L'Événement (aka Happening) - Audrey Diwan

L'événement op IMDb (7,4)
 L'événement op Moviemeter (3,61)

L'événement op WIkipedia

Serieus goed dit, deze boekverfilming die de toch al zo sterk werkende regisseuse Audrey Diwan volledig naar haar hand zette. Diwan werkte eerder oa mee aan "L'amour et les forêts": wie die film gezien heeft, weet hoe een maatschappelijk klein verhaal kan worden uitvergroot tot thriller-proporties. Ze wordt hierin geholpen door het ijzingwekkend sterke spel van Anamaria Vartolomei, die deze film volledig draagt. Waar ik "serieus goed" zei, bedoelde ik "schitterend". Stop de tijd. 

Kon ze dat maar, de tijd stoppen. Per week, per dag, per uur slaat de paniek meer toe bij de mooie, slimme Anne Duchesne. Dit kan ze echt niet gebruiken, niet nu. Anna is aan haar letterenstudie, is de heldere leerling die in het oog springt bij de docent en die haar vriendinnen door het huiswerk heen helpt. Maar plots  is Anne niet meer dezelfde: haar stabiliteit valt weg, ze piekert en gedraagt zich afwezig. Wij weten waarom: Anne is over tijd, we lopen per week met haar mee. 

Ze kan aan niemand haar verhaal kwijt (we zitten in het naoorlogse Frankrijk van eind jaren '50: deugdzaamheid troef) en voelt langzaam de paniek toeslaan: buiten haar ouders om afspraken gemaakt met een dokter, die haar ook nog eens een moraallesje leert. Naarmate de weken van de zwangerschap toenemen, ziet Anne zich genoodzaakt om uit haar vertrouwenscirkel te stappen. De tijd dringt, áls ze nog wil ingrijpen (wat voor haar een logisch verhaal is: ze wil studeren, werken, leven en pas dán beslissen of ze aan kinderen begint), als ze nog iets wil doen dan moet dat nú. We blijven zo'n 12 weken bij haar, haar pijnlijk eenzame strijd verdient enige steun. Help haar, iemand moet helpen.

Met: Anamaria Vartolomei, Kacey Mottet Klein, Luana Bajrami, Louise Orri-Diquero, Pio Marmaï

Ballad of a Small Player- Edward Berger

Ballad of a Small Player op IMDb (5,9)
 Ballad of a Small Player op Moviemeter (2,59)

Ballad of a Small Player op Wikipedia

Daar was ik al een tijd niet meer geweest. Op Netflix kom ik zelden en als ik er al ben is het om een serie te bekijken die mijn vrouw heeft uitgekozen. Gisteren begonnen we ook zo, maar al snel bleef ik alleen over en kon ik op zoek naar een beetje film. Deze zag ik, ditmaal produceerde de toch niet onbekwame Edward Berger een niemendalletje van formaat. Maar ja: met Colin Farrell in de gelederen gebeurt er altijd wat, dus ik nam de sprong. Kreeg er ook de fabuleuze Tilda Swinton nog bij cadeau, dus de keuze was legitiem. Zoals gezegd; niemandalletje, maar goed uit te zitten.

Het leven is een gok, zo redeneert Lord Doyle. Dat blijkt al uit die naamkeuze, want meneer is helemaal geen echte lord, meneer is ook helemaal niet van een bepaalde status, maar meneer wil dat wel heel graag. Na enkele omzwervingen is de Brit in het gokstaatje Macau beland, hij rent een desastreuze tocht  van casino naar casino. Waarom desastreus? Omdat hij nu eenmaal gokker is, continu op jacht naar die grote klapper. Daartoe is hij bereid grote schulden te maken en ook de nodige malversaties aan te gaan. Dat gaat even goed, maar natuurlijk niet eeuwig.

Daar staat plots Cynthia Blythe voor zijn neus. Ze blijkt ingehuurd door een financieel detectivebureau en moet bij Doyle (die nu opeens meneer Reilly heet) geld terughalen dat hij van een oud vrouwtje heeft afgetroggeld. De paniek slaat toe bij Doyle, hij heeft nog maar een iemand tot wie hij zich kan wenden: hij zoekt contact met Dao Ming, de kredietverstrekker die hem al meermaals net aan in leven heeft gehouden. De klok tikt, het geluk heeft zich nog niet naar de beroepsgokker gekeerd en de touwtjes worden steeds nauwer om hem heen getrokken, hij zit in een web van schuldeisers.

