Animals - Ben Affleck

Animals op IMDb (5,7)
 Animals op Moviemeter (2,75)

Animals op Wikipedia

Ambivalentie, dat is het sleutelwoord als ik het moet hebben over Ben Affleck. De zeer actieve acteur/regisseur maakt bij vlagen best indruk (ik vond "Argo" goed te doen) maar soms lijkt hij een 'one trick pony' te zijn. Altijd maar weer die hyperAmerikaanse sterke vent die onverzettelijkheid toont in de aanpak van slechtte mensen. Ook in deze "Animals" film ligt eenvormigheid weer op de loer, gelukkig wordt er een andere dramatiek ingebracht door oa Kerry Washington en vooral Gillian Anderson, die hem in deze film zowel qua rol als qua spel dik de baas lijkt. Hoe dan ook: het levert best wel anderhalf uur kijkplezier op, al zal de geoefende filmkijker al vrij snel de lijntjes leggen.

Mark Kimball zit volop in de race voor het burgemeesterschap van Los Angeles. De campagne is in zijn eindfase beland, Kimball zal nu moeten toeslaan om de peilingen overtuigend zijn kant op te laten uitslaan. De sleutel daartoe vormt de latino-gemeenschap maar die is nog niet volledig overtuigd. Doordat Kimball zo veel energie en voorál zoveel geld in de campagne stopt, verwaarloost hij zijn thuisfront en mist hij volledig de romance die zijn vrouw buiten de deur zoekt. Ze kibbelen veel, vooral ook over de huishoudster die haar werkgever steeds maar blijft vragen een goed woordje te doen voor de verblijfsvergunning van haar man. Netelige situatie natuurlijk: uit humaan oogpunt zou Mark direct ja zeggen, uit electoraal oogpunt kan hij zich geen fouten op het hobbelige pad naar succes veroorloven.

Gek genoeg komt de oplossing uit de criminele hoek: de telefoon in de sjieke villa gaat, een vervormde stem zegt hun zoontje te hebben gekidnapt en eist per direct zeven miljoen dollar. Dat geld is er niet, het zit allemaal in de campagne, dus de Kimballs moeten traineren om eerst externe financiële hulp in te schakelen. Die komt er, in de vorm van de enigmatische Dayle Burton. Deze steenrijke vrouw wil helpen maar tegen een behoorlijke prijs. De Kimballs zitten klem en sluiten een deal met de ene afperser om de andere tevreden te stellen. Net als ze zich aan de zware last gecommitteerd hebben, stapt plots hun zoontje het huis binnen.

Met: Ben Affleck, Kerry Washington, Gillian Anderson, Steven Yeun, Adriana Paz

FIN - song : Harry Gregson-Williams - End title Suite

Digger- Alejandro González Inárritu

Digger op IMDb (7,5)
 Digger op Moviemeter (3,43)

Digger op Wikipedia

Dat deze nieuwste film van de eigenwijze regisseur Inárritu (wát een CV) het in de VS niet goed doet, snap ik heel goed. Ze hebben daar te weinig aanleg voor satire, ze herkennen een parodie op hun maatschappij niet als ie een halve meter voor ze staat. En al helemaal niet een satire met een duimendikke boodschap, die ook nog eens aan meerdere kanten de waarheid probeert te vertellen. Vermoedelijk zal Inarritu uiteindelijk wel uit de kosten komen, in Europa zullen toch wel meer mensen te vinden zijn die een komedie met een economische en vooral met een milieuboodschap (beëindig de fossil-fuel-verslaving) willen zien. En als dat al niet voldoende is: Tom Cruise staat hier- zonder te stunten- behoorlijk goed zijn mannetje en er is een reeks heerlijke bijrollen.  John Goodman excelleert, Riz Ahmed mag wetenschappelijk schmieren, Jesse Plemons is wereldvreemd als altijd, Michael Stuhlbarg haspelt zich een stoet en Sandra Hüller doet behoorlijk atypisch voor het oeuvre dat we van haar kennen. Het is smullen, de film zit boordevol dubbele bodems en probeert niet artistieker of zendeling-overtuigender te zijn dan nodig. Ik raad m met enthousiasme bij u aan, deze ruim 2 uur durende reis langs fictie en feiten.

