Mr. Bean's holiday- Steve Bendelack

Mr. Bean's Holiday op IMDb (6,4)
 Mr. Bean's holiday op Moviemeter (2,77)

Mr. Bean's Holiday op Wikipedia

Natuurlijk snap ik wat u denkt, maar ja: die harde schijf stond op knappen dus er moest een en ander worden bekeken en verwijderd. Dan krijg je dit: blijkbaar een jaar geleden opgenomen, deze tweede film van het personage Mr. Bean, waarachter natuurlijk de veelzijdige doch vooral komische Rowan Atkinson schuilt. Vele afleveringen heb ik ervan gezien, ik weet niet meer zeker of ik ook zijn eerste film zag of dat ik toen al een beetje door de zelfverklaarde tijdloosheid van deze humor heen zag. In ieder geval: als je dit twintig jaar later een keer gaat bekijken, word je nergens verrast (nou ja, een toffe bijrol van Willem Dafoe daargelaten) en ga je op een sukkeldrafje door Beans avonturen heen. Op reis!

De bekende Mini wordt op de stoep van de Tower neergezet: er zal een prijsuitreiking zijn die meneer Bean blijkt te winnen. Hij wint een treinreis door Frankrijk met als eindbestemming de flamboyante badplaats Cannes (locatie van... u weet wel). Wat zullen we toch allemaal weer meemaken? 

Vanaf het begin gaat natuurlijk alles mis: Bean belandt in een Parijse buitenwijk, Bean mist de aansluiting, Bean isoleert een vader van zijn zoon waardoor hij plots van ontvoering wordt beticht, Bean verliest portemonnee dus moet de straatartiest uithangen, Bean moet en zal in Cannes komen om de zee te zien en belandt met hulp van anderen alsnog daar. Waar hij en passant het hele filmfestival verstiert. 

Met: Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry, Emma de Caunes

FIN - song : Charles Trenet- La mer

Marrowbone - Sergio G. Sanchez

Marrowbone op IMDb (6,7)
 Marrowbone op Moviemeter (3,14)

Marrowbone op Wikipedia

Doorgaans laat ik deze (softe horror) films ongezien, voor mij is "horror" geen aanbevelend label. Maar bij deze twijfelde ik: wát een interessante cast zeg. Om te beginnen met: George Mackay, het wanhopige bleekgezicht uit '1917'. Op de voeten gevolgd door Anya Taylor-Joy, die hier opnieuw hoge (en grote) ogen gooit. Daar voegen we nog een snufje Mia Goth aan toe, nomen est omen. Mooi rijtje toch? KLIK!

Ja, ze zijn best blij maar toch niet helemaal. Het gezin (moeder, twee oudere zoons, een dochter en tenslotte nog een speels jongetje) hebben hun nieuwe huis bereikt maar iedereen twijfelt nog. Moeder maakt aan die twijfel een eind door letterlijk een streep te trekken: "Als we hier over de drempel stappen, zijn onze herinneringen vervlogen en is er alleen nog maar toekomst". 

Hoewel ze allen die stap zetten, blijkt de uitvoering nog zo makkelijk niet. Immers: de herinneringen wegen zwaar op het hele gezin. Ze blijken gevlucht voor een gewelddadige en moordlustige vader die een dusdanige stempel op hun verleden drukt dat ze dat verleden moeten uitwissen: een nieuwe familienaam en oudste zoon Jack als familiehoofd. Moeder is zwaar ziek en weet net voor haar overlijden Jack op het hart te drukken dat ze nog even onder de radar moeten blijven tot hij de leeftijd van 21 bereikt. Pas dan kan hij ook officieel de kar van het gezin trekken. U begrijpt: die verjaardag, die ligt mogelijk nét iets te ver buiten bereik.

