Louder than bombs - Joachim Trier

Louder than bombs op IMDb (6,6)

Louder than bombs op Moviemeter (3,34)

Louder than bombs op Wikipedia

Nu we al lange tijd niets meer vernemen van die ene fameuze regisseur (hoe zou het inmiddels met hem gaan?) vervoegen we ons als filmliefhebbers somtijds bij het langzamerhand net zo imposante werk van zijn bijna-naamgenoot. Immers, Trier bouwt zo langzamerhand een ijzersterk oeuvre op dat tè goed is om op de planken te belanden. Daarom pakte ik deze weer een keer op: een loodzwaar verhaal (vrienden van mij zouden het afkeurend "arthouse" noemen) met een schitterend setje acteurs. Ga maar na: Isabelle Huppert, Gabriel Byrne, Jesse Eisenberg, Devin Druid, Amy Ryan, David Strathairn. Dit is an sich al voldoende om de film nog een keer te kijken maar als je daarbij ook nog eens door het verhaal gegrepen wordt, is dat bonus. Elf jaar oud inmiddels, maar nog volledig de bezichtiging waard.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Louder than bombs

FIN - song : Ola Flottum - Louder than bombs 

The Weight - Paidric McKinley

The Weight op IMDb (6,7)
 The Weight op Moviemeter (3,16)

The Weight op Wikipedia

Tussen de twee opeenvolgende premièreavonden van ons nieuwe filmquizseizoen in hadden we een dagje stuk te slaan in Den Bosch. Begtje begon met een museum (Jamie Reid-expo!)en daarna een strooptocht langs platenzaken maar uiteindelijk belandde ik toch op de plek waar het ook die avond weer moest gebeuren. Paar uurtjes over dus ik pakte meteen maar een film mee in het ge-wel-di-ge filmtheater dat de Verkadefabriek heet (kan niet genoeg geroemd worden, alles klopt daar). Ik had al veel positiefs gelezen over deze film en dan met name over de prestaties van Ethan Hawke, die de film volledig naar zich toe trekt (en daarmee toch echt zwaargewicht Russell Crowe in de schaduw stelt). Veel spanning, prachtige natuur en driedubbel denim alom. Het was behoorlijk genieten (en ontspannen zitten, dat telde ook mee).

We belanden in de jaren 30, de crisisjaren na de beurskrach. Van meet af aan is duidelijk dat Samuel Murphy het niet meer kan bolwerken. Alle eindjes aan elkaar geknoopt maar overal blijven steeds stukjes over. Terwijl hij met zijn dochter in de kerk zit, wordt zijn huisraad naar buiten gesjouwd: uitgezet, op straat gesmeten. Murphy gaat op zoek naar een nieuw appartement maar belandt in de handen van mepgrage politieagenten die hem verdenken van kraakacties. Hij draait de bak in, dochterlief wordt in een weeshuis gestopt, een adoptie is aanstaande maar hij belooft het meisje dat hij haar komt halen zodra hij vrijkomt. 

Tijdens de hem opgelegde dwangarbeid houdt hij dát doel steeds voor ogen: hij moet en zal zich met zijn dochter herenigen. Dat wordt knap lastig als hij geselecteerd wordt om een lading goud veilig te stellen voordat de regering de ganse goudvoorraad kan nationaliseren. Daartoe moet hij met een klein groepje mede-gevangen en twee bewakers een levensgevaarlijke tocht door de bossen en rivieren van het rurale Amerika volbrengen. Zwaar bepakt, gevolgd door op een koopje beluste bandieten én belaagd door natuurgeweld werpt Murphy zich op als het geweten én het brein van de groep: alleen als ze samenwerken, hebben ze een individuele kans om dit na te vertellen. En misschien je dochter ooit weer zien.

