Champagne - Tim Kamps

 Champagne op IMDb (7,5)

Champagne op Moviemeter (3,53)

Champagne op Wikipedia

Dat werd nog best een vrolijke film. Misschien was dat gezien het onderwerp niet helemaal de bedoeling maar ik heb me eigenlijk best wel vermaakt bij het bekijken van deze film. Natuurlijk gaat het niet op voor de Oscars, maar als luchtige feelgood over een heavy onderwerp doet deze film het uitstekend. Wat mij betreft is dat voor een groot deel op het conto van Huub Stapel te schrijven: die heeft hier een heerlijke rol als vader die vind dat je het leven niet al te serieus moet nemen. Het werkte bij mij in ieder geval: met net iets meer dan nul verwachtingen ging ik de zaal in maar ik kwam bij een aardig eindcijfer uit.

Maarten is aardig geslaagd in het zakenleven, al wordt ie er wel eens moe van dat ie de zoveelste release van een nieuw IT-systeem bij zijn baas moet begeleiden. Ook nu weer zit er druk op: verloven zijn ingetrokken, de boel moet in goede banen worden geleid. Maar dan: na een bezoekje van zijn ouders vertelt vader Hans hem dat hij kanker heeft. En dat dit al aardig ver gevorderd is. 

Maarten is uit het veld geslagen en neemt een aantal radicale besluiten: hij gaat met zijn vader een reisje maken, nu het nog kan. Bestemming is het Champagne-gebied in Frankrijk, zijn pa is nogal liefhebber van drank in het algemeen en van champagne in het bijzonder. Om dat reisje te kunnen maken zegt hij tegen zijn baas dat ie de komende twee weken niet beschikbaar is. Ferme tegenwerpingen van de baas natuurlijk, maar Maarten zegt vastberaden : "Dat is jouw probleem, ik doe het toch. Ik ga."
Een bijzondere tocht begint: de zorgzame Maarten probeert op allerlei manier voorzichtig met paps om te gaan, maar die heeft blijkbaar overal maling aan: onderweg beledigt hij agenten en tourfietsers, hij pakt elke stop aan om uitgebreid te lunchen (mét een fles wijn erbij), het is een "na ons de zondvloed" houding waar Maarten moeite mee heeft maar die hij wel steeds beter begint te lezen. Helemaal als ze uiteindelijk de champagnestreek bereiken: vader trekt fors de portemonnee bij de respectievelijk champagnehuizen. En waarom niet: je kunt het immers allemaal niet meenemen. 

Wat begon als een stugge rit tussen twee zwijgzame mannen wordt langzaam een begrip- én liefdevolle reis.

Met: Leo Alkemade, Huub Stapel, Beppie Melissen, Jennifer Hoffman, Bianca Krijgsman, Ton Kas

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Leo Alkemade & JW Roy - Feest voorbij

The Protégé (aka the Asset) - Martin Campbell

The Protégé op IMDb (6,1)
 The Protégé op Moviemeter (2,91)

The Protégé op Wikipedia

Als je al in de eerste scene Samuel L. Jackson verkleed als Aziaat met een wapen rond ziet lopen, weet je dat ie al snel een paar keer "MF" gaat roepen en dat er veel geschoten gaat worden in deze film. En inderdaad: heel veel meer heeft de film ook niet om het lijf. Met dien verstande dat Jackson slechts een bijrol speelt, de hoofdrol is weggelegd voor Maggie Q die hier voor een frêle doch supergevaarlijke actieheld moet doorgaan. Voeg daar nog aan toe dat haar mikpunt in de film de sinistere Michael Keaton is en je hebt zo ongeveer de film al op het netvlies.

Maar goed, we beginnen in Azië dus, om precies te zijn in Da Nang, Vietnam. Daar wordt de zesjarige Anna opgepikt door Moody, een huurmoordenaar die om Anna heen louter bebloede lichamen ziet liggen. Het meisje richt weliswaar een wapen op hem maar hij is niet onder de indruk. Hij neemt haar onder zijn hoede en we maken een sprong van een jaar of twintig. 

