegt ja, het tienerhuwelijk gaat een hobbelig pad op. 

In de tussentijd heeft Curtis samen met enkele muziekvrienden een band opgericht. Aanvankelijk ging men als Warsaw door het leven, maar als ze eenmaal een heuse manager krijgen (Rob Gretton) gaat het hard. Hernoemd tot Joy Division mogen ze optreden in het tv-programma van Tony Wilson, hun status neemt een vlucht. Ondertussen is Ian vader geworden, een status die hem beperkt in het opbouwen van zijn muziekcarrière. Alsof dat al niet lastig genoeg is, openbaart zich bij hem ook nog eens een ziekte: na een epileptische aanval zit hij voor zijn leven vast aan stevige medicatie. 

Curtis was al geen vrolijke Frans, maar de zich opstapelende problemen ontnemen hem het zicht op logisch handelen. En daar is dan plots Annik, een Belgische interviewster. He lost control.

Met: Sam Riley, Samantha Morton, Alexandre Maria Lara

FIN - song : Joy Division- Atmosphere

Irina Palm - Sam Garbarski

Irina Palm op IMDb (7,2)
 Irina Palm op Moviemeter (3,62)

Nog geen weekje geleden zag ik Marianne Faithfull opeens weer in beeld verschijnen, toen ik de hieronder beschreven documentaire van Nick Cave & Warren Ellis keek. We zagen haar daar een tekst inspreken die op het Carnage-album terecht kwam, uiteraard trok zij met haar indrukwekkende gebroken stem die song naar zich toe. Het deed mij eraan denken dat ik nog een film met haar op mijn harde schijf had staan, gelukkig bedacht ik dat op tijd want over een week zou ie ervan vervallen. De film zag ik eerder (bij de eerste editie van de Hoornse Filmdagen), de prettige herinneringen (fijne Ken Loach-achtige sfeer) eraan deden mij de PLAY knop indrukken. 

De timide oma Maggie maakt zich zorgen: het gaat niet goed met haar kleinzoon, de ziekte in diens lijf woekert voort. Het gezin heeft al veel geld uitgegeven aan de behandelingen (Maggie leverde zelfs haar huis als onderpand) maar het komt er nu echt op aan: alleen in Australië is een vorm van behandeling mogelijk die levensreddend kan zijn. De behandeling daar is gratis, maar de reis- en verblijfskosten voor vader en moeder zijn voor eigen rekening. En dat gaat niet meer, de knip is leeg en de schulden torenhoog.

Maggie onderzoekt haar mogelijkheden om toch nog meer bij te dragen en komt tot een onconventionele daad: ze stapt een sekstheater in hartje London binnen, omdat er een briefje aan de deur hangt waarbij ze hostesses vragen. Geen flauw benul wat het inhoudt, maar Maggie gaat voor snabba cash. Miki,de clubeigenaar trekt zijn wenkbrauwen op bij het aanschouwen van deze keurige en bedeesde dame maar hij raakt volledig overtuigd wanneer hij haar de hand schudt. Zo zacht, zo warm heeft hij ze nog zelden gevoeld: het zijn de perfecte handen voor het werk dat hij in gedachten heeft. 

Maggie krijgt een eigen kamertje met een "wanking wall", met haar zachte handen bevredigt ze de mannen die aan de andere kant van de muur hun lul door het gat in de wand steken. Maggie blijkt een natural, al snel overtuigt Miki haar om een artiestennaam aan te nemen zodat hij met haar kan adverteren. Maggie wordt "Irina Palm" en ja, ze trekt volle zalen. Haar morele bezwaren, of eigenlijk haar afkeer zet ze opzij want er moet geld verdiend worden: Volgende!
De tevredenheid die ze voelt over haar steeds beter gevulde portemonnee staat in schril contrast met de waardering die Maggie ondervindt bij haar vriendinnen en vooral bij haar zoon. Zij kunnen de handel en wandel van Maggie/Irina maar moeilijk begrijpen, ze kunnen slecht inschatten hoe gemotiveerd ze haar leven op een ander spoor zet.

