Is this thing on? - Bradley Cooper

Is this thing on op IMDb (6,7)

Is this thing on op Moviemeter (2,88)
 Is this thing on op Wikipedia

Hij is behoorlijk actief, die Bradley Cooper. Zelf al een mooie trits aan (prijswinnende) rollen op zijn naam, de laatste jaren bekwaamt hij zich steeds meer in het regiewerk. Daarmee laat hij anderen shinen, al pakt hij vaak nog wel zijn eigen bijrolletje mee. In deze prettig lopende film gaan de belangrijkste rollen naar Will Arnett en Laura Dern. En dat blijkt een goede keuze van de regisseur want er is overduidelijke chemie. ITTO is een prettig lopende film met een - ondanks het pijnlijke onderwerp- prettige, soms cynische, sfeer.

De bruis is eruit. Het huwelijk van Alex en Tess Novak eindigt niet in knetterende ruzies, nee, beiden kijken gelaten naar het langzaam dovende vlammetje. Ze zouden nog wel willen maar blijken te verschillende types om nog verder te kunnen. Wat hen bindt, is de zorg voor hun twee energieke jongens. Terwijl beiden proberen de wisselingen van de wacht zo zorgvuldig mogelijk te verrichten, kijken ze ook beiden vooruit naar een leven ná hun relatie.

Tess richt zich op het opnieuw oppakken van haar sportcarrière: ze is er weliswaar te lang uit maar kan juist als coach nu een heleboel betekenen voor de volleyballwereld, Alex lijkt nog niet van die vastomlijnde plannen te hebben. Door stom toeval belandt hij in een comedyclub, door nog stommer toeval belandt hij daar op het podium. Onvoorbereid. Hij besluit een klein inkijkje te geven in het leven van een scheidende man, het lijkt potdorie te werken bij het publiek. Alex raakt enthousiast, treedt steeds vaker op en krijgt ook steeds vaker de zaal mee. Totdat, net zo stom toevallig, opeens zijn ex als publiek in de zaal zit. Een geluk bij een ongeluk?

Met: Will Arnett, Laura Dern, Ciaran Hinds, Andra Day, Bradley Cooper, 

FIN - song : Melt With Miami - Under pressure

The Alto Knights - Barry Levinson

The Alto Knights op IMDb (5,9)
 The Alto Knights op Moviemeter (2,60)

The Alto Knights op Wikipedia

Wat deze film van regie-icoon Barry Levinson allemaal toevoegt, is een grote vraag maar je snapt dat ie nog graag een keer met de ouden-van-dagen-maffiosokring een film wilde maken. Uiteraard vroeg hij daarbij Robert de Niro voor de belangrijkste rol, die zei dermate gretig "ja" dat ie zelfs een dubbelrol speelt. Ik heb de Niro hoog zitten, als acteur en als sociaal figuur, daarom gun ik hem ook deze gekunstelde constructie. Maar verwacht als kijker niet dat je verrast gaat worden: het is een gedegen maffia-verhaal waarbij geen cliché geschuwd wordt om de Italo-Amerikaanse onderwereld in al haar rituele achtergrond te laten zien.

Al sinds hun jonge jaren zijn Frank Costello en Vito Genovese broeders in het kwaad. Ze zien niet het armoedige leven voor zich zoals hun ouders dat leven: er zal geld verdiend worden, het zal hen aan niets ontbreken. Nou ja, aan veiligheid misschien, want de wereld van illegaliteit en corruptie draait nu eenmaal niet zonder slag of stoot. Wanneer Vito dan ook over de schreef gaat en een dubbele moord pleegt/laat plegen, moet hij tijdelijk de wijk nemen. Vito even terug naar Italië, Frank neemt de verantwoordelijkheid voor de zaken over. 

Dat Frank een ander, vooral minder explosief, type is dan Vito blijkt wanneer die terugkeert van zijn verbanning. De zaken gaan goed, het geldschip vaart af en aan en vooral: er lijkt een vredige consensus tussen misdaad, politie en politiek. Vito, zelf minder diplomatiek, eist zijn hoofdrol terug maar Frank waarschuwt hem dat de tijden zijn veranderd en dat derhalve hun oude tactieken tegenwoordig niet meer passend zijn. De voormalige bloedbroeders groeien uit elkaar, er ontstaat animositeit. En in hun wereldje weet je dan dat je op je tellen moet passen: het wordt overleven en terugslaan. De een doet dat slimmer en minder opzichtig dan de ander.

