A sad and beautiful world (aka Nujum al'amal w al'alam) - Cyril Aris

A sad and beautiful world op IMDb (7,5)
 A sad and beautiful world op Moviemeter (3,21)

A sad and beautiful world op Wikipedia

Het kiezen van de juiste titel is een belangrijk onderdeel van het filmmaken. Het moet immers "dekkend" zijn, het moet weergeven wat de kijker verwacht te zien. Welnu, toen ik gisteren -na de voorpremière- bij het verlaten van de filmzaal hierover nadacht, besefte ik dat deze titel spot-on was. De beide hoofdrolspelers zijn verknocht aan het historisch rijke Beirut, maar beseffen dat ze op een verdrietige plek leven omdat hun leven in die stad al decennialang door een reeks oorlogen wordt bedreigd. Het zou de hoop op een normaal leven de grond in kunnen slaan, maar er blijven gelukkig altijd mensen dromen, er zijn altijd mensen die dwars door de vele ellende kijken naar wat ze in hun kleine kringetje wel voor elkaar krijgen. Het resultaat is in dit geval een on-ge-loof-lijk goede film die bulkt van de romantiek, een romantiek die voortdurend bedreigd wordt door de gruwelijke wolf op de achtergrond: de film is van vorig jaar, maar zou ook gewoon van deze week kunnen zijn. Of van 10 of 20 jaar terug, for that matter: hoe houden mensen dit zware leven daar vol? Ik waarschuw u: er volgt een schitterende film!

Ze worden een minuut na elkaar geboren, in een hospitaal dat onder vuur ligt van de continu bombarderende vijand. Hij, Nino, weet dan nog niet van het bestaan van haar, Samira, maar daar gaat verandering in komen: de twee blijken - zonder het te weten- vanaf dat moment hun levens met elkaar verknoopt te hebben. Als ze eenmaal basisschoolkinderen zijn, kruisen hun paden zich opnieuw: Samira is een rebelse jonge meid, Nino is een dromer die zich aangetrokken voelt tot deze levenslustige jonge schoonheid. Ze besluiten samen weg te lopen, op zoek naar een beter leven. Nou ja, samen: Nino zit klaar op de afgesproken plek maar Samira's leven neemt daar weer een andere afslag. 

Vijftien jaar later botst Nino opnieuw op Samira, in dit geval letterlijk: beiden inmiddels volwassen, hij restauranteigenaar/ zij consultant. Hun dromen lijken contra te lopen: hij heeft zijn droom gerealiseerd met een sappelende werkplek waar hij desondanks veel plezier uit haalt, zij droomt van een succesvolle carrière die ze liefst in het veilige buitenland voortzet. Nu het toeval ze echter weer met elkaar heeft geconfronteerd, blijkt wegdromen en zelfs wegvluchten veel lastiger. Durft hij? Weigert zij? Of gaan ze toch het gevecht met de jeugdherinneringen aan?

Met: Hasan Akil, Mounia Aki, Julia Kassar, Camille Salameh

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anthony Sahyoun - A sad and beautiful world

Solomamma - Janicke Askevold

Solomamma op IMDb (6,8)
 Solomamma op Moviemeter (3,44)

Solomamma op Wikipedia

Niet de makkelijkste film, maar gaandeweg zat ik er toch wel goed in. De aanvankelijke twijfel zat hem erin dat het hoofdpersonage (sterk gespeeld door Noorse karakteractrice Lisa Loven Kongsli) moeite heeft sympathiek over te komen, terwijl je als kijker aan het eind toch wel overtuigd bent van haar bedoelingen. Er is wereldwijd veel te doen over zaaddonorschap (zowel over het aantal kinderen dat een donor mag "leveren" als over de gegarandeerde anonimiteit die veel van de donoren verlangen). Komt allemaal voorbij in deze film, in meer of mindere mate. Hoe dan ook: er zit een bekende Scandinavische complexiteit in die het bij mij wel goed doet.

Edith is stapelgek op haar zoontje Sigurd, het ontbreekt hem aan niets. In gesprekken met vrienden moet Edith echter regelmatig vragen beantwoorden over de afwezigheid van een vaderfiguur: niet alleen of ze het op deze manier allemaal wel redt maar ook of ze niet nieuwsgierig naar wat voor type het is en hoeveel haar zoontje via de reageerbuis van dat type man heeft meegekregen. Edith beantwoordt alle vragen ogenschijnlijk losjes en zelfverzekerd, ze oogt hartstikke stabiel. Totdat plots een vriendin (die van dezelfde donor heeft "getrokken") haar verteld dat ze de naam van de donorvader heeft achterhaald. Edith, journaliste van professie, blijkt hierdoor getriggerd en gaat op zoek naar de man achter de naam. Sterker nog: ze overschrijdt alle afgesproken grenzen door - zogenaamd uit journalistieke overwegingen- een afspraak te maken met de gamedesigner die de zaadgever van haar zoon blijkt te zijn. Het is een kleine stap van nieuwsgierigheid naar ingewikkelde contacten.

