Cléo de 5 a 7 (aka Cleo from 5 to 7) - Agnes Varda

Cléo de 5 a 7 op IMDb (7,8)
 Cléo de 5 a 7 op Moviemeter (3,61)

Cléo de 5 a 7 op Wikipedia

Er zijn meerdere "grande dames" te benoemen in de Franse Cinema, maar meestal staan die aan de voorkant van de camera. Draai je het beeld om en ga je áchter de camera zitten, dan kom je onherroepelijk op de naam van Agnès Varda uit. Een onconventioneel cineaste die met zowel documentaires als speelfilms verandering bracht in de tot dan toe vrij traditionele wereld van de Franse film. Ik zag er enkele van haar hand, maar toen ik las dat  er op dit moment een retrospectief van haar werk draait, greep ik direct even de kans. Deze titel, die ik lekker op de zondagmiddag in een rustige filmzaal bekeek, wordt vaak genoemd als een van de startpunten van de Nouvelle Vague. Vlijmscherp zwart-wit geschoten, een niet-voor-de-hand-liggende vertelwijze die de kijker vooral dwingt tot introspectie.

We gaan namelijk met zijn allen een reisje maken in het hoofd van de vermoeid ogende Cléo. Het reisje duurt maar twee uur, maar we krijgen inzicht in de problemen én de geluksmomenten van een succesvolle vrouw. What's up? Helemaal precies weten we dat niet (aan het eind van de film pas) maar we snappen dat Cléo in grote onzekerheid zit. Ze heeft enkele weken een medisch onderzoek gehad, vandaag is de dag dat ze moet gaan bellen voor de uitslag. Vandaag dus, maar wát een lange dag is dat.

Cléo weet niet waar ze het zoeken moet: de succesvolle zangeres heeft een repetitie met haar muzikanten maar die verloopt in ruziënde sfeer. Ze gaat troostwinkelen en doet daarbij onnodige aankopen, ze drinkt koffie in een karakteristiek Parijs' cafeetje maar ergert zich stevig aan het constante gekakel van haar personal assistent. De tijd kruipt voort, ze besluit hem te vullen met onnodige activiteiten: een ritje met de bus, een walk in the park. Alle ontmoetingen die ze daarbij doet, kunnen haar niet afleiden van die dwingende gedachte: wat als het straks een slechtnieuwsgesprek is?  

Met: Corinne Marchand, Dominique Davray, Antoine Bourseiller, Michel Legrand, Dorothee Blanck

Gezien in : Cinema Oostereiland

Il Posto - Ermanno Olmi

Il Posto op IMDb (7,9)
 Il Posto op Moviemeter (3,71)

Net zo oud als ik, deze film. En dat is oud. Het helpt zeer zeker bij het aanschouwen van deze neorealistische film. Prachtig vormgegeven, rustig tempo en een zoet verhaal. Het klopt.

Domenico , een nog bij zijn ouders wonende jongeman, staat op voor een belangrijke afspraak: hij gaat solliciteren in Milaan. Niet een dikbetaalde baan, maar mogelijk wel een betrekking voor het leven. Het examen dat hij ervoor moet doen, valt hem niet al te zwaar maar hij wordt nog veel blijer van het vervolg: een meisje dat ook examen deed, loopt na afloop met hem mee. Hij biedt haar een kopje koffie aan en ze brengen de middag samen door. Domenico droomt 's avonds zoete dromen.

Hij krijgt de baan en gaat enthousiast op het kantoor af: het is niet zozeer de baan die hem lonkt, maar een hernieuwde ontmoeting met Antonietta, voorzichtig ziet hij een toekomst voor zich. Ze treffen elkaar in de wachtruimte, maar moeten daarna hun weg volgen naar elk hun eigen afdeling. En ja, Domenico doet echt wel zijn best om het werk onder de knie te krijgen, maar is eigenlijk voornamelijk bezig om een nieuwe ontmoeting met haar te regelen. Ze zitten in andere lunch-shifts, dat werkt al niet mee,hij wacht derhalve na werktijd of hij een glimp van haar kan opvangen. Hij ziet haar, maar ze heeft het druk met haar collega's. Hij moet zijn plekje opnieuw bevechten.

Met : Sandro Panseri, Loredane Detto

Noot: Sandro Panseri, 16 jaar tijdens de opname van deze film, overleed dit jaar op 78-jarige leeftijd.

Léon Morin, prêtre (aka Léon Morin, priest) - Jean Pierre Melville

 Leon Morin Pretre op IMDb (7,6)

Leon Morin Pretre op Moviemeter (3,26)

Een film kijken uit mijn geboortejaar, dat deed ik nog niet vaak. Deze zat in de reeks aanbevelingen van de VPRO-cinema nieuwsbrief, een mens probeert eens wat. Heel fraai acteerwerk , mooi zwart-wit camerawerk en een - zeker voor die tijd- spannend verhaal. Ruime voldoende alzo. 

Jonge moeder zoekt in de begintijd van de nazi-bezetting heil bij een jonge lokale priester. Ze is haar man - en daardoor ook haar geloof in God- verloren en is vast van plan het de priester lastig te maken tijdens de biecht. Het pakt anders uit: de priester is begripvol en er ontstaan een goed contact tussen de geestelijke en de twijfelende kantoormedewerkster. 

Ze vertelt de priester onomwonden over haar gevoelens voor de bedrijfsleidster op kantoor, ze vertelt over de problemen die ze heeft in de omgang met een collaborerende vriendin, ze legt alles op tafel. Door de begripvolle houding van de priester verzwakt haar opstandigheid, het buigt langzaam om in het ontwikkelen van religieus bewustzijn. Al kan ze dat weer niet rijmen met haar groeiende verliefdheid op...de priester zelf, die immers buiten zijn vak om gewoon ook een knappe jongeman is. Het gaat wringen. 

Een piepjonge Jean Paul Belmondo staat sterk tegenover een net zo piepjonge Emmanuelle Riva. Toen was al te zien dat die twee vaker zouden schitteren op het doek. 

Met : Emmanuelle Riva, Jean-Paul Belmondo

Jules et Jim - Francois Truffaut

Jules et Jim op IMDb
Cursus filmverhalen. Rete-interessant en bij vlagen behoorlijk verhelderend en vernieuwend.
In de eerste aflevering werd de beginperiode van de film behandeld, inclusief vertoning van Un Chien Andalou uit 1929.
Gisteren zaten we in het neo-realisme en de nouvelle vague van de jaren 60. Meer individualisme, meer experiment en vooral meer existentialisme.
Als illustratiemateriaal kregen we deze film uit 1962 te zien. Ooit, begin jaren 80 zag ik hem al eens, maar alleen de hoofdrolspelers én het thema driehoeksverhouding waren me daarvan bijgebleven.
Fijn om nu, met een beetje andere kennis, deze film nog eens opnieuw te zien.

Bij vlagen gedateerd, maar in het kader van de besproken inzichten toch duidelijk een bepalende film. Met af en toe zelfs grappige momenten.