The Friend - Scott McGehee & David Siegel

The Friend op IMDb (6,4)
 The Friend op Moviemeter (3,09)

The Friend op Wikipedia

Wat maakt het uit dat je naar een tamelijk voorspelbaar niemendalletje kijkt als je daarbij zicht krijgt op fijne acteurs als Bill Murray en Naomi Watts? Verwachtingen bijstellen en dan gewoon anderhalf uur het kabbelende verhaal ondergaan. Daarnaast: mijn vrouw is groot dierenvriend (ik ben zelf ook niet zo beroerd, hoor) dus als er een grote hond in de hoofdrol zit, is het voor haar al gauw goed. Kom maar op, vriend!

Het is een groot gemis, het plotselinge overlijden van schrijver en literatuurdocent Walter. Niet alleen laat hij een lijstje weduwen achter, ook zijn beste vriendin en oud-pupil Iris is uit het veld geslagen. Na de woede over zijn beslissing volgt het gemis en volgt de afhandeling. Naast een mooie reeks boeken en geschriften van zijn hand laat hij nog iets totaal anders na aan de treurende vrouwen: een kalf van een hond, een Deense Dog met de naam Apollo. Walter's laatste weduwe roept Iris bij zich en overdondert haar met de melding dat hij heeft gezegd dat Iris degene moet zijn die voor de megahond moet gaan zorgen. 

Hoewel enigszins vereerd is Iris voornamelijk in paniek: haar appartement is te klein voor zo'n groot beest, bovendien is een huisdier niet eens toegestaan. En hoe regelt ze dit met haar werk als literatuurdocent? Ze kan toch niet steeds die hond meenemen? Al snel gaat ze op zoek naar een permanente plek voor Apollo maar net zo snel raakt ze gehypnotiseerd door de droeve aanhankelijkheid van het beest. Haar leven moet op de schop als ze dit wil doorzetten. Hoe ver is ze bereid te gaan?

Met: Naomi Watts, Bill Murray ,  Cloé Xhlaufaire, Constance Wu, Carla Gugino, Noma Dumezweni

FIN - song : Blossom Dearie - Manhattan

Three Christs (aka State of Mind) - Jon Avnet

Three Christs op IMDb (6,3)
 Three Christs op Moviemeter (3,08)

Three Christs op Wikipedia

Niet onaardige Jon Avnet-film, die losjes gebaseerd is op ware gebeurtenissen: wij doen tegenwoordig lacherig als mensen zich inbeelden dat ze Napoleon of Jezus zijn, maar eind jaren 50 van de vorige eeuw was die kant van de schizofrenie nog tamelijk onontgonnen terrein. Een fijn samenspel tussen bikkels als Richard Gere, Peter Dinklage, Bradley Whitford en iets kleinere namen als Walton Goggins en Charlotte Hop maakt dat er een licht sentimenteel maar best draagbaar schouwspel ontstaat. We gaan de kliniek in.

1959. Nog niet zo heel actief is hij, psychiater Dr. Alan Stone. Dat weerhoudt hem er niet van zijn nieuwe aanstelling in de gerenommeerde Ypsilanti-kliniek met een gedurfde energie aan te gaan: hij is fel tegenstander van de alom gebruikte elektroshock. Deze behandelmethode doet volgens hem meer kwaad dan goed en zorgt bovendien op geen enkele wijze voor herstel bij de patiënt. Hij stelt zich daarmee diametraal op tegen de ervaren behandelartsen Orbus en Cassell, vermoedelijk gaat hij dit te zijner tijd bezuren. Maar eerst de nieuwe revolutionaire aanpak: nadat hij de jonge en onervaren stageaire Becky heeft aangenomen begint hij zijn therapie.
In de kliniek zijn namelijk maar liefst drie (3 !) schizofrene cliënten aanwezig die elk voor zich denken dat zij de reïncarnatie van Jezus Christus zijn. Stone ziet hierin de kans om identiteitsonderzoek te doen, hij kijkt of hij aan hun persoonlijkheid kan morrelen door ze met elkaar in één kamer te zetten. Aanvankelijk gaat dat natuurlijk niet goed, Stone's baas Orbus heeft het "zie je wel" op de lippen bestorven liggen, maar onze arts zet door. Stukje bij beetje brokkelen de respectievelijke muurtjes af en kijken de drie Jezussen op een andere manier naar elkaar (en daardoor naar zichzelf). U zou zeggen dat hiermee een "eind goed, al goed" in beeld komt maar dan heeft u geen rekening gehouden met alle tegenwerkende krachten bij de patiënten, bij de instellingsleiding, bij baas Stone en knecht Becky. De nieuwe therapie is nog niet zo 1,2,3 geaccepteerd.