Met: Lisa Loven Kongsli, Herbert Nordrum, Trude Sofie Olavsrud Anthonsen, Celine Engebrigtsen

Gezien in : Cinema Oostereiland

The Sisters Brothers - Jacques Audiard

The Sisters Brothers op IMDb (6,9)
 The Sisters Brothers op Moviemeter (3,29)
The Sisters Brothers op Wikipedia

Westerns zijn niet heel erg mijn ding maar als de cast aantrekkelijk genoeg is, wil ik er best nog wel eens eentje aanzetten. Deze stond al bijna een jaartje op de schijf dus die mocht gisteravond nog even voor de eeuwigheid. Goed, die cast dus. Joaquin Phoenix is meestal goed als ie niet te veel Joaquin Phoenix is; helaas doet ie dat hier wel. Hij wordt nog net niet van het doek gespeeld door zijn filmbroer John C. Reilly, die hier echt een geweldige rol neerzet. Ook bijrol Jake Gyllenhaal is behoorlijk op dreef. De interactie en de strijd tussen deze drie maken de film van bekroond regisseur Jacques Audiard alsnog de moeite waard.

De gebroeders Eli en Charlie Sisters werken voor een machtige man die zichzelf the Commodore noemt (en die we heel kort in beeld krijgen, net lang genoeg om Rutger Hauer te herkennen). De baas heeft in de broertjes twee vaardige scherpschutters als werknemer, waarvan zeker Charlie tot in zijn vezels loyaal is. Broer Eli is wat meer de twijfelaar en de denker, Charlie doet gewoon wat ie denkt en gaat zonder vrees over straat. Ze overleven menig vuurgevecht, ze pakken de doelwitten van de Commodore genadeloos aan. Totdat..

Totdat blijkt dat goudzoeker Herman Kermit Warm een methodiek heeft ontwikkeld om goudresten in water te laten oplichten als hij dat water met een chemisch goedje mengt. Meneer Warm moet dus worden opgespoord door de Sisters. Die hebben daar een tussenpersoon voor op het oog, ene John Morris, die ze inderdaad op het spoor zet maar op het moment supreme een overloper blijkt. Terwijl de broers onderling onenigheid krijgen over hun aanpak, lijkt Warm aan hun aandacht te ontsnappen. De touwtjes moeten strakker worden aangetrokken, ze gaan voor goud.

Met: Joaquin Phoenix, John C. Reilly, Jake Gyllenhaal, Riz Ahmed, Rutger Hauer

FIN - song : Alexandre Desplat - The Sisters Brothers Extended

Los Domingos (aka Sundays)- Alauda Ruiz da Azua

Los Domingos op IMDb (7,5)

Los Domingos op Moviemeter (3,55)

Los Domingos op Wikipedia
 

Jaarlijstjes-materiaal! Wat een sterke film is dit, zeg: niet alleen vanwege het indringende en woede-opwekkende verhaal, maar ook door het uitstekende vertoonde spel van met name de jonge hoofdrolspeelster en haar felle tante. Prachtig, prachtig. Voor mij zat er een best pittige ondertoon in de filmfamilie, want het kloosterleven en de (toe)wijding aan de kerk zit diepdiep in mijn familiegeschiedenis verweven. Maar zelfs als dat bij u niet het geval is, verwacht ik dat u volledig kunt opgaan in de diepmenselijke vertelling die "Los Domingos" is.

Ze zingen dan wel in een kerkkoor maar de jonge vrouwen waarmee Ainara zich omringt, zijn op hun slaapzaal vooral met aardse zaken bezig: drinken, verhalen over zoenen en meer. Ainara houdt zich overduidelijk afzijdig van de discussies, voor ons een eerste signaal dat de jongedame anders in het leven staat dan de meesten van ons. Dat blijkt. 

