De Gaulle: Liberté (aka La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom) - Antonin Baudry

La Bataille 6 uurde Gaulle: J'écris ton nom op IMDb (8,0)
 La Bataille de Gaulle: j'écris ton nom op Moviemeter (4,12)

La Bataille de Gaulle op WIkipedia

Aan de manier waarop ik hierboven de links plaats, herkent u al iets van mijn voorkeuren. Terwijl de film in de markt gezet wordt met de snelle verkooptitel "De Gaulle: Liberté", vind ik de originele titel van deze sequel vele malen poëtischer: "La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom". "Ik schrijf je naam" is de subtitel die u pas aan het eind van de film zult begrijpen, maar kent meer hunkering dan het containerbegrip "vrijheid". Oordeel zelf of ik me terecht zo opstel. Hoe het ook zij: een maand na het bekijken van deel 1 ging ik gisteren op première-avond naar deel 2 van het verhaal over De Gaulle in oorlogsjaren. Opnieuw een lange zit, ditmaal zelfs mét ingelaste pauze, maar opnieuw was het die tijd allemaal waard. Visueel indrukwekkend, historisch verantwoord en - imho- iets meer dynamiek dan in deel 1. Dat is voor de filmkijker prettig, ik kon nu ook het acteerwerk van Simon Abkarian veel beter hebben, omdat ik zie dat hij wel een consistentie brengt in de 6 uur film die dit epos oplevert. En voor de filmkijker die álle actuele oorlogsfilms volgt: u kunt fijne vergelijkingen maken met het sterke "Pressure" die op dit moment óók in de zalen draait, terwijl u ondertussen getrakteerd wordt op prettige bijrollen van oa Anamaria Vartolomei en Niels Schneider. 

1944. Generaal De Gaulle zit nog steeds in ballingschap in London. Van daaruit bestuurt hij zijn verzetsorganisatie "Het Vrije Frankrijk" die zich zowel tegen de nazi's verzet als tegen het in het vaderland heersende Vichy-regime. De Gaulle blijft onverzettelijk maar ziet zijn mensen het steeds moeilijker krijgen: internationale steun brokkelt af, zo voelt ie. Churchill heeft moeite met de nukken van de starre generaal, maar blijft toch op een of andere manier wel sympathie houden voor de vaak verrassende theorieën en technieken die de Fransman erop na houdt. Bij de Amerikaanse president Roosevelt is De Gaulle die sympathie al lang al kwijt. Dat is vooral lastig doordat WO2 in een fase is beland waar Europa niet meer zonder de hulp van de VS blijkt te kunnen. Churchill kiest handig positie, maar de Gaulle volgt nog steeds de lijn rechtdoor. Zíjn lijn. En geen enkele andere.

Zowel op het Europese vasteland als in het noordelijke deel van Afrika is de steun voor de Gaulle nog steeds van levensbelang. Terwijl zijn ondergrondse verzetsvrienden proberen de Franse politiek te masseren en een andere kant op te krijgen, vecht in de woestijnen van Libie en Algerije zijn onverzettelijke generaal Leclerc strijd op het scherpst van de snede. Dermate scherp, dat De Gaulle beseft dat ál zijn succes inmiddels van één man afhangt. En dat hij niet die man zelf is, dat haat hij. Kan hij blijven rekenen op support van de troepen? Als daar voldoende weerstand wordt geboden, kan hij mogelijk de politieke steun vergaren om zijn geliefde Frankrijk te behoeden voor een ramp: het land mág niet uiteenvallen.

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Niels Schneider, Anamaria Vartolomei, Karim Leklou, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Cala - Syzygy

We are Twisted Fucking Sister! - Andrew Horn

We are Twisted F***ing Sister op IMDb (7,1)
 We are Twisted Fucking Sister! op Moviemeter (3,19)

We are Twisted Fucking Sister! op Wikipedia

Normaal gesproken zou deze documentaire (rise & fall van een hardrockband) geruisloos aan mij voorbij zijn gegaan als niet ooit een keer onze wegen elkaar gekruist zouden hebben. Puur toeval, we gaan terug naar 1982. Begtje (toen nog he, inmiddels gewoon Begt) was met een trio collega's (waaronder zijn geliefde broer) voor een Viva-reisje naar London getrokken: we werkten allen op een of andere manier voor dat tijdschrift en konden goedkoop gebruik maken van de lezersaanbieding). We deden wat toeristische sightseeing, bezochten de hipste discotheek van dat moment en gingen - op mijn aandringen- ook naar het Paradiso Overzee. Net als de legendarische Amsterdamse poptempel stond The Marquee hoog op het lijstje van muziekliefhebbers en bands. Wat er die avond speelde, wisten we niet. Totdat we de hoek om draaiden en midden tussen de spijkerjassies met patches en ijzerwerk stonden. Het werd metal, zoveel was duidelijk. Maar wat? Nou, het werd een avondje krachttermen met bovenstaande motherfuckers. Overleefd, we zijn weer thuisgekomen en twee van ons kunnen nu - bijna 45 jaar later- gewoon in een docu nazien waar we toen eigenlijk naar gekeken hebben. 

