The Amaranth (aka The Clinic) - Albert Chi

The Amaranth op IMDb (5,5)
 The Amaranth op Moviemeter (3,40)

Het verschil tussen de hierboven gelinkte filmsites blijft me verbazen. Zelf vond ik dit een zwaar matige film (dus niet verbaasd over die 5,5) maar het jeugdiger bezoekend publiek op Moviemeter waardeert deze met 3,40, dat omgerekend dus een 6,8 is. Bijna een 7! Voor een dermate simpel in elkaar geflanste film vind ik dat hoog. Mogelijk komt dat door het onderwerp (de eeuwige jeugd!), mogelijk wordt die beter gewaardeerd door mensen die daar nog midden in zitten ;-D . Aan de andere kant is het een geruststelling: er worden nog steeds films voor diverse soorten kijkers gemaakt. Bij mij stond ie op "vervallen" dus klikte ik hem op start, maar ik laat m met plezier aan de liefhebber. Aan de jeugd misschien..

Na een stevige beroerte van haar -iets oudere- man Richard besluit Lily hun mooie bungalow te verlaten: ze gaan naar verzorgingshuis The Amaranth, waar goed voor hem gezorgd kan worden. Lily voldoet maar net aan de criteria van minimumleeftijd maar ze mág mee. Ze kan niet direct aarden, sterker nog: ze vindt het een verschrikkelijke omgeving maar Richard doet het er goed op. 
Daar heeft ie wel eerst een terugval voor nodig. En een opname in de op het terrein gevestigde kliniek. Richard komt fitter en enthousiaster uit het ziekenhuisbed vandaan. Lily vertrouwt het allemaal maar mondjesmaat, de leidinggevende arts dr Campbell wekt vanaf het begin af aan haar wantrouwen. Waarom gedragen de oudjes zich zo overdreven jeugdig en energiek? En wat zijn die gele pillen die iedereen van die dokter moet slikken? Als zij om onverklaarbare redenen een flauwte krijgt, wordt ze wakker in een ziekenhuisbed. Juist ja, bij dokter Campbell. Die meldt haar dat "de ingreep succesvol is geweest."
Met; Melora Walters, Jeffrey DeMunn, Christopher Denham, Shiva Negar

Primavera - Damiano Michieletto

 Primavera op IMDb (7,1)

Primavera op Moviemeter (3,50)

Primavera op Wikipedia

Heeft helemaal niets met wielrennen te maken, deze film. Ook niets met Botticelli overigens, het bleek gewoon een uitstekend plan om op een van de heetste dagen van het jaar de voorpremière te gaan bijwonen van een film die de titel "Lente" draagt. Leuk gevulde zaal (die voorpremières trekken gelukkig steeds meer mensen) die keek naar een film die aanvankelijk met velen in een dozijn leek te passen maar die gaandeweg een paar mooie plottwists in wist te vlechten. Aan het eind van de film scheurde ik dan ook een waarderend cijfer op het jurybriefje dat we bij voorpremières altijd krijgen uitgereikt. 

1751 (als ik het goed onthouden heb), we zitten in het eindmiddeleeuwse Venetië. In het weeshuis met de fraaie naam Ospedale della Pietà woont de ingetogen Cecilia al sinds ze daar achter het luikje te vondeling is gelegd. Ze blijft hopen op de terugkeer van haar moeder, wat zou ze toch graag opgehaald worden. Niets van dat alles, ook Cecilia lijkt voorbestemd om door het weeshuis voor een flinke donatie aan een rijke oudere man te worden verkocht. Wat dus charity lijkt, blijkt een simpel verdienmodel: het weeshuis verkoopt haar kinderen en harkt en passant veel geld binnen met de collecte bij kerkdiensten waar de musicerende meisjes de kerkgangers inpakken met hemelse klanken. 

