The Desert of the Real - Luuk Bouwman

The Desert of the Real op IMDb (8,5)
 The Desert of the Real op Moviemeter (3,71)

The Desert of the Real op IDFA

Daar ik vroeger in het documentaire-programmagroepje van ons filmtheater zat, houd ik altijd een speciaal plekje vrij in mijn hart voor deze interessante filmvorm. Dat de zaal dus op een zondagmiddag best goed gevuld zat, deed me goed. Vermoedelijk waren veel mensen in de zaal op een of andere manier betrokken bij het onderwerp, mijn vrouw zat in ieder geval middenin haar vakgebied. "The Desert of the Real" is een testimonial-docu over mensen die met psychoses te maken hebben gekregen. Ook voor mij als leek interessant: ik ken natuurlijk niet de medische kant van deze aandoening, maar ik ken wel vrienden en bekenden die er mee te maken hebben gehad, daarnaast krijg ik af en toe via mijn vrouw wel een en ander mee over deze bijzondere kant van de medische wereld. 

Wat DOTR in ieder geval zeer interessant maakt, is dat meerdere van de gevolgde verhaallijnen worden verteld door mensen die op een of andere manier al in "het vak" werkzaam waren: een psycholoog, een psychiatrisch verpleegkundige, een filosoof. Het maakt hun analyse achteraf zeer invoelbaar: ze verklaren zich zowel "van binnen" als "van buiten" bekend met psychoses. Het maakt de verhalen een stuk realistischer (en verklaarbaarder): als je al op een afwijkende manier over het leven en over gedrag nadenkt, vind je het helemaal niet raar als mensen opeens denken dat niet zij, maar dat de hele wereld "gek is", dat eigenlijk de "normale mensen" aan de medicatie moeten. Als kijker naar deze docu werkte dat verfrissend: de kunstenaar heeft al een andere blik op hoe de wereld werkt, dus is die scheidslijn misschien dun om net over dat randje te geraken. De student die in de ban van de teksten van de liederen van Mahler geraakt, hoeft na een lang proces nog maar een kleine stap te maken om die liederen zelf te zingen, gelouterd en wel én met begrip voor hoe hij er eerder tegenaan keek.
Aandoenlijke verhalen, begrijpelijke verhalen, schokkende verhalen: eigenlijk is niets gek, eigenlijk is niemand gek. We zijn allemaal kandidaat, alleen overkomt het niet iedereen.
En: mocht u de documentaire gaan zien, dan zult u nooit meer normaal naar "Het Smurfenlied" van Vader Abraham kunnen luisteren. 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Donna Summer- State of independence

Beau is afraid - Ari Aster

                                                              

Beau is afraid op IMDb (6,6)

Beau is afraid op Moviemeter (3,22)
Beau is afraid op Wikipedia

Ik mag graag naar films met Joaquin Phoenix kijken. Hij is een acteur die niet bang is om zichzelf voor schut te zetten, zichzelf lelijker of slechter te maken dan hij in werkelijk is. Het maakt dat het kijken naar zijn werk nooit saai is. Nooit. Zelfs niet als het films zijn waar je gewoon simpelweg geen snars van begrijpt. Ik had dat met deze "Beau is afraid", die twee voor mij tegenstrijdige labels mee kreeg op de filmsites: "komedie" en "horror". Ik kan ze slecht met elkaar verbinden maar mogelijk kunt u dat wel. Dan haalt u hier meer uit dan ik uit deze Ari Aster-film deed.

Het gaat niet goed met Beau. Hij haalt zich van alles in zijn hoofd, voor hem is de wereld een aaneenschakeling van engerds en van alom dreigend ongeluk. Apocalyptische wandelingen door zijn straat, aanvallers met messen en strenge therapeuten: iedereen valt hem lastig. Wij denken dat het wanen zijn, maar voor Beau is het allemaal levensecht. Er gebeuren gruwelijke dingen met de mensen om hem heen, er hangt een gruwelijk erfelijk lot over de mannelijke tak van zijn familie heen, de therapeuten zijn niet te vertrouwen en de mensen bij wie hij in huis beland, lijken hem eerder in de sloot te helpen dan op de wal te trekken. Beau moet weg, hij moet rennen.

