Radical - Christopher Zalla

Radical op IMDb (7,8)
 Radical op Moviemeter (3,70)

Radical op Wikipedia

Voor onze onnavolgbare Dial Q Filmquiz bedacht ik ooit een ronde "onderwijsfilms". In no time had ik een stuk of tien titels bij elkaar over inspirerende leraren MV, briljante leerlingen MV en/of juist ongeschoolde volwassen MV die alsnog gaan leren. We hebben hem nooit uitgevoerd, de ronde staat stof te vergaren op de longlist. Maar vermoedelijk bent u nu al aan het denken welke films daarin kunnen zitten (middels de tagging in de rechterkolom van dit blog kunt u zien welke films een label "onderwijs" of "leraar/leerling" meekregen (en dat is dan alleen nog maar van mijn laatste 15 filmjaren). Onuitputtelijke bron van inspiratie dus en "inspiratie" is ook waar de hier te beschrijven film om draait. De instemmende glimlach om mijn mond bij de aftiteling bewijst het een en ander. 

De directeur van de Jose Urbina Lopez Elementary School kijkt hem een beetje argwanend aan. Waarom zou een jonge, gedreven leraar nu in godsnaam opteren voor een baan op deze slecht presterende achterstandswijk-school? Dan kent hij Sergio Juarez Correa dus niet. Sergio is behept met een onconventionele en radicale vindingrijkheid om kinderen bij zijn lessen te betrekken. Hij is wars van de afgebakende lesmethoden die het onderwijs internationaal zo beperkt laten focussen op resultaat. Sergio laat ze geen "1600: Slag bij Nieuwpoort" of "16x16=256" in en uit het hoofd stampen, hij is van het bevindelijke onderwijs. Hoe kan het dat een stalen boot blijft drijven? Waarom vliegt de aarde niet tegen de zon aan en wat is eigenlijk zwaartekracht? Wat moet je doen om te voorkomen dat mensen verdrinken bij een scheepsramp, hoe verdeel je de mensen over de reddingsbootjes? Essentiële vragen die de leerlingen direct aan het denken zetten. 
De directeur stribbelt tegen: de CITO-toets komt er snel aan en hij wil niet wéér de slechtste school van het land zijn. Hij ziet sociaal arme leerlingen (dochters moeten papa helpen een schamel inkomen bijeen te rapen op de vuilnisbelt, zoons moeten koerieren voor hun broertjes die al door drugsbendes zijn ingepalmd) opeens opbloeien en op tijd op school verschijnen, dus mogelijk doet die Sergio toch iets goed. U snapt het al: Sergio staat onder druk, maar ook de directeur. EN ook die geplaagde schoolkinderen. Het lijkt allemaal mooi, maar de harde realiteit verlangt iets anders.

Met: Eugenio Derbez, Daniel Haddad, Jennifer Trejo, Danilo Guardiola

FIN - song : Coro Acardenchado- Al Pie de un Arbol

The Death of Stalin - Armando Ianucci

The Death of Stalin op IMDb (7,3)
 The Death of Stalin op Moviemeter (3,23)

The Death of Stalin op Wikipedia 

Hoe mooi zou het zijn als het zó zou gaan: al die tachtigers die thans de wereldpolitiek domineren, ze kunnen net zo plotseling omvallen als dictatortje Stalin in deze film doet. Afhankelijk van uw politieke voorkeur zou u daar om kunnen glimlachen, om kunnen juichen of natuurlijk om kunnen huilen. In al die verschillende gevallen raad ik u aan deze film een keer te gaan kijken. Ik zag m bij het verschijnen destijds (in 2017) in de filmzaal, maar ik wilde gezien het huidige tijdsgewricht graag weer een keer kunnen lachen om politiek. Ik kan u verzekeren: dat is bij deze film verzekerd. Het schrikbewind wordt geridiculiseerd (vandaag een vriend, morgen een doodvonnis), het kruipen en smeken van de hofhouding wordt schitterend in beeld gebracht (wie mag de gevreesde baas opvolgen, wie is zonder zonde en mag een steen werpen) en er staat ons een gi-gan-ti-sche trits aan bekende acteursgezichten te wachten. Namen? Zo dan: Steve Buscemi, Michael Palin, Simon Russel Beale, Jeffrey Tambor, Olga Kurylenko, Paddy Considine, Andrea Riseborough, Rupert Friend (maar kijk gerust verder, there's plenty more where that came from). Heerlijke film.

De namen van de politieke kopstukken van destijds doen mogelijk bij sommigen nog wel een belletje rinkelen: Beria, Malenkov, Molotov, Chroetsjov. Allemaal hun eigen plek in de sinistere geschiedenis veroverd, maar dan nog verbleken ze allemaal bij die van de moordlustige 'vader' van de Sovjet-Unie. Stalin was een verschrikkelijke dictator, maar heeft ons met deze film in ieder geval nog anderhalf uur aan pret opgeleverd. 

