Como el viento (aka Crossing) - Jacqueline van Vugt

Como el viento op IMDb (5,9)
 Como el viento op Moviemeter (2,45)

Como el viento op VPRO Cinema

Doordat ik met enige regelmaat een check doe op de programmering van NPO 2 en 3 op de vrijdag- en zaterdagavond ontdek ik vaak nog filmtitels die bij de filmtheaters buiten de boot vallen. Van deze kan ik me bijvoorbeeld niet herinneren dat ik hem in de lokale programmering heb zien staan. Daar is dus de harde schijf voor. Hoewel de film niet aan alle kantten geslaagd is, ben ik toch wel blij dat ik deze mozaïekfilm heb bekeken. Neem nou de acteurslijst (Gijs Naber, Hadewych Minis, Karim Saidi, Antonio Estrada. Samen maken ze een internationaal product dat op de beste momenten beklijft en op de andere verwachtingen kweekt voor nieuw werk van regisseur en acteurs.

We stappen op de boot (want als ik zeg: "we gaan het schip in" ben ik iets te sfeerbepalend). De ferry van Marokko naar Spanje, om precies te zijn. We zien de Marokkaanse kapitein een hut klaarmaken voor zijn vrouw en dochter, waarbij hij vooral met de laatste het een en ander te verhapstukken heeft. We zien het Nederlandse gezin in de file voor de inscheping, aan de onderlinge irritaties is te zien dat het al een vermoeiende vakantie is geweest maar dat er mogelijk meer speelt. Aan de overkant volgen we het RodeKruis-duo dat net een drenkeling uit de Spaanse haven vist en zich nu voorbereidt op de komst van de ferry.

Net zoals de ferry gaat het verhaal heen en weer: drie lijnen, elk met hun onderlinge irritaties én liefdevolle gevoelens die af en toe elkaar raken. Een mooi spel voor de kijker om de sympathie steeds even te verleggen.

Met: Gijs Naber, Hadewych Minis, Karim Saidi, Antonio Estrada

FIN - song : Blossom Dearie - Manhattan

The Cycle of Love - Orlando von Einsiedel

The cycle of love op IMDb (7,9)
 The Cycle of Love op Moviemeter (4,08)

The Cycle of Love op Wikipedia

Lang had ik er tegenaan gehikt omdat ik niet goed weet of ik een stevig gedramatiseerde documentaire wel zou trekken. Reacties uit mijn omgeving waren echter voornamelijk positief, dat bleek doorslaggevend om in 1 van de laatste vertoningsweken deze honingpot alsnog te gaan bekijken. Het verhaal kent een ongelooflijke hoeveelheid magie waardoor ik moeite heb om het allemaal voor waar aan te nemen. Ik neig dus meer naar het beoordelen als speelfilm dan als documentaire maar ook dat is natuurlijk een prestatie op zich. Een feelgoodverhaal over liefde en doorzettingsvermogen, dat heeft toch nog nooit iemand kwaad gedaan?

PK is op de verkeerde plek geboren. Niet alleen op de verkeerde plek: ook nog eens bij de verkeerde mensensoort. Althans: volgens Indiase begrippen. PK wordt in een Dalit-gemeenschap geboren en dat is een bad sign: hij behoort tot de onaanraakbaren, hij is lid van de onderste kaste van die griezelige samenleving. Nooit zal hij doordringen tot hogere kringen, nooit zal hij kans maken op een menswaardig bestaan met goede baan en voldoende gemoedsrust. Hij reist naar Delhi om daar toch nog te proberen te overleven. Dat doet hij door op straat portretten te maken van toeristen en van anderen die zich het schamele bedrag kunnen veroorloven dat hij er voor vraagt. Het is 1975, plots zit hij tegen een Zweedse toeriste. 

Deze Lotta heeft geen weet van PK's sociale status en benadert hem derhalve zoals mensen andere mensen horen te benaderen: ze luistert, ze glimlacht, ze voert een gesprek. Dit is niet alleen een fijne ervaring voor PK, hij hoort tussen haar uitlatingen door ook dat deze Lotta eigenlijk volledig voldoet aan de beschrijvingen die een waarzegger bij PK's kraambed over hem uitstortte. Hun ontmoeting is niet toevallig, het stond in de sterren geschreven. Althans: zo denkt PK; Lotta is daar minder van overtuigd en reist na een paar fijne weken terug naar haar thuisland. Als ze twee maanden later - tegen haar belofte in- niet terugkeert in Delhi, neemt hij zelf het initiatief: hij zal haar gaan opzoeken. Maar ja: geen geld voor een vliegticket dus de enige mogelijkheid is per fiets. Zelf heb ik het nooit overwogen, maar PK is vastbesloten van Delhi naar Boras, Zweden te fietsen. Ontberingen liggen in stapels voor hem klaar, maar liefde maakt sterk. 

