Le Pot-Au-Feu (aka The Taste of Things/La Passion de Dodin Bouffant) - Tran An Hung

Le Pot-au-feu op IMDb (7,4)
 Le Pot-au-feu op Moviemeter (3,74)

La Passion de Dodin Bouffant op Wikipedia

Het zal vast door mijn gebrek aan culinaire interesse komen dat ik deze film niet eerder heb bekeken. Waar anderen smullen van restaurants met sterrenrecensies en navenante prijzen, ben ik niet voldoende onderlegd om het bijzondere daarvan af te zien. Derhalve heb ik mijn vrouw destijds met een vriendin naar deze film laten gaan, ik voorzag een matige interesse in het leeuwendeel van de film. Wel was ik uiteraard benieuwd naar het eigenlijke verhaal, met name dan naar de vertolking daarvan door gekwalificeerd acteur Benoît Magimel en de topactrice Juliette Binoche. Daar ben ik nu dus alsnog maar een keer voor gaan zitten.

Dodin Bouffant is een meester(lijke)kok. Hij kookt voor de adel, voor grootheden en voor vorstenhuizen. Zijn reputatie heeft hij verdiend door gevarieerde en verse producten in te zetten op een onconventionele manier. Weinig mensen weten dat hij zich daarbij voor een enorm deel laat inspireren door zijn keukencheffin, de rustige en betrouwbare Eugénie. Zij werkt al jaren voor Dodin, weet hem gerust te stellen waar nodig en is mogelijk de enige die zijn avontuurlijke bedenksels in daadwerkelijke gerechten weet om te zetten. De twee andere keukenhulpen Violette en Pauline zijn gehoorzaam waar het moet en behulpzaam waar gewenst, zij zien de brille die net zo goed in Eugenie huist als in haar werkgever-sinds jaren.

Doordat ze al zolang samen in de keuken staan, ontstaat er een genegenheid die de culinaire vaardigheid overstijgt. Hij probeert haar steeds duidelijker het hof te maken, maar ze hapt slechts mondjesmaat toe. Dodin weet plots een manier om haar te overtuigen: hij is gevraagd om te koken voor een Aziatische prins en wie beter dan Eugenie kan beoordelen of zijn menu zal gaan werken? Weet hij haar hiermee definitief te verleiden?

Met: Benoît Magimel, Juliette Binoche, Galatea Bellugi, Bonnie Ragneau- Ravoire

FIN - song : Massanet/ Hans Oudenaarden - Medidation de Thaïs

The History of Sound - Oliver Hermanus

The History of Sound op IMDb (6,9)
 The History of Sound op Moviemeter (3,48)

The History of Sound op Wikipedia

Hoewel de trailer me enigszins op het verkeerde been had gezet (ik verwachtte een Alan Lomax- achtige muziekhistorische film te gaan zien), wist ik natuurlijk al vooraf dat ik heel tevreden de zaal uit zou gaan. Immers, nu Daniel Day-Lewis al een tijdje met de VUT is gegaan, wordt er gestreden om de vacante plaats van "beste acteur van het moment". Twee van de zeer gerede kandidaten daarvoor worden in deze film verenigd, en hoe: de rijzende ster Paul Mescal is de ene hoofdrolspeler, de al wat langer aan de weg timmerende maar steeds meer baanbrekende acteur Josh O' Connor is de andere. Het zal knetteren, dat weet de ervaren kijker dan al. Voeg daar nog het voor mij zeer aangename trage verteltempo aan toe en u snapt dat de indruk een stuk boven mij hing bij het aanfloepen van de zaalverlichting. Heerlijk.

Begin 20e eeuw, het platteland van de VS. Terwijl de wereld zwanger raakt van oorlogsdreiging, lijkt het leven op de boerderij van de familie van Lionel Worthing. Ondanks de zwakke gezondheid van zijn moeder besluit Lionel dat hij weg moet: zijn creatieve inborst is er niet voor gemaakt om een leven lang de akkers te bewerken. Hij reist naar Boston om daar aan het conservatorium zijn zangkunsten te perfectioneren. In een studentencafé wordt zijn aandacht getrokken door de ingetogen pianist David White. Na een schuchtere start merken we al gauw de geladenheid in hun vriendschap. 