Al vanaf het begin van de film moeten we worden overtuigd dat Digger Rockwell, kneiterrijke oliemagnaat, een mens van vlees en bloed is. Een keiharde zakenman met weinig oog voor de arbeidsomstandigheden van zijn personeel, maar ook een man die stapelgek is op zijn bejaarde huiskat en die zelfs meer in dat beestje investeert dan hij in onderhoud met zijn familie doet. (Dat been waarop we nu staan, moeten we later in de film overigens best nog wel eens verwisselen). Terwijl Digger zich stort op de zoveelste reddingspoging van zijn bejaarde kat gaan in zijn villa overal alarmbellen af: het gaat mis op zijn grote boorlocatie in de poolcirkel. Voorzichtig probeert zijn medewerker hem in te lichten over het scheurtje dat ontstaan is in het metersdikke poolijs, voorzichtig wil hij duidelijk maken dat ze mogelijk op een enorme bel methaangas zijn gestuit. Voorzichtig wil hij....BAM! Alle voorzichtigheid komt te laat, er breekt een enorme ijsmassa ten grootte van 10 x de stad Washington af om vervolgens de oceaan op te drijven. De stromingen zullen deze ijsberg richting Europa drijven en daar allesvernietigende tsunami's veroorzaken. Amerikanen vinden Europa toch al lastig maar ze helemaal aan hun lot overlaten, zou wel eens iets verkeerds met het VS-imago kunnen doen. En met hun verdiensten, dat vooral.

Enfin: hoog overleg natuurlijk. De president vergadert met zijn staf ten huize van Rockwell, het zegt wel het een en ander. Na het doorlopen van de opties (de ijsschots bombarderen, hopen op gunstige stromingen waardoor de ijsschots afwijkt richting oceaan et cetera) betrekken Digger en de president een apart kamertje. Daar neemt de president hem in vertrouwen, waarna ons plots van alles duidelijk wordt.

Met: Tom Cruise, John Goodman, Jesse Plemons, Riz Ahmed, Sandra Huller, Michael Stuhlbarg

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Melanie - What have they done to my song, Ma

Yellow letters (aka Gelbe Briefe) - Ilker Catak

Yellow Letters op IMDb (7,2)

Yellow Letters op Moviemeter (3,33)

Yellow Letters op Wikipedia

Dit vind ik zelf dus vele vele malen spannender dan een thriller of een actiefilm. Politiek -en dan met name repressieve politiek- is gewoon veel griezeliger (veel destructiever ook) dan seriemoordenaars of aartsvijanden. Dat Ilker Catak kan filmmaken, weten we al van zijn vorige werk maar in deze film zien we hem in alle klasse aan het werk: de man is geboren in Berlijn maar hunkert naar het land waar zijn familie vandaan komt. Alleen, dat gaat m gewoon niet worden. Niet zolang daar een bewind zit dat cultuur naar zijn hand zet, dat activistisch of sociaal-individueel denken onderdrukt. Zonder zijn naam te noemen, verwijst Catak naar het langdurige bewind van Recep Teyyip Erdogan. Vind van hem wat u vindt, maar besef dat er niet voor niets een creatieve en culturele braindrain is geweest in het Anatolische Rijk. Wie opgesloten wordt om meningen en denkwijzen, wie Gele Brieven van de overheid ontvangt, die zorgt dat ie de wijk neemt zodra dat kan. Het is dát of knielen. Deze film illustreert.

