Yellow letters (aka Gelbe Briefe) - Ilker Catak

Yellow Letters op IMDb (7,2)

Yellow Letters op Moviemeter (3,33)

Yellow Letters op Wikipedia

Dit vind ik zelf dus vele vele malen spannender dan een thriller of een actiefilm. Politiek -en dan met name repressieve politiek- is gewoon veel griezeliger (veel destructiever ook) dan seriemoordenaars of aartsvijanden. Dat Ilker Catak kan filmmaken, weten we al van zijn vorige werk maar in deze film zien we hem in alle klasse aan het werk: de man is geboren in Berlijn maar hunkert naar het land waar zijn familie vandaan komt. Alleen, dat gaat m gewoon niet worden. Niet zolang daar een bewind zit dat cultuur naar zijn hand zet, dat activistisch of sociaal-individueel denken onderdrukt. Zonder zijn naam te noemen, verwijst Catak naar het langdurige bewind van Recep Teyyip Erdogan. Vind van hem wat u vindt, maar besef dat er niet voor niets een creatieve en culturele braindrain is geweest in het Anatolische Rijk. Wie opgesloten wordt om meningen en denkwijzen, wie Gele Brieven van de overheid ontvangt, die zorgt dat ie de wijk neemt zodra dat kan. Het is dát of knielen. Deze film illustreert.

De zaal zit vol, het stuk boeit en een staande ovatie is het gevolg. Toch is hoofdrolspeelster Derya niet tevreden. Ze ergerde zich aan de aanwezige regeringsvertegenwoordigers die bovendien de voorstelling met hun telefoons verstoorden. Derya peinst er dan ook niet over om na afloop met de ministeriële excellentie op de foto te gaan, ze blijft in haar kleedkamer en praat na met de schrijver van het stuk, haar man Aziz. Het duurt een paar dagen maar dan volgen al de eerste repercussies: het stuk krijgt een vertoningsverbod, de schrijver - die ook hoogleraar dramaturgie is- krijgt een spreekverbod, gerechtelijke vervolging wordt in gang gezet. Plots zit het echtpaar zonder werk, thuis bij hun rebellerende puberdochter. 

Boosheid is het eerste gevolg, verzet het volgende, berusting is pas het allerlaatste stadium. De gruwelijke druk van bovenaf, het oplopende geldgebrek en de boven het hoofd hangende juridische gevolgen leggen een beklemmende deken over het echtpaar. Aanvankelijk staan ze er eensgezind in, maar gaandeweg ontstaan de eerste scheurtjes. Wat is nou de beste aanpak, hoe zorg je dat je het hoofd rechtop én je gezin bij elkaar houdt? Gruwelijk donker zijn de wolken.

Met: Özgü Namal, Tansu Bicer, Leyla Smyrna Cabas, Ipek Bilgin

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Marvin Miller - Gelbe Briefe (postlude)

Profile - Timur Bekmambetov

Profile op IMDb (6,7)
 Profile op Moviemeter (2,68)

Profile op Wikipedia

Ergens halverwege de film zei mijn vrouw: "Als ze nu de hele tijd achter dat scherm blijven zitten, haak ik af.". Hoewel de acteurs dat desondanks deden, bleef ze kijken. Daar was de film intrigerend genoeg voor, de spanningsboog werd ook gaandeweg aangetrokken. Hierdoor bleven we aan het eind over met allerlei bevoogdende en zelfs moralistische gedachten over hoe de antagoniste het allemaal anders had kunnen doen. Intrigerende aanpak derhalve: deze één locatie-aanpak werkte best wel boeiend en u snapt dat dit komt door de geloofwaardigheid van de acteurs in hun specifieke rollen. 

Journaliste Amy Whittaker is een jonge vrouw die op het punt van allerlei belangrijke beslissingen staat: doorgaan met haar vriendje, een huis met hem kopen zelfs: het zijn zo van die dingen. Zaken waar ze nu eigenlijk geen tijd voor heeft want ze staat op het punt om een staffunctie bij haar tv-zender aangeboden te krijgen. Daarvoor moet ze echter wel nog één keer heel diep gaan, ze moet een undercover-reportage maken die al haar eerdere werk in de schaduw zet. Welnu, die vindt ze.