Met : Richard Gere, Peter Dinklage, Bradley Whitford, Walton Goggins, Charlotte Hop, Kevin Pollack

FIN - song : Jussi Björling & Robert Merrill - Pearl Fishers Duet

Extrana Forma da Vida (aka Strange Way of Life ) - Pedro Almodovar

Extrana forma da vida op IMDb (6,2)
 Extrana forma da vida op Moviemeter (2,55)

Extrana forma da vida op Wikipedia 

In afwachting van de nieuwe Almodovar (vanaf deze week in de bioscopen) pakte ik deze alvast van de harde schijf. Ik werd danig verrast, om meerdere redenen: ten eerste door de korte duur (35 minuten), ten tweede door de fijne hoofdrolspelers Ethan Hawke en Pedro Pascal), ten derde door de thematiek van het verhaal. De Spaanse meester-regisseur toont aan dat je ook in heel kort tijdsbestek een beklijvend verhaal kunt vertellen. Geen poespas, geen omwegen, gáán!

Kalm komt hij aangereden op zijn stoere paard, kalm stapt de revolverheld de ruimte van de sheriff binnen. Die is verrast, dat zeker maar  het is nog even afwachten of dat aangenaam of onaangenaam is. De twee kennen elkaar, er is duidelijk een historie maar er is ook recent iets gebeurd waardoor ze beiden niet goed weten welke houding ze zichzelf moeten aanmeten. 

Kort verhaal lang: bij het ontwaken is van de aanvankelijke vriendelijkheid van de twee weinig meer over. Sheriff blijkt op zoek te zijn naar een misdadiger, die dan weer de zoon van de revolverheld blijkt te zijn. Hoe doe je dat, een oude en liefdevolle vriendschap afwegen tegen een beroepsmatige insteek als misdaadbestrijding? 

Met : Ethan Hawke, Pedro Pascal , Pedro Casablanc

FIN - song : Alberto Iglesias- Los caballeros retochan al anonechar

The Sheep Detectives (aka De Schapenspeurders) - Kyle Balda

The Sheep Detectives op IMDb (7,3)
 The Sheep Detectives op Moviemeter (3,27)

The Sheep Detectives op WIkipedia

We gingen een stukje buiten de comfortzone. Op aanraden van vrienden keken we naar deze film die eigenlijk bedoeld is voor een veel jonger en speelser publiek. Maar hey, we zaten stiekem zelf ook wel te genieten, hoor. Hoewel het plot zich al redelijk snel ontvouwt (is elke filmkijker niet een amateurdetective?), blijft er meer dan voldoende over om van te genieten. Levenswijsheden en -visie, tongue-in-cheek humor, een terechte aandacht voor dierenleed en dierenwelzijn én een aantal prettige rollen: Hugh Jackman is de slimme en vriendelijke schapenboer, Emma Thompson de gehaaide advocate. Zij zijn de gezichten maar worden aangevuld door enkele meer en minder bekende stemmen: we horen de deze week overleden Patrick Stewart, we horen Bryan Cranston. Samen maakt dit deze typisch Britse film zeer genietbaar.

Hij is meer dan een herder, hij is een vriend. George Hardy koestert zijn kudde: hij geeft ze allemaal een naam, hij vertroetelt ze en knuffelt ze. Sterker nog: hij leest ze zelfs voor uit Britse detectiveboeken. Wat hij niet weet en wij wel: de dieren overleggen inhoudelijk over de afloop van de boeken. De een voorspelt iets beter dan de anderen de afloop en wordt daarvoor geprezen en als wijs beest aangemerkt. Er heerst een vreedzame veiligheid. Maar dan..

George wordt gevonden, bewegingloos liggend op zijn eigen land. De lokale politie constateert al snel een hartstilstand en de kous lijkt af. Maar dan is er buiten de schapen gerekend: die hebben niet voor niets detectie-les gehad van George, zij denken dat er een heel andere oorzaak is dat hun baas er nu niet meer is . Een angstig toekomstbeeld dreigt voor de dieren, die andere lokale schaapherder vertrouwen ze niet. Ze moeten iets doen, ze moeten bewijzen leveren voor hun theorie om de agent op een ander spoor te zetten. Eendrachtig samenwerken, dat is het enige dat hen kan redden.