Toen wij ze in 1982 live aanschouwden, had de band er al een tienjarige weg op zitten. Een lijdensweg zou je bijna zeggen: begonnen als glamrockact die zich vereenzelvigde met werk van David Bowie, Marc Bolan en Velvet Underground, was men sinds de komst van de ambitieuze blaaskaak Dee Snider een andere kant op gegaan: Snider kickte op ophef, liet de band zich afficheren als kruisridders tegen de disco, liet zijn partner de bandleden overhalen zich in drag te kleden en make-up te gaan dragen terwijl ze ondertussen de nodige heiligschennis en opschepperij de zaal in slingerden. 

De documentaire vertelt ons dat de band het altijd goed gedaan heeft bij het publiek, maar dat de zoektocht naar platencontract en commercieel succes er een van "12 ambachten, 13 ongelukken" was. En toch is het niet zomaar dat kleine Begt ze opeens in London kon zien: kleine stapjes, kleine succesjes maar hey.."We are Fucking Twisted Sister!"

FIN - song : Twisted Sister - We will never grow up

Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

Mr. K. - Tallulah Hazekamp Schwab

 Mr. K. op IMDb (5,4)

Mr. K. op Moviemeter (3,04)

Mr. K. op Wikipedia

Niet al te geslaagde poging (voor mij dan he) om een parallelle-wereld-mysterie te maken. Wat wel heel geslaagd is, is dat dit een internationale samenwerking tussen Nederlandse, Noorse en Belgische cinefielen is geweest. Er zijn linkjes naar fantasy (Del Toro!), er zijn linkjes naar op het oog nutteloze tussenscenes (Fellini), er zijn linkjes naar bewegende decors (Nolan) en er zijn er vast nog wel een paar die ik vergeet. Het maakt de film mudvol en druk, misschien dat ik daarom niet geheel overtuigd werd, het had allemaal wat ruimtelijker gekund. Hoe dan ook: what's with Mr. K?

Meneer K is een illusionist die van schnabbel naar schnabbel gaat, zonder echt naam te maken. Op zijn tournee belandt hij in een onbestemd hotel waar de sfeer licht vijandig en vooral hoogst bevreemdend op hem inwerkt. Geeft niks, hij blijft toch maar één nachtje. NOT!

Al snel blijkt dat meneer K helemaal niet weg kán: hij raakt verdwaald in de gangen, ontmoet de vreemdste mensen en optochten, raakt verzeild in de krioelende keuken waar hij zelfs aan het werk gezet wordt. Afspraak toch al gemist, dus K maakt er het beste van. Het zal zijn tijd wel duren, denkt hij, maar het pakt allemaal anders uit: stuck in a moment he can't get out of. Er lijkt geen ontsnapping mogelijk, iedereen om hem heen - gast of personeel- lijkt al jarenlang dezelfde rondjes te draaien. Je kunt je er aan overgeven, maar je kunt ook - zoals K - opstaan en je verzetten. Het leidt tot een revolte, nou ja, het leidt bíjna tot een revolte. Want de anderen merken al snel dat ook K de belofte van verandering helemaal niet kan waarmaken.

Met: Crispin Glover, Esmee van Kampen, Sunnyi Melles, Bjorn Sundquist

Mr. Bean's holiday- Steve Bendelack

Mr. Bean's Holiday op IMDb (6,4)
 Mr. Bean's holiday op Moviemeter (2,77)

Mr. Bean's Holiday op Wikipedia

Natuurlijk snap ik wat u denkt, maar ja: die harde schijf stond op knappen dus er moest een en ander worden bekeken en verwijderd. Dan krijg je dit: blijkbaar een jaar geleden opgenomen, deze tweede film van het personage Mr. Bean, waarachter natuurlijk de veelzijdige doch vooral komische Rowan Atkinson schuilt. Vele afleveringen heb ik ervan gezien, ik weet niet meer zeker of ik ook zijn eerste film zag of dat ik toen al een beetje door de zelfverklaarde tijdloosheid van deze humor heen zag. In ieder geval: als je dit twintig jaar later een keer gaat bekijken, word je nergens verrast (nou ja, een toffe bijrol van Willem Dafoe daargelaten) en ga je op een sukkeldrafje door Beans avonturen heen. Op reis!