Met: Joaquin Phoenix, Patti Lupone, Amy Ryan, Nathan Lane, Denis Menochet, Parker Posey


                                      

Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

PAAZ (aka Honestly, i'm fine) - Anne de Clercq

Paaz op IMDb (7,0)
 Paaz op Moviemeter (3,10)

PAAZ op Wikipedia

Het boek bracht ik net vorige week naar de buurtbieb (is alweer weg trouwens). Zelf had ik het niet gelezen maar mijn vrouw las het met vakmatige interesse. Om die reden moest deze film natuurlijk door onze huiskamer schijnen, gistermiddag de streamer ervoor aangezet. Zelf had ik inmiddels ook aardig wat indirecte kennis over het vakgebied opgebouwd (dat gaat vanzelf als je levenspartner al dertig jaar in die sector werkt), daardoor meende ik te mogen concluderen dat de rollen tamelijk karikaturaal worden neergezet. Dat doet echter niets af aan het spel, opnieuw was ik onder de indruk van Gaite Jansen en haar naturelle spel. Verder veel bekende gezichten, dus de film was om voordat ik het wist. Niet verveeld dus.

Emma hypert zich door haar leven. Haar ouders maken zich zorgen maar stellen zich gerust met de gedachte dat ze al snel op vakantie zal gaan: de rust zal haar goed doen. Emma denkt daar anders over en vindt dat ze eerst nog wel even dat boek af kan maken dat ze voor haar uitgeverij aan het redigeren is. Ze gaat over haar eigen grenzen heen en het noodlot slaat toe: als ze het allemaal niet lijkt te redden, steekt een depressie de kop op en krijgen zelfdestructieve neigingen de overhand. Ze rijdt haar auto de plomp in maar wordt door omstanders gered. Helaas, aldus Emma.
Voor haar veiligheid wordt ze opgenomen op de psychiatrie-afdeling van het ziekenhuis (juist ja, de PAAZ). Zelf vindt ze dat er niets met haar aan de hand is, ze moet alleen even een dagje of twee ontspannen hier.Dat loopt dus anders: de therapeutische gesprekken komen hard binnen en geven haar langzamerhand steeds meer inzicht in haar zelfbeeld. Dat is dan wel een plus, maar door de omgeving en de overige cliënten op de afdeling kan dat beeld misschien nog wel worden versterkt, waarbij de gevolgen niet te overzien zijn. 

Met: Gaite Jansen, Jonas Smulders, Georgina Verbaan, Bianca Krijgsman, Peter Blok, Ariane Schlüter, Joke Tjalsma, Malou Gorter, Martin van Waardenberg

FIN - song : Loaded Honey - Don't speak

The Instigators - Doug Liman

The Instigators op IMDb (6,2)
 The Instigators op Moviemeter (2,82)
The instigators op Wikipedia 

Dat er zelfs bij de humor in een film zoveel fout gaat dat ie daardoor uiteindelijk best te behappen wordt, dat is toch wel een vreemd fenomeen. Hier speelt Matt Damon in plaats van zijn gebruikelijke zelfverzekerde stoere actieheldenrol een keer een twijfelende en zelfs een beetje mislukte sukkelaar. Hij wordt daarin bijgestaan door de opnieuw degelijke Casey Affleck, die als altijd iets meer diepte in zijn karakter weet te leggen dan broertje Ben normaal doet. De film van Doug Liman is in zijn geheel verre van wereldschokkend, maar vermakelijk mag je het wel noemen.

Rory is er duidelijk in naar zijn psychiater, dokter Rivera. Hij is een loser, hij heeft het verprutst en blijft eigenlijk alleen overeind om te proberen zijn fouten richting zijn kind recht te zetten. Hij kondigt haar zelfs aan dat - zodra hij slaagt in die correcties - het leven voor hem verder niet zo hoeft. 
We zien hem instappen in een overval-plan van de opgewonden crimineel Mr Besegai. De opdracht lijkt eenvoudig: op de avond van het fondsenwervingsbal voor de burgemeester van Boston, de door en door corrupte Mayor Miccelli, moeten zij diens kantoortoren binnendringen en de die avond fors gevulde kluis leegroven. Rory vindt het allemaal best, als hij maar zijn benodigde schuldbedrag van 32.480 dollar incasseert voor deze klus. Hij wordt voor deze klus gekoppeld aan twee hem onbekende kruimeldieven, waarvan vooral de onverschillige Cobby veel van Rory zal gaan vragen.
U snapt, de ripdeal gaat niet helemaal goed, de derde man komt om en Rory en Cobby moeten met z'n tweeën op de vlucht, achtervolgd door een woe-de-nde burgemeester die vooral de van hem gestolen armband terug wil hebben. De stunteldieven krijgen het zwaar.