Heimelijk starten de twee een relatie, wat in die tijd nog meer dan nu als een zonde werd beschouwd. Ze delen niet alleen de liefde, ze delen ook een diepe liefde voor muziek. Als David dan ook aan Lionel vraagt om hem te vergezellen op een muzikale ontdekkingstocht door het Amerikaanse binnenland, hapt Lionel aarzelend toe; moeder en opa teleurgesteld, maar hij móét gaan wil hij niet zijn complete leven op slot gooien. En inderdaad: hij bewandelt wegen die hij nog nooit bewandelt heeft, hij ervaart vriendschap en liefde zoals hij nog niet eerder ervoer. In hun tentje zijn de twee intens dicht bij en op elkaar, maar plots blijkt daarover ook verschil van inzicht tussen de beide mannen. Aantrekken en afstoten, het beheerst hun beider denken.

Met: Paul Mescal, Josh o'Connor, Chris Cooper, Molly Price

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Eliza Carthy  & Nancy Kerr - The unquiet grave

FIN - song : Joy Division - Atmosphere

I Swear - Kirk Jones

I Swear op IMDb (8,4)
 I Swear op Moviemeter (4,21)

I Swear op Wikipedia

U ziet het: de waarderingen zijn torenhoog. Van mijn kant durf ik wel te zeggen dat dit wel enigszins terecht is: de spraakmakende film vindt een uitstekende balans tussen humor en ernst. Het lijkt vanzelfsprekend dat een deel van de kijkers is afgekomen op de inderdaad hilarische scheldpartijen die de hoofdrolspeler mag uiten. Maar gelukkig, net voordat het "apies kijken" wordt naar zo'n vermakelijke Tourette-patiënt, krijgt de film grond onder de voeten door zich te richten op de sociaalmaatschappelijke gevolgen van de ziekte. IJzersterk verbeeld door de geloofwaardige Robert Aramayo, die daarbij steun krijgt van Maxine Peake en - voor mij een grote acteerheld- Peter Mullan. Het trekt de film naar een prachtig niveau, honderd procent het nabespreken waard. 

Lekker keepertje hoor, die jonge John Donaldson. Er komt zelfs een scout kijken om te zien waar deze voetballer allemaal zijn handen achter weet te krijgen. John, net aan de middelbare school begonnen en daarbij meteen al een filmdate regelend met een jonge klasgenote, lijkt klaar voor een gouden toekomst. Maar nee, het noodlot beslist anders: ogenschijnlijk uit het niets begint hij tics te ontwikkelen. Zijn mond vertrekt, zijn hoofd draait soms in een korte flits schuddend heen en weer en - het meest zichtbare voor iedereen- John slaat oncontroleerbare kreten uit. En die kreten, die worden scheldwoorden. Woorden die op de minst gepaste momenten naar buiten worden gestoten: als hij op het kamertje van de hoofdmeester zit, als hij de moeder van zijn klasgenootje ontmoet, als hij met zijn moeder in de winkel loopt en als hij met het gezin aan tafel zit. 
John ziet alle toekomstdromen vervliegen, hij wordt een paria die 24 uur per dag bezig is zichzelf in bedwang te houden (wat natuurlijk onbegonnen werk is). Pas als John begripvol opgevangen wordt door de moeder van een klasgenootje, pas als die de mens achter deze overduidelijk dwangmatige patiënt gaat zien, pas dan verdwijnen er langzaam wat wolkjes voor zijn zon. Gaandeweg ziet John kans om op beperkte schaal te resocialiseren, een kans die hij met beide handen aangrijpt. Hij zal de wereld tonen waar hij toe in staat is.

