Operation Fortune: Ruse de Guerre - Guy Ritchie

Operation Fortune: Ruse de Guerre op IMDb (6,3)
 Operation Fortune: Ruse de Guerre op Moviemeter (3,04)

Operation Fortune: Ruse de Guerre op Wikipedia

Maandagavond bleek een mooie avond om wat opruiming in de harde schijf te coördineren. Twee matige films moesten na een view het veld ruimen (ok de een was heel matig, de andere - deze- had nog wel zijn goede momenten en zelfs één heel goede dreigende scene). Eerst deze: Actiekomedie is altijd een wat lastige term, want het hangt er maar van af wat de kijker onder "komedie" verstaat. Je moet van Jason Statham's stijltje houden bijvoorbeeld. Doe ik niet zo zeer, ik kon zelf veel meer genieten van de volop schmierende Hugh Grant, die na "Heretic" een nieuwe rol van poeslieve engerd op zich neemt. Laat dat maar aan Guy Ritchie over. 

De spionage-hoofdkwartieren in London zijn in rep en roer. Wij vliegen de kantoren van MI6 binnen waar directeur Knighton zijn irritante doch kwalitatieve medewerker Nathan bij zich roept: er zijn signalen dat de internationale onderwereld iets groots aan het voorbereiden is. Wát, dat weten ze nog niet. Wíé, dat weten ze nog niet. Ze hebben alleen een lichte verdenking van "wáár" het moet plaatsvinden. Nathan wordt gevraagd om een team te formeren en een plan van aanpak te bedenken. Nathan is een snob, maar hij weet wel een competente club mensen voor zich te laten vliegen: de vechtjes Orson Fortune, de briljante nerd Sarah Fidel en de trefzekere JJ gaan op pad, maar krijgen nog de melding mee dat ze niet alleen tegen de onderwereld ten strijde trekken maar dat er ook intern in de Londonse spionagewereld concurrentie is: hun feitelijke collega Mike blijkt in dit project hun concurrent, die wil eerder met de eer gaan strijken dan dat hij het Nathan's clubje gunt.
Lang verhaal kort: Oekraïense onderwereld is bezig om een AI-tool aan te schaffen die op de markt gebracht wordt door de vermaarde crimineel Greg Simmonds. Van die laatste weet Fortune de zwakke plek: hij adoreert de simpele filmster Danny Francesco. Die laatste wordt ingepalmd om de rol van zijn leven te spelen: hij moet zich voordoen als potentieel koper op de door Simmonds georganiseerde veiling De rest, beste lezer, is pief-paf-poef.

Met: Jason Statham, Aubrey Plaza, Hugh Grant, Josh Hartnett, Cary Elwes, Bugzy Malone, Eddie Marsan

FIN - song : Chris Beansted & Chamber Orchestra of London - Operation Fortune

La Grazia (aka Grace) - Paolo Sorrentino

La Grazia op IMDb (7,3)
 La Grazia op Moviemeter (3,50)

La Grazia op Wikipedia

Niet elke klap is raak, maar een filmliefhebber als yours truly veert flink op wanneer er een nieuwe film van Paolo Sorrentino verschijnt. Zijn "La Grande Bellezza" was een van de allerbeste films van het vorige decennium (althans voor mij), mede door het fenomenale acteerwerk van zijn filmmuze Toni Servillo. Diens onnavolgbare mimiek speelt hier opnieuw een hoofdrol. Sorrentino kiest opnieuw voor een verhaal dat in anderhalve minuut te vertellen is, maar pakt rondom de gebeurtenissen opnieuw heerlijk dramatisch uit. Ik ben ervan en zou het enorm jammer vinden als u dat niet bent. Ik kwam met warme gevoelens uit de voorpremière vandaan gisteren.

Het loopt al flink tegen het einde van zijn zoveelste termijn. En daar is president Mariano de Santis maar wat blij mee, hij is moe. Moe van alle repetitieve politieke processen, moe van de scherpe controle door zijn dochter (die in de gaten houdt of de Santis niet te veel rookt of te slechte dingen eet), moe van het gemis van zijn overleden vrouw, moe van de machtsstrijd die achter zijn rug om gespeeld wordt om zijn straks vacante positie te verwerven. Moe, maar niet verveeld: zijn gedachten zijn nog steeds springlevend.

