Trois couleurs: Bleu - Krzysztof Kieslowski

Trois couleurs: Bleu op IMDb (7,8)
 Trois couleurs bleu op Moviemeter (3,68)

Trois couleurs: Bleu op Wikipedia

Eerder schreef ik al over de prachtige programmering van de VRT-filmzomer, ook dit keer heb ik in de maand augustus de harde schijf behoorlijk gevuld. Onder de vertoonde titels zat ook de trilogie van meesterfilmer Kieslowski, de koning van de filmreeks (naast deze kleurentrilogie natuurlijk ook het meesterlijke "Dekalog", tien verhalen over menselijke zonden: de tien geboden). In mijn herinnering was dit jaren 80 maar ik zie nu dat ik naar 1993 terugga. Zo goed als ik m destijds in de zaal heb ervaren, zo kwam ie thuis niet helemaal op me over maar overeind blijft dat dit een topfilm is. Visueel overweldigend, ingetogen vertelstijl en ook bleek 33 jaar geleden al welk een fenomenale actrice Juliette Binoche is. Klik!

Langzaam ontwaakt ze uit een kort coma: Julie is zwaar gehavend en blijkt de enige overlevende van een zwaar ongeluk. Ze verliest daarbij haar dochtertje en haar man. En dat niet alleen: ze verliest ook de interesse in het rijke culturele leven dat ze hadden. Haar man was gevierd componist en bezig met een grootse compositie die ten gehore gebracht zou worden tijdens de viering van de Europese Eenwording. Julie wil er allemaal niks meer van weten: ze schenkt de notities van haar man aan een (veel minder begaafde) componist, ze zet het huis vol herinneringen te koop en duikt onder in de anonimiteit.

Niet voor lang natuurlijk, dat snappen we direct. Want iedereen wil weten waar ze is en vooral: iedereen wil weten waar haar man op het moment van zijn overlijden mee bezig was. Afzijdigheid, dat weet Julie nog wel te realiseren maar anonimiteit blijkt een wensdroom. Ze kan niet veel langer aan de zijkant blijven.

Met : Juliette Binoche, Zbigniew Zamachowski, Charlotte Very, Julie Delpy

Gezien in : VRT

FIN - song : Zbigniew Preisner- Song for the unification of Europe

500 Miles- Morgan Matthews

500 miles op IMDb (7,3)
 500 miles op Moviemeter (4,25)

500 miles op Wikipedia 

Mensen die het boek "Charlie and me" van Mark Lowery hebben gelezen, waren voorbereid. Zelf was ik dat dus niet. En maar goed ook want de geniale plottwist die naar de achtergronden van dit verhaal leidden, redden de film compleet. Tot die tijd was het op meerdere fronten matige acteerwerk soms storend. Daarnaast: tegen de typecasting van het jonge knulletje moet je opgewassen zijn (mijn vrouw vond hem een irritant mannetje en kwam daardoor lastig in de geloofwaardigheid van zijn belangrijke rol). Voor mij stond daar wel tegenover dat de ongenaakbare Bill Nighy hier wéér een sterke rol neerzet waarin hij niet zo typisch aristocratisch en superieur moet zijn als anders. Nighy is sterk, Clare Dunne is oké, het is leuk om Roman Griffin Davis te zien opgroeien en ook de bijrol van Maisie Williams is fijn. Genoeg om de film tot een goed einde te brengen. En die plottwist, mensen, dat was het betere inpakwerk.

We worden met orkaankracht het gezin ingetrokken: de premature geboorte van jongste zoon Charlie zal het verdere bestaan van het gezin bepalen. Charlie is hyper, Charlie is astmatisch en Charlie is onverschrokken. Handen vol hebben moeder, vader en grote broer Finn aan hem. Het zorgt voor spanningen maar het zorgt ook voor heerlijke ontlading. Beide jongens hebben een prachtige uitlaatklep: opa John, die in de wonderschone Ierse kustplaats Dingle woont. Daar spotten ze aan de kust met regelmaat de speelse dolfijn Fungie, die zich elke dag op vaste tijden even boven water vertoont. Charlie wordt fan, knuffel onder het kussen et cetera: Fungie wordt zijn imaginaire speelmaatje.

