Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!

Les Cyclades (aka Two Tickets to Greece) - Marc Fitoussi

Les Cyclades op IMDb (6,1)
 Les Cyclades op Moviemeter (2,92)

Les Cyclades op Filmkrant

Niemendalletje. Wel een vrolijk niemendalletje hoor, deze film van regisseur Marc Fitoussi is best een vrolijk geheel. Overwegend vrolijk, moet ik zeggen. En er zijn fijne beelden van prachtige Griekse eilanden, wie wil dat nou niet zien? Nou dan!

Na hun middelbare schooltijd zijn ze elkaar uit het oog verloren, maar dankzij bemiddeling van Blandine's zoon komen zij en jeugdvriendin Magalie toch weer op elkaars pad. Twee totaal tegengestelde personen zijn ze geworden (nou ja, misschien waren ze het altijd al) maar toch spreken ze af om een destijds uitgesproken jeugddroom te gaan realiseren: ze gaan op vakantie naar de Griekse eilandengroep die de Cycladen worden genoemd. 
De frigide Blandine kan maar moeilijk wennen aan de onbezorgheid die haar vroegere vriendinnetje Magalie omringd. De twee tegengestelde karakters vallen van de ene teleurstelling in de andere, maar u weet natuurlijk ook dat hen een ommekeer te wachten staat. Die kondigt zich aan in de persoon van een vriendin van Magalie. Deze vrouw, Bijou genaamd, is een volbloed hippie die met haar open mind beide vastgeroeste dames van hun respectievelijke sokkel weet te trekken.

Met: Olivia Côte, Laure Calemy, Kristin Scott Thomas

FIN - song : Nefeli Fasouli - O Kosmos Sou 

Rowwen Héze: Blieve Loepe - Ruud Lenssen

Rowwen Héze: Blieve Loepe op IMDb (7,5)
 Rowwen Héze- Blieve Loepe op Moviemeter (3,75)

Ik ben niet de grootste pleitbezorger van hun muziek, maar sympathie voor de band kan ik wel degelijk opbrengen. Dat komt mogelijk met name door het charisma van voorman Jack Poels, in wie we het type "gekwelde kunstenaar" zien die in het dagelijks leven misschien moeilijk met zijn gevoelens te koop loopt maar die alles eruit gooit zodra ie die gevoelens in liedteksten vormgeeft. Dat mag ik graag zien: mensen met een poëtische inslag voor wie niet alles in het leven even zeker is, voor wie echt niet alles vaststaat.

In deze documentaire volgen we de band aan de vooravond van het grote Slotconcert dat ze in een voor hen speciaal jaar gaan geven: ze bestaan 40 jaar inmiddels, het jongensachtige is er inmuddels van af omdat het stijgen van de leeftijd nu eenmaal andere verantwoordelijkheden en dito problemen met zich mee brengt. 
We leren dat de band niet altijd even harmonieus (pun intended) met elkaar is omgegaan, dat elk van de leden zijn stapeltje persoonlijk leed heeft te verwerken en hoe zich dat uit in de tóch onvoorwaardelijke liefde die er voor hun bloedeigen Rowwen Héze bestaat. Op en top Limburgs, op en top volks en dat blijkt een bewuste keuze: het houdt de heren met beide benen op de grond en plaatst ze - ook na zoveel jaren - nog midden in de maatschappij. Poels sprokkelt de teksten en onderwerpen bij elkaar, multi-instrumentalist Tren van Enckevort zorgt dat dit "in noten gegoten" wordt. Een geoliede machine, zo lijkt het. Maar wij weten nu beter.

FIN - song : Rowwen Héze - Breef an Thoes (finale)

Beginnings (aka Begyndelser) - Jeannette Nordahl

Begyndelser op IMDb (7,0)
 Beginnings op Moviemeter (3,50)

Begyndelser op Wikipedia

Schitterend drama dit. Drama dat niemand onberoerd zal laten: voortdurend kantelt de film waardoor je sympathie steeds weer bij een ander personage komt te liggen. Dat Trine Dyrholm en David Dencik acteer-zwaargewichten zijn, wisten we al maar hun filmdochter Bjork Storm voegt zich over enkele tijd vermoedelijk ook in dat rijtje. Prachtig, hoe een piepklein verhaaltje het grote leed van kleine mensen kan schetsen.

