We are Twisted Fucking Sister! - Andrew Horn

We are Twisted F***ing Sister op IMDb (7,1)
 We are Twisted Fucking Sister! op Moviemeter (3,19)

We are Twisted Fucking Sister! op Wikipedia

Normaal gesproken zou deze documentaire (rise & fall van een hardrockband) geruisloos aan mij voorbij zijn gegaan als niet ooit een keer onze wegen elkaar gekruist zouden hebben. Puur toeval, we gaan terug naar 1982. Begtje (toen nog he, inmiddels gewoon Begt) was met een trio collega's (waaronder zijn geliefde broer) voor een Viva-reisje naar London getrokken: we werkten allen op een of andere manier voor dat tijdschrift en konden goedkoop gebruik maken van de lezersaanbieding). We deden wat toeristische sightseeing, bezochten de hipste discotheek van dat moment en gingen - op mijn aandringen- ook naar het Paradiso Overzee. Net als de legendarische Amsterdamse poptempel stond The Marquee hoog op het lijstje van muziekliefhebbers en bands. Wat er die avond speelde, wisten we niet. Totdat we de hoek om draaiden en midden tussen de spijkerjassies met patches en ijzerwerk stonden. Het werd metal, zoveel was duidelijk. Maar wat? Nou, het werd een avondje krachttermen met bovenstaande motherfuckers. Overleefd, we zijn weer thuisgekomen en twee van ons kunnen nu - bijna 45 jaar later- gewoon in een docu nazien waar we toen eigenlijk naar gekeken hebben. 

Toen wij ze in 1982 live aanschouwden, had de band er al een tienjarige weg op zitten. Een lijdensweg zou je bijna zeggen: begonnen als glamrockact die zich vereenzelvigde met werk van David Bowie, Marc Bolan en Velvet Underground, was men sinds de komst van de ambitieuze blaaskaak een andere kant op gegaan: Snider kickte op ophef, liet de band zich afficheren als kruisridders tegen de disco, liet zijn partner de bandleden overhalen zich in drag te kleden en make-up te gaan dragen terwijl ze ondertussen de nodige heiligschennis en opschepperij de zaal in slingerden. 

De documentaire vertelt ons dat de band het altijd goed gedaan heeft bij het publiek, maar dat de zoektocht naar platencontract en commercieel succes er een van "12 ambachten, 13 ongelukken" was. En toch is het niet zomaar dan kleine Begt ze opeens in London kon zien: kleine stapjes, kleine succesjes maar hey.."We are Fucking Twisted Sister!"

FIN - song : Twisted Sister - We will never grow up

Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida

Mr. K. - Tallulah Hazekamp Schwab

 Mr. K. op IMDb (5,4)

Mr. K. op Moviemeter (3,04)

Mr. K. op Wikipedia

Niet al te geslaagde poging (voor mij dan he) om een parallelle-wereld-mysterie te maken. Wat wel heel geslaagd is, is dat dit een internationale samenwerking tussen Nederlandse, Noorse en Belgische cinefielen is geweest. Er zijn linkjes naar fantasy (Del Toro!), er zijn linkjes naar op het oog nutteloze tussenscenes (Fellini), er zijn linkjes naar bewegende decors (Nolan) en er zijn er vast nog wel een paar die ik vergeet. Het maakt de film mudvol en druk, misschien dat ik daarom niet geheel overtuigd werd, het had allemaal wat ruimtelijker gekund. Hoe dan ook: what's with Mr. K?

Meneer K is een illusionist die van schnabbel naar schnabbel gaat, zonder echt naam te maken. Op zijn tournee belandt hij in een onbestemd hotel waar de sfeer licht vijandig en vooral hoogst bevreemdend op hem inwerkt. Geeft niks, hij blijft toch maar één nachtje. NOT!