Mijn recensie van destijds (mei 2018) : BEGT recensie "The Death of Stalin" 

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart - Piano Concerto no. 23

Nell - Michael Apted

Nell op IMDb (6,5)
 Nell op Moviemeter (3,23)

Nell op Wikipedia

Dat ik deze - destijds spraakmakende- film in de 32 jaar na verschijning niet meer bekeken heb, heeft een reden. Ik herinnerde mij dat ik me, ondanks alle goede bedoelingen van de filmmakers, destijds wel stevig gestoord had aan het onnatuurlijke gebrabbel dat een groot deel van de film kenmerkt en dat maakte dat je even anders aankeek tegen een van de sterren van dat moment (Jodie Foster) of tegen zich op dat moment aankondigende filmgrootheden (Liam Neeson bijvoorbeeld). Ze spartelden in deze rol, zo zag ik het destijds. Om die reden probeerde ik het nu gewoon nog een keer, kijken of ik er zelf met een mildere, mogelijk zelfs volwassener, blik naar keek. Dat bleek het geval: ik wist de ergernis opzij te zetten en deze boekverfilming door Michael Apted meer tegen de tijd aan te hangen. Hup!

Dokter Lovell wordt er door de sheriff bijgehaald: in een blokhut middenin de bossen ligt een opgebaarde oude vrouw die bekend stond als kluizenaar. Lovell moet de doodsoorzaak vaststellen (dat blijkt niet zo moeilijk) maar vindt het onlogisch de vrouw zo keurig aan te treffen: ze moet daar door iemand anders zo zijn achtergelaten. In een opbergkast van de blokhut vindt hij het antwoord: hij treft een bibberende jonge vrouw die wilde kreten uitslaat en fel van zich af mept. Geschrokken druipt hij af, terug in het stadje roept hij de hulp van wetenschapper Paula Olsen in. Deze heeft een specialisme ontwikkeld in het onderzoek naar verwilderde mensen, samen gaan ze proberen contact te leggen met de vrouw. 

Al snel ontdekken ze dat de vrouw Nell heet en de uit een verkrachting voortgekomen dochter van de overleden vrouw is. Doordat moeder afasie had én geen contact had met de buitenwereld, heeft Nell niet leren praten. De contactpogingen van Lowell en Olsen verlopen dan ook moeizaam, maar gaandeweg pellen ze de laagjes van deze kluizenaarsdochter af. Ze herkennen haar kreten met behulp van de in huis aangetroffen bijbel, ze beginnen te zien hoe het leven van Nell zich zo gevormd heeft. Probleem is: hoe lang kunnen zij Nell in haar natuurlijke habitat laten leven, hoe houden zij haar afzijdig van de jachtige en ongenaakbare buitenwereld?

Met: Jodie Foster, Liam Neeson, Natascha Richardson, Jeremy Davies

FIN - song : Mark Isham- Don't weep for Nell

Toutes Directions- Noel Loozen

 

Toutes directions op IMDb 

Toutes Directions op Moviemeter (3,33)
Toutes Directions op Nederlands Film Festival

Bij het betreden van de zaal zeiden filmliefhebber George en ik tegen elkaar dat dit voor ons niet direct de meest voor de hand liggende titel was om te gaan bekijken. Doorgaans zijn wij beiden wat meer liefhebber van wereldcinema en arthouse, maar een mens probeert wel eens wat. Zo kom je dus bij de officiële debuutfilm van Noel Loozen, van wie ik eerder al eindexamenwerk had gezien. De ene filmsite meldt verschijningsjaar 2025 (en heeft dan ook al een waarderingscijfer), de andere meldt dat ie dit jaar in première is gegaan op het Nederlands Film Festival. En ons eigen filmtheater haakte aan bij de trend om Nederlandse acteurs door Frankrijk te laten rijden op zoek naar een bestemming: Champagne, De Terugreis, Neem me mee. Ook deze film probeert weer een vrolijke kloon van "Little miss Sunshine" te worden maar slaagt daar bij lange na niet in. Oubolligheid is troef, als je het mij vraagt, daar verandert de vreemde rol van Erik de Jong - beter bekend als Spinvis - ook niets aan. Wel een fijne rol van Michiel Kerbosch overigens, die trekt het peil nog enigszins op.