Er liggen nog drie handtekeningen op hem te wachten, zwaarwegende handtekeningen ook: twee daarvan betreffen gratieverzoeken voor twee spraakmakende moordenaars, de ander gaat om het ondertekenen van een nieuwe euthanasiewet. U snapt: het zal gaan draaien om moraal, om geweten en om gevoeligheden in de maatschappij. De Santis wikt, De Santis weegt, De Santis overlegt met zijn adviseurs, met zijn dochter-assistent, met een jeugdvriendin en met een mogelijke opvolger. Overleggen prima, maar niemand zal De Santis' besluiten beinvloeden. Niemand anders dan hijzelf. Of...?

Met: Toni Servillo, Anna Ferzetti, Massimo Venturiello, Orlando Cinque, Milvia Miragliano

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : CNN Mikey - For my people

The Order - Justin Kurzel

The Order op IMDb (6,8)
 The Order op Moviemeter (3,26)

The Order op Wikipedia

Toen ik decennia geleden de film "Mississippi Burning" bekeek, was ik nog geschokt. Nu - door de jaren en de wol geverfd- heb ik dat minder. Nog steeds vind ik het gruwelijk om te beseffen hoezeer racisme en fascisme een maatschappij kunnen verpesten en welhaast vernietigen, maar ik heb geleerd om daar realistisch mee om te gaan. Immers: hun volgelingen zitten in diverse nationale regeringen, zitten in regionale en plaatselijke besturen. Nog maar enkele weken geleden werden op 100 meter van mijn huis ook White Power- bekladdingen aangebracht: nog steeds verontrustend maar al lang niet meer zo schokkend als 40 jaar geleden. We weten dat dit gedachtengoed zijn plaats heroverd heeft. 
Een lange inleiding om te vertellen dat "The Order" weliswaar spannend én misdadig is, maar niet meer tot zo'n schokeffect leidt als het dat in de vorige eeuw nog had gedaan. Pluspunten zijn het geloofwaardige acteerwerk (oa Jude Law, die ik vorige week nog als Vladimir Putin op het grote scherm aan het werk zagzag) en de mooi opgebouwde  ondersteunende rollen rondom de goeden en de slechten.

1983, de staat Washington. FBI-agent Terry Husk komt er vanuit Idaho naar toe om te werken aan een griezelige zaak: hij ziet verbanden tussen een reeks bankovervallen en berichten over een opkomende Arische beweging, verwant aan de Ku-Klux-Klan maar deze groep blijkt veel militanter: men drukt zelf vals geld, koopt daarvoor wapens waarmee men dan weer banken overvalt. Hun bedoeling is een beweging op te bouwen die straks over het hele land de gewapende opstand zal gaan leiden die moet leiden tot een gezellig blank Amerika, zoals het volgens hen ooit allemaal bedoeld was. 

Husk merkt enige weerstand binnen het lokale politiekorps, alleen de jonge agent Jamie Bowen is bereid hem van informatie te voorzien. Met dit kleine beetje hulp én met de druk van zijn FBI-collega Zillah Craig op zijn nek slaagt Husk er langzaam in de knopen te ontwarren: hij signaleert een machtsstrijd tussen de wat gematigder (?) Aryan Nation en de groepering van de hypermilitante groepering The Order, die onder aanvoering van hun leider Bob Mathews het revolutionaire pad bewandelt. Steeds nauwer sluit het net zich, steeds explosiever wordt het pad van the Order: een confrontatie tussen Husk en Mathews kan niet lang meer uitblijven.

Met: Jude Law, Nicholas Hoult, Tye Sheridan, Odessa Young, Alison Oliver

FIN - song : Jed Kurzel - The Order

L'Étranger (aka The Stranger) - Francois Ozon

                                                     
L'Étranger op IMDb (7,1)
 L'Étranger op Moviemeter (3,52)
L'étranger op Wikipedia

De film was nauwelijks een minuut aan de gang en ik had al een epiphany van jewelste. Natúúrlijk: toen de hoofdpersoon de gevangenis binnenwandelde en de vraag beantwoordde waarom hij hier zat ("I killed an Arab", toen vielen voor mij wat puzzelstukjes in elkaar en wist ik al hoe de film zou eindigen. Althans: niet hoe het verhaal afliep, maar met welke muziek de veelzijdige regisseur Francois Ozon zou eindigen.
"And the stranger
Killing an Arab.."
Zo zong de heerlijke band The Cure al in hun allereerste singletje, eind jaren 70. Altijd bloedmakkelijk meegezongen maar pas nu begreep ik dat dit lied over het fameuze boek van Albert Camus moest gaan. Het gaf extra cachet aan deze - niet gemakkelijke, maar wel enorm sfeervolle- zwartwitfilm. 