Met; George Mackay, Anya Taylor-Joy, Mia Goth, Charlie Heaton, Matthew Stagg, Kyle Soller

FIN - song : Fernando Velazquez- Marrowbone

Nightwatch: Demons are forever (aka Nattevagten- Daemoner gar i arv) - Ole Bornedal

Nightwatch: Demons are forever op IMDb (5,8)
 Nightwatch: Demons are forever op Moviemeter (2,33)

Nightwatch/Nattevagten op Wikipedia

Een film die ik nooit aangeklikt zou hebben, als er niet zo'n fijne keur aan bekende Deense acteergezichten in zou zitten. Meerdere types herkende ik uit films of series : Kim Bodnia (the Bridge), Nikolaj Coster-Waldau, Paprika Steen, Sonja Richter en Eva (eh, ik bedoel: en vele anderen). De film zelf? Ach, een bijeen geschraapt script met poging tot spannende en zelfs horror-momenten. U mag hem hebben.

Emma staat aan de start van een studie geneeskunde en is bezig met de eerste anatomische lessen. Ze hoort daarbij over de vacature voor bewaker in het lijkenhuis. Interessant? Nou, voor Emma wel want haar vader deed vroeger diezelfde baan. En is daarbij op een dermate gruwelijke manier - samen met zijn vrouw -belaagd dat zijn vrouw later uit arren moede zichzelf het leven benam en hij louter overleeft op pillen en drank. Waarom Emma dit dan ambieert, we snappen het niet. Blijkbaar wil ze weten hoeveel van de genen van haar ouders ze geërfd heeft.

Ze leidt het verhaal terug tot een scalperende seriemoordenaar die ze uit hoofde van haar studie voor een interview benadert. Poppen, dansen, vul maar in.

Met : Fanny Leander Bornedal, Nikolaj Coster- Waldau, Kim Bodnia, Sonja Richter, Paprika Steen

FIN - song : Camilla Cabello - Never be the same

On the line - Romuald Boulanger

On the line op IMDb (5,5)
 On the line op Moviemeter (2,59)

On the line op Wikipedia

Dit moet ik eerlijk toegeven: ik was stellig van plan dit weg te zetten als onvervalste flutfilm. Dat gaat toch nét niet gebeuren omdat de laatste 5 minuten van de film echt wel een einde maken aan de kabbelende lauwe spanning. Zelf had ik hiervóór al mijn weerstand tegen Mel Gibson opzij gezet, ik heb de film gewoon aangeklikt en ben gaan kijken naar een dertien-in-een-dozijn filmpje met desondanks een enigszins verrassend einde.

Het is me er eentje hoor, die Elvis Cooney. We moeten geloven dat hij een liefhebbende vader is die zijn dochtertje voorleest voordat hij naar zijn werk gaat. Ja, vóórdat: Cooney werkt 's nachts. Hij is een shock-dj die met zijn shock jock- radioshow mensen met problemen aan het woord laat en daarbij grofgemuild te werk gaat. Als ie even de kans krijgt, houdt hij de beller een beetje voor de gek, hij prankt erop los. Geoefende filmkijkers weten: die krijg je een keertje terug.

Plots heeft hij iemand aan de lijn die nét iets te serieus dingen van Elvis zélf lijkt te weten: adres, huisdieren, gezinssamenstelling et cetera. Al snel ontdekken we dat Cooney in het verleden een vriendin van de beller heeft beledigd en tot wanhoop gedreven, het is dus tijd voor wraak: Cooney zal in de uitzending tot bekentenissen moeten overgaan, ten overstaan van zijn ganse luisterpubliek, anders zal de beller Cooney's gezin decimeren. Al snel blijkt dat die beller niet in Cooney's huis zit, nee, hij belt vanuit het gebouw. Nog tijdens de uitzending moet de dj dus met zijn team koortsachtig op zoek naar waar zijn gezin vastgehouden wordt, terwijl de beller Cooney tot de ene na de andere bekentenis dwingt.