Met: Hugh Jackman, Emma Thompson, Michael Wildman, Molly Gordon

FIN - song : Christophe Beck - Every sheep should have a name

FIN - song : Proclaimers - (I'm gonna be) 500 miles

Tony - Matt Johnson

Tony op IMDb (7,3)
 Tony op Moviemeter (3,05)

Tony op Wikipedia

Het is snobistisch, ik weet het, maar ik meen me een houding aan te kunnen meten die argwanend kijkt naar de chique-culinaire wereld. In tegenstelling tot veel vrienden en enkele familieleden word ik niet warm of koud van sterrenrestaurants, gidsvermeldingen en hoogdravende kook-experimenten. Het is arrogant, ik weet het, maar ik val niet voor de argumentatie over smaakbeleving en papillenpret. Geeft niks, mensen staan ervoor in de rij dus daar hebben ze mij helemaal niet bij nodig. In de rij staan, dat doe ik wel voor film. En zo kom ik dus bij waar ik zijn wil: een biografische verbeelding van het leven van de egoïstische maar zeer vakkundige Anthony Bourdain. Die wordt hier neergezet door Dominic Sessa, maar wordt qua persoonlijkheid van het doek gespeeld door een wervelende Antonio Banderas en een heerlijk losgeslagen Leo Woodall. Het liefje wordt gespeeld door Emilia Jones, aan alles is gedacht. De wording van de beroemde chef en schrijver Bourdain wordt als een hobbelige weg langs de afgrond weergegeven, het maakt de film best de moeite waard (net als de fijne soundtrack, trouwens).

Tony denkt zich er allemaal makkelijk vanaf te kunnen maken. Heeft niet echt veel zin om er hard voor te werken maar denkt toch een stipendium te kunnen bemachtigen door de commisie tegenover hem te overtuigen van het belang van zijn eerste boek. Dat is er nog niet, maar hij heeft het al wel helemaal in zijn hoofd. Na het beoordelingsgesprek doet Tony thuis bij zijn ouders alsof de buit al binnen is, hij kan eigenlijk niet meer terug. Als er dus een afkeurend telefoontje binnenkomt, vlucht hij het huis uit richting de kust. Hij zal daar voorlopig even in zijn onderhoud moeten voorzien voordat hij zijn ouders weer onder ogen kan komen. Niet geheel toevallig kiest hij voor het kustplaatsje Provincetown, daar ging het meisje van zijn dromen immers ook al heen voor een zomerbaantje. 

Tony belandt al snel in de goot maar wordt eruit gepikt door Jose Vatel, de eigenaar van een lokaal restaurant die we vanaf hier "Chef" noemen. Chef geeft hem een laatste kans: als bordenwasser kan Tony in ieder geval een centje verdienen. Hoewel hij helemaal niet in een keuken wil staan, wil hij ook steeds maar niet starten met schrijven: hij raakt beklemd tussen al zijn lamlendige gedragingen en gaat tegen heug en meug aan het werk. Maar zie: op een of andere manier weet Chef iets in hem los te maken, op een of andere manier leert Tony om de contouren van de latere Anthony te zien. Maar ja, loser wordt je niet zomaar. Dan moet er wel eerst een en ander misgaan.

Met : Dominic Sessa, Antonio Banderas, Leo Goodall, Emilia Jones 

FIN - song : The Action - Brain

Greenland 2: Migration - Ric Roman Waugh

Greenland 2: Migration op IMDb (5,2)
 Greenland 2: Migration op Moviemeter (2,48)

Greenland 2: Migration op Wikipedia

Haastwerk waarschijnlijk voor meneer Waugh. Zo'n 6 jaar na het verschijnen van het eerste deel van Greenland komt ie nu pas met een vervolg. Het moest waarschijnlijk rap rap want om Gerard Butler nog een geloofwaardige actieheld te laten zijn, wordt steeds lastiger gezien 's mans stijgende leeftijd. Geen schande natuurlijk, we kennen meer sjokkende actiehelden (Goedendag, meneer Neeson) maar het moet natuurlijk niet pathetisch worden. Hier gaat het allemaal nog net, al vaart hij wel op de stevige ondersteuning van Morena Baccarin en de carrièreklimmer Roman Griffin Davis. De film is een ramp. Of nee: de film gáát over een ramp. Iedereen mag hier uiteraard naar believen eigen lichtpuntjes uit halen.