Met: Colin Farrell, Tilda Swinton, Fala Chen, Alex Jennings

FIN - song : Volker Bertelmann - How about that dance

The Whisper Man - James Ashcroft

 

The Whisper Man op IMDb (6,2)

The Whisper Man op Moviemeter (3,01) 

The Whisper Man op Wikipedia

Of meespeelde dat dit de vierde film was die vrouwlief en ik die dag bekeken, weet ik niet. Feit is wel dat ie wat ons betrof de verwachtingen niet waarmaakte. Het leek wel of we bepaalde dingen in andere films al beter hadden gezien, daarnaast kwam de acteurslijst niet zo pront naar voren als gewenst: Robert de Niro is natuurlijk een grootheid, maar hij moet op deze leeftijd echt niet meer achter verdachten aan gaan rennen (het overige deel van zijn rol doet ie opnieuw uitstekend hoor, maar het actiedeel had ie echt aan anderen moeten overlaten). Adam Scott en Michelle Monaghan zijn degelijk aan het werk, maar worden naar de achtergrond gedrongen door de piepkleine doch solide en sterke rol van Michael Keaton. Alles bij elkaar gaan we toch wel naar de voldoende, maar zelf besef ik dat wat meer moet gaan doseren. 

Droeve ogen turen over het stuur naar de weg die voor hen ligt: vader Tom en zoon Jake rijden langzaam de woonplaats binnen van de vrouw die hen beiden net ontvallen is: schrijver Tom is ineens weduwnaar, Jake is zijn moeder verloren. Het legt een dikke stempel op de bak met herinneringen die ze instappen. Alles is vreemd, vaak zelfs heel vreemd: Jake loopt op school tegen pestkoppen aan, vader Tom verdrinkt zijn pijn in stevige glazen whisky (hetgeen hem dat nieuwe huis dat ze betrokken nóg vreemder doet vinden). Die gevoelens blijken tamelijk terecht: er gebeuren nare dingen in het stadje, kidnapping van schooljongens is aan de orde van de dag.

Het is wachten op het moment dat dit ook Tom en Jake overkomt: als vader Tom in een alcoholische slaap valt, blijkt bij het ontwaken dat Jake nergens meer te bekennen is. Uit pure paniek neemt Tom contact op met zijn vader, iets wat hij al járen niet meer gedaan heeft. Vader is oud-rechercheur en heeft 30 jaar geleden een vergelijkbare zaak opgelost. Terwijl de twee niet aan elkaar kunnen wennen, moeten ze toch samen optrekken om hun (klein)zoon weer terug te vinden. Een tocht langs gevangenissen, enge vindplekken en langs elkaars geheugen: ergens moeten ze aanknopingspunten vinden. 

Met: Robert de Niro, Adam Scott, Michelle Monaghan, Michael Keaton, Hamish Linklater

FIN - song : Aurora- Runaway

Histoires Parallèles - Ashgar Farhadi

 

Histoires Paralleles op IMDb (6,0) 

Histoires Parallèles op Moviemeter (3,50)

Histoires Parallèles op Wikipedia 

"Hoe ga ik dat straks nou doen?" dacht ik, toen ik afgelopen dinsdagavond de voorpremière van deze bijzondere film bekeek. Voorpremières in ons lokale filmtheater vragen namelijk altijd om een directe beoordeling van het publiek: men krijgt een scheurkaartje in handen waarmee de waardering kan worden aangegeven en er na de telling een gemiddeld cijfer uitrolt. Lang dacht ik dat ik aan de linkerkant van het kaartje een inkeping zou maken maar op een gegeven moment kantelde de film dusdanig goed dat ik een stuk voorbij het midden uitkwam. Mijn hoge verwachtingen werden alsnog enigszins bewaarheid: in de regie een samenwerking tussen gelauwerd Iraans regisseur Ashgar Farhadi en oude meester Krystof Kieslowski, nee, er was veel meer. Muziek van Zbigniew Preisner en wat een cast, mensen : superster Isabelle Huppert, Franse kanjers als Vincent Kassel en Pierre Niney en ook de Belgisch-Franse diva Virginie Efira deed een veeleisende duit in de zakken. Het werd uiteindelijk niet de makkelijkste film, maar Farhadi mozaïekte wel iets heel bijzonders bij elkaar. 