Anna is uitgegroeid tot een vechtmachine en is bij haar beschermheer in het bedrijf gestapt. Ze is goed in haar vak: vuurwapengevaarlijke vechtmachine all over. Wanneer Moody bij een overval om het leven komt, zweert ze wraak en gaat ze op zoek naar de schim uit Moody's verleden die dit op zijn geweten heeft. We gaan weer terug naar Azië. 
Met: Maggie Q, Samuel L. Jackson, Michael Keaton, Ray Fearon

State of Play - Kevin MacDonald

State of Play op IMDb (7,1)

State of Play op Moviemeter (3,44)

State of Play op Wikipedia

Gedegen politieke thriller, tot de nok toe gevuld met acteerkanonnen: Russell Crowe, Ben Affleck, Rachel McAdams, Helen Mirren, Robin Wright Penn). Gek genoeg had ik deze nog nooit gezien dus werd t tijd om hem een keer van de harde schijf te lanceren voordat ie ging vervallen. Ik werd aangenaam verrast want BEGTje houdt wel van films die journalistiek onderzoek naar politieke malheur uitlichten. 

Daar ziet het in het begin nog niet naar uit, want we lijken middenin een afrekening rond een drugs- of ripdeal te vallen. Een ding weten we al direct: onthoud het gezicht van de schutter, die gaat nog terugkeren. Journalist Cal McAffrey kent dat gezicht dan nog niet en loopt plichtmatig de gebeurtenissen af. Hij wil net zijn plichtmatige nummer een afronding geven als er in de stad plots een nieuwe ophef naar boven komt: de onderzoeker naar een politiek schandaal verongelukt in een metro, net voordat zij naar de hoorzitting over deze zaak kan reizen. Maar blijkbaar is niet het mogelijk corrupte handelen van de firma het onderwerp van gesprek, nee: de onderzoekster blijkt een affaire te hebben gehad met een Congresman. En de man die deze politieke functie bekleedt, is McAffrey's beste vriend. 
Hoewel hij feitelijk op een ander onderzoek zit en met lede ogen toeziet hoe dit belangrijke verhaal wordt toegewezen aan de (in zijn ogen) rookie Della Frye, Hij ontdekt al snel een verband tussen beide zaken en moet - onder hevige druk van zijn uitgeefster bij de Washington Globe- met Frye gaan samenwerken om van deze verhalen chocola te maken. En kijk: daar zien we het gezicht van eerder genoemde schutter opeens weer.

Met; Russell Crowe, Rachel McAdams, Ben Affleck, Robin Wright, Helen Mirren, Jason Bateman, Jeff Daniels

FIN - song :Creedence Clearwater Revival - Long as i can see the light

King of Thieves - James Marsh

King of Thieves op IMDb (5,6)
 King of Thieves op Moviemeter (2,77)

King of Thieves op Wikipedia

Sympathiek, zo noem je films als deze. Een dun script, enige mate van voorspelbaarheid, tongue-in-cheeck humor, het is allemaal geen eredivisie. Maar al die magerte wordt flink gecompenseerd door de eeuwen aan acteerervaring die je hier voorgeschoteld krijgt. Ga maar na: alleen de naam Michael Caine is al voldoende om zwakke knieën te krijgen. Voeg daar nog eens de altijd leverende Jim Broadbent aan toe, of de oude kanonnen Tom Courtenay en Ray Winstone en je zit middenin een kringetje dat het op zeker leuk met elkaar gaat hebben. Dát is de belangrijkste waarde van deze heistfilm. Morgen ben je alles vergeten, maar vandaag kijk je naar een prettige anderhalf uur "komische actie". 