Ainara vertelt aan haar vader dat deze zendingsweek haar heeft overtuigd: ze wil haar leven aan god gaan wijden, ze voelt dat ze een roeping heeft. Pappie geeft haar gek genoeg eigenlijk weinig repliek: de man zit vol financiële zorgen om zijn eigen bedrijfje en ziet wel mogelijkheden om zijn dochter op kosten van de staat te laten leven. Hij krijgt echter felle weerstand van zijn zus Maite, de...eh. tamelijk felle tante van Ainara. Maite is een vertrouwenspersoon voor Ainara en hoort haar verhaal dan ook met opgetrokken wenkbrauwen aan: zij is van mening dat het nog veel te vroeg is voor een dermate ingrijpende beslissing, ze vindt dat Ainara eerst het studentenleven en eventuele andere geneugten van de seculiere maatschappij moet ervaren voordat ze zich volledig achter kloostermuren terugtrekt. 
Ainara twijfelt: ze neemt de woorden van haar tante serieus, bovendien heeft ze nog niet de echte stem van haar geloofsheer in haar hart ervaren. Terwijl slappe pappie weinig weerwoord geeft, neemt tante Maite het voortouw: ze gaat met de abdis in gesprek. 

Met: Blanca Soroa, Patricia Lopez Arnaiz, Miguel Garces, Juan Minujin

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Carrejón - Into my arms

Remarkably Bright Creatures - Olivia Newman

Remarkably Bright Creatures op IMDb (7,8)
 Remarkably Bright Creatures op Moviemeter (3,66)

Remarkably Bright Creatures op WIkipedia

Hoewel alle seinen op rood stonden om een film als deze te gaan bekijken, was mijn filmhonger te groot. Toch gedaan. Een dier in de voice-over hoofdrol? Een stuntelend oudje die bergen gaat verzetten? Het lijkt allemaal tamelijk onwaarschijnlijk. En dat is het ook. Maar toch, maar toch: het weerzien met de ooit glorieuze Sally Field was het al waard. De dame was al zo lang afwezig in filmland dat een zoekopdracht op mijn blog NUL opleverde: ik heb de laatste 15 jaar dus geen film met haar gezien, terwijl ik er toch op zeker wel een aantal van haar op mijn kijklijst heb staan. Ze is terug en ze is aandoenlijk terug: deze boekverfilming speelde haar weer even terug in de kijker. Geen hoogvlieger, deze film maar ach, wel een aandoenlijk verhaal.

Field speelt Tova, een oude mensenschuwe vrouw die als schoonmaakster in een zeeaquarium werkt. Als iedereen weg is, als de schoolklassen en de schreeuwers het park verlaten hebben, komt zij met haar emmertje sop en haar doeken om de dieren van propere waterbakken te voorzien. Ze praat honderduit met ze, vooral de oude octopus Marcellus krijgt haar volle aandacht: ze vertelt hem stukje bij beetje haar dramatische levensverhaal, ze vertelt over haar gemis.

In het dorpje arriveert een landloper, een slordige muzikant die strandt met zijn camperauto. Om de reparatie te betalen, moet hij aan het werk. U raadt al waar! De twee zijn elkaars tegenpolen: de preciese Tova en de slordige Cameron moeten samen een klus klaren. En meer: naast de verschillen blijken ze ook raakvlakken te hebben. Raakvlakken die de twee veel dichter bij elkaar brengen dan vooraf gewenst. 

Met: Sally Field, Lewis Pullmann, Colm Meaney, Joan Chen 

FIN - song : Radiohead- I can't

The Tasters (aka Le assaggiatrici) - Silvio Soldini

The Tasters op IMDb (6,4)
 The Tasters op Moviemeter (3,21)

The Tasters op Wikipedia

Deze viel me dus 100 procent mee. Na de wat matige recensies te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen voor dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal niet al te hoog gespannen: ik vermoedde een vrij statische film te gaan zien. Niet dus, het script bleek beter doorwrocht dan gedacht, er zaten veel meer verwikkelingen in dan louter de spanningen aan een eettafel. Slechts met z'n zessen in de zaal, maar dat deerde niet: film kijk je in het donker en daarmee toch al min of meer in je eentje. Meerdere films van regisseur Soldini al bekeken, dus blikten we tevreden de verduisterde zaal in.

1943. Rosa Sauer vlucht vanuit het gebombardeerde Berlijn naar haar schoonouders op het platteland. Die ontvangen haar met open armen, gedrieën wachten ze op berichtgeving van haar man/hun zoon die aan het Oostfront vecht. Rosa belooft zo weinig mogelijk overlast te bezorgen aan de oudjes, maar die wens wordt al snel verstoord. Klop Klop Klop, daar is de SS. 