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Patrick Jonsson/Daniel Gadd- Growing old together

Primetime - Lance Oppenheim

Primetime op IMDb (6,9)
 Primetime op Moviemeter (3,12)

Primetime op Wikipedia

Zelf ben ik geen televisiekijker. Ja, natuurlijk heb ik wel zo'n ding in huis staan maar voor veel anders dan quizzen, films op VRT of NPO en voor journaals gebruik ik m niet. Het steeds meer voorgeprogrammeerde en vercommercialiseerde nieuws, de verwerpelijke bouwstenen van de talkshows en de overdaad aan reclameblokken maken dat ik me er lang van heb afgewend. En als u denkt dat dit een modegril is, kan ik u melden dat ik de eerste 10 jaar dat ik zelfstandig woonde óók geen tv-toestel in huis had. Waarom deze lange inleiding? Welnu, de fenomenen reality-tv en misdaadtelevisie zijn geheel aan mij voorbij gegaan. Nooit zou, nooit zal ik smullen van onderwerpen als waar de hieronder te bespreken film over gaat. Waarom ik m dan toch keek? Welnu: film brengt extra lagen, film brengt verdieping. En film brengt acteerwerk met zich mee. Om dat laatste maar bij de nek te grijpen: de hoofdrol in deze film is voor Robert Pattinson, die wat mij betreft met een heel sterke reeks bezig is. To Die For, The Drama, klein stukje Odyssee, hij is het jeugdidool zijn gelukkig al lang voorbij. Hij mengt zich hier in een film die - gelukkig voor mij- een behoorlijk andere kant opgaat dan je op basis van de synopsis zou verwachten. Het maakte dat wij ons goed vermaakt hebben gistermiddag, "prima film" vonden wij.

Pattinson komt hier als Chris Hansen de trap af. Hij loopt de set op waar een lokaas-acteur op het punt staat een seksueel roofdier te ontmaskeren. Aan die laatste term ontleent hun tv-programma zijn naam: "To catch a predator" is een tv-show zoals ie alleen maar in het perfide Amerika gemaakt kan worden. Online wordt contact gelegd met eenzame zolderkamertjes, waar seksuele frustratie te welig tiert. Ze maken "minderjarigen" accounts aan en proberen afspraken te regelen met op misbruik beluste mannen. En als zo iemand dan toehapt, staat de redactie van Hansen's show klaar om een locatie te regelen waar alles op camera kan worden gezet om dit vervolgens uit te zenden op een tv-kanaal. Wij vinden dat hier - vooralsnog - verwerpelijk maar in Amerika kan dit een hit worden. "To catch a predator" wordt aangekocht door het grote NBC, het gaat naar de belangrijkste uitzendtijden van de dag, Amerikanen zullen dit moeten zien.

Presentator en redactie lijken zich van geen kwaad bewust, ze denken goed te doen. Al te gemakkelijk stapt men over de gevoelens van de undercover-acteurs heen, bovendien heeft men niet in de gaten dat wat zij doen net zo makkelijk henzelf kan overkomen. Hansen wordt gefotografeerd in een restaurant als hij met een andere vrouw afspreekt, chantage komt er al snel aan. Het maakt dat hij de scherpte verliest die zijn show vereist, het maakt dat zijn redactie aan hém en aan het programma zelf begint te twijfelen én het maakt dat de undercover-acteurs plots kansen zien om het spotlight naar zich toe te trekken. Er rest hen maar één ding: er moet een nog schokkender uitzending komen, er moet en zal een prominent worden ontmaskerd. Roofdier en prooi, het lijken uitwisselbare rollen.

Met: Robert Pattinson, Merritt Wever, Skyler Gisondo, Phoebe Bridgers, Matthew Maher

Gezien in : The Movies

FIN - song : Ari Balouzian- SAG Card

FIN - song : Phoebe Bridgers - On Video

The Friend - Scott McGehee & David Siegel

The Friend op IMDb (6,4)
 The Friend op Moviemeter (3,09)

The Friend op Wikipedia

Wat maakt het uit dat je naar een tamelijk voorspelbaar niemendalletje kijkt als je daarbij zicht krijgt op fijne acteurs als Bill Murray en Naomi Watts? Verwachtingen bijstellen en dan gewoon anderhalf uur het kabbelende verhaal ondergaan. Daarnaast: mijn vrouw is groot dierenvriend (ik ben zelf ook niet zo beroerd, hoor) dus als er een grote hond in de hoofdrol zit, is het voor haar al gauw goed. Kom maar op, vriend!