Met: Ethan Hawke, Russell Crowe, Julia Jones, Austin Amelio, Avi Nash, Lucas Lynggaard Tonnesen

Gezien in : Verkadefabriek

FIN - song : Lynyrd Skynyrd- Call me the breeze

The Beekeeper - David Ayer

The beekeeper op IMDb (6,3)

The Beekeeper op Moviemeter (3,11)

The Beekeeper op WIkipedia
 

Omdat bijen het zo goed doen op filmbeeld (denk aan deze) en omdat de poster dit eigenlijk al direct illustreert, klikten we deze aan. Het zou heel anders lopen... Natuurlijk verried de naam van de hoofrolspeler al het een en ander: als je Jason Statham ziet staan, weet je dat je niet naar een biologieles gaat kijken. Maar hey, óók Jeremy Irons, Josh Hutcherson en Minnie Driver vulden de namenlijst. Dat vergoedde al iets. En, ik moet eerlijk zijn, dwars door de wanstaltige en ongeloofwaardige actiebeelden heen keken we wél naar een verhaal over serieuze problematiek. Niet alleen komen we bij de in Amerikaanse films onvermijdelijke corruptie uit, ook de wereld van hackers en computerfraude speelt een belangrijke rol. En dat is - u weet toch- al een paar jaar stevig actueel. Derhalve niet eens een onvervuld gevoel na afloop, al moet u me niet vragen om over een jaar het filmverhaal na te vertellen. En dat is jammer, want voor 2027 staat er een deel 2 gepland.

Eloise Parker, gepensioneerd lerares, worstelt een beetje met haar digitaal-bankieren-account. Ze krijgt de helpdesk aan de lijn en doet wat niemand moet doen: na enige twijfel geeft ze passwords weg aan die hulpvaardige stem aan de helpdesk-kant van de lijn. POEF, daar lopen haar rekeningen leeg. Ook die van de goededoelenstichting waar zij de penningen voor beheert. Anderhalf uur later loopt imker Adam Clay haar huis in om een pot verse honing aan de verhuurster van zijn bijenfarm te overhandigen maar hij treft haar in de stoel aan, dood. Eloise heeft de hand aan zichzelf geslagen, ze kon de schande niet aan. Zij, de enige mens die normaal tegen de stugge Clay heeft gedaan, zij moet gewroken worden. 

Clay blijkt een voormalig commandovechtjas, die bij een speciale eenheid van de CIA zat die the Beekeepers werd genoemd (snapt u 'm?). Nooit opgeven, onverslaanbaar zijn en een huizenhoog rechtvaardigheidsideaal zijn kenmerken van deze mensmachines. Dwars door de wettelijke tegenwerking van FBI en CIA heen graaft Clay zich een weg naar de organisatie die achter deze financiële malversaties zit. Hij komt steeds hoger in de boom, maar wordt nu zelf ook target: alle jagende detectives van de inlichtingendiensten willen hem pakken. Zwermen, zoemen, prikken: Hup, Imker!

Met: Jason Statham Jeremy Irons, Josh Hutcherson, Emily Raver-Lampman

FIN - song : Nathaniel Moore & Jamie Iris - Revelation

Wild Horse Nine - Martin McDonagh

Wild Horse Nine op IMDb (8,1)
 Wild Horse Nine op Moviemeter (3,93)

Wild Horse Nine op Wikipedia

De zestiende editie alweer. Mijn gedachten vlogen terug naar de tweede helft van de jaren '00: ik zat in een klein comité dat een lokaal filmfestival van de grond wist te tillen. Gisteravond vierde men met 2 uitverkochte zalen de aftrap van de 2026-editie, ik mocht toch nog even meedelen in de uitgereikte bubbels. Sowieso hadden gedachten en herinneringen een stevige vinger in de pap gisteren, dat lokte het onderwerp van de film wel uit. Oké, scherp heb ik het niet maar ik weet nog wel dat ik dikke krantenkoppen zag in mijn pa's krant over de moord op Salvador Allende (ik was 12, net aan de middelbare begonnen en las af en toe zelf ook de krant). Dat hielp gisteravond, al werd de serieuze ondertoon in de nieuwste film van Martin McDonagh rap naar de achtergrond gedrongen door het komische talent van Parker Posey, Steve Buscemi, Sam Rockwell en vooral door de fabuleuze timing van John Malkovich. Uitermate tevreden verliet het publiek de zaal, zo viel op.