Brian Reader is crimineel-in-bijna-ruste. Bijna, want als hij bezoek krijgt van zijn jonge neefje Basil en met hem door de Londonse diamantwijk Hatton Garden loopt, twinkelen zijn ogen als ze voor een chique juwelier staan en Basil vertelt dat hij in het bezit is van een sleutel die toegang kan verschaffen tot het trappengebouw naast de winkel (ex-vriendin werkte daar, sleutel nooit ingeleverd etcetera). 
Reader krijgt de kriebels: wat als hij nou nog één keer..?  Hij besluit het te proberen en formeert een team van oude rotten uit de wereld van de bankroverij. Het plan is goed en gedegen, maar de heren zijn oud en der dagen zat: persoonlijke malheur en onderling gekissebis spelen al snel op. Ze hebben allemaal de guldentekens in hun ogen staan, maar niemand gunt een ander iets. Het wordt dus niet alleen een minutieuze operatie, het wordt ook een karakterologische exercitie: slagen de heren er in om zonder ruzies het paasweekend in de kelders en de kluizen door te brengen?

Met; Michael Caine, Jim Broadbent, Ray Winstone, Tom Courtenay, Charlie Cox, Paul Whitehouse, Michael Gambon

FIN - song : Benjamin Wallfisch - King of Thieves

FIN - song : Jamie Cullum- The Man

The Second Best Exotic Marigold Hotel - John Madden

The Second Best Exotic Marigold Hotel op IMDb (6,5)
 The Second Best Exotic Marigold Hotel op Moviemeter (2,74)

Deze voelde u natuurlijk aankomen. Nadat ik vorige week al "The Best Exotic Marigold Hotel" beschreef omdat ik die had opgenomen van de VRT-zender, wisten we natuurlijk allemaal dat de door het succes afgedwongen sequel daar ook terecht moest komen. En daarmee dus ook in mijn recorder, om vervolgens hier te belanden. Beide films heb ik eerder beschreven net nadat ze uitkwamen, reden om eens terug te lezen of mijn mening veranderd is. 

Welnu: that's a fact. Iets milder ben ik geworden in mijn beoordeling. De formule van deel 1 wordt goed vastgehouden, de acteurs zijn nog steeds om stuk-voor-stuk stapelverliefd op te worden en de mozaïekende verhaallijnen krijgen elk de nodige aandacht. We zaten zónder verrast te worden, doch mét veel plezier op de bank gisteravond.

Mijn recensie can destijds: BEGT recensie The Second Best Exotic Marigold Hotel (2016)

FIN - song : Shankar Ehsan Loy- JBJ
FIN - song :Daler Mehndi - Aila Re Aila

Dossier 137 - Dominik Moll

Dossier 137 op IMDb (7,3)
 Dossier 137 op Moviemeter (3,50)

Dossier 137 op Wikipedia

Hoewel ik door de jaren heen minder activistisch ben geworden, loop ik nog steeds wel af en toe een demonstratie mee. "The riots are the voice of the unheard", zo leerde ik in de nihilistische jaren 80, de tijd van de No Future-generatie. Kraken en woningnood, kernwapens, anti-imperialisme, armoede, klimaat en milieu, antiracisme en -fascisme: het was een gemotiveerde tijd. Daarmee ontwikkelde ik een haat-liefde verhouding met het gezag; daar ben ik dan wel veel milder in geworden maar ik zeg eerlijk dat er gisteren véél van die oude gevoelens boven kwamen toen ik deze film zag. "Dossier 137" is een sterke film (met een loeisterke Lea Drucker) die veel herkenning oplevert voor strijders voor rechtvaardigheid. Langzaam naar het kookpunt, zo'n film. De film is losjes gebaseerd op ware gebeurtenissen rondom de "gele hesjes"-protesten in het fulltime activistische Frankrijk (immers: dat is het land waar men véél films maakt over het handelen van politie-agenten. Denk aan "Police" maar denk vooral aan het bikkelharde "BAC Nord").