De zaal zit vol, het stuk boeit en een staande ovatie is het gevolg. Toch is hoofdrolspeelster Derya niet tevreden. Ze ergerde zich aan de aanwezige regeringsvertegenwoordigers die bovendien de voorstelling met hun telefoons verstoorden. Derya peinst er dan ook niet over om na afloop met de ministeriële excellentie op de foto te gaan, ze blijft in haar kleedkamer en praat na met de schrijver van het stuk, haar man Aziz. Het duurt een paar dagen maar dan volgen al de eerste repercussies: het stuk krijgt een vertoningsverbod, de schrijver - die ook hoogleraar dramaturgie is- krijgt een spreekverbod, gerechtelijke vervolging wordt in gang gezet. Plots zit het echtpaar zonder werk, thuis bij hun rebellerende puberdochter. 

Boosheid is het eerste gevolg, verzet het volgende, berusting is pas het allerlaatste stadium. De gruwelijke druk van bovenaf, het oplopende geldgebrek en de boven het hoofd hangende juridische gevolgen leggen een beklemmende deken over het echtpaar. Aanvankelijk staan ze er eensgezind in, maar gaandeweg ontstaan de eerste scheurtjes. Wat is nou de beste aanpak, hoe zorg je dat je het hoofd rechtop én je gezin bij elkaar houdt? Gruwelijk donker zijn de wolken.

Met: Özgü Namal, Tansu Bicer, Leyla Smyrna Cabas, Ipek Bilgin

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Marvin Miller - Gelbe Briefe (postlude)

Profile - Timur Bekmambetov

Profile op IMDb (6,7)
 Profile op Moviemeter (2,68)

Profile op Wikipedia

Ergens halverwege de film zei mijn vrouw: "Als ze nu de hele tijd achter dat scherm blijven zitten, haak ik af.". Hoewel de acteurs dat desondanks deden, bleef ze kijken. Daar was de film intrigerend genoeg voor, de spanningsboog werd ook gaandeweg aangetrokken. Hierdoor bleven we aan het eind over met allerlei bevoogdende en zelfs moralistische gedachten over hoe de antagoniste het allemaal anders had kunnen doen. Intrigerende aanpak derhalve: deze één locatie-aanpak werkte best wel boeiend en u snapt dat dit komt door de geloofwaardigheid van de acteurs in hun specifieke rollen. 

Journaliste Amy Whittaker is een jonge vrouw die op het punt van allerlei belangrijke beslissingen staat: doorgaan met haar vriendje, een huis met hem kopen zelfs: het zijn zo van die dingen. Zaken waar ze nu eigenlijk geen tijd voor heeft want ze staat op het punt om een staffunctie bij haar tv-zender aangeboden te krijgen. Daarvoor moet ze echter wel nog één keer heel diep gaan, ze moet een undercover-reportage maken die al haar eerdere werk in de schaduw zet. Welnu, die vindt ze.

Ze wil een item maken over de bruiden-ronselaars van Islamitische Staat / IS / Isis, ze wil weten hoe jonge westerse vrouwen er toch toe komen om zich te bekeren, huis en haard te verlaten om daar in de zandhopen een onderdanig leven te gaan leiden tussen de gewelddadige baardmannen. Ze weet dat er gouden bergen beloofd worden door de ronselaars, dat een paradijselijk leven zogenaamd voor het grijpen ligt en dat de wereld romantischer wordt voorgespiegeld dan ie in werkelijkheid is. Amy wordt Melody Nelson, maakt een aantal profielen aan op Skype en Facebook en werpt daarmee haar digitale hengel uit. Al snel heeft ze beet: de charmante Bilel zoekt contact met zijn "zuster". Hij blijkt zelf ook uit London afkomstig en nu actief strijder in Syrië te zijn geworden. Melody wordt al snel "schatje" en "baby", maar al te graag wil Bilel haar naar het Midden-Oosten halen om daar zijn vrouw te worden. Hij is een grote hoor, hij kan haar vanwege zijn functie gouden bergen en een comfortabel leven beloven. Daarvoor moet ze dan wel naar Syrië reizen. U snapt, Amy is niet zomaar een journaliste: afwachtend bouwt ze haar rol op, ondertussen steeds schakelend tussen de gesprekken met Bilal en die met haar chef, haar beste vriendin en haar vriend. Die kijken elk met hun eigen belangen én zorgen naar de diepgang die Amy steeds meer in de Daesh-wereld stopt.

