My Mother's wedding (aka North Star) - Kristin Scott-Thomas

My Mother's Wedding op IMDb (5,5)
 My mother's wedding op Moviemeter (2,50)

My mother's wedding op Wikipedia

Ondanks de matige uitvoering toch een interessante film. Een prettig uitgeruste cast doet al het een en ander aan de meerwaarde van deze romkom, maar pas echt interessant is dat dit blijkbaar een persoonlijk verhaal is van de dame die het schreef, regisseerde en vervolgens mede speelde. Kristin Scott-Thomas heeft natuurlijk haar sporen ruimschoots verdiend: al sinds "The English Patient" en "Her name was Sarah" staat ze boven alle twijfel verheven. Zij is dus al +1, daar krijgen we hier nog eens Siena Miller, Scarlett Johansson en Emily Beecham bij. Daar ga je al gauw voor zitten, toch? 

Met frisse tegenzin maken drie zussen (eigenlijk: halfzussen) zich op om naar het Engelse platteland te reizen voor het volgende huwelijk van hun moeder. Twee eerdere mannen (de vaders van de dames) kwamen om in successievelijke oorlogen waar het Britse leger aan deelnam, nu staat de volgende te popelen om 'ja' te zeggen tegen de aristocratische moeder. 
De drie zussen hebben elk hun reden om hun moeder lichtelijk te waarschuwen en om Geoffrey, de schattige aanstaande, terughoudend tegemoet te treden. Maar in die twee dagen rond het huwelijk komen ze er vooral achter dat ze ten eerste onderling het nodige uit te bekvechten hebben maar ook zeer zeker moeite moeten doen om hun eigen, niet geheel geslaagde, privéleven op orde te krijgen. Wat wordt het: katharsis of eenwording?

Met: Scarlett Johansson, Sienna Miller, Emily Beecham, Kristin Scott-Thomas, James Fleet, Joshua McGuire, Mark Stanley, Freida Pinto

FIN - song : Alanis Morrissette & Carly Simon- Coming around again

Taylor - Susannah Price & Henry Singer

                                           
Taylor op IMDb (6,2)
 Taylor op Moviemeter (2,96)
Taylor op NPO Start 

Zowel als miniserie als documentaire, volgens verschillende bronnen. Op basis van het laatste label bekeek ik hem, op basis daarvan komt ie ook hier terecht. Dat vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik eerder deze week de hagiografische film over Michael Jackson bekeek, daar kon er wel eentje achteraan die dan meer over een held van deze tijd gaat. Het is nog te vroeg voor een biopic, gelukkig maar, dus komt deze documentarische vorm beter van pas. 

Bij Taylor Swift openbaart zich bij mij een bijzonder fenomeen: ik waardeer haar mateloos om haar opstelling in het publieke debat en in de media, maar ik kan eigenlijk amper een liedje van haar opnoemen. Vooralsnog kom ik niet verder dan haar samenwerkingen met mijn helden van The National én mijn vrouw heeft onlangs een vinylversie van haar album "Folklore" aangeschaft, maar meezingen lukt nog niet echt. Haar eigen liedjes doen mij niet zo heel veel, maar gewaardeerde muziekvrienden van mij lopen met haar weg, bezochten zelfs haar concert dus ik kan niet ontkennen dat er iets van waarde in haar werk zit.                                                                                                                              

De documentaire "Taylor" laat de rise, de fall en de tweede rise zien van een maniakale wereldster die haar leven in dienst heeft gesteld van showbizzsucces. Reeds als jong meisje drong ze zichzelf op, ze moest en zou in die schijnwerpers. Dat hele pad kwam er dan ook: zelfgeschreven liedjes die werden opgepikt door zich aangesproken voelende meisjes. Vervolgens enthousiaste producers en platenbazen, vervolgens de wereldpodia en dan...de peilloze diepten. Door een ruzie met mafklapper Kanye West komt Swift in een putdiep dal te zitten. Bedreigingen, naargeestige media-aandacht en dergelijke. Alles loopt mis. Nou, alles? Nee hoor, haar fans, de Swifties, blijven haar trouw en zien haar op een vrouwhaftige wijze een comeback maken. Swift is sterk, neemt sindsdien stelling en boort een heel nieuwe bron van waarderende mensen aan. Daaronder ik dus: ik ben geen Swiftie, maar ik zie wel wat ze toevoegt aan de verdorven muziekwereld.