 
Ane is het lamzakkerige gedrag van haar man Thomas aardig zat aan het worden: wanneer gaat ie het de dochters vertellen dat hij bij zijn minnares gaat wonen? Snapt hij dan niet dat ze beiden pas verder kunnen met hun leven als die stappen gezet worden? "Jajaja, ik doe het binnenkort. Komt goed."
Wij weten dan al voldoende: dat gaat voorlopig niet gebeuren.
En al helemaal niet als hoogleraar Ane thuis plots in elkaar zakt: een bloedprop in haar hersenen doet haar op de vloer belanden. Ze blijkt halfzijdig verlamd en een lange periode van revalidatie in te moeten. Thomas doet wat hij kan om haar te helpen en te verzorgen, maar de rancuneuze gevoelens van Ane zitten van alles in de weg. Hij beseft dat nu niet het juiste moment is om bij zijn gezin weg te gaan, zij wil echter dat alles zo snel mogelijk gebeurt. Ze knokt keihard voor haar herstel, ze wil zelfstandig zijn, ze wil volwaardig moeder zijn en ze wil ook nog eens een gewaardeerd (en gepubliceerd) wetenschapper zijn. 
Twee volwassen mensen, zwemmend in de pijn. Twee tienerdochters die veel merken maar nog weinig weten. Alles schuurt, alles schrijnt.

Met: Trine Dyrholm, David Dencik, Bjork Storm, Luna Fuglsang Svelmoe, Johanne Louise Schmidt

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Seth Metoyer - They can't stay

Fanboy - Gregory Samson

Fanboy op IMDb (6,7)
 Fanboy op Moviemeter (2,22)
Fanboy op Wikipedia 

Zeer sterke aflevering uit de reeks Telefilms, the gift that keeps on giving. OK, het acteerwerk kan nog worden verbeterd maar hier wordt wel een écht verhaal verteld. Een verhaal bovendien dat raakt aan de moderne samenleving, een waar influencers ten voorbeeld dienen van hun jonge volgers. Zij behalen een haast goddelijke status terwijl ze vaak louter van vlees en bloed blijken te zijn. 

Een buitenbeentje op school, maar een held in de gamezones waarin hij 's avonds op zijn tienerkamertje vertoeft: Sem is er zelf aardig vaardig in, maar lang niet zo zeer als zijn grote voorbeeld Wesley: deze heeft een community gecreëerd waarin hij nieuwe games uitprobeert en van de ene highscore naar de andere gaat. Sem wil dat ook: hij blijft lang hangen in de chatbox, hopend op een klein stukje direct contact met zijn idool. 
Wanneer er een gameconventie in de buurt wordt aangekondigd en blijkt dat Wesley daar aanwezig zal zijn voor een signeersessie, gaat Sem daar natuurlijk heen. Hij is ongewild getuige van een nare scene in de wandelgangen: zijn grote held Wesley barst uit in woede tegen zijn eigen medewerkers en Sem legt dat toevallig vast. Wesley kan niet anders dan contact op nemen met Sem, die daar enorm van lijkt te groeien. Maarrrr: er blijkt meer aan de hand met Wesley. Sem kan mogelijk van dienst zijn, maar wordt daarin al snel overmoedig.

Met: Kylian de Pagter-Colin, Ko Zandvliet, Damaris de Jong, Manouk Pluis, Fjodor Jozefzoon

FIN - song : Nicolai Klavier - Wesley is free

Club Zero - Jessica Hausner

Club Zero op IMDb (5,8)
 Club Zero op Moviemeter (2,73)

Club Zero op Wikipedia

Aparte film die gaandeweg aan kracht wint. Aanvankelijk valt vooral de vormgeving op, waarna je vervolgens denkt in een absurdistisch theater terecht te zijn gekomen. Maar eerlijk is eerlijk, aan het eind blijft er wel een echt verhaal over. En dat is dus knap gedaan van de voor mij onbekende Oostenrijkse regisseur Jessica Hausner, die voor de hoofdrollen de best wel grote namen van Mia Wasikowska en Sidse Babett Knudsen wist te strikken. 