Met: Robert Aramayo, Maxine Peake, Peter Mullan, Shirley Henderson

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oasis - Stop Crying your heart out

The Quiet Girl (aka An Cailín Ciúin) - Colm Bairéad

The Quiet Girl op IMDb (7,7)
 The Quiet Girl op Moviemeter (3,74)

The Quiet Girl op Wikipedia

Kan een film, net als goede wijn, rijpen met de jaren? Zelfs als ie al bij verschijning een vroegrijpe uitstraling heeft? Hoe het ook zij, bij het opnieuw bekijken van deze aangrijpende doch schitterende boekverfilming werd ik zo mogelijk nog meer gegrepen als de eerste keer.
Het ontwapenende spel van de jonge hoofdrolspeelster, de onbeholpen menselijke warmte binnen het opvanggezin, het hoopvolle in kleine dingen en gebaren: deze film heeft een bepaalde humane magie die je onvoorwaardelijk bij de keel grijpt (het kán natuurlijk dat dit je helemaal niets doet, maar ik vraag me dan ernstig af hoe je dan in het leven staat). Prachtig, prachtig.
Mijn recensie van destijds (mei 2023) : BEGT recensie "The Quiet Girl"

The Instigators - Doug Liman

The Instigators op IMDb (6,2)
 The Instigators op Moviemeter (2,82)
The instigators op Wikipedia 

Dat er zelfs bij de humor in een film zoveel fout gaat dat ie daardoor uiteindelijk best te behappen wordt, dat is toch wel een vreemd fenomeen. Hier speelt Matt Damon in plaats van zijn gebruikelijke zelfverzekerde stoere actieheldenrol een keer een twijfelende en zelfs een beetje mislukte sukkelaar. Hij wordt daarin bijgestaan door de opnieuw degelijke Casey Affleck, die als altijd iets meer diepte in zijn karakter weet te leggen dan broertje Ben normaal doet. De film van Doug Liman is in zijn geheel verre van wereldschokkend, maar vermakelijk mag je het wel noemen.

Rory is er duidelijk in naar zijn psychiater, dokter Rivera. Hij is een loser, hij heeft het verprutst en blijft eigenlijk alleen overeind om te proberen zijn fouten richting zijn kind recht te zetten. Hij kondigt haar zelfs aan dat - zodra hij slaagt in die correcties - het leven voor hem verder niet zo hoeft. 
We zien hem instappen in een overval-plan van de opgewonden crimineel Mr Besegai. De opdracht lijkt eenvoudig: op de avond van het fondsenwervingsbal voor de burgemeester van Boston, de door en door corrupte Mayor Miccelli, moeten zij diens kantoortoren binnendringen en de die avond fors gevulde kluis leegroven. Rory vindt het allemaal best, als hij maar zijn benodigde schuldbedrag van 32.480 dollar incasseert voor deze klus. Hij wordt voor deze klus gekoppeld aan twee hem onbekende kruimeldieven, waarvan vooral de onverschillige Cobby veel van Rory zal gaan vragen.
U snapt, de ripdeal gaat niet helemaal goed, de derde man komt om en Rory en Cobby moeten met z'n tweeën op de vlucht, achtervolgd door een woe-de-nde burgemeester die vooral de van hem gestolen armband terug wil hebben. De stunteldieven krijgen het zwaar.

Met: Matt Damon, Casey Affleck, Hong Chau, Ving Rhames, Michael Stuhlbarg, Ron Perlman, Alfred Molina, Toby Jones
                              
FIN - song : Thunderclap Newman - Something in the air

Happy Single- Anna van Keimpema

Happy Single op IMDb (5,5)

Happy Single op Moviemeter (2,52)
 Happy Single op Wikipedia

Het is werkelijk niet te stuiten, de stroom Nederlandse romkoms die nu al een aantal jaren voortdendert. Het is lastig om te ontkomen aan de gedachte dat hier de dollartekens het belangrijkste argument zijn voor deze aanhoudende productie. "Welke beroepsgroep hebben we nog niet gehad?", "Hebben we er al een die in Utrecht speelt?", "Kunnen we er een Robinson-achtig survival-elementje in stoppen?". Natuurlijk, deze werkwijze is in Hollywood én in Bollywood tot norm verheven, ook uit andere landen komt een pulpproductie waarvan we het leeuwendeel niet te zien krijgen, maar het kán anders. Hoe dan ook, ik keek deze. En ik hield er louter een blik aan over van "zit er iets bruikbaars in voor onze filmquizzen? Ideetjes? Acteurs? Scenes misschien?" De rest, mensen, is statistiek.