Met: Valene Kane, Christine Adams, Shazad Latif

Backstabbing for beginners - Per Fly

Backstabbing for beginners op IMDb (6,3)
 Backstabbing for beginners op Moviemeter (2,75)

Backstabbing for beginners op Wikipedia

Lekker in elkaar gevouwen script, zo spannend opgebouwd dat je nauwelijks gelooft dat het op waarheid gebaseerd is. Toch moet dat de nare en harde conclusie zijn: dat de wereld inderdaad zo verrot en corrupt is als hij in deze film wordt weergegeven. Nare conclusie maar het zal helaas niet de laatste film over corruptie en oorlog zijn, het is immers de logische eindfase van het mondiaal kapitalistische systeem. Maar goed, we zijn hier om over film te praten. Dus veren we op als we Ben Kingsley voor de zoveelste keer een sinister of op zijn minst vilein personage zien neerzetten. Dus kijken we naar de gedistingeerde mannelijkheid van acteur Theo James, die hier de hoofdrol geloofwaardig neerzet. Dus zien we tussen de volop aanwezige interessante bijrollen actrices Jacqueline Bisset en Belcim Belgin er uitspringen. Samen vlechten ze een verhaal dat we geneigd zijn te vergeten maar dat de bouwstenen van de huidige geopolitiek nog even goed op hun plaats zet.

Hij is veel te gretig om in de voetsporen van zijn vader te treden. Daardoor vergeet de ambitieuze Michael Sullivan goed op te letten met welke mensen hij het sollicitatiegesprek voor zijn eerste diplomatieke betrekking doet. Zijn CV is helemaal oke, zijn achtergronden zijn gecheckt en hij laat blijken dat zijn maatschappelijke bedoelingen nobel zijn. Hoe kan het dan toch zo mis gaan?

Michaels baas Pasha Passaris stuurt hem al in de eerste weken van zijn carrière naar Irak. Daar is - begin deze eeuw- de VN actief bezig om de door dictator Saddam Hussein zo gekwelde bevolking te ondersteunen. Ze doen dat door het roemruchtige Oil for Food-program. Irak mag olie aan de wereld verkopen als het voor de inkomsten daarvan maar voedsel en medicijnen koopt voor het volk. Klinkt goed he? Klopt, dat ben je in je naïviteit wel geneigd te denken. Helaas gaan vanaf het sluiten van de deal de internationale handjeklap-mensen vol op het in-en-in-slechte orgel: de familie van Saddam uiteraard, die de inkomsten afroomt en miljoenen naar de eigen rekening sluist. De industrie die overdatumproducten levert en ze als nieuw verkoopt. De internationale politiek die - onder de o zo goedbedoelde welzijnsvlag van de Verenigde Naties- stilzwijgend zijn handje ophoudt om een graantje mee te pikken. En tenslotte: de eigen bevolking die - al jaren in stammenstrijd- zorgt dat hún mensen hier ook voordeel van hebben en nu ook eindelijk belangrijke posten kunnen bekleden. Michael is te vers en te nat achter de oren om te zien dat hij door ál die partijen gebruikt wordt: hij gelooft in de overtuiging van zijn baas maar óók in die van de Koerdische vrijheidsstrijdster Nashim Hussani én in die van de hooggeplaatste VN-vertegenwoordiger Christina Dupre. Al snel komt hij erachter dat hij niet iedereen tevreden kan houden, dat hij van alle kanten door eigenbelangen wordt aangevallen.