Met: Mel Gibson, William Moseley, Alia Seror-O'Neill, Paul Spera

Pressure- Anthony Maras

 

Pressure op IMDb (7,3)

Pressure op Moviemeter (3,39)

Pressure op WIkipedia

Wat is film toch een wonderbaarlijk mooi medium. Zelfs als je naar een waargebeurd verhaal kijkt, een wijd en zijd bekend verhaal zelfs, zelfs dan kun je nog volop in de spanning van het verbeelde zitten. Dat is razend knap, het is een magie die voor mij onverklaarbaar blijft en die me een schat aan mooie momenten heeft opgeleverd. En nog zal opleveren ook want zolang de benen het trekken, zal ik naar de filmzaal blijven gaan. Ditmaal ging ik voor de voorpremière van de nieuwste van Anthony Maras. Moeilijk was die keuze niet. Zeg nou zelf: hoofdrollen van de immense acteurs Brendan Fraser en Andrew Scott, knappe bijrollen van Kerry Condon en Chris Messina (plus een keur aan bekende serie- en filmgezichten). Het was smullen. 

De eerste week van juni 1944. Hoewel zijn vrouw op het punt van bevallen staat, moet meteoroloog James Stagg van huis. Hij is opgeroepen door het leger om bij te dragen aan het nemen van belangrijke beslissingen. Louter op meteorologisch gebied overigens: van oorlog voeren heeft Stagg geen verstand, hij is wetenschapper en geen soldaat. Hij komt binnen in een zenuwcentrum op een afgelegen landgoed, waar duidelijk druk staat op iedereen hier aanwezig. Amerikaanse én Engelse soldaten, kantoorpersoneel en ..fijn voor Stagg..ook een groep meteorologen. Stagg moet hen leiding gaan geven en wel heel rap: over 61 uur staat een grote aanval op het vasteland op de agenda, de D-day landing staat gepland voor de vroege ochtend van 5 juni.

Stagg zit in/op een wespennest: als wetenschapper beoordeelt hij alle naarstig bijeen geraapte informatie en hij komt daarmee tot een nare conclusie. Een conclusie die hem met alles en iedereen in conflict zal brengen: met zijn Amerikaanse collega, meteoroloog Irving Krick. Met de Britse generaal Montgomery, die gretig klaar staat om aan te vallen. Met de Amerikaanse legermammoet Dwight Eisenhower, die niet kan wachten om de nazi's een lesje te leren. Met bijna iedereen eigenlijk, er is maar één dame die enige souplesse toont in het luisteren naar de onheilspellende verklaringen van Stagg. Deze dame is Kay Summersby, de assistente van Eisenhower en de enige die een beetje vat heeft op de gemoederen van de geuniformeerde houwdegens. Wij, op de stoel in de filmzaal, weten al een beetje wat er aan besluitvorming gaat plaatsvinden. Maar verder weet eigenlijk niemand dat: er spoelt nog veel, heel veel water naar de zee: Operation Overlord

Met: Andrew Scott, Brendan Fraser, Kerry Condon, Chris Messina, Damian Lewis, Con O'Neill, Robert Portal

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Volker Bertelmann - Pressure end credits

The Incomer - Louis Paxton

The Incomer op IMDb (7,5)
 The Incomer op Moviemeter

The Incomer op Wikipedia

Wel een Wikipedia-pagina maar nog geen waarderingscijfer op Moviemeter. Het tekent de kakelversheid van deze Louis Paxton-film. Gisteren viel een afspraak in de hoofdstad voor mij uit, dus had ik tijd om in het lokale theater de voorpremière mee te pakken. Wist niet precies wat ik ervan kon verwachten maar ik zag de beeltenis van Domhnall Gleeson en ik zag schone natuurbeelden in de trailer dus ik stapte op de fiets. Welnu, niet geheel tevreden naar buiten maar vervelend was het allemaal niet. En het was heerlijk droog in de filmzaal, dat telt natuurlijk ook een beetje mee. De film bleek een modern sprookje met - gelukkig- momenten om te lachen.

Als een vogeltje zo vrij, zo leven broer Sandy en zus Isla op Auk Island, een verlaten eiland buiten de Schotse kust. U ziet het aan de namen van de twee al: ze zijn natuurmensen, ze leven van de vogeljacht en willen met het vasteland niets te maken hebben. Ze zijn de zoveelste generatie maar zijn nu de twee laatste overlevenden. Alle overige bewoners zijn gestorven (al dan niet op het vasteland) of zijn geofferd aan de zee. Immers: de zeewezens eisen zo eens in de zoveel tijd een mensenoffer in ruil voor bescherming tegen The Incomers, de indringers van het vasteland.