Het is een groot gemis, het plotselinge overlijden van schrijver en literatuurdocent Walter. Niet alleen laat hij een lijstje weduwen achter, ook zijn beste vriendin en oud-pupil Iris is uit het veld geslagen. Na de woede over zijn beslissing volgt het gemis en volgt de afhandeling. Naast een mooie reeks boeken en geschriften van zijn hand laat hij nog iets totaal anders na aan de treurende vrouwen: een kalf van een hond, een Deense Dog met de naam Apollo. Walter's laatste weduwe roept Iris bij zich en overdondert haar met de melding dat hij heeft gezegd dat Iris degene moet zijn die voor de megahond moet gaan zorgen. 

Hoewel enigszins vereerd is Iris voornamelijk in paniek: haar appartement is te klein voor zo'n groot beest, bovendien is een huisdier niet eens toegestaan. En hoe regelt ze dit met haar werk als literatuurdocent? Ze kan toch niet steeds die hond meenemen? Al snel gaat ze op zoek naar een permanente plek voor Apollo maar net zo snel raakt ze gehypnotiseerd door de droeve aanhankelijkheid van het beest. Haar leven moet op de schop als ze dit wil doorzetten. Hoe ver is ze bereid te gaan?

Met: Naomi Watts, Bill Murray ,  Cloé Xhlaufaire, Constance Wu, Carla Gugino, Noma Dumezweni

FIN - song : Blossom Dearie - Manhattan

Three Christs (aka State of Mind) - Jon Avnet

Three Christs op IMDb (6,3)
 Three Christs op Moviemeter (3,08)

Three Christs op Wikipedia

Niet onaardige Jon Avnet-film, die losjes gebaseerd is op ware gebeurtenissen: wij doen tegenwoordig lacherig als mensen zich inbeelden dat ze Napoleon of Jezus zijn, maar eind jaren 50 van de vorige eeuw was die kant van de schizofrenie nog tamelijk onontgonnen terrein. Een fijn samenspel tussen bikkels als Richard Gere, Peter Dinklage, Bradley Whitford en iets kleinere namen als Walton Goggins en Charlotte Hop maakt dat er een licht sentimenteel maar best draagbaar schouwspel ontstaat. We gaan de kliniek in.

1959. Nog niet zo heel actief is hij, psychiater Dr. Alan Stone. Dat weerhoudt hem er niet van zijn nieuwe aanstelling in de gerenommeerde Ypsilanti-kliniek met een gedurfde energie aan te gaan: hij is fel tegenstander van de alom gebruikte elektroshock. Deze behandelmethode doet volgens hem meer kwaad dan goed en zorgt bovendien op geen enkele wijze voor herstel bij de patiënt. Hij stelt zich daarmee diametraal op tegen de ervaren behandelartsen Orbus en Cassell, vermoedelijk gaat hij dit te zijner tijd bezuren. Maar eerst de nieuwe revolutionaire aanpak: nadat hij de jonge en onervaren stageaire Becky heeft aangenomen begint hij zijn therapie.
In de kliniek zijn namelijk maar liefst drie (3 !) schizofrene cliënten aanwezig die elk voor zich denken dat zij de reïncarnatie van Jezus Christus zijn. Stone ziet hierin de kans om identiteitsonderzoek te doen, hij kijkt of hij aan hun persoonlijkheid kan morrelen door ze met elkaar in één kamer te zetten. Aanvankelijk gaat dat natuurlijk niet goed, Stone's baas Orbus heeft het "zie je wel" op de lippen bestorven liggen, maar onze arts zet door. Stukje bij beetje brokkelen de respectievelijke muurtjes af en kijken de drie Jezussen op een andere manier naar elkaar (en daardoor naar zichzelf). U zou zeggen dat hiermee een "eind goed, al goed" in beeld komt maar dan heeft u geen rekening gehouden met alle tegenwerkende krachten bij de patiënten, bij de instellingsleiding, bij baas Stone en knecht Becky. De nieuwe therapie is nog niet zo 1,2,3 geaccepteerd.