Met: Matt Damon, Casey Affleck, Hong Chau, Ving Rhames, Michael Stuhlbarg, Ron Perlman, Alfred Molina, Toby Jones
                              
FIN - song : Thunderclap Newman - Something in the air

One Flew Over The Cuckoo's Nest - Milos Forman

One flew over the cuckoo's nest op IMDb (8,6)
 One Flew over the cuckoo's nest op Moviemeter (4,20)

One Flew over the cuckoo's nest op Wikipedia

U ziet het aan de waarderingen op de beide vernoemde filmsites: dit moet wel een van de allerbeste films aller tijden zijn, zeker als je in aanmerking neemt dat de film inmiddels al een halve eeuw oud is. Eind vorig jaar verscheen deze boekverfilming om die reden in een 4K-restauratie in de theaters. Die heb ik gemist maar ik had nog wel een oude versie op schijf staan (stom genoeg opgenomen van het verdoemde Paramount-netwerk, waardoor ik door reclames heen moest spoelen). Maar aan de impact van de film doet dit weinig af, ik herzag hem met veel plezier (en vooral: met veel waardering voor het vakmanschap waarmee hij gemaakt is). 

Hij heeft het handig gespeeld, die dekselse Randall McMurphy. Hij weet onder een streng gevangenisregime uit te komen door 'waanzinnigheid" te veinzen. Hij belandt daardoor in een GGZ-instelling, waar de artsen hem op zijn ziektebeelden zullen onderzoeken. Voor McMurphy een feest, hij vermaakt zich best met de patiënten op de afdeling, waardoor hij een ware plaag vormt voor de strenge en best vaak rechtvaardige nurse Ratched. De hoofdzuster probeert middels kringgesprekken enige therapie op de patiënten toe te passen, precies daar ziet McMurphy zijn kans. 

Randall ontregelt, Randall fluistert de medebewoners in dat ze veel meer voor zichzelf moeten opkomen, Randall sart de begeleiding en heeft het vooral gemunt op nurse Ratched. Hij wedt met zijn collega's dat het nog maar een kwestie van weken zal zijn voordat haar regime zal instorten. Als hij dat wil realiseren, zal hij vér buiten de lijntjes moeten gaan kleuren. En dat lijkt hem nog te lukken ook.
Medication time!

Met; Jack Nicholson, Louise Fletcher, Danny de Vito, Christopher Lloyd, Sydney Lassick, Will Sampson

FIN - song : Jack Nitzsche - One Flew Over the Cuckoo's Nest (closing theme)

Vie Privée (aka A Private Life)- Rebecca Zlotowski

Vie Privée op IMDb (6,2)
 Vie privée op Moviemeter (2,89)

Vie Privée op Wikipedia

Bijzonder allegaartje dit. het lijkt het allemaal nét niet. Het is geen thriller, hoewel er spannende elementen in zitten. Het is geen psych, ondanks dat er zich veel in het hoofd van de hoofdrolspeelster afspeelt. Het is geen komedie, ondanks het charmante gestuntel van topacteur Daniel Auteuil. Het is van alles wat: het is niet goed maar het is ook niet slecht. Wel zijn er voldoende opvallende dingen om de film interessant te maken: zo is er de eerste (grotendeels) Franstalige rol van Jodie Foster, zo zijn er niet-archetypische rollen voor spelers van formaat als Virginie Efira en Matthieu Amalric. Enfin, beleef het zelf, zou ik willen zeggen.

Ze staat al bol van de stress- psychiater Lilian Steiner kan wegens luidruchtige buren niet elke patient even rustig en gastvrij behandelen- maar het is nog allemaal niets vergeleken bij wat er nu met haar gebeurt. Eén client komt verhaal halen omdat zijn langjarige behandeling er niet toe heeft geleid dat hij stopte met roken: hij eist zijn geld terug van de fors betaalde consulten. Het is een schepje bovenop de stress die Lilian duidelijk in de greep houdt. Maar echt erg wordt het pas als een trouwe patiënt opnieuw niet op komt dagen: een telefoontje leert Lilian dat deze dame zichzelf van het leven heeft beroofd. De familie van de vrouw klaagt Lilian aan omdat ze in de behandeling geen enkel signaal van de diepe dalen van Paula's geest heeft opgemerkt. Lilian luistert opgenomen consultgesprekken opnieuw, om te checken waar en wanneer de verandering optrad. Gaandeweg komt ze tot een heel andere conclusie: het is volgens haar geen zelfdoding maar moord. Lilian roeit tegen alle stromen in om helderheid te verkrijgen. 

