McCartney: The hunt for the lost bass - Arthur Cary

McCartney: The hunt for the lost bass op IMDb (7,2)
 McCartney: The hunt for the lost bass op Moviemeter (3,20)

Paul McCartney en de vermiste bas op NPO Doc

Artiesten onthoud je. Liedjes en albums onthoud je. Mogelijk onthoud je zelfs bepaalde concerten. Die herinneringen zijn dierbaar en gaan vaak je leven lang mee. Dit geldt in veel mindere mate voor muziekinstrumenten. Eigenlijk verdienen die pas hun meerwaarde als men weet wie de bespeler was van dat instrument. Want als die bespeler toevallig Paul McCartney heet, dan wil iedereen er wel iets van weten. Dan gaan er deuren open en begint de oral history.

 

Deze docu beschrijft het dramatische verhaal van zo'n muziekinstrument: de zoektocht naar de originele Hofner-bas waarop Macca zoveel van zijn liedjes speelde en waar hij zovele concerten mee gaf. McCartney had het instrument laten maken tijdens hun periode in Hamburg: the Beatles waren daar de vaste bespeler van een van de club en tijdens dat strakke speelschema besloot hij dat het tijd werd voor een gepersonaliseerd instrument. De kleine bas moest makkelijk te bespelen zijn, moest licht draagbaar zijn, you get the picture. 

                                                    

Na het verscheiden van de belangrijkste band aller tijden pakt McCartney de draad van het spelen weer op als hij de band Wings opzet. Maar dan: plots wordt de vrachtwagen met spullen leeggeroofd in een Liverpoolse wijk. McCartney schaft zich een nieuwe Hofner aan, maar de hunkering naar het origineel blijft. En niet alleen bij hem: muziekliefhebbers, instrumentmakers, detectives, fans. Velen storten zich in een decennia durende zoektocht.

                                          

FIN - song : Beatles- Get Back

Een vrouw als Monique - Claire Pijman

Een vrouw als Monique op IMDb (6,5)
 Een vrouw als Monique op Moviemeter (2,95)

Een vrouw als Monique op NPO Doc

Wat mij betreft een beetje een gekunstelde constructie, maar het had wel een aantal leuke effecten op mij. Of dit een film mag heten, weet ik niet: feit is wel dat het een gescript verhaal is. Of het een documentaire betreft, weet ik ook niet: daarvoor zit er net iets te veel fictie in het geheel. Hoe het ook zij, het deed mij beseffen dat Monique van der Ven een groot - lees: héél groot- actrice is. Wát een oeuvre (en wat heb ik er daar veel van gezien, dat ook). Het maakt dit docudrama op een of andere manier wel interessant, het is een soort hommage aan een topactrice die herhaaldelijk laat blijken ook maar een mens te zijn. 

Onze hoofdpersoon Monique heeft zich teruggetrokken in een vakantiehuisje om daar een nieuwe rol in te studeren. Een rol ja, want ze is actrice. En een goede ook. En een beroemde ook. Terwijl ze even buiten zit voor een kleine pauze wordt er op de poort geklopt. Een verdwaalde fietser vraagt of ie even bij haar mag bellen om een reparateur te contacten: fiets kaduuk, geen reparateur in de buurt dus hij zal moeten overnachten. 

Al snel komt hij erachter dat zij een groot actrice is. Omdat hijzelf ook de eerste stappen heeft gezet op dat pad luistert hij gretig naar haar verhalen. Verhalen die lessen worden, verhalen die ervaringen worden. Samen gaan ze door fotoboeken vol herinneringen, samen lopen ze door het imposante oeuvre van deze sympathieke vrouw. Lief, leed, humor, seks, ouderdom: alles komt ter sprake.