Een jaar of vijf nadat de dikke meteoriet Clarke een einde maakte aan een fors deel van het leven op aarde leeft het gezinnetje van de sterke John Garrity nog altijd ondergronds op het overlevingseiland Groenland. Het gaat, maar dat is dan wel ongeveer alles: buiten wisselen stormen, vloedgolven en nucleaire dreigingen elkaar af. Het wordt dan ook steeds moeilijker om eten te vinden, er moet snel iets gebeuren. Gelukkig helpt de natuur een handje bij het nemen van een beslissing: een woeste storm vernietigt de bunker waarin dit resterende stukje mensheid vegeteert. In de reddingsboten, nu!

Na de nodige ontberingen blijkt de boot naar Engeland gedreven te zijn. Dit biedt opeens nieuwe perspectieven want dan is eigenlijk Frankrijk heel dichtbij en daarmee dus ook de inslagplek van Clarke. De meereizende wetenschapper (die heb je altijd nodig in films als deze) weet te vertellen dat de beste kans om de mensheid te laten voortleven juist op de randen van die krater is. Dus moet men daarheen. Er heerst enige twijfel, men overweegt de opties. De een beeft, de ander droomt, de derde hoest. En wat er gebeurt als iemand in een film een hoestje heeft, weten we allemaal. We moeten door, en snel ook!

Met: Gerard Butler, Morena Baccarin, Roman Griffin Davis, Amber Rose Revah

FIN - song : David Buckley- Carry on and live again

Vier minus drei (aka Four minus three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)
 Vier minus drei op Moviemeter (4,33)

Vier minus drei op Wikipedia

Niet alleen op de beide hier vermelde filmdatabases, ook bij het publiek van de dit weekend gehouden Hoornse Filmdagen werd deze film hogelijk gewaardeerd (aan het eind van de zondagavond bleek zelfs dat dit de nummer 1 was volgens de kijkers). Omdat ik zelf afgelopen weekend elders vertoefde, pakte ik de eerste de beste kans aan om deze film ook te ondergaan. Want dat is welk gevoel deze film je geeft: je ondergáát het, je kijkt naar schrijnende pijn, je kijkt een zoektocht naar evenwicht en lichtpuntjes in deze op waarheid gebaseerde boekverfilming. En, hoe raar het ook klinkt, er valt met enige regelmaat nog iets te lachen. Grimassen en glimlachjes weliswaar maar het is niet alleen maar ellende. Zwaar, maar niet topzwaar. En meer dan gedegen acteerwerk van vooral Valerie Pachner en de betrouwbare Ronald Zehrfeld.

Terugrijdend van haar Cliniclown-werk in het ziekenhuis van Graz rijdt Barbara naar huis. Ze accepteert de file in de wetenschap dat haar man de kinderen van school zou ophalen. Dan: een telefoontje: "Rij direct naar mijn huis, niet langs de spoorwegovergang", zegt haar beste vriendin. Dat dit onheil betekent, ervaart Barbara direct: een dikke knuffel, tranen in de ogen: manlief Heli is op de overgang gegrepen door een trein. Hij kan het niet navertellen, de kinderen zijn zwaargewond in een coma beland met elk wisselende overlevingskansen. Dat Barbara's wereld instort, is een eufemisme. 

Alle grond onder haar voeten weggemaaid, plots moet ze alleen verder. Verder in dat grote bouwvallige huis, verder met ongemakkelijke schoonouders, verder met begripvolle vrienden en verder met een carrièrepad dat ze eigenlijk alleen maar met haar man kon en wilde lopen.
Wanneer alle puzzelstukjes van je leven beschadigd en gemankeerd op de grond liggen, wanneer elke stap in je huis je vernietigde gezinsleven uitademt, hoe ga je dan verder? Durf je je op te richten of geef je je over en laat je je verder wegzakken in pijn en verdriet? Overleven blijkt een helse klus, ze wil niet meer verder zakken in het moeras, in dit zich als de processie van Echternach voltrekkende rouwproces.

Met: Valerie Pachner, Robert Stadlober, Ronald Zehrfeld, Petra Morzé

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Arash Safaian - Der letzte Ballon