Ze wil een item maken over de bruiden-ronselaars van Islamitische Staat / IS / Isis, ze wil weten hoe jonge westerse vrouwen er toch toe komen om zich te bekeren, huis en haard te verlaten om daar in de zandhopen een onderdanig leven te gaan leiden tussen de gewelddadige baardmannen. Ze weet dat er gouden bergen beloofd worden door de ronselaars, dat een paradijselijk leven zogenaamd voor het grijpen ligt en dat de wereld romantischer wordt voorgespiegeld dan ie in werkelijkheid is. Amy wordt Melody Nelson, maakt een aantal profielen aan op Skype en Facebook en werpt daarmee haar digitale hengel uit. Al snel heeft ze beet: de charmante Bilel zoekt contact met zijn "zuster". Hij blijkt zelf ook uit London afkomstig en nu actief strijder in Syrië te zijn geworden. Melody wordt al snel "schatje" en "baby", maar al te graag wil Bilel haar naar het Midden-Oosten halen om daar zijn vrouw te worden. Hij is een grote hoor, hij kan haar vanwege zijn functie gouden bergen en een comfortabel leven beloven. Daarvoor moet ze dan wel naar Syrië reizen. U snapt, Amy is niet zomaar een journaliste: afwachtend bouwt ze haar rol op, ondertussen steeds schakelend tussen de gesprekken met Bilal en die met haar chef, haar beste vriendin en haar vriend. Die kijken elk met hun eigen belangen én zorgen naar de diepgang die Amy steeds meer in de Daesh-wereld stopt.

Met: Valene Kane, Christine Adams, Shazad Latif

Backstabbing for beginners - Per Fly

Backstabbing for beginners op IMDb (6,3)
 Backstabbing for beginners op Moviemeter (2,75)

Backstabbing for beginners op Wikipedia

Lekker in elkaar gevouwen script, zo spannend opgebouwd dat je nauwelijks gelooft dat het op waarheid gebaseerd is. Toch moet dat de nare en harde conclusie zijn: dat de wereld inderdaad zo verrot en corrupt is als hij in deze film wordt weergegeven. Nare conclusie maar het zal helaas niet de laatste film over corruptie en oorlog zijn, het is immers de logische eindfase van het mondiaal kapitalistische systeem. Maar goed, we zijn hier om over film te praten. Dus veren we op als we Ben Kingsley voor de zoveelste keer een sinister of op zijn minst vilein personage zien neerzetten. Dus kijken we naar de gedistingeerde mannelijkheid van acteur Theo James, die hier de hoofdrol geloofwaardig neerzet. Dus zien we tussen de volop aanwezige interessante bijrollen actrices Jacqueline Bisset en Belcim Belgin er uitspringen. Samen vlechten ze een verhaal dat we geneigd zijn te vergeten maar dat de bouwstenen van de huidige geopolitiek nog even goed op hun plaats zet.

Hij is veel te gretig om in de voetsporen van zijn vader te treden. Daardoor vergeet de ambitieuze Michael Sullivan goed op te letten met welke mensen hij het sollicitatiegesprek voor zijn eerste diplomatieke betrekking doet. Zijn CV is helemaal oke, zijn achtergronden zijn gecheckt en hij laat blijken dat zijn maatschappelijke bedoelingen nobel zijn. Hoe kan het dan toch zo mis gaan?

Michaels baas Pasha Passaris stuurt hem al in de eerste weken van zijn carrière naar Irak. Daar is - begin deze eeuw- de VN actief bezig om de door dictator Saddam Hussein zo gekwelde bevolking te ondersteunen. Ze doen dat door het roemruchtige Oil for Food-program. Irak mag olie aan de wereld verkopen als het voor de inkomsten daarvan maar voedsel en medicijnen koopt voor het volk. Klinkt goed he? Klopt, dat ben je in je naïviteit wel geneigd te denken. Helaas gaan vanaf het sluiten van de deal de internationale handjeklap-mensen vol op het in-en-in-slechte orgel: de familie van Saddam uiteraard, die de inkomsten afroomt en miljoenen naar de eigen rekening sluist. De industrie die overdatumproducten levert en ze als nieuw verkoopt. De internationale politiek die - onder de o zo goedbedoelde welzijnsvlag van de Verenigde Naties- stilzwijgend zijn handje ophoudt om een graantje mee te pikken. En tenslotte: de eigen bevolking die - al jaren in stammenstrijd- zorgt dat hún mensen hier ook voordeel van hebben en nu ook eindelijk belangrijke posten kunnen bekleden. Michael is te vers en te nat achter de oren om te zien dat hij door ál die partijen gebruikt wordt: hij gelooft in de overtuiging van zijn baas maar óók in die van de Koerdische vrijheidsstrijdster Nashim Hussani én in die van de hooggeplaatste VN-vertegenwoordiger Christina Dupre. Al snel komt hij erachter dat hij niet iedereen tevreden kan houden, dat hij van alle kanten door eigenbelangen wordt aangevallen.