Aan de buitenkant lijkt er weinig aan de hand met de jongeman die in de film alleen bij zijn achternaam Meursault genoemd gaat worden. Hij werkt, rookt, wandelt door Algiers alsof hij er helemaal thuis hoort. Maar dat is schijn: hij is een vreemdeling, in meerdere opzichten. Niet alleen omdat hij de Franse nationaliteit bezit en dus een "koloniale achtergrond" heeft, nee, er is meer: hij is ook in ándere opzichten een vreemdeling. Hij is een stoïcijn, hij is zwijgzaam en op het oog onverschillig voor de gebeurtenissen om hem heen. 
Hij reist af naar het verzorgingstehuis waar zojuist zijn moeder overleden is, maar de medebewoners daar lijken meer ontdaan dan Meursault. Hij ontmoet zijn oud-collega Marie, een prachtige vrouw die zeer in hem geïnteresseerd is. Oke, zoenen dan maar, seksen dan maar, maar ook dit lijkt weinig met de werkelijke emoties van Meursault van doen te hebben (wanneer ze hem ten huwelijk vraagt, is zijn antwoord "Ja hoor, prima. Mij best.". Uit alles lezen we dat Meursault zijn ware gevoelens diep verstopt heeft, hij gaat onverschillig door het leven. Daarom is zijn vriendschap met de flamboyante buurman Sintés ook zo onlogisch: Sintés is een hardhandige seksist, een uitbundige vent die in álles anders lijkt te zijn dan Meursault maar die blijkbaar wel een snaar weet te raken bij de man. Een dusdanige snaar dat Meursault bereid is voor hem in de bres te springen wanneer hij in conflict komt met enkele Algerijnse jongemannen. "And the stranger...Killing an Arab".

Met: Benjamin Voisin, Rebecca Marder, Pierre Lottin, Denis Lavant

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : The Cure - Killing an Arab

Le Livre Des Solutions (aka The Book of Solutions) - Michel Gondry

Le Livre Des Solutions op IMDb (6,1)
 Le Livre des Solutions op Moviemeter (2,85)

Op het randje van irritantje, deze nerveuze film van Michel Gondry. Juist deze naam maakt echter dat de film wel te behappen blijft, omdat we van Gondry - fameus videoclipmaker en regisseurr- immers visueel vuurwerk verwachten. De beeldvoering trekt de film dan ook nét over de streep van het acceptabele. Daarvoor moeten we wel door het irritante spel van acteur Pierre Niney heen bijten. Een veelzijdig acteur, die hier echter met verve een vervelend personage neerzet. Het maakt het tot een rommelige film, die we vooral als vehikel voor de vondsten van de regisseur moeten beschouwen. Bovendien zit er ook nog een klein gastrolletje van zanger Sting in, dat verraste mij ook behoorlijk.

Ze zijn nu echt over zijn grenzen heen gegaan. Boos verlaat regisseur Marc de vergadering waarin gesproken wordt over de release van zijn nieuwste film. Vooral het feit dat zijn jarenlange maat Max hem laat vallen, steekt enorm. Marc vertrekt, grist snel alle tot dan gemaakte materialen uit het studiootje weg en vertrekt uit Parijs. Hij gaat zich beraden op zijn toekomst en reist daarvoor naar de Cévennes-streek, waar zijn tante Denise een grote woonboerderij bezit. 
Marc besluit niet langer zijn medicatie te slikken waardoor hij in een manische staat belandt. Zijn twee a drie getrouwen die hem achterna reisden om hem te helpen de film af te ronden, worden knettergek van Marc's gedrag. Die draagt het ene irrealistische idee na het andere aan, het hele team loopt op zijn tenen. Alles komt nu samen: de manie van Marc, de zorg voor zijn aftakelende tante, de externe druk die van oorspronkelijk producer Marc op hen ligt, deadlines en continue veranderende tijdlijn van de film, de twee radeloze vrouwen in het team én de poging die Marc doet om zijn Parijse kennis Gabrielle tot een relatie te bewegen: alle touwtjes raken in de knoop.