Die nieuwe leerkracht op de school, mevrouw Novak, is best een rare. Aanvankelijk wordt ze argwanend bekeken door het team, door de ouderraad én door de leerlingen, maar daar komt gaandeweg toch verandering. Mevrouw Novak heeft namelijk een behoorlijke overredingskracht die stap voor stap aanslaat bij de leerlingen (en als die een beetje "om zijn" , volgt natuurlijk al snel de directeur). 

Novak spijkert haar leerlingen bij in het concept "Conscious Eating": steeds bewuster minder eten zodat je lichaam straks - zonder dat het aan prestaties inlevert - gewoon steeds minder nodig hebt. Niet alleen goed voor je gewicht, maar ook voor het tegengaan van overproductie en voedselverspilling. Winnen winnen winnen dus. 
Dat blijkt nog niet zo makkelijk: enkele leerlingen gaan direct mee in de haast sektarische werkwijze van Novak, ze willen straks allemaal bij "Club Zero" horen. Maar het neveneffect van haar project is dat er ook leerlingen buiten de boot dreigen te vallen omdat ze door de Novak-volgelingen als abject worden gezien. Ouders beginnen zich zorgen te maken maar krijgen fel tegenwicht van hun kinderen: die wijzen op de behaalde resultaten. Wij, de kijkers aan de zijlijn, zien echter gaandeweg al signalen dat het mis dreigt te gaan.

Met: Mia Wasikowska, Sidse Babett Knudsen, Ksenia Devriendt, Samuel D Anderson, Florence Baker

FIN - song : Markus Binder - Gum

Land van Johan - Eddy Terstall

Land van Johan op IMDb (6,8)
 Land van Johan op Moviemeter (2,25)

Land van Johan op Wikipedia

Je kunt alleen maar respect hebben voor het oeuvre van Eddy Terstall: in een inmiddels decennia overspannende reeks wist de Nederlandse regisseur vaak scherp op de tijdgeest te zitten door films te lanceren die alleen maar uit ons land kunnen komen: de seksuele moraal, het vaak botte en openhartige taalgebruik en de afwijkende levensinzichten zouden het in buitenlandse producties simpelweg niet zo goed doen als ze dat hier wel doen. Het maakt kijken naar zijn films een aangenaam tijdverdrijf, al blijft er jaren later niet veel van over. Uitzondering hierop is natuurlijk het fenomenale "Simon", maar dat was dan ook voor Terstall zelf een wandeling buiten zijn eigen paden. "Land van Johan" haalt dat niveau niet, lang niet zelfs: wat mij betreft is het teveel een bij elkaar gesprokkelde verzameling onderwerpen die de Nederlandse jaren 70 een volledig op zichzelf staande periode moeten doen lijken. 

We komen binnen in het studentikoze leefwereldje van de provinciale vrienden Onno en Gijs. die in Amsterdam getuige zijn van de gevolgen van 1968: politieke bewustwording wordt gekoppeld aan the Summer of Love en de nodige verdovende middelen. De heren ontmoeten de vrijgevochten Sonja, die aanvankelijk niet wenst te kiezen tussen de twee gappies en daarom haar lichaam maar met beide heren deelt.
Dit leidt op wonderbaarlijke wijze niet tot een verwijdering tussen de twee mannen, ook niet als Sonja uiteindelijk de keuze voor student Nederlands Onno maakt. Onno is de artistieke van de twee, Gijs is zowel militanter als dromeriger. Terwijl op de achtergrond de opkomst van het Nederlandse voetbal plaatsvindt (Europacups, zilver op het WK 74) lopen de heren langs alle clichés die we over dit decennium kunnen verzinnen: hippies. communes, vrije seks, blowen, oliecrisis, gastarbeiders, Bhagwan, ontzuiling en ontkerkelijking. We krijgen in 120 minuten een totaal andere wereld die steeds meer dichtslibt naarmate het WK Voetbal in Argentinië van 1978 vorm krijgt. Vriendschap leidt soms tot teleurstellingen maar blijkt toch ook een vaste waarde om lastige tijden door te komen. 

Noot: in ieder geval een vétte voldoende voor de soundtrack. Een heerlijke wandeling door de Nederpop van toen.

Met: Bram Suijker, Roberta Petzoldt, Reinout Scholten van Aschat, Annemaaike Bakker, Ibrahim Hadi

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Herman Brood & His Wild Romance - Still Believe