Met: Marianne Faithfull, Predrag Manojlovic, Kevin Bishop, Siobhan Hewlett, Jenny Agutter

Gone Baby Gone - Ben Affleck

Gone Baby Gone op IMDb (7,6)
 Gone Baby Gone op Moviemeter (3,55)

Oudje al, deze, maar blijkbaar heb ik deze destijds helemaal gemist. En dat is gezien de nog steeds zeer hoge waarderingscijfers op de filmsites toch best wonderlijk. Maar goed, die omissie weggewerkt. Prima film inderdaad, met uitstekend spel van Keessie Affleck (die het hier onder regie van zijn broer Ben doet), maar ook oude rot Ed Harris stak hier in goede vorm. 

Het kleine stadje is in rep en roer als het jonge meisje Amanda verdwijnt. Politie doet alles wat ze kan, maar ze dringt maar moeilijk binnen in het drugsscene-wereldje dat rond Amanda's kansloze moeder Helene hangt. Enter onze held Patrick. 

Patrick, prive-detective zonder werkelijke opdrachten, is zelf altijd op het rechte pad gebleven maar bracht wel zijn jeugd door aan de rand van dit criminele wereldje: hij kent ze allemaal sinds zijn schooltijd: de dealers, de gebruikers, de politieagenten die met ze werken. Wanneer hij door de tante van het verdwenen meisje wordt ingeschakeld om te proberen haar op te sporen, weet hij dan ook dat hij het niet van de informatie van Helene moet hebben. Hij moet dieper de scene in maar dringt maar lastig door omdat hij natuurlijk geen officiële juridische status heeft. Het is laveren tussen de agressieve drugsklanten en de stugge politieagenten. Stukje bij beetje komt hij verder, maar het vergt veel van hem: hij moet lang geheiligde principes overboord gooien om dichter bij de kern, en dus dichter bij Amanda terecht te komen. Hij komt verrassend ver.

Met: Casey Affleck, Michelle Monaghan, Ed Harris, Morgan Freeman, Amy Ryan

FIN - song :  Alexi Murdoch - Through the dark

We own the night -James Gray

We own the night op IMDb (6,8)
 We own the night op Moviemeter (3,46)

Veel beter al was deze politiefilm, die ik ook gisteravond zag. Hoewel het verhaal zich wel redelijk vooraf uittekent, trekt het keurige acteerwerk deze film wel naar de goede kant van de streep. Bleek al een oudje te zijn overigens, maar deze is mij blijkbaar destijds aan alle kanten gepasseerd.

Aanvankelijk leren we Bobby Green kennen als een liederlijke levensgenieter, die op de avonden in zijn nachtclub te diep in glaasjes kijkt, te veel in de foute poeders valt en die zichzelf daardoor compromitteert in de omgang met talloze foute types. 

Dat gaat al snel veranderen als de politie meerdere invallen doet in zijn club om drugscriminelen het werk te beletten. De grote aanjager van dat politieteam is de ambiteuze Joseph Grosinsky en laat dat nu de broer van Bobby Green zijn. Joseph is het witte schaap van de familie, wil later zijn vader opvolgen als politiecommissaris en maalt er niet om dat zijn strikte beleid ten koste gaat van zijn partyende broer. 

Dit verandert echter allemaal snel als de gevaarlijke drugsbaas Nezhinski eerst een aanslag laat plegen op broer Joseph (die dat ternauwernood overleeft) en vervolgens een wél geslaagde aanslag pleegt op papa Grosinsky. Dit is de druppel voor Bobby, die zich laat overtuigen om als infiltrant mee te werken aan het oprollen van het drugsimperium.. Waarmee hij alsnog in de voetsporen van vader en broer treedt.

Met; Joaquin Phoenix, Mark Wahlberg, Robert Duvall, Eva Mendes, Alex Veadov

Reign over me - Mike Binder

Reign over me op IMDb (7,4)

Reign over me op Moviemeter (3,63)

Had meer in gezeten wat mij betreft, maar 15 jaar na verschijnen nog steeds met een 7,4 op IMDb staan, dat is an sich een felicitatie waard. Dat ik daar licht anders over denk, heeft alles met de - IMHO - irritante Adam Sandler te maken, iets in zijn acteermaniertjes hindert me , ik kan er niet doorheen kijken of hij nou een goede rol speelt of niet. Met Don Cheadle heb ik dan weer veel meer, dus ik was bij de FIN niet helemaal ontevreden.