Parijs lijkt goed weggekomen te zijn: weliswaar zijn de protesten hevig geweest maar gelukkig bleven de rellen beperkt. Als de traangaswolken zijn opgetrokken, wordt aan beide zijden de balans opgemaakt. Stéphanie Bertrand gaat het toch nog druk krijgen: zij is intern onderzoeker bij de IGPN (Investigation General de Police National), een afdeling die het handelen van agenten en ME'ers onderzoekt tijdens de opstanden op straat. Er is aangifte gedaan door een moeder uit het verderop gelegen plaatsje Saint Dizier: haar zoon is geraakt door een kogel uit een "flashball"-gun. Een permanente hersenbeschadiging is het gevolg, de jongen is voor het leven getekend. 
Er moet worden uitgezocht waarom er is geschoten, onder welke omstandigheden de BRI-agenten hun werk deden. Stéphanie graaft zich in: ze weet dat dit onderzoek haar populariteit overal zal schaden. Haar zoon vraagt haar waarom iedereen de politie haat, haar ex (en vooral zijn nieuwe partner) vragen waarom zij (het handelen van) de agenten geen heldenstatus verleent, de moeder en de zus van de zwaar getroffen jongeman vragen zich af of de politie onaantastbaar is in zijn handelen. Stéphanie loopt tegen alle muren op, doch is vastberaden het recht te laten zegevieren. Daarmee legt ze zichzelf min of meer een straf op: ze komt erachter dat lang niet iedereen geïnteresseerd in een correct justitieel verloop.

Met: Léa Drucker, Jonathan Turnbull, Mathilde Roehrich, Pascal Sangla, Claire Bodson, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Joe Dassin- Siffler sur la colline

Peaky Blinders: The Immortal Man - Tom Harper

Peaky Blinders: The Immortal Man op IMDb (6,9)
 Peaky Blinders: The immortal man op Moviemeter (2,91)

Peaky Blinders op Wikipedia

Voor wie de afloop van het zesde (!) seizoen van de meeslepende serie "Peaky Blinders" niet bevredigend vond, is er nu de film. De eerste film over deze gewelddadige groep en dan moet ik daar natuurlijk iets over schrijven. Ik was wel geporteerd van de serie, in ieder geval de eerste drie seizoenen. Tevens ben ik gecharmeerd van het intense acteerwerk van Cillian Murphy, die een intense blik paart aan vaak mooi sociaal gedragen rollen. Voeg daaraan toe het modeaspect (ineens zag je overal mannen in Peaky-style) en de immer uitstekende muziekkeuze (ook deze soundtrack is weer volop raak) en je hebt een cocktail voor succes. Maar goed, nu de film. U ziet dat ie in de eerste week van beschikbaarheid nog niet de zeven als waarderingscijfer haalt, aan u om te zien of dat terecht is.

1940. Tommy Shelby leeft ver teruggetrokken van de Birminghamse stoomketel waar hij zijn gevaarlijke reputatie opbouwde. Zijn gewelddadige verleden achtervolgt hem, hij slaapt niet goed (en dat is zacht uitgedrukt). De Tweede Wereldoorlog is nog maar net van start als zijn oude stad gebombardeerd wordt door de genadeloze Duitsers. Reden voor Tommy's zus Ada om haar broer op te zoeken: of hij terug wil keren naar Birmingham om orde op zaken te stellen. Daar is de vlam helemaal in de pan geslagen nu Tommy's zoon Duke (een opnieuw sterke Barry Keoghan) de Peaky Blinders-bende op nog agressiever wijze leidt dan Tommy ooit deed. De ene Rom Baro is de andere niet.
Tommy twijfelt, het liefst blijft hij alleen met zijn zondige gedachten die hij nu in een boek aan het verwerken is. Maar Ada volhardt: ze meldt Tommy dat de Duitsers een misdadig fascistoïde plan hebben beraamd, dat ze door zijn zoon willen laten uitvoeren. 
Het wordt niet alleen een strijd van Engelsen tegen Duitsers, het wordt er ook een van vader tegen zoon.

Met: Cillian Murphy, Tim Roth, Barry Keoghan, Rebecca Ferguson, Sophie Rundle, Stephen Graham, Packy Lee, Ned Dennehy

FIN - song : Bela Bartok - Lankum & Grian Chatten - Hunting the Wren