Hoewel pittig op leeftijd kart onze hoofdpersoon Sjefke er nog dagelijks op los met zijn buurtbus. Dagelijks rijdt hij een kleurrijk gezelschap naar de bejaardengymnastiek: de grotendeels ingegipste man in de rolstoel achterin, daarvoor een bejaard echtpaar en naast hem de excentrieke Ber. Sjefke laadt ze uit, laadt ze na afloop weer in en zet ze voor hun huisdeur af. Daarna een broodje in de kantine van het busbedrijf, waar het plots gebeurt: de baas roept hem bij zich. Nadat ze eerst herinneringen ophalen over Sjefke's jubileumfeestje komt plots het hoge woord eruit: de baas wil dat zijn inmiddels 71-jarige chauffeur ermee stopt. Niet meer verkeersveilig, slechter zicht, slechter gehoor en dat kan gevaarlijk zijn voor zijn rijdend materieel én voor de inzittenden. 

Geschrokken gaat Sjef naar huis om de slapeloze nacht in te gaan. Mooi dat ie die bus nog niet gaat inleveren (wat moet hij dan met zijn leven?), hij rijdt de club gewoon weer naar de les. Bijrijder Ber ruikt zijn kans: hij pookt de chauffeur op dat dit de laatste kans is om diens eigen leven vorm te geven. Daar blijkt Sjefke gevoelig voor: de richtingwijzer gaat de andere kant op. Niet naar de garage maar Head South: op naar de bergen. Ber gniffelt, zijn plannetje slaagt.

Met: Fred Goessens, Michiel Kerbosch, Erik de Jong, Yari van der Linden, Frieda Pittoors

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Spinvis - Je dois me perdre

Le Tableau Volé (aka Auction) - Pascal Bonitzer

Le Tableau Volé op IMDb (6,4)
 Le Tableau Volé op Moviemeter (2,81)

Le Tableau Volé op Wikipedia

Vederlicht filmpje van de Franse regisseur Pascal Bonitzer dat ik ongetwijfeld overgeslagen zou hebben als ik niet even de korte synopsis had gelezen. Er wordt gerept over de uitmuntende Oostenrijkse schilder Egon Schiele , van wie ik vooral tijdens mijn bezoek aan Wenen zeer veel werken heb mogen bewonderen (hij kijkt me sindsdien nog dagelijks aan vanaf het zelfportet-koelkastmagneetje in mijn bijkeuken). Een van Schiele's werken blijkt jarenlang vermist te zijn geweest en dook begin deze eeuw plots op. Op dat summiere nieuwsfeitje bouwde de regisseur een ietwat voorspelbaar, doch ook licht vermakelijk verhaaltje over beslommeringen in de kunstwereld. Qua bekende gezichten ontwaarde ik oa Lea Drucker, dus ik klikte op 'start".

Ok, het is werk maar daar houdt het wel ongeveer mee op bij stageaire Aurore. "Wat een eikel" denkt ze over haar baas Andre Masson. Ze denkt dat niet onterecht want Masson is een snob met weliswaar een fijne neus voor kunstobjecten maar verder louter omgeven door misplaatste arrogantie. Ze staat op het punt om op te stappen als haar baas net een interessante melding krijgt: in een arbeiderswoninkje in het noordoosten van Frankrijk zou een schilderij op een tienerkamer hangen dat wordt toegeschreven aan de spraakmakende Oostenrijkse schilder Egon Schiele. Masson kent het verhaal: er is een werk van deze zelfdestructieve kunstschilder verdwenen maar hij geeft zichzelf weinig kans precies dat werk nu opeens in zijn schoot geworpen te krijgen. Onder druk van zijn nog veel ambitieuzere ex-vrouw duikt hij in het verhaal. Hij maakt kennis met de eenvoudige familie en hun zompige slaapkamers, hij wil toch onderzoek doen maar stuit daarbij op de ondeskundigheid van zijn stageaire. Hoewel, is ze wel zo ondeskundig?

Met: Alex Lutz, Léa Drucker, Nora Hamzawi, Louise Chevillotte, Arcadi Radeff

FIN - song : Alexei Aigui- Lettre de Martin

Unabomber - Janus Metz

Unabomber op IMDb (6,2)
 Unabomber op Moviemeter (2,84)

Unabomber (fllm) op Wikipedia

Deze kwam mijn vrouw tegen op een van de streamers. Na een drukke en zeer vroege dag bleek dit een uitstekende manier om de dag af te sluiten: een degelijke FBI-film met een waargebeurd (en voor de VS traumatisch) verhaal: de fanatieke solitaire terrorist Unabomber hield inderdaad een jaar of vijftien lang de Amerikanen in de greep voordat hij ontmaskerd en gepakt werd. Om dat in filmbeelden weer te geven huurde de regisseur de waardige Shailene Woodley en de ervaren Russell Crowe in die beiden met de als naarling vermomde Jacob Tremblay te maken krijgen.