De bekende Mini wordt op de stoep van de Tower neergezet: er zal een prijsuitreiking zijn die meneer Bean blijkt te winnen. Hij wint een treinreis door Frankrijk met als eindbestemming de flamboyante badplaats Cannes (locatie van... u weet wel). Wat zullen we toch allemaal weer meemaken? 

Vanaf het begin gaat natuurlijk alles mis: Bean belandt in een Parijse buitenwijk, Bean mist de aansluiting, Bean isoleert een vader van zijn zoon waardoor hij plots van ontvoering wordt beticht, Bean verliest portemonnee dus moet de straatartiest uithangen, Bean moet en zal in Cannes komen om de zee te zien en belandt met hulp van anderen alsnog daar. Waar hij en passant het hele filmfestival verstiert. 

Met: Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry, Emma de Caunes

FIN - song : Charles Trenet- La mer

Marrowbone - Sergio G. Sanchez

Marrowbone op IMDb (6,7)
 Marrowbone op Moviemeter (3,14)

Marrowbone op Wikipedia

Doorgaans laat ik deze (softe horror) films ongezien, voor mij is "horror" geen aanbevelend label. Maar bij deze twijfelde ik: wát een interessante cast zeg. Om te beginnen met: George Mackay, het wanhopige bleekgezicht uit '1917'. Op de voeten gevolgd door Anya Taylor-Joy, die hier opnieuw hoge (en grote) ogen gooit. Daar voegen we nog een snufje Mia Goth aan toe, nomen est omen. Mooi rijtje toch? KLIK!

Ja, ze zijn best blij maar toch niet helemaal. Het gezin (moeder, twee oudere zoons, een dochter en tenslotte nog een speels jongetje) hebben hun nieuwe huis bereikt maar iedereen twijfelt nog. Moeder maakt aan die twijfel een eind door letterlijk een streep te trekken: "Als we hier over de drempel stappen, zijn onze herinneringen vervlogen en is er alleen nog maar toekomst". 

Hoewel ze allen die stap zetten, blijkt de uitvoering nog zo makkelijk niet. Immers: de herinneringen wegen zwaar op het hele gezin. Ze blijken gevlucht voor een gewelddadige en moordlustige vader die een dusdanige stempel op hun verleden drukt dat ze dat verleden moeten uitwissen: een nieuwe familienaam en oudste zoon Jack als familiehoofd. Moeder is zwaar ziek en weet net voor haar overlijden Jack op het hart te drukken dat ze nog even onder de radar moeten blijven tot hij de leeftijd van 21 bereikt. Pas dan kan hij ook officieel de kar van het gezin trekken. U begrijpt: die verjaardag, die ligt mogelijk nét iets te ver buiten bereik.

Met; George Mackay, Anya Taylor-Joy, Mia Goth, Charlie Heaton, Matthew Stagg, Kyle Soller

FIN - song : Fernando Velazquez- Marrowbone

Nightwatch: Demons are forever (aka Nattevagten- Daemoner gar i arv) - Ole Bornedal

Nightwatch: Demons are forever op IMDb (5,8)
 Nightwatch: Demons are forever op Moviemeter (2,33)

Nightwatch/Nattevagten op Wikipedia

Een film die ik nooit aangeklikt zou hebben, als er niet zo'n fijne keur aan bekende Deense acteergezichten in zou zitten. Meerdere types herkende ik uit films of series : Kim Bodnia (the Bridge), Nikolaj Coster-Waldau, Paprika Steen, Sonja Richter en Eva (eh, ik bedoel: en vele anderen). De film zelf? Ach, een bijeen geschraapt script met poging tot spannende en zelfs horror-momenten. U mag hem hebben.

Emma staat aan de start van een studie geneeskunde en is bezig met de eerste anatomische lessen. Ze hoort daarbij over de vacature voor bewaker in het lijkenhuis. Interessant? Nou, voor Emma wel want haar vader deed vroeger diezelfde baan. En is daarbij op een dermate gruwelijke manier - samen met zijn vrouw -belaagd dat zijn vrouw later uit arren moede zichzelf het leven benam en hij louter overleeft op pillen en drank. Waarom Emma dit dan ambieert, we snappen het niet. Blijkbaar wil ze weten hoeveel van de genen van haar ouders ze geërfd heeft.

Ze leidt het verhaal terug tot een scalperende seriemoordenaar die ze uit hoofde van haar studie voor een interview benadert. Poppen, dansen, vul maar in.

Met : Fanny Leander Bornedal, Nikolaj Coster- Waldau, Kim Bodnia, Sonja Richter, Paprika Steen

FIN - song : Camilla Cabello - Never be the same