Met: Theo James, Ben Kingsley, Belcim Belgin, Jacqueline Bisset

FIN - song : Todor Tobakov - After pt 2

Sense and Sensibility - Georgia Oakley

Sense and sensibility op IMDb (7,2)
 Sense and sensibility op Moviemeter (3,12)

Sense and sensibility op Wikipedia

Na een heerlijk midweekje eropuit-met-de-trein kwamen we vrijdagavond laat weer terug in het eigen stulpje. Na de gebruikelijke was- en opruimklussen bleek het een natte dag, dus zochten wij de droogte en warmte van de filmzaal op om daar de voorpremière van deze Jane Austen - boekverfilming te ondergaan. Vrouwlief keek in de trein terug nog eens naar de eerdere beroemde versie van Ang Lee, die ik vijf jaar geleden nog eens bekeken had. We keken met speciale interesse naar het spel van Daisy Edgar-Jones, de jonge actrice die sinds "Normal People" geen fout meer kan doen bij ons. Zij stelde opnieuw niet teleur, hoe fijn is dat? Veel aandacht ging ook naar Esmé Creed Miles (voor mij een fris nieuw gezicht) en naar wat meer gearriveerde gezichten als George Mackay en Fiona Shaw. De film is iets donkerder dan de inmiddels 30 jaar oude versie, dat werkte enigszins remmend maar het kwam uiteindelijk nog best goed met dit bekende verhaal.

Het valt de zusjes Dashwood zwaar: als hun vader overlijdt, gaat het beheer van hun mooie landgoed Norwood over in de handen van hun broer. Patriarchaat he, dus de meisjes kunnen hoog en laag springen maar ze worden gedwongen te verhuizen naar een schamel huisje kilometers verderop. Hun broer kunnen ze het nog wel vergeven, maar die hebberige vrouw Fanny van hem, die is verschrikkelijk. Met vileine opmerkingen maakt ze duidelijk dat de meisjes de armoede in gedrukt gaan worden en dat alles in dit huis voortaan door haar handen zal gaan. 

De enige weg uit dat armoedige vooruitzicht is het aan de haak slaan van een welstandige man. Klinkt simpel, de zussen zijn tamelijk knappe vrouwen dus dat moet wel gaan lukken. Echter: de mannen van die tijd weten dat ze goud aan hun kont hebben hangen, ze weten dat ze het voor het uitkiezen hebben. Waar de bescheiden Elinor met de nodige Sense haar ogen richt op de onbereikbare Edward Ferrars, kijkt de flamboyante Marianne Dashwood boordevol Sensibility alle kanten op: een rijke en knappe kerel mét een beetje standing, voor minder gaat ze het niet doen. Wat wordt het: een aaneenschakeling van bedrog en teleurstellingen of zie ik daar toch iemand op een wit paard aankomen?

Met: Daisy Edgar-Jones, Esmé Creed Miles, Caitriona Balfe, Tom Brooke, George Mackay, Fiona Shaw, Herbert Nordrum, Stacy Martin, Frank Dillane, Chloe Pirrie

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Roger Goula - Sense and Sensibility

FIN - song : Sjaella Sjaella - The trees they grow so high

You were never really here- Lynn Ramsay

You were never really here op IMDb (6,7)
 You were never really here op Moviemeter (3,67)

You were never really here op Wikipedia

Oef. Deze blijft echt lastig hoor. Bijna 9 jaar geleden beschreef ik deze film al eens, van de week bekeek ik hem opnieuw om te kijken of ik er nu gemakkelijker mee uit de voeten kon. Which is not.

Nog steeds is ie niet zo goed als die andere film van Lynne Ramsay die ik zag, nog steeds is het ongemak wat de klok slaat. Bij de kijker wel te verstaan, want die moet nogal moeite doen om zich in te leven in de belevingswereld van de gewelddadige hoofdpersoon. Die op zijn beurt dan weer wél fantastisch wordt neergezet door de unieke acteur Joaquin Phoenix. Het is hoe dan ook geen hapklare brok, deze film. Maar wél een die een tijdje blijft hangen en dat is natuurlijk een prestatie op zich.

Mijn recensie van destijds (januari 2018) : BEGT recensie You were never really here

FIN - song : Eileen Barton- If i knew you were coming, i'd have baked a cake