Rosa, rein en Arisch, is geselecteerd om - tbv de nabijgelegen Wolfsschanze, het in het bos verscholen complex waar Hitler naar toe vluchtte na genoemde Berlijn-bombardementen - te fungeren als voorproever voor de dictator, die volslagen paranoia aan het worden is: hij verwacht aanslagen van alle kanten, dat zou ook zomaar een vergiftiging kunnen zijn. Om die reden selecteert hij zeven gezonde überDuitsse vrouwen om élke dag de lunch en het avondeten voor te proeven. Klinkt nog best leuk aanvankelijk, zeker gezien de voedselschaarste die er middenin de oorlog al heerst en die alleen maar zal toenemen. Maar de psychologische druk wordt stukje bij beetje ondraaglijk, zeker als de vrouwen zien dat ze zichzelf tegen elkaar laten uitspelen: er is de Hitler-adept die blij is bij te kunnen dragen aan de zekere overwinning, er is de argeloze tienervrouw die toet noch blaast, er is de moeder die onder druk meewerkt om haar gezin te beschermen, er is de cynische weduwe die toch al alles kwijt is, er is de voormalige verpleegkundige en ...je hebt Rosa. Rosa wordt aanvankelijk geïsoleerd als de arrogante Berlijnse, maar vindt gaandeweg de juiste omgang met de meeëters. Er lijkt een georganiseerde vrede in de groep te komen, totdat er een nieuwe commandant arriveert.

Met: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falk

Gezien in : Cinema Oostereiland

The President's Cake (aka Mamlaket al-Qasab) - Hasan Hadi

The President's Cake op IMDb (7,6)
 The President's Cake op Moviemeter (3,40)

The President's Cake op Wikipedia

Ten eerste: wat was het fijn om weer in een filmzaal te zitten. Vakantie is leuk hoor, maar een filmfanaat moet natuurlijk wel zorgen dat ie bijblijft. Om die reden was de eerste keuze de arthouse-publiekslieveling van dit moment. Nu al hoor ik van alle kanten om me heen: "Die wil ik zien!". Snap ik zeer, het is een fijn exemplaar van de wereldcinema waar men in mijn lievelingstheater ook zo van houdt. De film behandelt bovendien een stukje recente wereldgeschiedenis dat velen van ons (in ieder geval mijn leeftijdsgenoten) zich nog goed kan herinneren: de tijden van de Eerste Golfoorlog, die uitbrak nadat dictator Saddam Hussein buurland Koeweit was binnengevallen. Internationale sancties waren het allereerste gevolg van die oorlogsdaad en precies op dat moment stappen wij de film binnen.

De gevolgen van de sancties zijn goed merkbaar bij de burgerbevolking van Irak, zeker op het armoedige platteland waar onze hoofdrolspeelster Lamia samen met haar oma in een brak hutje woont. Ze wonen in een moerasgebied waardoor ze elke dag zelf met een bootje naar school moet peddelen, de eerste de beste stad zit vér weg. Levensmiddelen zijn schaars, het is sappelen om te overleven.

Het is dan ook helemaal geen pretje dat uitgerekend Lamia door de hoofdmeester (een schreeuwende Saddam-adept) wordt ingeloot om een taart te bakken ter ere van de verjaardag van de president. De dictator eist dat alle scholen in het land voor hem een taart bakken! Hij interesseert zich helemaal niet voor de problemen buiten zijn paleis: hij wil gewoon bejubeld, gefêteerd en aanbeden worden. Lamia's oma Bibi spaart zichzelf eten uit de mond om haar kleindochter te helpen, maar het zal niet genoeg zijn: ze móéten naar de stad reizen om de rest van het boodschappenlijstje te bemachtigen (suiker, room, bakpoeder: allemaal producten die het platteland ontbeert). Eenmaal in de stad bemerkt Lamia dat haar oma de wanhoop nabij is: omdat Bibi niet in het onderhoud van haar kleinkind kan voorzien, wil ze haar afleveren bij een oude bekende die dan misschien het meisje in de stad een betere toekomst kan bezorgen. Lamia schrikt en loopt weg: een lange tocht door een vreemde stad begint. Een tocht vol met mensen met slechte bedoelingen, een enkeling die het goed met ze voorheeft en...hey.. daar is opeens haar klasgenootje Saeed. Samen beginnen ze aan een zware bedeltocht. En overal, overal is daar dat portret van de dictator, die hen in de gaten houdt.
Met; Baneen Ahmed Nayyef, Waheed Thabet Khreibat, Sajad Mohammed Qasem

Gezien in : Cinema Oostereiland