Met: Robert de Niro, Debra Messing, Kathrine Narducci, Cosmo Jarvis, Robert Uricola

FIN - song : David Fleming - The Alto Knights

Tuner - Daniel Roher

Tuner op IMDb (7,5)
 Tuner op Moviemeter (3,42)

Tuner op Wikipedia

Toch wel een beetje de buzzfilm van dit moment, er wordt veel over gepraat in mijn omgeving. Dus ging ik - late to the party- gisteravond fijn door de miezerregen naar de zaal. Leuk ingenieuze plot, een mooie mix van gevestigde (Dustin Hoffmann, Jean Reno) en opkomende acteurs (Leo Woodall, Havana Rosie Liu) en een stevige hoofdrol voor het geluid: het maakt "Tuner" geen alledaagse film. Oordeel zelf, zeg ik.

Voor zijn honderduit pratende "opa" Harry Horowitz is de wereld glashelder, maar diens jonge neefje Niki worstelt met het dagelijks leven. Hem is duidelijk iets overkomen, we zien het aan alles. Je gaat immers niet voor je lol met een stokoude, continu klagende man de onbereikbaar dure villa's langs om daar piano's te gaan stemmen die er overduidelijk meestal voor de show staan. Niki is "gezegend' met een absoluut gehoor. Die quotes zet ik er bewust omheen, omdat het bij Niki eerder een aandoening is dan een onbegrensd voordeel: de lawaaiige wereld doet hem pijn, letterlijk pijn. Hij draagt voortdurend een koptelefoon: kleintjes om conversatie te kunnen filteren van bijgeluiden, een hele grote als er machinaal lawaai door de ruimtes dendert. Pijn aan zijn oren, maar tegelijkertijd vormen die zijn inkomstenbron (en op een gegeven moment ook zijn eerste contacten op het liefdespad, wanneer hij de vleugel van een aankomend sterpianiste mag perfectioneren)

Als hij weer eens in een dikke villa aan het werk is, hoort hij storende geluiden van de bovenverdieping: inbrekers! Die willen daar een forse kluis openboren, maar Niki krimpt ineen van hun ronkende boorgeluid. Het gaat allemaal sneller als hij besluit ze even te helpen: door zijn superscherpe oren hoort hij het ratelen en klikken van de sloten waardoor hij uiteindelijk op gehoor de kluis open krijgt. Hij denkt er daarmee vanaf te zijn maar al snel benaderen de criminelen hem om "een klusje" voor ze te doen. Niki, de onschuldige en mensenschuwe Niki, staat op het punt een verkeerde afslag te nemen.

Met: Leo Woodall, Dustin Hoffmann, Havana Rose Liu, Tovah Feldshuh, Jean Reno

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Oscar Peterson Trio - Jumpin' at the woodside

PAAZ (aka Honestly, i'm fine) - Anne de Clercq

Paaz op IMDb (7,0)
 Paaz op Moviemeter (3,10)

PAAZ op Wikipedia

Het boek bracht ik net vorige week naar de buurtbieb (is alweer weg trouwens). Zelf had ik het niet gelezen maar mijn vrouw las het met vakmatige interesse. Om die reden moest deze film natuurlijk door onze huiskamer schijnen, gistermiddag de streamer ervoor aangezet. Zelf had ik inmiddels ook aardig wat indirecte kennis over het vakgebied opgebouwd (dat gaat vanzelf als je levenspartner al dertig jaar in die sector werkt), daardoor meende ik te mogen concluderen dat de rollen tamelijk karikaturaal worden neergezet. Dat doet echter niets af aan het spel, opnieuw was ik onder de indruk van Gaite Jansen en haar naturelle spel. Verder veel bekende gezichten, dus de film was om voordat ik het wist. Niet verveeld dus.

Emma hypert zich door haar leven. Haar ouders maken zich zorgen maar stellen zich gerust met de gedachte dat ze al snel op vakantie zal gaan: de rust zal haar goed doen. Emma denkt daar anders over en vindt dat ze eerst nog wel even dat boek af kan maken dat ze voor haar uitgeverij aan het redigeren is. Ze gaat over haar eigen grenzen heen en het noodlot slaat toe: als ze het allemaal niet lijkt te redden, steekt een depressie de kop op en krijgen zelfdestructieve neigingen de overhand. Ze rijdt haar auto de plomp in maar wordt door omstanders gered. Helaas, aldus Emma.
Voor haar veiligheid wordt ze opgenomen op de psychiatrie-afdeling van het ziekenhuis (juist ja, de PAAZ). Zelf vindt ze dat er niets met haar aan de hand is, ze moet alleen even een dagje of twee ontspannen hier.Dat loopt dus anders: de therapeutische gesprekken komen hard binnen en geven haar langzamerhand steeds meer inzicht in haar zelfbeeld. Dat is dan wel een plus, maar door de omgeving en de overige cliënten op de afdeling kan dat beeld misschien nog wel worden versterkt, waarbij de gevolgen niet te overzien zijn. 