Cecilia is daarbij een van de besten: ze is violiste die eigenlijk veel te bescheiden is voor het podium. Dat verandert als er een nieuwe concertmeester in het Ospedale verschijnt: de tamelijk zieke man luistert naar de naam Antonio Vivaldi en hij blijkt wél het talent te herkennen dat in het orkest zit. En dan met name bij Cecilia. Terwijl hij de ene na de andere sonate schrijft en daarmee Cecilia steeds meer in het spotlicht zet, bereidt deze zich steeds meer voor op het naderende afscheid van haar concertzusters: haar moeder komt vast niet meer opdraven, er zal dus wel een rijke of machtige man voor de schone jongedame aan de deur staan binnenkort om haar uit haar winter te verlossen.

Met: Tecla Insolia, Michele Riondino, Fabrizia Sacchi, Andrea Pennacchi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antonio Vivaldi - Allegro RV 269, La Primavera

L'innocent (aka The Innocent) - Louis Garrel

L'innocent op IMDb (6,6)
 L'innocent op Moviemeter (2,25)

L'innocent op Wikipedia

Dat er een leeftijdsverschil zit tussen de bezoekers van IMDb en die van Moviemeter is an sich bekend maar het komt vaak pas tot uiting in de verschillen in waardering van bepaalde genrefilms. Misdaadkomedies doen het bij beiden op zich goed, maar als dit een Fránse film betreft daalt de waardering bij de wat jongere doelgroep. Dat kan natuurlijk een taalprobleem zijn, maar het kan ook het type humor zijn. Hoe dan ook: voor een film met Roschdy Zem, Louis Garrel en de ravissante Noémi Merlant ga ik met plezier even zitten. Spoiler alert: de film is een niemendalletje, maar kijkt wel lekker weg. 

Abel is er niet gerust op: hij ziet zijn moeder er wéér intrappen. Wordt dit haar derde kortstondige huwelijk op rij? En is Michel, die nieuwe man, wel helemaal te vertrouwen? Mamma heeft hem ontmoet op haar werk, in een nogal scheve verhouding: zij is gevangenisdirecteur, hij gevangene. Natuurlijk belooft hij zijn vrouw gouden bergen, natuurlijk zal hij haar vertroetelen. Moeder gaat helemaal plat voor zijn praatjes, Abel denkt er het zijne van. 

Samen met zijn collega Clémence besluit hij Michel te gaan schaduwen. Ze ontdekken een schokkend geheim maar dat brengt hen in gewetensnood: aanpakken zou betekenen dat Abel's moeder opnieuw in het ongeluk wordt gestort maar zwijgen kan ook niet. Ze besluiten voorlopig mee te bewegen, sterker nog: ze raken steeds meer betrokken.

Met: Louis Garrel, Roschdy Zem, Noémie Merlant, Anouk Grinberg

FIN - song : Grégoire Hetzel- Une Lumière

Can you ever forgive me? - Marielle Heller

Can you ever forgive me op IMDb (7,1)
 Can you ever forgive me op Moviemeter (3,33)
Can you ever forgive me op Wikipedia 

Frequente bezoekers hier weten al dat ik niet zo gecharmeerd ben van Amerikaanse humor. Vaak te plat, te monocultureel, te té vind ik het vaak. Vandaar dat ik niet zo op de hoogte ben van hoog rijzende carrières van cabaretiers en comedians uit dat land. Om die reden ken ik de grote ster Melissa McCarthy slechts van enkele filmrollen, om die reden ben ik ook minder verbaasd dat deze grapjurk blijkbaar ook serieuze rollen aankan. Dat doet ze in de biografische film uitstekend, al krijgt ze wel heel veel hulp van de volop schmierende (Brit!!) Richard E. Grant. 