De jonge psychologe Mollie denkt van zichzelf dat ze verstandig opereert op de liefdesmarkt maar ze stapt al snel over haar eigen grenzen heen als ze de frisse Otis ontmoet. Om elkaar heen draaien, vliegen afvangen, nóg een ontmoeting, seks. Niks mis mee, jong ben je maar eenmaal. 
Tja, zo makkelijk gaat dat dus niet. Want als er de volgende dag een nieuwe collega wordt geïntroduceerd op het werk snapt u natuurlijk al direct wie die gast dan wel is. En u snapt ook dat dit Mollie danig in verwarring brengt: ja, hij is knap en sexy en zo, maar hij is ook enigszins verwaand over het vakgebied. En daarmee vormt hij dus een bedreiging voor Mollie. Ze zoekt naar een manier om hiermee om te gaan en besluit haar laatste verovering op afstand te zetten. Het leidt tot verwarrende situaties op de werkvloer, maar nog méér op de bedrijfsfeestjes en dito trainingsdagen. De vraag stellen is hem beantwoorden: komt dit nog goed?

Met: Jamie Grant, Juvat Westendorp, Sanne Langelaar, Andre Dongelmans, Barbara Sloesen, Peter Blok, DIck van den Toorn, Henriëtte Tol, Maaike Martens

FIN - song : Walk the Moon- Shut up and dance

Rocco & Sjuul - Anna van der Heide

Rocco & Sjuul op IMDb (6,4)
 Rocco & Sjuul op Moviemeter (2,64)

Rocco & Sjuul op Wikipedia

Als je dan toch door onwelvoeglijkheden een weekje aan de bank gekluisterd bent (en daardoor niet naar de filmzaal kunt), kun je mooi weer eens door je harde schijf bladeren. Een aangename "Oh ja, deze ook nog niet gezien" bekroop me toen ik deze zag staan. Had wel in onze zalen gedraaid maar ik had steeds maar niet de stap genomen. Daar zal een reden voor geweest zijn maar hoe fout bleek ik daarmee te zitten: een héél fijn sfeertje in deze romkom, waarbij je in ieder geval kunt rekenen op het zekere acteren van Beppie Melissen (in ons land een buitencategorie, zij). Hoewel je nergens op verrassingen hoeft te rekenen, zit de film toch goed genoeg in elkaar om je bij de hand te nemen. Prima te doen.

Melissen speelt Sjuul, een energieke vrouw van 70 die dienstbaar is aan iedereen om zich heen: de behoeftige overbuurvrouw wordt zeem en trekker uit de handen genomen, de kleinzoon wordt op tijd bij het schoolplein opgehaald om mee te gaan naar zwemles. Dit alles terwijl zij tussendoor élke dag de rit maakt naar het verzorgingstehuis waar haar man sinds een beroerte in is beland. Zijn leven is eindig, zij weet het en iedereen weet het, maar zij zal nimmer haar zorgzaamheid loslaten. Ze is derhalve de hele dag in touw met van alles en niks, maar is er een van het "niet klagen maar dragen" principe.
Dan, plots, midden op straat: daar staat ie. De net zo oude Rocco, haar danspartner uit hun tienerjaren. Smoorverliefd was ze op de Egyptische charmeur, maar nimmer gaf ze daaraan toe. Rocco is gescheiden maar vooralsnog slechts van tafel en bed: hij voert nog steeds een schoenenwinkel samen met zijn ex. Schoorvoetend tasten de twee elkaar af, beiden met de ballast van een mensenleven aan hun rug hangend. Ze weten: er zit nog steeds iets, maar er zijn te veel barrières (en er is te veel weerstand) om ook maar iets met elkaar te willen opzetten. 
Met: Beppie Melissen, Sabri Saad el-Hamus, Anniek Pheifer, Nazmiye Oral, Ingeborg Elzevier

FIN - song : Plaza Beats- Alive