Met: Jodie Foster, Daniel Auteuil, Virginie Efira, Mathieu Amalric, Vincent Laccoste, Luana Bajrami

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : J.J. Cale - Don't go to strangers

NOOT: even tekst en uitleg bij de gebruikte links. Links in het inleidende deel van mijn beschrijving verwijzen altijd naar Wikipedia óf naar mijn eigen blog (zodat je kunt zien wat ik van die acteur/actrice eerder heb meekregen in de laatste 15 jaar). Links onderin de beschrijving verwijzen altijd naar de IMDb-pagina van de acteur/actrice.

Rose - Nils Arden Oplev

Rose op IMDb (7,5)

Rose op Moviemeter (3,60)

Rose op Wikipedia

Eerder deze week zag ik een Deense film met oa Sofie "The Killing" Grabol. Dat bracht me tot het besef dat ik op mijn harde schijf ook nog een film met haar had staan. Die nu maar eens aangeklikt, ik was er destijds niet voor naar de zaal gegaan (en ik denk dat ik daar een beetje gelijk in had). Niet dat dit een slechte film is, maar het lijkt op regisseur Nils Arden Oplev geen keuze kon maken tussen kolder en ernst. De film haalt wel een voldoende hoor, maar ik weet niet of ik daar volgende week nog net zo over denk.

Ze gaan het aan, Ellen en Vagn. Wetend dat ze een enorme gok nemen, besluiten ze haar schizofrene zus Inger mee te nemen voor een reis naar Frankrijk. Ooit- jaren terug- was Inger daar ook, het moet zo ongeveer haar laatste belevenis zijn geweest voordat ze werd opgenomen en vervolgens nooit meer te herstellen van die ernstige aandoening. Ellen neemt nu het risico omdat ze denkt dat het een positieve invloed kan hebben op haar wegkwijnende zus. Ze bespreekt het met het verzorgend personeel, ze bespreekt het met haar tegenstribbelende moeder, ze bespreekt het met haar goedmoedige man. Hup, die touringcar in. 
Onderweg gebeurt alles wat u na bovenstaande zou verwachten: natuurlijk doet Inger raar, natuurlijk is ze een sfeerbederver voor de andere reizigers. Maar er gebeurt meer, veel meer. Inger blijkt meer noten op haar zang te hebben en zelfs een mooi stiekem plan voor de invulling van deze toeristische trip.

Met: Sofie Grabol, Lene Maria Christensen, Anders W. Berthelsen, Soren Malling, Luca Reichardt Ben Coker

FIN - song : Henrik Skram - Rose 

The Last Viking (aka Den Sidste Viking/Back to Reality) - Anders Thomas Jensen

Den Sidste Viking op IMDb (7,5)
 The Last Viking op Moviemeter (3,60)

Den Sidste Viking op Wikipedia

Beiden succesvolle acteurs, waarbij Mads Mikkelsen iets meer internationaal succes behaalde dan de toch ook goed acterende Nikolaj Lie Kaas. Ze waren Bondschurk resp. Dept Q-detective, maar naast die serieuze rollen zoeken ze elkaar toch af en toe op om een absurde komedie neer te zetten. Samen met regisseur Anders Thomas Jensen deden ze dat al in het tamelijk flauwe "Men & Chicken", hun nieuwe samenwerking vind ik een stuk geslaagder. De zaal barstte frequent in lachen uit, er zat goed vermaak in het an sich verdrietige verhaal van twee broers en één zus. Hoe dan?