1973, Chili. Ter voorbereiding op hun volgende politiek-ondermijnende activiteit zijn twee CIA-agenten in Santiago beland. De klanken van "Gracias a la vida" verraden al dat ze in een land vol politieke verandering zijn terechtgekomen. En die verandering, die bevalt de VS dan weer helemaal niet. De heren hebben dus de opdracht om padvinder te spelen voor de aanstaande coup. Ze zijn erop geselecteerd: de chaotische maar zeer plichtsgetrouwe Lee en de vooral uitermate ervaren Chris werken al lang samen. Lee leunt daarbij zwaar op de kennis en ervaring van Chris die op beslissende momenten in de geschiedenis zijn misdadige overheidswerk voor de Amerikaanse regering uitvoerde ("Nee, natuurlijk heb ik Kennedy niet zelf neergeschoten. Maar: klopt, ik was die dag wel aanwezig."). 

Er is een probleem: Chris is oud en terminaal ziek. Het maakt dat hij dingen vergeet, dat hij loslippig is en dat kan Uncle Sam natuurlijk niet gebruiken. Lee krijgt van zijn bazen de opdracht om achter de geheimen van Chris te komen voordat ie deze optekent in zijn aangekondigde memoires. Om enige versoepeling in de sfeer te creëren, regelt Lee een verblijf op het mystieke Paaseiland. That'll get him talking, denkt Lee. En of, het is het startsein voor een ellenlange reeks (schitterende!!!) dialogen.

Met: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana di Girolamo, Ailin Salas

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Rolling Stones - Out of time

Last County - Barrett Mulholland

Last County op IMDb (5,5)
 Last County op Moviemeter (2,85)

Last County op Rotten Tomatoes

Als u regelmatig bezoeker van mijn filmblog bent, zult u mogelijk denken dat ik me goed vermaak in het wereldje van de film. Doorgaans is dat ook zo, maar soms is het echt geen lolletje. Want tussen al die pareltjes en impressies zit af en toe gewoon troep. Ongelooflijke troep. En daar moet ík dan doorheen voor u. Hoogst zelden zet ik een eenmaal begonnen film uit (dat is doorgaans bij voor mij ondraaglijk geweld), maar als het allemaal louter slapte is, als het onvoorstelbaar zwak is. dan haal ik het einde wel. In dit geval slaapwandelde ik door een film met geen enkele positieve karakterontwikkeling, geen enkele geloofwaardige rol, nee, louter zwak gebrachte ellende. Mijn advies: don't try this at home.

Abby, een vrouw met een drankprobleem, veroorzaakt een auto-ongeluk waarbij zij en haar dochter het er weliswaar levend afbrengen maar waar de grootste schade wordt aangebracht aan..haar relatie. Manlief trekt het allemaal niet meer, hij zet de scheiding in. Om de zaken op een rijtje te zetten rijdt Abby voor een paar dagen naar het afgelegen huis dat ooit in bezit van haar ouders was. Daar krijgt ze naargeestig bezoek.

Twee criminelen zoeken er rust en verzorging nadat een ripdeal uit de hand liep. Abby lijkt niet de aangewezen figuur om de gewonde te helpen en de andere te kalmeren. In een stiekem moment weet ze de politie op de hoogte te brengen van deze gijzeling. Maar jeetje, wat een fouterikken lopen er daar rond bij de politie. Die willen best een oogje dichtknijpen naar de boeven (de staatsgrens is dichtbij, als je ons de helft van de buit geeft et cetera) maar Abby staat nu opeens van meerdere kanten onder druk. Ze vertrouwt niemand meer en heeft haar hoop gevestigd op haar aanstaande ex-man om haar uit de brand te helpen. Iedereen is slecht.

Met: Kaelen Ohm, Gord Rand, Nicholas Campbell, Keaton Kaplan.

FIN - song : Talise - Backseat Traveller

Sisu- Jalmari Helander

Sisu op IMDb (6,9)
 Sisu op Moviemeter (3,33)

Sisu op Wikipedia

Eerlijk is eerlijk: een oordeel vellen over films als deze is eigenlijk niet aan mij. Actiefilms zijn al niet altijd aan mij besteed maar als ze over onverschrokken en schier onoverwinnelijke vechtjassen gaan al helemaal niet. Misschien is dit wel heel erg goed, misschien zijn de vechtscenes heus spannend en kundig: er is niet voor niets een deel 2 van deze film gemaakt. Nou ja, u snapt me wel. In ieder geval geldt voor mij dat ik niet heel vaak Finse cinema bekijk.