Niets is wat het lijkt, niemand is ook wie je denkt dat hij is. De kijker weet niet of hij realiteit of fictie waarneemt. Immers: we stappen in het leven van schrijfster Sylvie, die bezig is met een spannende roman over....haar overburen. Met een bizar staaltje voyeurisme bouwt Sylvie aan een verhaal over die mooie overbuurvrouw, die zo op Sylvie's moeder lijkt. Volgens de schrijfster leeft buurvrouw Anna daar met de ene man maar krijgt ze -steeds als die man weg is- een andere over de vloer. Ze krijgt het verhaal niet helemaal rond, haar uitgeefster (een piepkleine bijrol van Catherine Deneuve) blijkt ook nog steeds niet tevreden. Sylvie, die overduidelijk op het randje van einde carrière zit, is het zat: in de prullenbak met dat manuscript. Waar het dan weer wordt uitgevist door de dakloze jongeman die door Sylvie's dochter is ingehuurd om Sylvie's appartement leeg te trekken zodat het verkocht kan worden. Bent u er nog?

Mooi, dan trekken we naar de overkant. Daar blijkt Anna helemaal niet met spannende romantiek bezig te zijn, nee: ze is hard aan het werk. Ze levert de geluiden die onder de film moeten worden gezet die haar vriend Pierre aan het afronden is. Die geluiden maakt ze samen met Pierre's broer Christophe. Plots wordt Anna in de lunchroom in de wijk aangesproken door een jongeman die haar vertelt schrijver te zijn: hij is bezig met een roman over een jonge vrouw die - steeds als haar man weg is - een andere man op bezoek krijgt. Hé, waar kennen we dat toch van? 

Het is aan de filmkijker om te bepalen in welk deel van het verhaal, nee zelfs: aan welke kant van de straat we ons bevinden. Feit of fictie, werkelijkheid of fantasie, romantiek of cynische realiteit?

Met: Isabelle Huppert, Vincent Cassel, Virginie Efira, Pierre Niney, Adam Bessa

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Zbigniew Preisner- Dekalog VI, part IV

One Mile: Chapter Two - Adam Davidson

One Mile: Chapter Two op IMDb (5,0)
 One Mile: Chapter Two op Moviemeter (2,59)

One Mile op Moviepedia

Duidelijk minder gewaardeerd dan deel 1, beide filmdatabases wijzen dat uit. Ik was dus blijkbaar niet de enige die het zo zag: waarom is dit verhaal over twee complete films uitgesmeerd terwijl het met enige handigheid gewoon in een twee-uur-verhaaltje had gekund? Vermoedelijk heeft dit te maken met de macht van de streamingsdiensten maar dat krijg ik natuurlijk niet hard. Daarom: even doorbijten, deel 2 er door heen jassen.

Hij blijkt toch niet te zijn omgekomen bij het knallende einde van deel 1. Sekteleider Stanley Dixon heeft wat te wreken natuurlijk: de commando Danny Beckett heeft bij de bevrijdingsactie van zijn dochter Dixon's enige zoon het hoekie om gewerkt. Revanche is nodig, dat kan natuurlijk enkel en alleen door Beckett datgene af te nemen wat hem het meest geliefd is. 
Dochter Alex Beckett zit inmiddels op het college van haar eigen keuze en wordt voor de prom-night afgehaald door een chauffeur. Mag u raden wie die chauffeur is! In een paar woorden: Danny Beckett moet opnieuw in actie komen om zijn dochter uit de klauwen van Dixon en diens bende te redden. In zijn eentje tegen een vijandig eiland, daar is nogal wat actie voor nodig. Daar gaan we! 

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

FIN - song : Diharma - Quiet your mind

One Mile: Chapter One - Adam Davidson

One Mile: Chapter One op IMDb (5,7)
 One Mile: Chapter One op Moviemeter (2,81)

One Mile op Moviepedia

Als je gaat zagen, zaag je meestal dingen in twee delen. Of dat nou smal of dik hout is, men zage de boel in twee delen. Prima planken worden dat meestal, soms kun je er zelfs zo'n drie uur film van bouwen. U ziet: ik begon enigszins cynisch aan deze reeks die we op Sky Showtime waren tegengekomen. De nog enigszins bekende naam van Ryan Philippe moet de kar trekken, hij moet de actie brengen in een tamelijk voorspelbare reeks waar liefhebbers van actiethrillers geen genoeg van kunnen krijgen. Doordat de film in twee hoofdstukken is opgedeeld, weten we ook al min of meer hoe het eindigt zodat we ons kunnen voorbereiden op deel 2. Zoals gezegd: voor de liefhebber.