Het kon ook niet goed gaan: de oncollegiale opstelling van redactrice Lee Israel moest wel een keer leiden tot verwijdering. Daar zit ze dan: thuis, aan het eind van haar latijn én van haar portemonnee. Huurachterstand, achterstallige rekeningen bij de dierenarts en moeite om haar boodschappen te betalen. Er moet iets gebeuren, maar wat: de verkoop van haar boeken is tot onder het vriespunt gedaald, haar uitgever ziet geen mogelijkheden meer.  Lee moet maar iets anders gaan doen. 
Zo gemakkelijk geeft ze zich niet gewonnen: nog éénmaal wil ze werken aan de biografie van een reeds lang vergeten comediènne. In de bibliotheek leest ze zich in, plots vindt ze in een boek een heuse brief van de ster zelf. Ze moffelt de brief in haar tas en probeert een hongersnood te voorkomen door de brieff aan te bieden bij de boekwinkel om de hoek. Het wérkt. En, erger nog, het inspiréért. Lee komt op stoom: op haar typemachientje thuis begint ze brieven van beroemde schrijvers te vervalsen. Helemaal in de stijl van de schrijver en "plotseling te voorschijn gekomen". Ze wordt er goed in, boekt heimelijk succes en zet die inkomsten gretig om in drank die ze deelt met haar drinkbuddy Jack Hock. Samen genieten ze van de relatieve weelde dat ze de hele literatuurwereld weten op te lichten. Gaat dat lang goed? Ach, u kent het medium "film" net zo goed als ik.

Met: Melissa McCarthy, Richard E. Grant, 

FIN - song : Blossom Dearie- Charade

FIN - song : Lou Reed- Goodnight Ladies

The Christophers - Steven Soderbergh

The Christophers op IMDb (6,8)
 The Christophers op Moviemeter (2,14)

The Christophers op Wikipedia

Doordat ik niet zo van de fantasy ben, zag ik geen enkele film uit de LOTR-reeks. Mede daardoor (en doordat hij voor een fors deel toneelacteur is geweest) zag ik niet heel veel films met Ian McKellen. Wel wist ik natuurlijk dat hij een majestueus acteur is die met zijn dictie en beleving je ogen op zich doet vestigen. Ook hier weer, wat moet de man plezier gehad hebben in het spelen van deze rol in de nieuwste Steven Soderbergh. Van die laatste heb ik er dan weer wel een boel gezien: ik zag dat ie zich met zijn 19e titel bij mij "op de tweede plek" vestigde van meest bekeken regisseurs. Kortom: BEGT kwam aan zijn trekken gisteravond, niet iedereen in de zaal was overigens even constructief na afloop.

Het is een vak, of nee: het is óók een vak hoor, kunstrestaurateur. Lori Butler is er zelfs een kei in, ze wordt dan ook met enige frequentie gevraagd. Dit keer echter komt het verzoek wel uit zéér bijzondere hoek. Ze wordt gebeld door Sally en Barnaby Sklar, de zoon en dochter van de wereldberoemde schilder Julian Sklar. Hun verzoek is om bij hun oude vader aan een lastige opdracht te beginnen: pappie boekte decennia geleden successen met zijn portretreeks "The Christophers" waarvan de eerste en tweede serie in diverse musea en bij diverse miljonairs thuis hangen. De bloedjes weten dat pappie op zijn zolder nog een serie "unvollendete"heeft liggen: of Lori - met haar restauratieskills- de derde reeks Christophers wil afronden zodat zij een flinke erfenis opstrijken zodra hun amechtige vader het loodje legt. Lori ziet bezwaren en onderhandelt zich in een machtige positie, de kinderen blijken wanhopig.
Waar die wanhoop vandaan komt, blijkt als Lori de statige panden binnenstapt die Sklar bewoont. Het is een zootje: hoewel de man midden tussen de schildersspullen leeft, blijkt hij al decennia niets meer geproduceerd te hebben. Hij is de anti-kunstenaar geworden die alles en iedereen veroordeelt, elke beginnende artiest demotiveert en die kleineren en beledigen tot zijn ultieme kunstvorm heeft verheven. Lori zit al direct in de hoek waar de verbale klappen vallen, Sklar heeft namelijk gegoogled of de naam Lori Butler hem iets zou moeten zeggen. Ze zit klem, klem tussen haar opdrachtgevers en de man bij wie ze officieel in dienst is. Er is maar een manier om iets van deze opdracht te maken: de kunstenaar en de restaurateur zullen op enige manier begrip voor elkaar moeten leren opbrengen.

Met: Ian McKellen, Michaela Coel, Jessica Gunning, James Corden

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Holmes - Why would i do that?