Met: Monique van der Ven, Joes Brauers

Los Tigres - Alberto Rodriguez

Los Tigres op IMDb (6,4)
 Los Tigres op Moviemeter (2,92)

Los Tigres op Wikipedia

Dinsdagavond voorpremière-avond: als het kan, ben ik erbij. Gisteravond zelfs eentje met inleiding, niet op filmisch gebied overigens maar vooral op taalgebied: mijn woonstad kent een grote groep mensen die Spaans leren, lessen daarvoor worden aangeboden door een dame die eind jaren 80 in dat fraaie land studeerde. Ze vertelde vooraf dat ze sinds die tijd ook filminleidingen gaf en dat ze zich herinnerde dat een van de eerste keren dat ze dat deed dit ook bij een film van deze regisseur was. Die film zag ik ook ooit, maar ik kwam vanavond vooral voor de kunsten van acteur Antonio de la Torre , die ik hiervoor al in menig film zag excelleren. En opnieuw wist hij me overtuigen in dit complexe verhaal dat veel wil zijn (broer-zus met een vadercomplex, scheidingsdrama, avontuurlijk heldendom, drugshandel) maar dat uiteindelijk vooral een thriller is.

De titel "Los Tigres" verwijst naar de koosnaam die de vader van de beide hoofdpersonen voor hen koos: pappa was ervaren en vermaard duiker, de kinderen hebben dat - ondanks diens complexiteit- van hem overgenomen. Vooral Antonio is een vakman, hij duikt in de wateren rond Huelva onder scheepsrompen alsof het niks. Hij zoekt daarbij zijn grenzen op maar verzaakt nooit: zijn dwingende werkgever kan altijd een beroep op hem doen. Zijn knappe zus Estrella duikt ook maar kan door een gehoorprobleem niet dieper dan 15 meter, daardoor beperkt ze zich vaak tot het prepareren van de duikbeurten van haar broer. 

Als Antonio op een gegeven moment de duimschroeven van zijn ex krijgt aangedraaid ("eerst alimentatie betalen anders zie je de kinderen niet meer"), zoekt hij naar een uitweg. Die is er (immers, handelsschepen doen niet altijd alles volgens alle regeltjes) maar Antonio moet daarvoor wel over grenzen gaan: fysieke grenzen (hij is ook de jongste niet meer) maar zeer zeker ook morele grenzen. Breekt nood wet? 

Met: Antonio de la Torre, Barbara Lennie, Joaquin Nunez

Gezien in : Cinema Oostereiland

My Mother's wedding (aka North Star) - Kristin Scott-Thomas

My Mother's Wedding op IMDb (5,5)
 My mother's wedding op Moviemeter (2,50)

My mother's wedding op Wikipedia

Ondanks de matige uitvoering toch een interessante film. Een prettig uitgeruste cast doet al het een en ander aan de meerwaarde van deze romkom, maar pas echt interessant is dat dit blijkbaar een persoonlijk verhaal is van de dame die het schreef, regisseerde en vervolgens mede speelde. Kristin Scott-Thomas heeft natuurlijk haar sporen ruimschoots verdiend: al sinds "The English Patient" en "Her name was Sarah" staat ze boven alle twijfel verheven. Zij is dus al +1, daar krijgen we hier nog eens Siena Miller, Scarlett Johansson en Emily Beecham bij. Daar ga je al gauw voor zitten, toch? 

Met frisse tegenzin maken drie zussen (eigenlijk: halfzussen) zich op om naar het Engelse platteland te reizen voor het volgende huwelijk van hun moeder. Twee eerdere mannen (de vaders van de dames) kwamen om in successievelijke oorlogen waar het Britse leger aan deelnam, nu staat de volgende te popelen om 'ja' te zeggen tegen de aristocratische moeder. 
De drie zussen hebben elk hun reden om hun moeder lichtelijk te waarschuwen en om Geoffrey, de schattige aanstaande, terughoudend tegemoet te treden. Maar in die twee dagen rond het huwelijk komen ze er vooral achter dat ze ten eerste onderling het nodige uit te bekvechten hebben maar ook zeer zeker moeite moeten doen om hun eigen, niet geheel geslaagde, privéleven op orde te krijgen. Wat wordt het: katharsis of eenwording?