Al snel blijkt dat meneer K helemaal niet weg kán: hij raakt verdwaald in de gangen, ontmoet de vreemdste mensen en optochten, raakt verzeild in de krioelende keuken waar hij zelfs aan het werk gezet wordt. Afspraak toch al gemist, dus K maakt er het beste van. Het zal zijn tijd wel duren, denkt hij, maar het pakt allemaal anders uit: stuck in a moment he can't get out of. Er lijkt geen ontsnapping mogelijk, iedereen om hem heen - gast of personeel- lijkt al jarenlang dezelfde rondjes te draaien. Je kunt je er aan overgeven, maar je kunt ook - zoals K - opstaan en je verzetten. Het leidt tot een revolte, nou ja, het leidt bíjna tot een revolte. Want de anderen merken al snel dat ook K de belofte van verandering helemaal niet kan waarmaken.

Met: Crispin Glover, Esmee van Kampen, Sunnyi Melles, Bjorn Sundquist

Mr. Bean's holiday- Steve Bendelack

Mr. Bean's Holiday op IMDb (6,4)
 Mr. Bean's holiday op Moviemeter (2,77)

Mr. Bean's Holiday op Wikipedia

Natuurlijk snap ik wat u denkt, maar ja: die harde schijf stond op knappen dus er moest een en ander worden bekeken en verwijderd. Dan krijg je dit: blijkbaar een jaar geleden opgenomen, deze tweede film van het personage Mr. Bean, waarachter natuurlijk de veelzijdige doch vooral komische Rowan Atkinson schuilt. Vele afleveringen heb ik ervan gezien, ik weet niet meer zeker of ik ook zijn eerste film zag of dat ik toen al een beetje door de zelfverklaarde tijdloosheid van deze humor heen zag. In ieder geval: als je dit twintig jaar later een keer gaat bekijken, word je nergens verrast (nou ja, een toffe bijrol van Willem Dafoe daargelaten) en ga je op een sukkeldrafje door Beans avonturen heen. Op reis!

De bekende Mini wordt op de stoep van de Tower neergezet: er zal een prijsuitreiking zijn die meneer Bean blijkt te winnen. Hij wint een treinreis door Frankrijk met als eindbestemming de flamboyante badplaats Cannes (locatie van... u weet wel). Wat zullen we toch allemaal weer meemaken? 

Vanaf het begin gaat natuurlijk alles mis: Bean belandt in een Parijse buitenwijk, Bean mist de aansluiting, Bean isoleert een vader van zijn zoon waardoor hij plots van ontvoering wordt beticht, Bean verliest portemonnee dus moet de straatartiest uithangen, Bean moet en zal in Cannes komen om de zee te zien en belandt met hulp van anderen alsnog daar. Waar hij en passant het hele filmfestival verstiert. 

Met: Rowan Atkinson, Willem Dafoe, Max Baldry, Emma de Caunes

FIN - song : Charles Trenet- La mer

Marrowbone - Sergio G. Sanchez

Marrowbone op IMDb (6,7)
 Marrowbone op Moviemeter (3,14)

Marrowbone op Wikipedia

Doorgaans laat ik deze (softe horror) films ongezien, voor mij is "horror" geen aanbevelend label. Maar bij deze twijfelde ik: wát een interessante cast zeg. Om te beginnen met: George Mackay, het wanhopige bleekgezicht uit '1917'. Op de voeten gevolgd door Anya Taylor-Joy, die hier opnieuw hoge (en grote) ogen gooit. Daar voegen we nog een snufje Mia Goth aan toe, nomen est omen. Mooi rijtje toch? KLIK!

Ja, ze zijn best blij maar toch niet helemaal. Het gezin (moeder, twee oudere zoons, een dochter en tenslotte nog een speels jongetje) hebben hun nieuwe huis bereikt maar iedereen twijfelt nog. Moeder maakt aan die twijfel een eind door letterlijk een streep te trekken: "Als we hier over de drempel stappen, zijn onze herinneringen vervlogen en is er alleen nog maar toekomst". 

Hoewel ze allen die stap zetten, blijkt de uitvoering nog zo makkelijk niet. Immers: de herinneringen wegen zwaar op het hele gezin. Ze blijken gevlucht voor een gewelddadige en moordlustige vader die een dusdanige stempel op hun verleden drukt dat ze dat verleden moeten uitwissen: een nieuwe familienaam en oudste zoon Jack als familiehoofd. Moeder is zwaar ziek en weet net voor haar overlijden Jack op het hart te drukken dat ze nog even onder de radar moeten blijven tot hij de leeftijd van 21 bereikt. Pas dan kan hij ook officieel de kar van het gezin trekken. U begrijpt: die verjaardag, die ligt mogelijk nét iets te ver buiten bereik.