Woodley speelt FBI-profiler Joanne Miller: jong, gretig en vlijmscherp analytisch. Ze krijgt de verantwoordelijkheid over de zoektocht naar de mysterieuze moordenaar Unabomber, die de nare gewoonte heeft om explosieve postpakketjes bij op het oog onschuldige gezinnen te laten bezorgen. Dat geeft rommel, dat geeft bloed, dat geeft leed en angst. De seriemoordenaar moet gepakt worden en daar moet de briljante geest van Miller voor zorgen. Wat wij dan meteen snappen: ze wordt natuurlijk niet begrepen, ze krijgt tegenwerking van haar collega's en raakt gefrustreerd in de uitvoering van haar onderzoek.

Uiteindelijk komt ze toch op een specifiek profiel terecht, ze verdenkt de vijftiger Ted Kaczynski van de aanslagenreeks. Kaczynski woont eenzaam in een bos op het Amerikaanse platteland en wij weten dan eigenlijk al dat Miller goed zit. Immers, we krijgen gaandeweg de film de gelegenheid om te beseffen hoe het nou zo gekomen is: hoe de briljante student slaafs volger wordt van een net zo briljante professor en hoe die samenwerking uiteindelijk in een teleurstelling eindigt. En die teleurstelling, zo weet de filmkijker, is dan natuurlijk de brandstof voor wraak op de maatschappij.

Met: Shailene Woodley, Russell Crowe, Jacob Tremblay, Annabelle Wallis

FIN - song : Marco Beltrami - Echoes

Palestine 36- Annemarie Jacir

Palestine 36 op IMDb (7,5)
 Palestine 36 op Moviemeter (3,18)

Palestine 36 op Wikipedia

Historische films, zeker die over breekpunten in de geschiedenis, hebben bij mij vaak een streepje voor. Dan doe ik een oogje dicht als het acteerwerk wat minder is, zolang de kern van het verhaal maar helder wordt gemaakt. In dit geval: met de nodige gevoelens van woede stapte ik de zaal uit gisteravond. Alsof ik gekeken had naar een soort voorprogramma van de afgelopen 100 jaar. Een programma dat de bittere excessen van het kolonialisme aantoonde, dat het droeve lot van opgejaagde volken toont en dat vooral aantoont dat nationalisme en eigenbelang het gif zijn dat de volgende oorlog alvast weer oproept. De elastische verantwoordelijkheid van het westen, van destijds de joden en nu de Israëliers, van de Palestijnen toen en nu, van het pan-Arabische volk: de afgelopen 90 jaar hebben aangetoond dat we er niet meer uit komen. Zelf ben ik niet optimistisch over de wereld van nu, maar ik hoop sterk dat dit mijn eigen probleem is en dat we ooit weer hoopvolle mondiale oplevingen zien. Dat een enkele film deze gevoelens kan oproepen, maakt het een sterke film. Zoals gezegd: niet vanwege het acteerwerk, al is het altijd fijn om Jeremy Irons tegen te komen of om Liam Cunningham en rising star Robert Aramayo het filmdoek te zien tarten. Film is beleving, dat zei ik u al vaker.

1936, Palestina. Doordat de vieze geur van het fascisme al bovengronds is gekomen in Europa nemen steeds meer joodse mensen de wijk naar het Midden-Oosten. Immers, daar is Jeruzalem, daar is Palestina, daar is hen volgens de boeken land beloofd. Feit is dat de Britse regering (op dat moment de baas in Palestina) hier daadwerkelijk uitvoering aan gaat geven: ze vragen de autochtone bevolking op te schuiven, grote stukken land in te leveren om daar plaats te maken voor de kolonisten uit Europa. Dat de Palestijnen weinig vertrouwen hebben in de Balfour-verklaring (die erop neerkomt dat onder Brits mandaat het land opgedeeld gaat worden in Palestijnse stukken en Joodse stukken. En dat men echt, ja heus echt, erop toe gaat zien dat dit vreedzaam gaat gebeuren en uiteindelijk iedereen gelukkig zal maken) dient zich onmiddelijk aan, de Britse regering moet kunstgrepen uitvoeren om haar visie over het volk uit te storten. Er wordt smeergeld betaald aan de pers, er worden met harde legerhand dorpen ontruimd en gebieden geprepareerd, er wordt opgejaagd en verzet wordt gebroken. Dat laatste blijkt lastig; de Palestijnen tonen zich een taai volk dat zich niet zomaar van hun eeuwenoude plekken laat verjagen. Waar kennen we dat toch allemaal van?

Met: Jeremy Irons, Robert Aramayo, Yasmine al Massari, Billy Howle, Hiam Abbas, 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Aya Khalaf - God's promise