Het ging mis: Anker weet nog wel weg te komen met de buit van de bankoverval die hij met een maat pleegde, maar de politie staat al snel voor zijn deur. Snel geeft hij zijn broer de sleutel van een kluis waarin hij de buit verstopt heeft. Of broer Manfred de buit wil ophalen en vervolgens verstoppen bij een speelplek in het bos bij hun ouderlijk huis. Dat klinkt simpel, maar Manfred is niet simpel, vooral dénkt hij niet simpel. Hij lijdt aan een dissociatieve persoonlijkheidsstoornis: hij denkt steeds iemand anders te zijn dan hij werkelijk is. Zijn hele jeugd lang leefde hij in de veronderstelling dat hij een Viking is, hetgeen zijn vader maar ook zijn hele school knettergek en boos maakt.
Als Anker na 15 jaar zwijgen in de gevangenis met "goed gedrag" vrijkomt, gaat hij direct richting zijn broer en zus. Dit uiteraard om zo snel mogelijk die buit op te halen. Probleempje: Manfred is Manfred niet meer, Manfred is zelfs geen Viking meer: Manfred is nu John. En niet zomaar een John, nee: hij is John Lennon. Anker moet hemel en aarde bewegen om zijn broer te laten vertellen waar hij de schat begraven heeft. Daar is haast bij want Anker wordt op de hielen gezeten door een voormalige criminele maat, die ook op de schat aast. Voordat er een schop in de grond gaat, zijn er talrijke verwikkelingen.

Met: Mads Mikkelsen, Nikolaj Lie Kaas, Sophie Grabol,  Nicolas Bro, Soren Malling, Lars Brygmann

Gezien in : Cinema Oostereiland

Demolition - Jean-Marc Vallée

Demolition op IMDb (7,0)
 Demolition op Moviemeter (3,45)

Demolition op Wikipedia

Veel geroemde, of nou ja, in ieder geval veelbesproken film destijds. Zat ook al een keertje in een van de edities van onze jaarlijkse filmquiz, het werd derhalve tijd voor een grondiger bouwinspectie van deze titel. Jake Gyllenhaal vind ik al sinds zijn majestueuze entree in "Donnie Darko" heel goed, Naomi Watts kan ik ook prima hebben en Chris Cooper staat ook op de titelrol. Wat kan er mis gaan?

Davis Mitchell heeft alles wat zijn hartje begeert: dikke baan in de finance-wereld, lieve en knappe vrouw, joekel van een postmodern ingericht huis. Wat wil een mens nog meer? Nou, Davis blijkbaar een heleboel want hij vóélt niets. "Veel hebben" staat nog altijd niet gelijk aan "veel zijn". Het is wachten op de klap. Die komt dan ook hard en hevig als hij met zijn vrouw een auto-ongeluk krijgt waarbij hij wél overleeft maar zij niet. Haar pappie (zijn werkgever) is compleet van slag, maar Davis voelt niets. Nou ja, weinig tot niets. Hij forceert zichzelf tot janken, maar het komt er niet echt uit. Aan het werk dan maar.
Davis heeft zich vastgebeten in een vervelende ervaring met een snoepautomaat in het ziekenhuis: wel geld erin kieperen, maar er komt niets uit. Hij schrijft een brief naar de producent van de machines en lucht in die brief zijn hart over alles wat er mis gaat. Na nog twee volgende brieven krijgt hij ineens een telefoontje van een servicemedewerker. Zij leeft mee met Davis' persoonlijke verhaal maar maakt duidelijk dat dit nu eenmaal kan gebeuren in deze wereld. Voor Davis' is dat een signaal: deze wereld deugt niet, deze mentaliteit moet verdwijnen. Hij begint met het demonteren van zijn huishoudelijke apparaten, maar dat blijkt lang niet genoeg. Alles moet kapot. Zijn leven, zijn wereld, alles. Alles moet kapot.

Met: Jake Gyllenhaal, Naomi Watts, Chris Cooper, Judah Lewis

FIN - song : David Campbell- La Bohéme

FIN - song : Half Moon Run- Warmest regards

Basic Instinct 2 - Michael Caton-Jones

Basic Instinct 2 op IMDb (4,4)
 Basic Instinct op Moviemeter (2,41)

Basic Instinct op Wikipedia

Beter van niet! Beter waren ze weggebleven bij het uitmelken van het succes rondom de nog steeds krachtige Paul Verhoeven-film. Ik had de gekunstelde opvolger (inmiddels ook al bijna 20 jaar oud) nooit gezien maar ik weet nu waarom. In helemaal niets komt dit in de buurt van het shocking origineel. Daar zat een meesterhand achter, daarin zat goed acteerwerk, het was sexy en daarin zat een doorwrocht plot. Ik lees nu op Wikipedia dat '2' een grote verzameling Razzies heeft opgehaald, heel begrijpelijk. 