Met; George Mackay, Anya Taylor-Joy, Mia Goth, Charlie Heaton, Matthew Stagg, Kyle Soller

FIN - song : Fernando Velazquez- Marrowbone

Nightwatch: Demons are forever (aka Nattevagten- Daemoner gar i arv) - Ole Bornedal

Nightwatch: Demons are forever op IMDb (5,8)
 Nightwatch: Demons are forever op Moviemeter (2,33)

Nightwatch/Nattevagten op Wikipedia

Een film die ik nooit aangeklikt zou hebben, als er niet zo'n fijne keur aan bekende Deense acteergezichten in zou zitten. Meerdere types herkende ik uit films of series : Kim Bodnia (the Bridge), Nikolaj Coster-Waldau, Paprika Steen, Sonja Richter en Eva (eh, ik bedoel: en vele anderen). De film zelf? Ach, een bijeen geschraapt script met poging tot spannende en zelfs horror-momenten. U mag hem hebben.

Emma staat aan de start van een studie geneeskunde en is bezig met de eerste anatomische lessen. Ze hoort daarbij over de vacature voor bewaker in het lijkenhuis. Interessant? Nou, voor Emma wel want haar vader deed vroeger diezelfde baan. En is daarbij op een dermate gruwelijke manier - samen met zijn vrouw -belaagd dat zijn vrouw later uit arren moede zichzelf het leven benam en hij louter overleeft op pillen en drank. Waarom Emma dit dan ambieert, we snappen het niet. Blijkbaar wil ze weten hoeveel van de genen van haar ouders ze geërfd heeft.

Ze leidt het verhaal terug tot een scalperende seriemoordenaar die ze uit hoofde van haar studie voor een interview benadert. Poppen, dansen, vul maar in.

Met : Fanny Leander Bornedal, Nikolaj Coster- Waldau, Kim Bodnia, Sonja Richter, Paprika Steen

FIN - song : Camilla Cabello - Never be the same

On the line - Romuald Boulanger

On the line op IMDb (5,5)
 On the line op Moviemeter (2,59)

On the line op Wikipedia

Dit moet ik eerlijk toegeven: ik was stellig van plan dit weg te zetten als onvervalste flutfilm. Dat gaat toch nét niet gebeuren omdat de laatste 5 minuten van de film echt wel een einde maken aan de kabbelende lauwe spanning. Zelf had ik hiervóór al mijn weerstand tegen Mel Gibson opzij gezet, ik heb de film gewoon aangeklikt en ben gaan kijken naar een dertien-in-een-dozijn filmpje met desondanks een enigszins verrassend einde.

Het is me er eentje hoor, die Elvis Cooney. We moeten geloven dat hij een liefhebbende vader is die zijn dochtertje voorleest voordat hij naar zijn werk gaat. Ja, vóórdat: Cooney werkt 's nachts. Hij is een shock-dj die met zijn shock jock- radioshow mensen met problemen aan het woord laat en daarbij grofgemuild te werk gaat. Als ie even de kans krijgt, houdt hij de beller een beetje voor de gek, hij prankt erop los. Geoefende filmkijkers weten: die krijg je een keertje terug.

Plots heeft hij iemand aan de lijn die nét iets te serieus dingen van Elvis zélf lijkt te weten: adres, huisdieren, gezinssamenstelling et cetera. Al snel ontdekken we dat Cooney in het verleden een vriendin van de beller heeft beledigd en tot wanhoop gedreven, het is dus tijd voor wraak: Cooney zal in de uitzending tot bekentenissen moeten overgaan, ten overstaan van zijn ganse luisterpubliek, anders zal de beller Cooney's gezin decimeren. Al snel blijkt dat die beller niet in Cooney's huis zit, nee, hij belt vanuit het gebouw. Nog tijdens de uitzending moet de dj dus met zijn team koortsachtig op zoek naar waar zijn gezin vastgehouden wordt, terwijl de beller Cooney tot de ene na de andere bekentenis dwingt.

Met: Mel Gibson, William Moseley, Alia Seror-O'Neill, Paul Spera