Met : Richard Gere, Peter Dinklage, Bradley Whitford, Walton Goggins, Charlotte Hop, Kevin Pollack

FIN - song : Jussi Björling & Robert Merrill - Pearl Fishers Duet

Extrana Forma da Vida (aka Strange Way of Life ) - Pedro Almodovar

Extrana forma da vida op IMDb (6,2)
 Extrana forma da vida op Moviemeter (2,55)

Extrana forma da vida op Wikipedia 

In afwachting van de nieuwe Almodovar (vanaf deze week in de bioscopen) pakte ik deze alvast van de harde schijf. Ik werd danig verrast, om meerdere redenen: ten eerste door de korte duur (35 minuten), ten tweede door de fijne hoofdrolspelers Ethan Hawke en Pedro Pascal), ten derde door de thematiek van het verhaal. De Spaanse meester-regisseur toont aan dat je ook in heel kort tijdsbestek een beklijvend verhaal kunt vertellen. Geen poespas, geen omwegen, gáán!

Kalm komt hij aangereden op zijn stoere paard, kalm stapt de revolverheld de ruimte van de sheriff binnen. Die is verrast, dat zeker maar  het is nog even afwachten of dat aangenaam of onaangenaam is. De twee kennen elkaar, er is duidelijk een historie maar er is ook recent iets gebeurd waardoor ze beiden niet goed weten welke houding ze zichzelf moeten aanmeten. 

Kort verhaal lang: bij het ontwaken is van de aanvankelijke vriendelijkheid van de twee weinig meer over. Sheriff blijkt op zoek te zijn naar een misdadiger, die dan weer de zoon van de revolverheld blijkt te zijn. Hoe doe je dat, een oude en liefdevolle vriendschap afwegen tegen een beroepsmatige insteek als misdaadbestrijding? 

Met : Ethan Hawke, Pedro Pascal , Pedro Casablanc

FIN - song : Alberto Iglesias- Los caballeros retochan al anonechar

The Sheep Detectives (aka De Schapenspeurders) - Kyle Balda

The Sheep Detectives op IMDb (7,3)
 The Sheep Detectives op Moviemeter (3,27)

The Sheep Detectives op WIkipedia

We gingen een stukje buiten de comfortzone. Op aanraden van vrienden keken we naar deze film die eigenlijk bedoeld is voor een veel jonger en speelser publiek. Maar hey, we zaten stiekem zelf ook wel te genieten, hoor. Hoewel het plot zich al redelijk snel ontvouwt (is elke filmkijker niet een amateurdetective?), blijft er meer dan voldoende over om van te genieten. Levenswijsheden en -visie, tongue-in-cheek humor, een terechte aandacht voor dierenleed en dierenwelzijn én een aantal prettige rollen: Hugh Jackman is de slimme en vriendelijke schapenboer, Emma Thompson de gehaaide advocate. Zij zijn de gezichten maar worden aangevuld door enkele meer en minder bekende stemmen: we horen de deze week overleden Patrick Stewart, we horen Bryan Cranston. Samen maakt dit deze typisch Britse film zeer genietbaar.

Hij is meer dan een herder, hij is een vriend. George Hardy koestert zijn kudde: hij geeft ze allemaal een naam, hij vertroetelt ze en knuffelt ze. Sterker nog: hij leest ze zelfs voor uit Britse detectiveboeken. Wat hij niet weet en wij wel: de dieren overleggen inhoudelijk over de afloop van de boeken. De een voorspelt iets beter dan de anderen de afloop en wordt daarvoor geprezen en als wijs beest aangemerkt. Er heerst een vreedzame veiligheid. Maar dan..

George wordt gevonden, bewegingloos liggend op zijn eigen land. De lokale politie constateert al snel een hartstilstand en de kous lijkt af. Maar dan is er buiten de schapen gerekend: die hebben niet voor niets detectie-les gehad van George, zij denken dat er een heel andere oorzaak is dat hun baas er nu niet meer is . Een angstig toekomstbeeld dreigt voor de dieren, die andere lokale schaapherder vertrouwen ze niet. Ze moeten iets doen, ze moeten bewijzen leveren voor hun theorie om de agent op een ander spoor te zetten. Eendrachtig samenwerken, dat is het enige dat hen kan redden.

Met: Hugh Jackman, Emma Thompson, Michael Wildman, Molly Gordon

FIN - song : Christophe Beck - Every sheep should have a name

FIN - song : Proclaimers - (I'm gonna be) 500 miles