Na de onverkwikkelijke gebeurtenisssen uit deel 1 is schrijfster Catherine Tramell naar London vertrokken. Daar gaat het al snel opnieuw mis: ze belandt op de bank bij psychiater Michael Glass, die haar worsteling met het verleden moet doorgronden. Maar u snapt natuurlijk dat Glass volledig meegezogen wordt in de verleidelijke verhalen én handelingen van mevrouw Tramell. Ze blijkt wel iets van haar haren te zijn verloren, maar niet haar streken. Het wordt een tocht langs her en der omvallende slachtoffers, waarbij Glass probeert samen te werken met detective Roy Washburn en waarbij beurtelings naar de schrijfster, de psychiater en de detective gewezen wordt als mogelijke verdachte.

Aan u de eer om de verbanden te leggen. Maar het is beter van niet..

Met: Sharon Stone, David Morrissey, David Thewlis, Charlotte Rampling, Neil Maskell, Indira Varma

Sick of myself (Syk Pike) - Kristoffer Borgli

Sick of myself op IMDb (7,1)
 Sick of Myself op Moviemeter (3,23)

Sick of Myself op Wikipedia

Deze film stond geafficheerd als black comedy, maar ik ervoer hem als een veel serieuzer sociaal drama. De problematiek die de jonge hoofdrolspeelster Signe treft, is m.i. mogelijk veel te serieus om louter als komisch te worden gezien. Mijn gedachten gingen enkele decennia terug toen ik een jonge vrouw kende die zo model had kunnen staan voor deze rol: pathologische leugens, ingebeelde ziekte, zelfkwelling. Tegenwoordig zijn er hele mooie DSM-5 benamingen voor dit soort patronen, dat is een stap vooruit in maatschappelijke hulpverlening. Dit was maar film, maar een mens kan zo zijn gedachten hebben, hè. 

Signe is een jonge vrouw, best een knappe ook. Ze heeft een relatie met de jonge kunstenaar Thomas en daar begint al een deel van de problematiek. Thomas begint namelijk langzamerhand naam te maken, een eerste expo en dergelijke. De meeste mensen zouden blij voor hun partner zijn, zo niet Signe. Ze is zelfs ziekelijk jaloers en probeert op allerlei manieren de aandacht van haar vriendje af te leiden. Ze fabuleert er op los, ze maakt haar leven als serveerster een stuk interessanter dan ie in werkelijkheid is maar wat ze ook probeert: het gaat steeds maar niet over haar, hoe interessant ze haar profiel op sociale media ook probeert op te spicen. 
Ze zal dus zwaardere middelen moeten inzetten en - gek genoeg- ze blijkt daar ook toe bereid. Via het darkweb bestelt ze zware Russische medicatie die ze helemaal niet nodig heeft, maar die wel een vernietigend effect op haar uiterlijk gaan hebben. Opeens heeft ze een ziektebeeld, ze krijgt vlekken en littekens. En, nog mooier, ze krijgt aandacht. Aandacht van haar zorgzame vriendje, aandacht van de medische wereld, aandacht van haar sociale kring, aandacht van de media. Ze is waar ze wilde zijn, maar ze blijk daarmee niet alleen moreel in verval. 

Met: Kristine Kujath Thorp, Eirik Saether, Fanny Vager,

FIN - song : DeLillos- Min Beibi Dro Avsted

C'mon C'mon - Mike Mills

C'mon C'mon op IMDb (7,4)
 C'mon C'mon op Moviemeter (3,14)

Heerlijk onthaastende arthouser, die het naast een fraai gestileerde zwart-wit vormgeving vooral moet hebben van de hartverwarmende rollen van de twee hoofdrolspelers. Met een miniem gegeven wordt hier een tamelijk maximaal effect bereid. wat het tot een plezierige kijkervaring maakt. 

Johnny is een journalist die met een klein team langs scholen gaat om kinderen en jongeren te bevragen over hun wereldbeeld en vooral over wat ze van de toekomst verwachten. Dat werk vereist empathie, hetgeen Johnny goed afgaat. We zien echter dat hij na zijn werk verandert in een stille en sombere man die lijkt te vegeteren in plaats van actief met zijn leven aan de gang te gaan.