Met: Theo James, Ben Kingsley, Belcim Belgin, Jacqueline Bisset

FIN - song : Todor Tobakov - After pt 2

Sense and Sensibility - Georgia Oakley

Sense and sensibility op IMDb (7,2)
 Sense and sensibility op Moviemeter (3,12)

Sense and sensibility op Wikipedia

Na een heerlijk midweekje eropuit-met-de-trein kwamen we vrijdagavond laat weer terug in het eigen stulpje. Na de gebruikelijke was- en opruimklussen bleek het een natte dag, dus zochten wij de droogte en warmte van de filmzaal op om daar de voorpremière van deze Jane Austen - boekverfilming te ondergaan. Vrouwlief keek in de trein terug nog eens naar de eerdere beroemde versie van Ang Lee, die ik vijf jaar geleden nog eens bekeken had. We keken met speciale interesse naar het spel van Daisy Edgar-Jones, de jonge actrice die sinds "Normal People" geen fout meer kan doen bij ons. Zij stelde opnieuw niet teleur, hoe fijn is dat? Veel aandacht ging ook naar Esmé Creed Miles (voor mij een fris nieuw gezicht) en naar wat meer gearriveerde gezichten als George Mackay en Fiona Shaw. De film is iets donkerder dan de inmiddels 30 jaar oude versie, dat werkte enigszins remmend maar het kwam uiteindelijk nog best goed met dit bekende verhaal.

Het valt de zusjes Dashwood zwaar: als hun vader overlijdt, gaat het beheer van hun mooie landgoed Norwood over in de handen van hun broer. Patriarchaat he, dus de meisjes kunnen hoog en laag springen maar ze worden gedwongen te verhuizen naar een schamel huisje kilometers verderop. Hun broer kunnen ze het nog wel vergeven, maar die hebberige vrouw Fanny van hem, die is verschrikkelijk. Met vileine opmerkingen maakt ze duidelijk dat de meisjes de armoede in gedrukt gaan worden en dat alles in dit huis voortaan door haar handen zal gaan. 

De enige weg uit dat armoedige vooruitzicht is het aan de haak slaan van een welstandige man. Klinkt simpel, de zussen zijn tamelijk knappe vrouwen dus dat moet wel gaan lukken. Echter: de mannen van die tijd weten dat ze goud aan hun kont hebben hangen, ze weten dat ze het voor het uitkiezen hebben. Waar de bescheiden Elinor met de nodige Sense haar ogen richt op de onbereikbare Edward Ferrars, kijkt de flamboyante Marianne Dashwood boordevol Sensibility alle kanten op: een rijke en knappe kerel mét een beetje standing, voor minder gaat ze het niet doen. Wat wordt het: een aaneenschakeling van bedrog en teleurstellingen of zie ik daar toch iemand op een wit paard aankomen?

Met: Daisy Edgar-Jones, Esmé Creed Miles, Caitriona Balfe, Tom Brooke, George Mackay, Fiona Shaw, Herbert Nordrum, Stacy Martin, Frank Dillane, Chloe Pirrie

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Roger Goula - Sense and Sensibility

FIN - song : Sjaella Sjaella - The trees they grow so high

You were never really here- Lynn Ramsay

You were never really here op IMDb (6,7)
 You were never really here op Moviemeter (3,67)

You were never really here op Wikipedia

Oef. Deze blijft echt lastig hoor. Bijna 9 jaar geleden beschreef ik deze film al eens, van de week bekeek ik hem opnieuw om te kijken of ik er nu gemakkelijker mee uit de voeten kon. Which is not.

Nog steeds is ie niet zo goed als die andere film van Lynne Ramsay die ik zag, nog steeds is het ongemak wat de klok slaat. Bij de kijker wel te verstaan, want die moet nogal moeite doen om zich in te leven in de belevingswereld van de gewelddadige hoofdpersoon. Die op zijn beurt dan weer wél fantastisch wordt neergezet door de unieke acteur Joaquin Phoenix. Het is hoe dan ook geen hapklare brok, deze film. Maar wél een die een tijdje blijft hangen en dat is natuurlijk een prestatie op zich.