FIN - song : Taylor Swift - You're on your own, kid

Only the river flows (aka He Bian de Cuo Wu) - Wei Shujun

Only the river flows op IMDb (6,6)
 Only the river flows op Moviemeter (2,92)
Only the river flows op WIkipedia 

De periode dat ik met enige regelmaat Chinese films bekeek, ligt al ongeveer 3 decennia achter me. "Het rode korenveld", "Ju Dou", "Raise the red lantern": we vielen allemaal als een blok voor de films van meesterregisseur Zhang Yimou en zijn fenomenaal schone hoofdrolspeelster Gong Li. Zhang was een durfal in het China van toen, wij westerlingen waardeerden zijn onderhuidse kritiek op een verwrongen maatschappij. Tempus fugit, Zhang raakte geïncorporeerd in de hogere kringen van zijn land en met die acceptatie verdween ook (een deel van?) zijn maatschappijkritiek. En nu? De Aziatische film is groot geworden, wint Oscars en trekt "volle zalen". Maar dat zijn eigenlijk geen van allen Chinese films. Af en toe sijpelt er eentje door, zoals deze. Ik kijken dus, maar ik achtte het niet veel soeps. Mogelijk doorzag ik de diepere lagen niet, maar dit was voor mij een matige actiethriller.

Aan de bedding van de rivier wordt het toegetakelde lichaam gevonden van een oudere vrouw. Alle vingers wijzen in de richting van "de gek" , een verstandelijk beperkte meneer die veel aan de waterkant te vinden is. Het lijkt een koud kunstje te worden voor rechercheur Ma Zhe, een rijk gedecoreerde diender. Maar het blijkt anders te lopen: hij trekt dat voorgekookte verhaal in twijfel, komt daardoor zelf in een identiteitscrisis en stuit op onbegrip binnen het hele team: arresteer die vent nou gewoon, dan kan dat boek dicht en gaan we verder met boeven vangen. Nee dus, niet in de wereld van Ma Zhe.

Met: Yilong Zhu, Chloe Mayaan, Tiandal Hou, Chunlei Kang

FIN - song : Ludwig von Beethoven - Piano Sonate no 14

Michael - Antoine Fuqua

Michael op IMDb (7,4)
 Michael op Moviemeter (3,52)

Michael op Wikipedia

Ter zelfverdediging wil ik aanvoeren dat het voor het eerst die week was dat ik een avond samen met mijn vrouw op de bank kon zitten. Weekhart als ik ben, gaf ik haar de beslissende stem in de keuze "welke film gaan we vanavond kijken?" Deze dus, een film die ik in de zaal zorgvuldig ontweken had en waar ik ook fors verdeelde publieke reacties op had gelezen. Toch doen he, alles voor de liefde immers. Omdat ik dus een gekleurde voorkennis had over zowel de film als over de hoofdpersoon in real life ging ik op andere dingen letten dan die normaal in een biografie voorbij komen. We kijken namelijk naar een witwasfilm (note to self: geen "Thriller" zeggen) van Antoine Fuqua, meneer MJ komt er als een heilige uit. Ietwat wereldvreemd maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk gezien het strakke tempo en dito regime waarin hij naar volwassenheid geslagen werd: zijn vader komt er niet goed vanaf, maar wordt in deze film wel meesterlijk neergezet door topacteur Colman Domingo. Zijn rol maakt al veel van de film goed, daarnaast kweek je her en der sympathie voor personages als de persoonlijk beveiliger en voor zijn zwakke moeder. En die muziek natuurlijk, die is en blijft pakkend. Niks had ik met de quasi-stoerheid die Michael Jackson op video en podium neerlegde, maar zijn songs en zijn dansmoves zijn natuurlijk voor eeuwig bruikbaar. En herbruikbaar.