Alan Johnson heeft het allemaal goed voor elkaar: harmonieus gezin, een goedlopende praktijk als tandarts (nou ja, af en toe wel heel lastig stalkende klanten) , het gaat hem voor de wind. Toch begint hij zichzelf allerlei wezensvragen te stellen wanneer hij zijn oude studiegenoot Charlie Fineman opnieuw ontmoet. 

Charlie is totaal het padje kwijt, is verwilderd en verward. Al snel komen we er achter hoe dat komt: hij verloor zijn hele gezin toen die in een van de gecrashte vliegtuigen van 11 september zaten. Hij is net te goed om opgenomen te worden, maar te slecht om in de maatschappij te kunnen functioneren. 

Alan werpt zich op als beschermengel: tegen beter weten in wil hij Charlie weer overeind helpen, waar hij zoveel uren insteekt dat zijn gezin én zijn praktijk onder druk komen te staan. Alan beseft dat zijn eigen weelde tegelijk ook zijn gevangenis is, hij ziet dat Charlie vele malen onbezorgder door het leven gaat. Als filmkijker zeggen wij dan: dat zal ergens in het midden uit moeten komen.

Met : Don Cheadle, Adam Sandler, Liv Tyler, Saffron Burrows , Jada Pinkett Smith , Donald Sutherland
 

FIN - song : Pearl Jam - Reign over me

There will be blood - Paul Thomas Anderson

 

There will be blood op IMDb (8,2)

There will be blood op Moviemeter (3,75)

Opnieuw bekeek ik deze film, voor de vijfde of zesde keer ditmaal. Wat mij betreft een van de allerbeste films van de laatste 20 jaar: het majestueze verhaal van Daniel Plainview, de oliebaron die boven alles een verstikkende egoïst is, maar die door het lot een vaderrol krijgt toegeschoven door zich over het zoontje van een verongelukte medewerker te ontfermen. Naarmate de boringen succesvoller worden en Plainview een zakenman wordt om rekening te houden, komt hij meer en meer in conflict met de gegoede burgerij en - dat vooral - met de kerk, dit in de persoon van de fanatieke priester Eli Sunday. In een genadeloze eindscene confronteren de twee elkaar met hun verschillende levensopvatting. 


Daniel Day Lewis, toch al een van de allerbeste acteurs van zijn tijd, is hier op zijn ongelooflijke top: diep kruipt hij in de huid van een onsympathieke en toch begrijpbare man. Hier kun je geen Oscars genoeg voor geven. Vijftien jaar na verschijning nog steeds een 8,2 op IMDb, need i say more? 

Omdat ik destijds nog geen filmblog schreef, heb ik de film nooit gerecenseerd. Eerder publiceerde ik al wel dit stukje, 9 jaar geleden zat ik al in die modus, en 13 jaar geleden dus ook al. Afgelopen seizoen van onze filmquiz koos ik de doopscene tussen Daniel Day Lewis en Paul Dano uit om op green screen na te spelen. Zo onder de indruk, voor mij staat deze film echt in mijn eeuwige top 5. 

Across the universe - Julie Taymor

Across the universe op IMDb (7,3)

Across the universe op Moviemeter (3,25)
 
Na een jaar ruimt mijn harddisk de opgenomen films op. Soms begin ik dus bewust bij de oudste, eens kijken waarom ik op "klik" drukte en nog niet keek. Bij deze is het antwoord daarop vrij simpel: een musical. Daar ben ik niet van. Maar uiteraard wil ik mezelf blijven trainen om quizmateriaal te bekijken, dan hoef ik de film nog niet goed te vinden. 