Einde Tweede Wereldoorlog, Lapland. De sterke Aatami Korpi hakt zich een weg door de stenen, hij doet dat doelgericht en systematisch. Want, zo weet hij, ergens moet hier goud in de grond zitten. Hij stuit inderdaad op een stevige goudader en vult zijn tassen zo vol als ze maar kunnen. Hop paardje hop, terug naar waar hij vandaan komt. Maarrrr, die terugweg blijkt afgesneden. Niet alleen is zijn dorp platgebrand door de zich terugtrekkende nazi's, ook loopt hij onderweg tegen de laatste tanks en vrachtwagens met soldaten (én gijzelaars) aan.

Wanneer de nazi's ontdekken waar Aatami mee bezig is geweest, snijden ze hem de pas af en proberen ze zijn buit te jatten. Dan hebben ze dus buiten deze oud-krijger gerekend: Korpi blijkt de levens van een enorme hoeveelheid Russische soldaten op zijn kerfstok te hebben, allemaal te danken aan zijn levensinstelling. Die bestaat namelijk uit Sisu, de weigering om te sterven. Korpi balanceert regelmatig op het randje van mislukking, maar zijn houding helpt hem in de strijd tegen de complete legereenheid om zijn rechtmatig gedolven goudklompen terug te veroveren.

Met: Jorma Tommila,  Aksel Hennie, Jack Doolan, Mimosa Wilamo 

FIN - song : Juri Seppa - Sisu end credits

Masterplan - Thomas Vincent

Masterplan op IMDb (5,4)
 Masterplan op Moviemeter (2,55)

Masterplan op Wikipedia

Nog maar net uit en nu al tamelijk veel besproken. Het journaille vraagt zich af of het verschijnen van deze film een terechte hype is of dat het eerlijkheidshalve een sof genoemd mag worden. Leuk natuurlijk, de boven alle twijfel verheven staande Stanley Tucci in de hoofdrol, bijrollen van oa iemand met de achternaam Belmondo; dat zou filmliefhebbers toch ruim over de streep moeten trekken. Zou, dat klopt, zou. Want het gebodene is inderdaad te mager om voor boeiend te mogen doorgaan: matig acteerwerk, een weliswaar ingenieus script dat toch voor de kijker als "iets-te-grote-stappen-tegelijk" kan worden opgevat. Wij waren in ieder geval niet overtuigd door dit streamingsucces. Wat Stanley Tucci betreft: ik denk dat ik maar weer eens zijn superieure rol in "Supernova" ga opzoeken, dan spoel ik deze matige herinnering weer weg.

Twee -nu nog- kruimeldieven lopen elkaar bij een nieuwe opdracht tegen het lijf. Zij gebruikt haar kennis van hacken voor haar misdadige praktijken, hij is meer van de explosieve manieren om oneigenlijk panden te betreden. Beiden kregen een anoniem appje, beiden reageerden en staan nu aan de buitenmuren van een villa. Na de aanvankelijke stekeligheden besluiten ze dat samenwerken toch de beste manier is om binnen te komen, het lukt. Maarrrr: binnen wacht ze een bijzondere verrassing. De kluis is leeg, in de kamer zit de pandeigenaar in het donker op de bank. Hij heet ze kalm welkom. 
Deze meneer, Robert geheten, beweert hun biologische vader te zijn, hij kan het bewijzen zelfs. Plots zijn de diefjes dus halfbroer en halfzus. Robert overtuigt ze dat hij ze bij elkaar geroepen heeft omdat hij hun respectievelijke vakkundigheid wil gebruiken voor zijn grote plan: hoe mooi zou het zijn als het kersverse gezinnetje (vader, zoon en dochter) gezamenlijk het beroemdste schilderij ter wereld uit het Louvre zou roven? "Maar dat kan toch helemaal niet?". Nou, Robert denkt van wel.

Met: Stanley Tucci, Victor Belmondo, Simona Tabasco, Mark Ivanir

FIN - song : Ivan Graziani - Monna Lisa