Maar dan: zijn zus- met wie hij een stugge doch begripvolle relatie heeft- belt hem om te melden dat ze zijn hulp nodig heeft. Ze vraagt om raad aangaande de gemoedstoestand van haar man, die psychisch zwaar in de war is geraakt en opnieuw opgenomen dreigt te moeten worden. Dat vindt ze vooral pijnlijk voor haar zoontje, omdat ze die graag een positief beeld van zijn vader gunt. Johnny biedt aan dat hij wel even op zoon Jesse wil passen, zolang als zij nodig heeft om haar man te ondersteunen in de zoektocht naar een passende plek. Jesse, een hoogbegaafde maar beschadigde jongen, vindt Johnny een rare vent maar de twee zullen het toch enige tijd met elkaar moeten rooien. De schouders eronder!

Met : Joaquin Phoenix, Gaby Hoffmann. Woody Norman, Scoot McNairy

FIN - song : Irma Thomas - Anyone who knows what love is (will understand)

I met a girl - Luke Eve

I met a girl op IMDb (6,1)
 I met a girl op Moviemeter (2,95)

Daarna werd het tijd voor de lichtgewichten: op mijn schijf staan heel veel opgenomen films waarvan ik niet precies weet waarom ik ze destijds op opnemen heb gezet. Zo eens in de zoveel tijd werk ik er daar een aantal van weg, het zijn niet altijd degenen die in mijn geheugen blijven hangen. Geen lijstjesmateriaal, zeg maar. Toch is het niet altijd vervelend hoor, om films te bekijken die je eigenlijk bij de aftiteling alweer vergeten bent. Niemendalletjes doen niemand kwaad, je kunt niet altijd zes gooien.

Hij mag dan nog zo'n begenadigde muzikant zijn, wanneer Devon op de bruiloft van zijn broer een nervous breakdown krijgt terwijl hij het bruidspaar staat toe te zingen, is dat voor de aanwezigen best gênant. Zijn broer Nick is gek op hem maar weet zich vaak geen raad met de rare stemmingswisselingen die zijn broer ondergaat. Devon blijkt een schizofrene aandoening te hebben en marginaliseert zichzelf net iets te vaak: steeds minder mensen willen met hem te maken hebben. Broer Nick wil hem laten opnemen in een terzake deskundige instelling maar Devon ontsnapt steeds aan de aandacht.

Net op het moment dat het hem allemaal teveel wordt en hij uit het leven denkt te stappen, ontmoet hij de prachtige Lucy, een knappe maar vooral heel lieve vrouw die hem weet te motiveren om vooral in zichzelf te blijven geloven. Inderdaad knapt hij enigszins op maar voor hij het weet is Lucy verdwenen. Volgens Nick is ze naar Sidney gegaan, reden waarom hij besluit achter haar aan te gaan. Maar: hoe doe je dat, hoe kom je zonder geld duizenden kilometers verderop? En hoe vind je haar dan terug? 
Devon ziet het probleem niet, hij gaat het gewoon aan maar broer Nick vindt het allemaal te gevaarlijk. Hij wil Nick behoeden voor gevaren maar ook voor de nodige schaamte achteraf. We gaan on the road, op zoek naar Lucy, van wie we eigenlijk nog steeds niet weten of ze echt is of dat ze alleen in Nick's hoofd bestaat.

Met: Brenton Thwaites, Joel Jackson, Lily Sullivan, Zahra Newman

FIN - song : Vance Joy - Saturday sun

Brian Wilson: Long Promised Road - Brent Wilson

Long Promised Road op IMDb (7,2)
 Long Promised Road op Moviemeter (3,29)

Weinig bands kennen zo'n ambivalente waardering als The Beach Boys. Wie - zoals ik - geboren werd begin jaren 60, opgroeide in de jaren 70 en pas aan het eind daarvan goed muzikaal ontwaakte, kon niet om deze Californische zanggroep heen. Oudere broers zorgden er wel voor dat hun zonnige stranddeuntjes regelmatig door de kamers zongen, ik denk dat ik de meesten nog woord voor woord kan meezingen. Na de eerste - tamelijk holle - liedjes over zand, zon, meisjes en auto's nam de muziek een scherpe bocht: plots kwamen er lagen in, werden het complete symfonieën, plots was er geen meer gelaagde en ingewikkelde popmuziek te vinden dan die muziek die zo goed als allemaal voortsproot uit het ongekend muzikale brein van bandleider Brian Wilson. 