Deze film heeft twee pluspunten: hij speelt in de roerige jaren zestig én is volledig gescript op de teksten van Beatles-liedjes. In geen enkele andere film spelen immers hoofdrolspelers met de opvallende reeks voornamen Jude, Lucy, Sadie, Jo-jo, Prudence en komt er ook nog eens een Mr Kite voorbij. Zodra een personage wordt geïntroduceerd in de film ga je er zelf alvast het liedje bij memoreren. Dat maakt de film onderhoudend en om die reden eigenlijk alleen maar interessant voor kenners van het Fab Four-repertoire. Ik kan dat.

Jude is een jongeman die in de haven van Liverpool werkt, maar plotseling zijn baan eraan geeft om naar Amerika te trekken. Daar zoekt hij de man op die zijn moeder in de Tweede Wereldoorlog moeder maakte, om daarna direct naar zijn vaderland terug te reizen. Jude vindt aansluiting bij een studentikoze groep levensgenieters, raakt bevriend met Max en diens zus Lucy. Lucy's vriend komt om in de Vietnam-oorlog en pas na enige tijd laat ze zich troosten door Jude. Verkering! 

Jude probeert werk te vinden als tekenaar/ontwerper, Lucy wordt vredesactiviste en huisbaas Sadie wordt succesvol zangeres. Maar niets gaat zonder slag of stoot. 

Met : Evan Rachel Wood, Jim Sturgess , Joe Anderson, Dana Fuchs

 FIN - song : Bono - Lucy in the sky with diamonds

Death Defying Acts- Gillian Armstrong

 Death Defying Acts op IMDb (5,8)

Death Defying Acts op Moviemeter (2,89)

Romantisch sprookjesverhaal, opgebouwd rondom het leven van 's werelds bekendste ontsnappingskunstenaar, boeienkoning Harry Houdini. Een duik in zijn gecompliceerde leven. 

Al een aantal jaren reist the magician over de wereld. Hij verdient geld als water maar het maakt hem blijkbaar niet gelukkig. Zijn huwelijk stelt niet veel voor, wellicht een reden dat hij globetrotter-gedrag vertoont. Hij blijkt een moederskindje en in zijn hunkering naar aandacht schrijft hij een wedstrijd uit: hij daagt de helderzienden en de paragnosten op de wereld uit om hem te vertellen wat de laatste woorden van zijn moeder waren voor ze stierf. Degene die het juiste weet te vertellen, verdient 10.000 dollar. 

Mary McGarvie is een arme vrouw uit Edinburgh die een beetje geld verdient met het oplichten van mensen. Haar dochtertje doet het zakkenrol-werk, op basis van de gestolen spullen zoekt ze gegevens op van de eigenaar die ze vervolgens in een "ingeving van boven" , door een "contact met de hogere wereld" de illusie geeft dat hij contact heeft met zijn dierbaren of zelfs met zijn "zoekgeraakte" spullen. 

Uiteraard gaat deze Mary McGarvie graag de uitdaging van Houdini aan, opnieuw wordt haar dochtertje ingezet om op de hotelkamer van Handige Harry achter de benodigde gegevens te komen. Haar plan vlot, ze bereidt zich voor op onthullingen maar ze heeft met één ding geen rekening gehouden: Houdini valt als een blok voor haar (natuurlijk omdat ze hem aan haar moeder doet denken) en zelf is ze ook niet ongevoelig voor de omgang met deze beroemdheid. Gemengde gevoelens alom. De enige nuchtere opstellingen in dit verhaal komen van dochter Benji en van Sugarman, de trouwe assistent van Houdini. Die twee vinden elkaar dan ook veel eerder dan dat de andere twee spelers doen. 

Met: Guy Pearce, Catherine Zeta-Jones, Saoirse Ronan, Timothy Spall

A Good Year - Ridley Scott

A Good Year op IMDb (7,0)
Deze vooral bekeken omdat Albert Finney er in speelt. Een klein rolletje weliswaar, maar dan nog: altijd een genoegen om deze meester te zien mopperen en murmelen.

Verwacht geen spanning, verwacht geen verrassing. Als je dat opzij weet te zetten, is deze film tamelijk goed te doen want er valt veel te zien. Her en der prima acteerwerk, fraaie landschappen en een feelgood van jewelste. Wel eentje waar de levenslessen moddervet vanaf druipen, maar dat nemen we op de koop toe als Finney, Marion Cotillard en Tom Hollander (in een prototype Tom Hollander-rol) voorbij zien komen. En Russell Crowe natuurlijk, maar daar heb ik niet heel veel mee.
Anyway: feelgood is het doel.