Met: Gaite Jansen, Jonas Smulders, Georgina Verbaan, Bianca Krijgsman, Peter Blok, Ariane Schlüter, Joke Tjalsma, Malou Gorter, Martin van Waardenberg

FIN - song : Loaded Honey - Don't speak

Little Miss Sunshine - Jonathan Dayton/ Valerie Faris

Little Miss Sunshine op IMDb (7,8)
 Little Miss Sunshine op Moviemeter (3,67)

https://nl.wikipedia.org/wiki/Little_Miss_Sunshine

Vrouwlief nam voor het bekijken van een serie een vers abonnementje op een streamer. Nadat ze daar doorheen was, bladerde ze door de filmtitels waarbij ze me veelvuldig op mogelijke kandidaat-titels wees. Totdat ze bij deze kwam! "Wil je deze nog een keer met mij kijken?", was haar vraag toen we na een intensieve saunadag op de bank zaten. "Direct" was mijn reactie. Hoewel ik de film al zolang niet meer gezien heb dat ie op dit filmblog alleen maar in verwijzingen voorkwam, wist ik dat de eerdere kijkbeurten van deze fijne film over een disfunctioneel gezin boordevol sociale problemen me uitermate tevreden hadden gesteld. Na een jaar of 17, 18 dus maar weer eens opnieuw ingeklokt op Greg Kinnear, Toni Collette, Alan Arkin, Paul Dano, Steve Carrell en natuurlijk de verfrissende debutante Abigail Breslin. Wat een feest was het weer om deze moderne klassieker te bekijken!

Sheryll Hoover racet naar het ziekenhuis waar haar broer Frank bijkomt na een suïcidepoging. Frank mag niet alleen zijn, dus neemt zij hem tijdelijk in huis. Of dat slim is, weet niemand: haar gezin staat namelijk op het punt om totaal uiteen te vallen: haar partner Richard heeft een dubieuze investering gedaan om zijn bedrijf van de grond te krijgen, zoon Dwayne heeft al zes maanden met niemand meer gecommuniceerd omdat hij een plek op een pilotenopleiding wil afdwingen, haar schoonvader Edwin is een losgeslagen cokesnuiver die alle mores opzij heeft gezet en haar dochter Olive is weliswaar schattig maar is volledig geobsedeerd door beautycontests (en ze ziet er niet echt uit alsof ze er daar ooit een van zou winnen). 

Sheryll houdt alle ballen in de lucht, er vallen geen slachtoffers. Totdat.... de familie een telefoontje krijgt dat dochter Olive haar 2e plaats bij een eerdere wedstrijd mag inruilen voor een gouden plak. De winnaar is gediskwalificeerd en daardoor komt er nu ook een ticket vrij voor deelname aan de grote landelijke finale van "Little Miss Sunshine". Door het dolle heen, niet meer te houden is ze. Er zit voor de familie niets anders op dan het oude Volkswagenbusje af te stoffen en in te schepen voor de lange reis naar Californië. Een weg met hindernissen.

Met: Greg Kinnear, Toni Collette, Steve Carrell, Alan Arkin, Paul Dano, Abigail Breslin

FIN - song : Devotchka- How it ends

A sad and beautiful world (aka Nujum al'amal w al'alam) - Cyril Aris

A sad and beautiful world op IMDb (7,5)
 A sad and beautiful world op Moviemeter (3,21)