De knoet gaat erover in huize Jackson. Vader Joseph drillt op spartaanse wijze zijn vijf zoons tot een zang- en dansorkest. Vier van de vijf zijn matig getalenteerd, maar dat wordt allemaal gecompenseerd door de oceaan aan begaafdheid die jongste zoon Michael overspoelt. Dat joch kan alles: zingen, dansen, publiek bespelen, componeren en liedjes schrijven. Vader ziet gouden bergen en dito inkomsten, maar dan moeten de jongens wel doen wat pappie zegt. Nee, wat pappie schreeuwt. Wat pappie afdwingt. En wat pappie mept!
Aanvankelijk gaat Michael daarin mee, hij geniet mateloos van de aandacht die op podia en in studio's krijgt. Maar als hij dan toch enige mate van volwassenheid bereikt, in jaren althans, begint de wens voor een eigen carrière, voor een muzikaal leven dat verder gaat dan zijn broers aankunnen. Dat pad gaat hij op, u kent het vervolg mogelijk beter dan ik, maar het leidt wel tot een verdere confrontatie met zijn vader. Michael doet stoer op het podium: hij sist, hij bijt, hij grijpt in zijn kruis en zucht en steunt. Maar we weten dat hij doet alsof. Dat hij van binnen een softie is die een confrontatie uit de weg gaat omdat hij dan mogelijk zijn broers en zijn zachte moeder nooit meer kan omhelzen. Who's bad?

Met: Jaafar Jackson, Nia Long, Colman Domingo, Juliano Valdi, 

FIN - song : Jacksons- Medley: I want you back/ABC/The Love you save

Promising Young Woman - Emerald Fennel

Promising Young Woman op IMDb (7,5)
 Promising Young Woman op Moviemeter (3,50)

Promising Young Woman op Wikipedia

Blijkbaar is mijn wijze van filmkijken in vijf jaar tijd nog niet veel veranderd. Ik bekeek deze film in april 2021 en kom nu eigenlijk tot min of meer dezelfde (positieve) conclusie. PYW is een sterke (en voor mannen beschamende) film die eigenlijk volledig gedragen wordt door Carey Mulligan. Als ik haar naam noem, reageert mijn vrouw (die veel meer van "shownieuws" weet dan ik) altijd met dezelfde opmerking: "En zij is de partner van...?". Inmiddels kan ik die vraag beantwoorden, het voegt nog een klein plusje toe aan haar al zo imposante acteercarrière. 

Mijn beschrijving van destijds: BEGT recensie "Promising Young Woman" (april 2021)

FIN - song : Juice Newton - Angel of the morning

Playtime - Jacques Tati

Playtime op IMDb (7,8)
 Playtime op Moviemeter (3,68)

Playtime op Wikipedia 

Het is smullen voor filmliefhebbers de laatste zomers. Steeds meer klassiekers en gewaardeerde oude titels komen opnieuw in roulatie, na zorgvuldig te zijn gerestaureerd. Dat worden nooit kassuccessen, meestal trekken ze vooral mensen die meer film tot zich nemen dan alleen het huidige repertoire. Na afloop sprak ik er gisteren eentje (toevallig ook vaste deelnemer aan onze quizzen), we waren het erover eens dat films als deze "tegenwoordig niet meer gemaakt kunnen worden". Waarom dan niet? Nou, in het huidige tijdsgewricht kom je eigenlijk niet meer weg met een film zonder plot, met een film waar slapstick overwegend de gevoelstemperatuur bepaalt en waarbij personages eigenlijk amper uitgewerkt hoeven te worden. Deze film van meesterregisseur Jacques Tati is daar dan weer wél een ongelooflijk goed geslaagd voorbeeld van. Want vermakelijk is het, deze kijk op het Parijse modern leven in de jaren 60. Veel schuivende panelen, veel glazen deuren, veel bliepjes en piepjes, maar zeker ook veel humor.