Tot die indringers behoort Daniel, al is dat niet geheel vrijwillig. Daniel werkt bij een overheidsdienst waar zijn baas hem de opdracht geeft die idioten van dat eiland te verjagen omdat de staat plannen heeft om er een natuurgebied van te maken. Daniel is ietwat wereldvreemd en niet bij machte tegen zijn baas op te staan. Schoorvoetend accepteert hij derhalve de opdracht, hij wordt met een bootje naar Auk Island gebracht en stapt aan wal. Daar staat hij dan: in zijn eentje overgeleverd aan twee met knuppels bewapende ridders in The Order of the Gull. Hij begint een vermoeden te krijgen dat hij weerstand zal krijgen van de autochtone bevolking: Islander versus Incomer, hoe zal dat aflopen?

Met: Domhnall Gleeson, Gayle Rankin, Grant O'Rourke, Michelle Gomez, Emun Elliott, John Hannah

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Matt Willis - Crash

Les Enfants Vont Bien (aka Out Of Love) - Nathan Ambrosioni

Les Enfants Vont Bien op IMDb (6,9)
 Les Enfants Vont Bien op Moviemeter (3,25)

Les Enfants Vont Bien op Wikipedia

Waar vroeger "Franse Films" vaak gekenmerkt werden door een ongekende hoeveelheid drukke dialoog zie ik de laatste jaren steeds vaker een ingetogen doch net zo indringend sociaal verhaal. Ook deze weer, die zelfs grenst aan hartverscheurendheid. Mij kunnen je dit genre altijd voorzetten: pittig sociaal drama over 'gewone mensen' met 'gewone verhalen' en 'gewone problemen'. Er komt immers een overtuigende scripting en goed acteerwerk bij kijken. Dit keer vond ik zelfs de kindertjes geloofwaardig hun rol vertolken, iets waar ik bij het recente, thematisch vergelijkbare "Omaha" toch wel tegenaan liep. Sterke film derhalve, deze. 

Drukdrukdruk, Jeanne zoemt van telefoongesprek naar telefoongesprek: het leven van een schadeverzekeraar vereist stuurmanskunst en timemanagement. Het komt dan ook slecht uit dat plots haar zus voor de deur staat, twee kinderen voor zich uitschuivend. De zussen hebben elkaar behoorlijk lange tijd niet gezien en proberen dat zonder verwijten aan elkaar uit te leggen. Als de kindertjes op bed liggen, proberen ze een en ander uit te praten maar zus Suzanne is duidelijk oververmoeid, ze gaat er op tijd in. De volgende ochtend zit Jeanne met koffie aan de ontbijttafel als plots de 9-jarige Gaspard naast haar staat: "weet jij waar mijn moeder is?". Noorderzon, kent u die uitdrukking?

In één klap is het leven van het drietal omgeslagen: Gaspard en zijn jongere zusje Margaux missen plots hun moeder, Jeanne zit ineens opgescheept met twee kinderen waar ze wel degelijk een verantwoordelijkheid voor voelt maar die ze echt niet kan combineren met haar drukke baan. Ze schakelt haar ex-vriendin Nicole in, die met liefde haar arm even om de kinderen heen slaat. Wat is er gebeurd? En minstens zo belangrijk: wat moet er nu allemaal gebeuren? Terwijl Jeanne hoopt op een telefoontje van haar zus, verstrijken de dagen van de schoolvakantie en moeten er keuzes gemaakt worden voor bestendiging. Jeanne, die nooit voor kinderen gekozen heeft, ziet haar schouders én haar gemoed zwaar belast. Maar ach, die bloedjes..

Met: Camille Cottin, Monia Chokri, Manoä Varvat, Nina Birman

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Alexandre de la Baume - Les enfants vont bien