Max is een wijsneuzerig jongetje dat bij opa op het landgoed zijn zomers doorbrengt. Schaken, wetenschap en betweterigheid: het is niet heel lastig om onsympathieke trekjes in het jongetje te ontwaren. Wanneer we een sprong in de tijd maken, zien we dat dit bewaarheid is geworden: Max is een enorm succesvolle, doch asociale en onpersoonlijke beursjongen. Klappen met geld maakt hij, maar zodra daar de kick vanaf is, moet hij door naar de volgende. Er is geen vrouw, er zijn amper vrienden: zijn 24 uur gaan volledig op aan hits & misses op de beursvloer. Waarbij hij veel vaker dan anderen aan de goede kant daarvan zit.
Alles verandert wanneer hij bericht krijgt dat opa is overleden en hem het landgoed nalaat: een oud Frans landhuis met een enorme wijngaard. Max besluit te gaan kijken en schakelt alvast een makelaarsvriendje in om de verkoop gereed te maken. Want "wat moet ie ermee', met die aggenebbish scheve kamers en die wijngaard die naar zijn weten louter bocht produceert?

Max beseft dat hij door zijn komeetachtige carrière zijn opa de laatste jaren enorm heeft verwaarloosd en krijgt al gauw spijt van zijn verkoopplannen: wat is er op tegen om hier wat van proberen te maken? En helemaal als dat in samenwerking met enkele locals kan: uiteraard met de beheerder van het landgoed maar misschien ook wel samen met die mysterieuze schone van de bistro in het dorp. Hij zal moeten veranderen: niet alleen voor zijn opa , maar ook voor een laatste strohalm om te kijken hoeveel menselijkheid hij eigenlijk bezit. 

Met : Russell Crowe, Marion Cotillard, Albert Finney, Abbie Cornish, Tom Hollander

Buddha collapsed out of shame (Buda as sham foru rikht) - Hana Makhmalbaf

Buddha collapsed out of shame op IMDB (7,4)
Filmclub-avond, de laatste van het seizoen. "Godsdienstwaanzin" was het onderwerp. En dat kwam binnen.
Hoewel prachtig geschoten en ontwapenend gespeeld (sorry voor de woordkeus) komt de gitzwarte ondergrond van deze film knalhard binnen. De pijn en de verdeeldheid, die mensen treft wanneer religieuze regels verkeerd worden geïnterpreteerd, zijn in deze film volop voelbaar. De gimmick van Hana Makhmalbaf (telg van de vooraanstaande Iraanse film-familie, waarin vader , broers en zussen allen regisseur zijn) is dat de hoofdrollen alleen voor kinderen zijn. In hun spel simuleren ze de grotemensenwereld . En dat geeft geen prettig beeld.

Bamyan, begin deze eeuw.
BaktayHazara- is een piepjong meisje dat gedwongen is voor haar jonge broertje te zorgen als mama op pad is om water en eten te halen. Ze is tamelijk jaloers op haar olijke buurjongetje Abbas die wél naar school mag en luid zijn woordjes en spelling declameert. Zo luid dat Baktay het de hele dag hoort.
Ze  besluit de stoute schoenen aan te trekken, ze gaat op pad om een schrift te kopen en daarmee zelf naar school te gaan. Maar hoe doe je dat, zonder geld en kennis?
Als ze het schriftje in handen heeft, grist ze snel de lippenstif t van mama mee, bij gebrek aan geld voor een pen. Met Abbas wandelt ze naar school maar pas dan merktt ze hoe "anders" ze is: meisjes horen niet naar school te gaan, zo wordt haar duidelijk gemaakt. En het groepje spelende jongens dat ze onderweg passeert, maakt dat gruwelijk duidelijk. Die spelen het oorlogs"spel" na en nemen Baktay gevangen. Ze verdient steniging immers, voor haar plannen om onderwijs te gaan volgen.