Met: Scarlett Johansson, Sienna Miller, Emily Beecham, Kristin Scott-Thomas, James Fleet, Joshua McGuire, Mark Stanley, Freida Pinto

FIN - song : Alanis Morrissette & Carly Simon- Coming around again

Taylor - Susannah Price & Henry Singer

                                           
Taylor op IMDb (6,2)
 Taylor op Moviemeter (2,96)
Taylor op NPO Start 

Zowel als miniserie als documentaire, volgens verschillende bronnen. Op basis van het laatste label bekeek ik hem, op basis daarvan komt ie ook hier terecht. Dat vindt vooral zijn oorsprong in het feit dat ik eerder deze week de hagiografische film over Michael Jackson bekeek, daar kon er wel eentje achteraan die dan meer over een held van deze tijd gaat. Het is nog te vroeg voor een biopic, gelukkig maar, dus komt deze documentarische vorm beter van pas. 

Bij Taylor Swift openbaart zich bij mij een bijzonder fenomeen: ik waardeer haar mateloos om haar opstelling in het publieke debat en in de media, maar ik kan eigenlijk amper een liedje van haar opnoemen. Vooralsnog kom ik niet verder dan haar samenwerkingen met mijn helden van The National én mijn vrouw heeft onlangs een vinylversie van haar album "Folklore" aangeschaft, maar meezingen lukt nog niet echt. Haar eigen liedjes doen mij niet zo heel veel, maar gewaardeerde muziekvrienden van mij lopen met haar weg, bezochten zelfs haar concert dus ik kan niet ontkennen dat er iets van waarde in haar werk zit.                                                                                                                              

De documentaire "Taylor" laat de rise, de fall en de tweede rise zien van een maniakale wereldster die haar leven in dienst heeft gesteld van showbizzsucces. Reeds als jong meisje drong ze zichzelf op, ze moest en zou in die schijnwerpers. Dat hele pad kwam er dan ook: zelfgeschreven liedjes die werden opgepikt door zich aangesproken voelende meisjes. Vervolgens enthousiaste producers en platenbazen, vervolgens de wereldpodia en dan...de peilloze diepten. Door een ruzie met mafklapper Kanye West komt Swift in een putdiep dal te zitten. Bedreigingen, naargeestige media-aandacht en dergelijke. Alles loopt mis. Nou, alles? Nee hoor, haar fans, de Swifties, blijven haar trouw en zien haar op een vrouwhaftige wijze een comeback maken. Swift is sterk, neemt sindsdien stelling en boort een heel nieuwe bron van waarderende mensen aan. Daaronder ik dus: ik ben geen Swiftie, maar ik zie wel wat ze toevoegt aan de verdorven muziekwereld.

FIN - song : Taylor Swift - You're on your own, kid

Only the river flows (aka He Bian de Cuo Wu) - Wei Shujun

Only the river flows op IMDb (6,6)
 Only the river flows op Moviemeter (2,92)
Only the river flows op WIkipedia 

De periode dat ik met enige regelmaat Chinese films bekeek, ligt al ongeveer 3 decennia achter me. "Het rode korenveld", "Ju Dou", "Raise the red lantern": we vielen allemaal als een blok voor de films van meesterregisseur Zhang Yimou en zijn fenomenaal schone hoofdrolspeelster Gong Li. Zhang was een durfal in het China van toen, wij westerlingen waardeerden zijn onderhuidse kritiek op een verwrongen maatschappij. Tempus fugit, Zhang raakte geïncorporeerd in de hogere kringen van zijn land en met die acceptatie verdween ook (een deel van?) zijn maatschappijkritiek. En nu? De Aziatische film is groot geworden, wint Oscars en trekt "volle zalen". Maar dat zijn eigenlijk geen van allen Chinese films. Af en toe sijpelt er eentje door, zoals deze. Ik kijken dus, maar ik achtte het niet veel soeps. Mogelijk doorzag ik de diepere lagen niet, maar dit was voor mij een matige actiethriller.