Maar dan: Finn hoort zijn ouders ruziën, hoort ze zelfs dingen zeggen als "maar Charlie blijft bij mij! Nou, dan neem ik Finn mee". De ouders staan onder spanning, zoveel is duidelijk. Ook de herhaaldelijke telefoontjes van opa worden niet beantwoord: opa is duidelijk de zondebok geworden en ziet zijn kleinkinderen niet meer. Finn wacht de aanstaande scheiding van zijn ouders niet af en neemt Charlie mee op een onverantwoorde trip: met trein, ferry en bus gaan ze vanuit het Engelse Sheffield opa proberen te bereiken aan de westkust van Ierland. Een helletocht van 500 miles, zonder geld en zonder volwassen begeleiding. Hoe dan? 

Met: Bill Nighy, Clare Dunne, Roman Griffin Davis, Eoin Duffy, Dexter Sol Ansell

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Jamie Duffy- Into the west

All the money in the world - Ridley Scott

 All the money in the world op IMDb (6,7)

All the money in the world op Moviemeter (3,23)

All the money_in_the_World op Wikipedia

Altijd een belevenis, een film van Ridley Scott. Meestal zijn het films van het grote gebaar, maar op een of andere manier kan ik er óók wat mee. Toen ik deze dus weer ergens tegenkwam, wilde ik hem toch wel eens opnieuw gaan zien. Immers: een op waarheid gebaseerd verhaal (ik pretendeer zelfs ook nog een beetje te herinneren van de nieuwsophef van destijds, ik was twaalf jaar en las zo af en toe al delen van de krant). Voeg daaraan toe vier vette karakterrollen ( Michelle Williams, Mark Wahlberg, de niet op de filmposter afgebeelde Romain Duris en een loeisterke Christopher Plummer) en je snapt dat dit geen vervelende exercitie werd.

Mijn recensie van destijds (september 2020) : BEGT recensie "All the money in the world"

FIN - song : Daniel Pemberton - J. Paul Getty

The Angel Maker (aka Englemageren) - Julie R Olgaard/Roland Moller/Stine Stengade

The Angel Maker op IMDb (5,3)
 The Angel Maker op Moviemeter (3,11)

The Angel Maker op Prime Video

Als je dan toch griezelige seriemoordenaar-thrillers gaat kijken, pak dan in ieder geval een Scandinavische variant daarvan. Daar werken ze doorgaans iets beter verzorgd, daar is iets meer kans voor uitdiepen van de personages dan bij het dikkeplanken-Hollywood. Als filmkijker snap ik dat er mensen verzot zijn op dit genre, mensen gaan meespeuren en uitpluizen en dat biedt blijkbaar kijkplezier. Voor mijzelf geldt dat ik hier meer op de filmkarakters let en daar de diepgang uit probeer te peuren. Daarvoor kun je gelukkig in Denemarken goed terecht.

Laura is getroebleerd, dat zien we direct. De spanningen thuis zijn te snijden, haar partner Marc trekt het langzamerhand niet meer maar beseft ook dat het allemaal niet niks is waar ze doorheen moet. Laura belandde na een mislukte zwangerschap in een zogenaamde postpartum-depressie. En na die depressie kwam de psychose, de hel verdrong bij Laura de hemel waarin ze had moeten belanden. Maar plots is er geen tijd meer om te zwelgen en te peinzen: ze wordt - vanwege haar grote IT-vaardigheden - door haar politie-collega's om hulp gevraagd bij een bijzondere rituele moord. Zij weten dat Laura nog niet volledig hersteld is maar nood breekt wet.

Inderdaad biedt Laura hulp: ze kraakt de op het lichaam gevonden chip en start aan haar vroegere profileringswerk: dit is geen gewone moordzaak, hier zit een griezel achter die ongetwijfeld vaker zal toeslaan. We kunnen erop wachten, de moordenaar maakt meerdere slachtoffers en zoekt het daarbij opvallend vaak in de buurt van een meisjes-opvanghuis. 1+1=2, Laura ontrafelt samen met haar collega Jesper steeds meer delen van het verhaal. De achtervolging wordt ingezet maar dan blijkt dat Laura daar fysiek en geestelijk nog lang niet klaar voor is. 

Met: Julie R. Olgaard, Roland Moller, Stine Stengade, Christopher Laesso, Andrea Vagn Jensen

FIN - song : Kasper Juul - Bliver her lidt endnu

Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us

Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 

Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days