A sad and beautiful world op Wikipedia

Het kiezen van de juiste titel is een belangrijk onderdeel van het filmmaken. Het moet immers "dekkend" zijn, het moet weergeven wat de kijker verwacht te zien. Welnu, toen ik gisteren -na de voorpremière- bij het verlaten van de filmzaal hierover nadacht, besefte ik dat deze titel spot-on was. De beide hoofdrolspelers zijn verknocht aan het historisch rijke Beirut, maar beseffen dat ze op een verdrietige plek leven omdat hun leven in die stad al decennialang door een reeks oorlogen wordt bedreigd. Het zou de hoop op een normaal leven de grond in kunnen slaan, maar er blijven gelukkig altijd mensen dromen, er zijn altijd mensen die dwars door de vele ellende kijken naar wat ze in hun kleine kringetje wel voor elkaar krijgen. Het resultaat is in dit geval een on-ge-loof-lijk goede film die bulkt van de romantiek, een romantiek die voortdurend bedreigd wordt door de gruwelijke wolf op de achtergrond: de film is van vorig jaar, maar zou ook gewoon van deze week kunnen zijn. Of van 10 of 20 jaar terug, for that matter: hoe houden mensen dit zware leven daar vol? Ik waarschuw u: er volgt een schitterende film!

Ze worden een minuut na elkaar geboren, in een hospitaal dat onder vuur ligt van de continu bombarderende vijand. Hij, Nino, weet dan nog niet van het bestaan van haar, Samira, maar daar gaat verandering in komen: de twee blijken - zonder het te weten- vanaf dat moment hun levens met elkaar verknoopt te hebben. Als ze eenmaal basisschoolkinderen zijn, kruisen hun paden zich opnieuw: Samira is een rebelse jonge meid, Nino is een dromer die zich aangetrokken voelt tot deze levenslustige jonge schoonheid. Ze besluiten samen weg te lopen, op zoek naar een beter leven. Nou ja, samen: Nino zit klaar op de afgesproken plek maar Samira's leven neemt daar weer een andere afslag. 

Vijftien jaar later botst Nino opnieuw op Samira, in dit geval letterlijk: beiden inmiddels volwassen, hij restauranteigenaar/ zij consultant. Hun dromen lijken contra te lopen: hij heeft zijn droom gerealiseerd met een sappelende werkplek waar hij desondanks veel plezier uit haalt, zij droomt van een succesvolle carrière die ze liefst in het veilige buitenland voortzet. Nu het toeval ze echter weer met elkaar heeft geconfronteerd, blijkt wegdromen en zelfs wegvluchten veel lastiger. Durft hij? Weigert zij? Of gaan ze toch het gevecht met de jeugdherinneringen aan?

Met: Hasan Akil, Mounia Aki, Julia Kassar, Camille Salameh

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Anthony Sahyoun - A sad and beautiful world

Solomamma - Janicke Askevold

Solomamma op IMDb (6,8)
 Solomamma op Moviemeter (3,44)

Solomamma op Wikipedia

Niet de makkelijkste film, maar gaandeweg zat ik er toch wel goed in. De aanvankelijke twijfel zat hem erin dat het hoofdpersonage (sterk gespeeld door Noorse karakteractrice Lisa Loven Kongsli) moeite heeft sympathiek over te komen, terwijl je als kijker aan het eind toch wel overtuigd bent van haar bedoelingen. Er is wereldwijd veel te doen over zaaddonorschap (zowel over het aantal kinderen dat een donor mag "leveren" als over de gegarandeerde anonimiteit die veel van de donoren verlangen). Komt allemaal voorbij in deze film, in meer of mindere mate. Hoe dan ook: er zit een bekende Scandinavische complexiteit in die het bij mij wel goed doet.

Edith is stapelgek op haar zoontje Sigurd, het ontbreekt hem aan niets. In gesprekken met vrienden moet Edith echter regelmatig vragen beantwoorden over de afwezigheid van een vaderfiguur: niet alleen of ze het op deze manier allemaal wel redt maar ook of ze niet nieuwsgierig naar wat voor type het is en hoeveel haar zoontje via de reageerbuis van dat type man heeft meegekregen. Edith beantwoordt alle vragen ogenschijnlijk losjes en zelfverzekerd, ze oogt hartstikke stabiel. Totdat plots een vriendin (die van dezelfde donor heeft "getrokken") haar verteld dat ze de naam van de donorvader heeft achterhaald. Edith, journaliste van professie, blijkt hierdoor getriggerd en gaat op zoek naar de man achter de naam. Sterker nog: ze overschrijdt alle afgesproken grenzen door - zogenaamd uit journalistieke overwegingen- een afspraak te maken met de gamedesigner die de zaadgever van haar zoon blijkt te zijn. Het is een kleine stap van nieuwsgierigheid naar ingewikkelde contacten.

Met: Lisa Loven Kongsli, Herbert Nordrum, Trude Sofie Olavsrud Anthonsen, Celine Engebrigtsen

Gezien in : Cinema Oostereiland