Mijn recensie van destijds (januari 2018) : BEGT recensie You were never really here

FIN - song : Eileen Barton- If i knew you were coming, i'd have baked a cake

Radical - Christopher Zalla

Radical op IMDb (7,8)
 Radical op Moviemeter (3,70)

Radical op Wikipedia

Voor onze onnavolgbare Dial Q Filmquiz bedacht ik ooit een ronde "onderwijsfilms". In no time had ik een stuk of tien titels bij elkaar over inspirerende leraren MV, briljante leerlingen MV en/of juist ongeschoolde volwassen MV die alsnog gaan leren. We hebben hem nooit uitgevoerd, de ronde staat stof te vergaren op de longlist. Maar vermoedelijk bent u nu al aan het denken welke films daarin kunnen zitten (middels de tagging in de rechterkolom van dit blog kunt u zien welke films een label "onderwijs" of "leraar/leerling" meekregen (en dat is dan alleen nog maar van mijn laatste 15 filmjaren). Onuitputtelijke bron van inspiratie dus en "inspiratie" is ook waar de hier te beschrijven film om draait. De instemmende glimlach om mijn mond bij de aftiteling bewijst het een en ander. 

De directeur van de Jose Urbina Lopez Elementary School kijkt hem een beetje argwanend aan. Waarom zou een jonge, gedreven leraar nu in godsnaam opteren voor een baan op deze slecht presterende achterstandswijk-school? Dan kent hij Sergio Juarez Correa dus niet. Sergio is behept met een onconventionele en radicale vindingrijkheid om kinderen bij zijn lessen te betrekken. Hij is wars van de afgebakende lesmethoden die het onderwijs internationaal zo beperkt laten focussen op resultaat. Sergio laat ze geen "1600: Slag bij Nieuwpoort" of "16x16=256" in en uit het hoofd stampen, hij is van het bevindelijke onderwijs. Hoe kan het dat een stalen boot blijft drijven? Waarom vliegt de aarde niet tegen de zon aan en wat is eigenlijk zwaartekracht? Wat moet je doen om te voorkomen dat mensen verdrinken bij een scheepsramp, hoe verdeel je de mensen over de reddingsbootjes? Essentiële vragen die de leerlingen direct aan het denken zetten. 
De directeur stribbelt tegen: de CITO-toets komt er snel aan en hij wil niet wéér de slechtste school van het land zijn. Hij ziet sociaal arme leerlingen (dochters moeten papa helpen een schamel inkomen bijeen te rapen op de vuilnisbelt, zoons moeten koerieren voor hun broertjes die al door drugsbendes zijn ingepalmd) opeens opbloeien en op tijd op school verschijnen, dus mogelijk doet die Sergio toch iets goed. U snapt het al: Sergio staat onder druk, maar ook de directeur. EN ook die geplaagde schoolkinderen. Het lijkt allemaal mooi, maar de harde realiteit verlangt iets anders.

Met: Eugenio Derbez, Daniel Haddad, Jennifer Trejo, Danilo Guardiola

FIN - song : Coro Acardenchado- Al Pie de un Arbol

The Death of Stalin - Armando Ianucci

The Death of Stalin op IMDb (7,3)
 The Death of Stalin op Moviemeter (3,23)

The Death of Stalin op Wikipedia 

Hoe mooi zou het zijn als het zó zou gaan: al die tachtigers die thans de wereldpolitiek domineren, ze kunnen net zo plotseling omvallen als dictatortje Stalin in deze film doet. Afhankelijk van uw politieke voorkeur zou u daar om kunnen glimlachen, om kunnen juichen of natuurlijk om kunnen huilen. In al die verschillende gevallen raad ik u aan deze film een keer te gaan kijken. Ik zag m bij het verschijnen destijds (in 2017) in de filmzaal, maar ik wilde gezien het huidige tijdsgewricht graag weer een keer kunnen lachen om politiek. Ik kan u verzekeren: dat is bij deze film verzekerd. Het schrikbewind wordt geridiculiseerd (vandaag een vriend, morgen een doodvonnis), het kruipen en smeken van de hofhouding wordt schitterend in beeld gebracht (wie mag de gevreesde baas opvolgen, wie is zonder zonde en mag een steen werpen) en er staat ons een gi-gan-ti-sche trits aan bekende acteursgezichten te wachten. Namen? Zo dan: Steve Buscemi, Michael Palin, Simon Russel Beale, Jeffrey Tambor, Olga Kurylenko, Paddy Considine, Andrea Riseborough, Rupert Friend (maar kijk gerust verder, there's plenty more where that came from). Heerlijke film.

De namen van de politieke kopstukken van destijds doen mogelijk bij sommigen nog wel een belletje rinkelen: Beria, Malenkov, Molotov, Chroetsjov. Allemaal hun eigen plek in de sinistere geschiedenis veroverd, maar dan nog verbleken ze allemaal bij die van de moordlustige 'vader' van de Sovjet-Unie. Stalin was een verschrikkelijke dictator, maar heeft ons met deze film in ieder geval nog anderhalf uur aan pret opgeleverd. 

Mijn recensie van destijds (mei 2018) : BEGT recensie "The Death of Stalin" 

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart - Piano Concerto no. 23