Het is ludiek gebracht , in deze film, maar de ondertoon is pure horror. Dat maakt de uitstekende film direct duidelijk

Met : Nihbakt Noruz, Abbas Alijome.

Disturbia - D.J. Caruso

Disturbia op IMDb (6,9)
Thriller van het soort waar ik niet veel mee kan. Omdat men naast spannend ook nog zo af en toe grappig wil zijn , komt eigenlijk geen van beide kanten goed genoeg uit de verf.

Anyways, het verhaal:Kale, een highschooljongen, is een beetje de draad kwijt nadat hij zijn vader verliest in een auto-ongeluk. Uit boosheid mept hij een leraar neer, die doet aangifte en het jongetje moet drie maanden met een enkelband huisarrest vieren.
Dat gaat natuurlijk niet makkelijk, hij begint vanuit zijn kamer de hele buurt te bespioneren. De etterbak-buurjongetjes weten dat hij geen bewegingsruimte heeft en halen kattenkwaad met hem uit. De nieuwe buren hebben een welgevormde dochter die al snel doorheeft dat haar nieuwe buurjongetje haar in de gaten houdt. Maar top of the bill is de vreemde overbuurman. Die doet zo schimmig , dat het wel geen zuivere koffie zal zijn, zo is de beleving van Kale.
Diverse malen gaat hij de mist in met zijn amateur-recherchewerk. Zijn moeder begint hem vreemd aan te kijken, de politie bestraft hem voor overtreden van het gebiedsverbod en het buurmeisje lijkt uit zijn vingers te glippen als ze een feestje geeft waar hij vanwege de enkelband natuurlijk niet heen kan.
Maar u snapt: we begrijpen dat Kale niet bij alles er helemaal naast kan zitten. Zijn wraak is zoet als hij stukje bij beetje de verhalen weet te ontrafelen.

Met : Shia Labeouf , Sarah Roemer , Carrie-Anne Moss
Carrie Anne Moss

Towelhead (Nothing is private) - Alan Ball

Towelhead op IMDb (7,0)
Ongemakkelijke film. Niet het onderwerp (ontluikende seksualiteit in het moralistische Amerika van de jaren 90) maar de manier waarop de film zowel onverbloemd als preuts is. Zonder dralen wordt de ene na de andere fase van het Frühlingserwachen naar voren gebracht: het jonge meisje dat we in de film volgen, heeft recht op haar ontdekkingstocht. Maar het wordt allemaal wel zo onhandig in beeld gebracht dat je denkt dat de regisseur zelf in ieder geval nooit voorlichting heeft gehad.

Jasira is 13, maar ziet er veel ouder uit. Dat bekende excuus is precies de reden dat de vriend van haar moeder veel te ver gaat in de directe omgang. Moeder voorkomt erger en zorgt dat de dochter weer bij haar (veel strengere) vader intrekt. Vader is Libanees die vast van plan is te laten zien dat hij Amerikaanser is dan al die anderen in zijn fraaie nieuwbouwwijk. Goede baan, patriottisch vertoon, maar tegelijkertijd ouderwets streng tegen zijn zich losvechtende dochter.
De buurman is een legerofficier die een ongezonde aandacht heeft voor dat wulpse tienermeisje naast hem. Een meisje dat bovendien op school ook nog eens worstelt met diezelfde seksualiteit: het jongetje dat ze uitgekozen heeft voor haar ontmaagding wordt door pappie niet geaccepteerd. Dit op dezelfde racistische gronden als hij zelf steeds zegt te ervaren.
Jasira gaat ver in haar spel van aantrekken en afstoten: haar lustgevoelens winnen het vaak van haar moreel besef en haar wens tot het vertonen van aangepast gedrag. Het wachten is op het moment dat een van de haar omringende mannen te ver gaat.

Het ongemakkelijke van de film zit er in dat je als volwassene zit mee te kijken naar de volkomen terechte stappen die het meisje doet. Terwijl zoals gezegd de uitstraling van de film preuts is, is het onderwerp dermate expliciet dat je jezelf een voyeur voelt terwijl je nog geen oordeel hebt geveld.
Dat is knap. Dat doet de regisseur goed. Ik weet nog even niet wat ik er van moet denken.