Monsieur Hulot (Tati's vaste hoofdpersoon) heeft blijkbaar succesvol gesolliciteerd en komt voor de eerste keer het kantoor binnen. Maar nog vóór hij zijn nieuwe manager te spreken krijgt, is hij al hopeloos verdwaald in het pand. Het pand is vergeven van glazen ruimtes, cubicals, liften en trappen: vind daar nog maar eens iemand terug. Hulot verft zichzelf spreekwoordelijk in de hoek. 
Dat doet ie zo knap dat ie uiteindelijk buiten het pand belandt, waarbij hij zich plots te midden van een groep Amerikaanse toeristen aantreft. Met die groep eindigt hij in een kakelvers opgeleverd sterrenrestaurant, waar het personeel tussen de drogende verf de gasten bedient. Hulot draagt zijn steentje bij aan het verhogen van de sfeer.

Met; Jacques Tati, Barbara Dennek, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Francis Lemarque - L'opera des jours heureux

A Good Person - Zach Braff

A Good Person op IMDb (7,1)
 A Good Person op Moviemeter (3,36)

Filmveelvraat zijnde, moet je je voorbereiden op teleurstellingen. Er worden zó veel films gemaakt, die kunnen niet allemaal even goed zijn. Het maakt dat ik me - met name voor de van filmzenders opgenomen titels- vooraf niet al te veel voorstelling maak: we zien wel! Letterlijk zelfs, want soms sudderen die films behoorlijk lang in de voorraadbak. U snapt waar ik heen wil: net zo goed als "shit happens", zo zijn er ook aangename meevallers. Films waar je niets van verwacht op basis van de korte synopsis, maar die toch boven het gemiddelde worden uitgetrokken door bijvoorbeeld uitstékend acteerwerk. Laat dat maar aan acteerkanon Morgan Freeman over, maar in dit geval zeer zeker ook aan de dynamische Florence Pugh. Zeer van haar gecharmeerd, als ik het zo netjes mag zeggen, vanwege de nu al grote diversiteit aan rollen die ze neerzet. Samen trekken ze dit verhaal naar een hoger level.

Het herstelproces is zwaar voor Allison. Aan het begin van de film is ze nog een ravissante en levenslustige vrouw, maar daar komt met een knal een voorlopig einde aan: bij een auto-ongeluk dat zij veroorzaakt komen twee leden van haar schoonfamilie om. En dat terwijl ze juist op weg waren om een nog closere familie te worden: ze zouden trouwjurken gaan uitzoeken die Allison voor het leven aan Nathan moesten koppelen. Dat liep anders; Allison ligt langdurig in het ziekenhuis en komt daar weliswaar hersteld uit, maar blijkt zwaar afhankelijk van de pijnstillers die ze krijgt: zonder Oxycitin functioneert ze niet. Haar moeder bestrijdt die visie en draagt haar op zich te herpakken.
Dat werkt niet en Allison belandt bij de AA, ze moet gaan praten over haar verslaving. Misschien dat ze daardoor ook weer zin in het leven krijgt (op dit moment is dat niet het geval, voor haar eindigde haar leven met die gruwelijke klap op die uitparkerende betonwagen). Bij de AA wordt ze geconfronteerd met de andere kant van het verhaal: daar zit Daniel, de man die zijn vrouw en dochter bij een auto-ongeluk verloren is. Precies, bij dát ongeluk. De twee verwijten elkaar van alles, maar snappen ook dat ze elkaar nodig hebben om elk uit hun eigen ongeluk te kunnen klimmen. 

Met: Florence Pugh, Morgan Freeman, Celeste o'Connor, Molly Shannon, Chinaza Uche, Zoe Lister-Jones

FIN - song : Bonny Light Horseman- Deep in love