Wilson had een fenomenale gave om een deuntje een song te laten worden. Om vervolgens van die song een compositie te maken. Met het simpelweg betitelen van Wilson als "muzikant" doe je hem dan ook te kort, Wilson was een componist. Een die bejubeld werd en word door de groten der aarde: The Beatles verafgoodden hem, Elton John (zelf ook al niet de minste songschrijver) en vele generaties daarna roemen het werk van Wilson. Zijn "God only knows" werd officieus uitgeroepen tot "het allermooiste liedje ooit gemaakt", zijn album "Pet Sounds" staat te boek als de allerbeste elpee in de muziekgeschiedenis. U leest het goed, deze werken worden eerder genoemd dan the Beatles. Dat die laatsten dan toch de grootste band aller tijden werden, komt mede doordat Wilson een breakdown kreeg. En daar gaat deze documentaire dieper op in dan eerder gemaakte docu's of biopics die over hen gemaakt zijn. 

Wilson raakte in de jaren 80 diep in de geestelijke put: psychische aandoeningen kwamen aan het oppervlak, mogelijk versterkt door de alcohol- en cocaïneverslaving waar hij aan leed. Er kwam geen noot meer uit zijn handen, de band werd ontbonden, de brille was zoek. "Long Promised Road' geeft prachtig weer hoe Wilson heel langzaam uit diepe dalen weer omhoogklom, hoe hij persoonlijk leed verwerkte (hij verloor twee broers tijdens zijn eigen moeilijke periode) en hoe hij uiteindelijk besloot toch weer muziek te gaan maken. De hemelse stemmen kreeg hij niet meer bijeen, maar hij weet wel een tipje van de sluier op te lichten waar al die prachtige zangpartijen en akkoorden nu vandaan kwamen. Een zwaar gemedicaliseerde man die vecht tegen de tranen bij zoveel pijnlijke herinneringen. Indringend prachtig, deze docu.

FIN - song : Brian Wilson - Long promised road

Il Colibri (aka The Hummingbird) - Francesca Archibugi

Il Colibri op IMDb (6,3)
 Il Colibri op Moviemeter (3,16)

Heel sterke film dit, de boekverfilming van het boek "De Kolibri" van Sandro Veronesi. Erg ingewikkeld script, dat wel, maar voor de kijker is het voornamelijk zaak om de hoofdpersoon te volgen langs de verschillende stadia die hij doormaakt van spelend jochie naar oude en zieke man. Twee van mijn meest geliefde Italiaanse acteurs in dragende rollen, dat doet mijn filmhart goed. Ik tip!

We reizen door het leven van Marco Carrera, die opgroeit in een prachtig landhuis aan de Italiaanse rotskust. Zijn ouders zijn belangrijk voor hem, maar gedragen zich afstandelijk: veel vorm en soms iets te weinig inhoud. Aanvankelijk maakt dat Marco niet veel uit (hij vermaakt zich prima met zijn broer en vooral met het mooie buurmeisje Luisa) maar daar komt verandering als zijn zwaarmoedige zus een einde aan haar leven maakt. Deze ramp heeft een enorme weerslag op het gezin en vooral op Marco, die goed en veel haar overweg kon. Nog donkerder tijden kondigen zich aan als blijkt dat het burengezin (en dus ook Luisa) naar Frankrijk verhuist. 

Marco maakt zijn studie af, wordt arts, trouwt en krijgt een dochter. Daarmee lijkt hij het pad omhoog wel weer gevonden te hebben, maar wij weten beter. Gesprekken met de psychiater van zijn vrouw brengen bij hem ook dingen aan het licht die hij dacht weggestopt te hebben. Zijn keurigheid en verantwoordelijkheid zitten hem in de weg om radicale stappen te nemen, maar stukje bij beetje begint hij toch openingen te zoeken. Hij wil enkele niet gezette stappen uit zijn verleden misschien alsnog wel eens gaan maken.

Met: Pierfrancesco Favino, Nanni Moretti, Berenice Bejo, Kasia Smutniak, Laura Morante

FIN - song : Marco Menghoni- Caro amore lontanissimo