Half Nelson - Ryan Fleck

Half Nelson op IMDb (7,1)
 Half Nelson op Moviemeter (3,34)

Half Nelson op Wikipedia

Pittige film, destijds helemaal gemist maar door hem in een van onze recente quizzen op te nemen kwam hij bij mij in beeld. De film wordt met name gedragen door Ryan Gosling, die hier nog niet de wereldfaam had die hij inmiddels vergaarde. Sterk gespeeld, sfeervolle doch best wel naargeestige film.

Daniel Dunne lijkt het allemaal heel ontspannen te doen. Hij geeft geschiedenisles op een grotendeels zwarte school, naast die lessen doet hij ook nog de basketbaltraining met de tieners uit de klas. Als hij na een van die lessen achterblijft in de kleedkamer en daar een pijpje crack gebruikt, beginnen de problemen. Nog niet alle leerlingen bleken de kleedkamer al uit, de pittige Drey ziet hem als een slap hoopje was in de hoek zitten. Ze houdt het voor zich, vertelt het niet aan haar team- en klasgenoten omdat ze blijkbaar meneer Dunne hoog heeft zitten.

Dunne krijgt bezoek van zijn ex, die vertelt dat ze de rehab volledig doorlopen heeft en nu gaat trouwen. Eerst nu blijkt hoe diep Dunne heeft gezeten, een diepte waar hij feitelijk nog niet uit is. Hij houdt zich staande maar weet zich bekeken door Drey, die blijkbaar zelf in haar thuissituatie ook het een en ander aan drugsproblematiek heeft meegekregen. Wie onderwijst wie, wie is nou steunpilaar voor de ander? De volwassen leraar en de tiener-leerling wisselen stuivertjes.

Met: Ryan Gosling, Shareeka Epps, Anthony Mackie

FIN - song : Broken Social Scene - Da Da Da Da

H is for Hawk - Philippa Lowthorpe

H is for Hawk op IMDb (6,5)
 H is for Hawk op Moviemeter (3,12)

H is for Hawk op Wikipedia

Op papier zag het er mogelijk wat spectaculairder uit dan hoe het nu als film uitpakt, dit op waarheid gebaseerde verhaal van (én over) Helen MacDonald. De film moet het vooral hebben van de sfeer, van een aantal zeer fraaie natuurbeelden en - fijn voor de filmkijkers- prima spel van hoofdrolspelers Claire Foy en haar filmouders Brendan Gleeson en Lindsay Duncan. Niet wereldschokkend allemaal maar goed te doen. 

Haar carrière gaat voortvarend. Helen, hoogleraar aan de prestigieuze Cambridge-universiteit, wordt gevraagd om een aantal jaren een leerstoel aan een Duitse universiteit te bekleden. Ze neemt het in overweging maar laat het besloffen wanneer het noodlot toeslaat: haar vader, de man die ze huizenhoog heeft zitten en die haar rots in de branding is, komt plots door een hartstilstand te overlijden. Rouw is zacht uitgedrukt voor de situatie waarin Helen terecht komt: existentiële crisis, lamlendigheid, depressie, manisch gedrag, zelfverwaarlozing.

Ze bekrachtigt deze emoties allemaal nog een stukje meer door over te gaan tot de aanschaf van een vogel. En niet zomaar een vogel, nee: een roofvogel, een havik. Met maniakale energie begint Helen het dier te trainen totdat het zelfstandig kan jagen en toch steeds bij haar terugkeert. Niets mis mee, zegt u? Klopt, maar iedereen kan zien dat Helen plots geen wereld meer om zich heen ziet, er is alleen nog maar haar Mabel, de stoere havik. Ze verwaarloost haar studenten, krijgt dat uiteraard terug te horen van het bestuur. Ze verwaarloost haar vriendin, die desondanks frequent bij haar aan blijft bellen om te kijken hoe het gaat. Ze verwaarloost haar familie, die zelf ook in rouw is maar dit niet zo heavy ondergaat als Helen doet. Slechts de vogel biedt haar troost, ook al ziet ze dat dit niet lang meer zo door kan gaan.

Met : Claire Foy, Brendan Gleeson, Denise Gough, Lindsay Duncan

FIN - song : Emilie Levienaise-Farrouch - Mabel Suite