Aan de bedding van de rivier wordt het toegetakelde lichaam gevonden van een oudere vrouw. Alle vingers wijzen in de richting van "de gek" , een verstandelijk beperkte meneer die veel aan de waterkant te vinden is. Het lijkt een koud kunstje te worden voor rechercheur Ma Zhe, een rijk gedecoreerde diender. Maar het blijkt anders te lopen: hij trekt dat voorgekookte verhaal in twijfel, komt daardoor zelf in een identiteitscrisis en stuit op onbegrip binnen het hele team: arresteer die vent nou gewoon, dan kan dat boek dicht en gaan we verder met boeven vangen. Nee dus, niet in de wereld van Ma Zhe.

Met: Yilong Zhu, Chloe Mayaan, Tiandal Hou, Chunlei Kang

FIN - song : Ludwig von Beethoven - Piano Sonate no 14

Michael - Antoine Fuqua

Michael op IMDb (7,4)
 Michael op Moviemeter (3,52)

Michael op Wikipedia

Ter zelfverdediging wil ik aanvoeren dat het voor het eerst die week was dat ik een avond samen met mijn vrouw op de bank kon zitten. Weekhart als ik ben, gaf ik haar de beslissende stem in de keuze "welke film gaan we vanavond kijken?" Deze dus, een film die ik in de zaal zorgvuldig ontweken had en waar ik ook fors verdeelde publieke reacties op had gelezen. Toch doen he, alles voor de liefde immers. Omdat ik dus een gekleurde voorkennis had over zowel de film als over de hoofdpersoon in real life ging ik op andere dingen letten dan die normaal in een biografie voorbij komen. We kijken namelijk naar een witwasfilm (note to self: geen "Thriller" zeggen) van Antoine Fuqua, meneer MJ komt er als een heilige uit. Ietwat wereldvreemd maar dat is dan weer niet zo verwonderlijk gezien het strakke tempo en dito regime waarin hij naar volwassenheid geslagen werd: zijn vader komt er niet goed vanaf, maar wordt in deze film wel meesterlijk neergezet door topacteur Colman Domingo. Zijn rol maakt al veel van de film goed, daarnaast kweek je her en der sympathie voor personages als de persoonlijk beveiliger en voor zijn zwakke moeder. En die muziek natuurlijk, die is en blijft pakkend. Niks had ik met de quasi-stoerheid die Michael Jackson op video en podium neerlegde, maar zijn songs en zijn dansmoves zijn natuurlijk voor eeuwig bruikbaar. En herbruikbaar.

De knoet gaat erover in huize Jackson. Vader Joseph drillt op spartaanse wijze zijn vijf zoons tot een zang- en dansorkest. Vier van de vijf zijn matig getalenteerd, maar dat wordt allemaal gecompenseerd door de oceaan aan begaafdheid die jongste zoon Michael overspoelt. Dat joch kan alles: zingen, dansen, publiek bespelen, componeren en liedjes schrijven. Vader ziet gouden bergen en dito inkomsten, maar dan moeten de jongens wel doen wat pappie zegt. Nee, wat pappie schreeuwt. Wat pappie afdwingt. En wat pappie mept!
Aanvankelijk gaat Michael daarin mee, hij geniet mateloos van de aandacht die op podia en in studio's krijgt. Maar als hij dan toch enige mate van volwassenheid bereikt, in jaren althans, begint de wens voor een eigen carrière, voor een muzikaal leven dat verder gaat dan zijn broers aankunnen. Dat pad gaat hij op, u kent het vervolg mogelijk beter dan ik, maar het leidt wel tot een verdere confrontatie met zijn vader. Michael doet stoer op het podium: hij sist, hij bijt, hij grijpt in zijn kruis en zucht en steunt. Maar we weten dat hij doet alsof. Dat hij van binnen een softie is die een confrontatie uit de weg gaat omdat hij dan mogelijk zijn broers en zijn zachte moeder nooit meer kan omhelzen. Who's bad?

Met: Jaafar Jackson, Nia Long, Colman Domingo, Juliano Valdi, 

FIN - song : Jacksons- Medley: I want you back/ABC/The Love you save