Met: Pierre Niney, Blanche Gardin, Francoise Lebrun, Frankie Wallach, Camille Rutherford, Sting, Vincent Elbaz

One Flew Over The Cuckoo's Nest - Milos Forman

One flew over the cuckoo's nest op IMDb (8,6)
 One Flew over the cuckoo's nest op Moviemeter (4,20)

One Flew over the cuckoo's nest op Wikipedia

U ziet het aan de waarderingen op de beide vernoemde filmsites: dit moet wel een van de allerbeste films aller tijden zijn, zeker als je in aanmerking neemt dat de film inmiddels al een halve eeuw oud is. Eind vorig jaar verscheen deze boekverfilming om die reden in een 4K-restauratie in de theaters. Die heb ik gemist maar ik had nog wel een oude versie op schijf staan (stom genoeg opgenomen van het verdoemde Paramount-netwerk, waardoor ik door reclames heen moest spoelen). Maar aan de impact van de film doet dit weinig af, ik herzag hem met veel plezier (en vooral: met veel waardering voor het vakmanschap waarmee hij gemaakt is). 

Hij heeft het handig gespeeld, die dekselse Randall McMurphy. Hij weet onder een streng gevangenisregime uit te komen door 'waanzinnigheid" te veinzen. Hij belandt daardoor in een GGZ-instelling, waar de artsen hem op zijn ziektebeelden zullen onderzoeken. Voor McMurphy een feest, hij vermaakt zich best met de patiënten op de afdeling, waardoor hij een ware plaag vormt voor de strenge en best vaak rechtvaardige nurse Ratched. De hoofdzuster probeert middels kringgesprekken enige therapie op de patiënten toe te passen, precies daar ziet McMurphy zijn kans. 

Randall ontregelt, Randall fluistert de medebewoners in dat ze veel meer voor zichzelf moeten opkomen, Randall sart de begeleiding en heeft het vooral gemunt op nurse Ratched. Hij wedt met zijn collega's dat het nog maar een kwestie van weken zal zijn voordat haar regime zal instorten. Als hij dat wil realiseren, zal hij vér buiten de lijntjes moeten gaan kleuren. En dat lijkt hem nog te lukken ook.
Medication time!

Met; Jack Nicholson, Louise Fletcher, Danny de Vito, Christopher Lloyd, Sydney Lassick, Will Sampson

FIN - song : Jack Nitzsche - One Flew Over the Cuckoo's Nest (closing theme)

Shaun of the Dead - Edgar Wright

Shaun of the Dead op IMDb (7,8)
 Shaun of the Dead op Moviemeter (3,74)

Shaun of the Dead op Wikipedia

Vermoedelijk fronst u de wenkbrauwen nu u op dit blog Begt een recensie ziet schrijven over een zombiefilm? Daar was ie toch niet van, dat vond ie toch belachelijk? Klopt, zo haakte ik onlangs nog mijn waardering los van de tot dan toe uitstekende film "Sinners" toen er plotseling ondoden in beeld kwamen. Waarom dan deze? Welnu, dat is omdat de bedoeling van deze film ook daadwerkelijk s dat we zombies belachelijk vinden: er wordt grof de draak gestoken met het clichébeeld van de wandelende spoken die steeds maar weer opstaan nadat ze dodelijk verwond zijn. Deze film geldt als een recente classic, in ieder geval mijn filmquizvrienden reppen er regelmatig over. Ik maar een keer kijken dus. ik zag een heerlijke rol voor Simon Pegg en een door de repetitieve humor nog best wel onderhoudende film. Griezelig? Nee. Grappig? Bij vlagen wel.



Shaun sukkelt zich door zijn leven. Hij onderscheidt zich van zijn nóg lamlendiger bankhangende vriend Ed door in ieder geval nog een baantje te hebben. Maar verder komt er niet veel uit zijn klauwen, het hoogst haalbare is de afterwork-drink bij de lokale pub The Winchester. Ondanks dit apathische en weinig idealistische leven heeft Shaun al een tijd een vriendin, maar zij (Liz) klaagt steeds meer dat Shaun niets met haar onderneemt. Ze vraagt zich af hoe hij hun (en zelfs zijn) toekomst voor zich ziet.

Goede voornemens volop, Shaun is vast van plan Liz terug te winnen maar er worden bakken roet in het eten gegooid door een merkwaardig virus dat de gehele Britse mensheid verandert in wandelende lijken, in zombies dus. Shaun is zelf nog niet getroffen en probeert zijn vriend, maar ook zijn vriendin en zijn moeder te redden door een veilig heenkomen te zoeken, dwars door de klauwende en vooral bijtgrage griezels heen. Zijn relatie redden is vooralsnog niet het belangrijkste, zijn leven én hun levens redden wel.

Met: Simon Pegg, Nick Frost, Kate Ashfield, Lucy Davis, Dylan Moran, Nicola Cunningham, Bill Nighy

FIN - song : Queen - You're my best friend