Zijn nukkige dochter Alex verwijt hem van alles. Wij snappen dat. Immers, pappa Danny Beckett is er niet vaak voor haar geweest. De commandosoldaat vocht een tiental jaren lang op diverse brandhaarden in de wereld, het maakt hem een beresterke overlever (onthoud dat detail!). Nu hij zichzelf min of meer heeft gepensioneerd na zovele missies probeert hij de tijd goed te maken door zijn tienerdochter langs de scholen en universiteiten te rijden waarvan zij haar keuze moet bepalen: welke richting gaat mijn leven straks op. 
Bij een van die ritten belanden vader en dochter midden in de wildernis waar ze even een kamp moeten opzetten. Daar worden ze overvallen, dochter wordt meegenomen door een bende die sekte-achtige trekkken vertoont: ze zoeken jonge vrouwen om te bezwangeren zodat het voortbestaan van hun bedreigde club is verzekerd. Pappie lijkt het loodje te leggen maar is natuurlijk niet voor niets een  sterke vechtjas. Hij gaat erachteraan, hij moet en zal zijn dochter bewijzen dat hij echt om haar geeft. Hij moet haar dus bevrijden. Maar ja, hoe doe je dat als je tegen een overmacht staat die zich op een eiland heeft teruggetrokken? Nou, wij weten het wel, daar komen de survivaltechnieken van Danny plots goed van pas.

Met: Ryan Philippe, Amélie Hoeferle, Sara Canning, C. Thomas Howell

The Desert of the Real - Luuk Bouwman

The Desert of the Real op IMDb (8,5)
 The Desert of the Real op Moviemeter (3,71)

The Desert of the Real op IDFA

Daar ik vroeger in het documentaire-programmagroepje van ons filmtheater zat, houd ik altijd een speciaal plekje vrij in mijn hart voor deze interessante filmvorm. Dat de zaal dus op een zondagmiddag best goed gevuld zat, deed me goed. Vermoedelijk waren veel mensen in de zaal op een of andere manier betrokken bij het onderwerp, mijn vrouw zat in ieder geval middenin haar vakgebied. "The Desert of the Real" is een testimonial-docu over mensen die met psychoses te maken hebben gekregen. Ook voor mij als leek interessant: ik ken natuurlijk niet de medische kant van deze aandoening, maar ik ken wel vrienden en bekenden die er mee te maken hebben gehad, daarnaast krijg ik af en toe via mijn vrouw wel een en ander mee over deze bijzondere kant van de medische wereld. 

Wat DOTR in ieder geval zeer interessant maakt, is dat meerdere van de gevolgde verhaallijnen worden verteld door mensen die op een of andere manier al in "het vak" werkzaam waren: een psycholoog, een psychiatrisch verpleegkundige, een filosoof. Het maakt hun analyse achteraf zeer invoelbaar: ze verklaren zich zowel "van binnen" als "van buiten" bekend met psychoses. Het maakt de verhalen een stuk realistischer (en verklaarbaarder): als je al op een afwijkende manier over het leven en over gedrag nadenkt, vind je het helemaal niet raar als mensen opeens denken dat niet zij, maar dat de hele wereld "gek is", dat eigenlijk de "normale mensen" aan de medicatie moeten. Als kijker naar deze docu werkte dat verfrissend: de kunstenaar heeft al een andere blik op hoe de wereld werkt, dus is die scheidslijn misschien dun om net over dat randje te geraken. De student die in de ban van de teksten van de liederen van Mahler geraakt, hoeft na een lang proces nog maar een kleine stap te maken om die liederen zelf te zingen, gelouterd en wel én met begrip voor hoe hij er eerder tegenaan keek.
Aandoenlijke verhalen, begrijpelijke verhalen, schokkende verhalen: eigenlijk is niets gek, eigenlijk is niemand gek. We zijn allemaal kandidaat, alleen overkomt het niet iedereen.
En: mocht u de documentaire gaan zien, dan zult u nooit meer normaal naar "Het Smurfenlied" van Vader Abraham kunnen luisteren. 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Donna Summer- State of independence