The Foreigner - Martin Campbell

The Foreigner op IMDb (7,0)
 The Foreigner op Moviemeter (3,36)

The Foreigner op WIkipedia

Deze film stond onderaan de lijst op mijn harde schijf. Dat wil zeggen dat ie er al bijna een jaar op stond en binnenkort zou vervallen. Nu had ik dat geruisloos kunnen laten gebeuren maar ik herinnerde mij dat ik er - bij de eerste kijkbeurt enkele jaren geleden- toch el enige kwaliteit dan wel interesse-wekkende zaken in zag. Niet de gewelddadige kant (hoe zeer Jackie Chan in deze film ook laat zien dat ie ook nog wel wat andere kanten in zijn persoonlijkheid heeft) maar in ieder geval ook de aanwezigheid van Pierce Brosnan (langjarige crush van mijn vrouw) én het hoofdonderwerp: op een of andere manier ben ik altijd bovenmatig te charteren voor verhalen en series over "De Ierse Kwestie". Hoe een prachtig land en grotendeels dito volk toch ooit zo gewelddadig tegenover elkaar kon komen te staan. Het leek een religieuze grond te hebben maar iedereen die zich een beetje verdiept, weet beter: dit is een kolonialistiach verhaal, een verhaal over bezetting en gewelddadige overheersing. Deze film pakt hiervan ook een goed deel mee, al gaat het verhaal grotendeels over de compententiestrijd tussen twee ooit capabele mannen.

Mijn recensie van destijds (juli 2019) : BEGT recensie The Foreigner

Met: Jackie Chan, Pierce Brosnan , Lia Williams, Charlie Murphy

FIN - song :Cliff Martinez - Observe & Report

Beau is afraid - Ari Aster

                                                              

Beau is afraid op IMDb (6,6)

Beau is afraid op Moviemeter (3,22)
Beau is afraid op Wikipedia

Ik mag graag naar films met Joaquin Phoenix kijken. Hij is een acteur die niet bang is om zichzelf voor schut te zetten, zichzelf lelijker of slechter te maken dan hij in werkelijk is. Het maakt dat het kijken naar zijn werk nooit saai is. Nooit. Zelfs niet als het films zijn waar je gewoon simpelweg geen snars van begrijpt. Ik had dat met deze "Beau is afraid", die twee voor mij tegenstrijdige labels mee kreeg op de filmsites: "komedie" en "horror". Ik kan ze slecht met elkaar verbinden maar mogelijk kunt u dat wel. Dan haalt u hier meer uit dan ik uit deze Ari Aster-film deed.

Het gaat niet goed met Beau. Hij haalt zich van alles in zijn hoofd, voor hem is de wereld een aaneenschakeling van engerds en van alom dreigend ongeluk. Apocalyptische wandelingen door zijn straat, aanvallers met messen en strenge therapeuten: iedereen valt hem lastig. Wij denken dat het wanen zijn, maar voor Beau is het allemaal levensecht. Er gebeuren gruwelijke dingen met de mensen om hem heen, er hangt een gruwelijk erfelijk lot over de mannelijke tak van zijn familie heen, de therapeuten zijn niet te vertrouwen en de mensen bij wie hij in huis beland, lijken hem eerder in de sloot te helpen dan op de wal te trekken. Beau moet weg, hij moet rennen.

Met: Joaquin Phoenix, Patti Lupone, Amy Ryan, Nathan Lane, Denis Menochet, Parker Posey


                                      

Good Boy (aka Heel) - Jan Tomasa

Good Boy op IMDb (6,8)
 Good Boy op Moviemeter (3,28)

Good Boy op Wikipedia

Even leek het of alles wat hij aanraakte in goud veranderde. Stephen Graham maakte megagrote indruk met oa "Boiling Point" maar vooral met zijn rijkelijk met prijzen overladen serie "Adolescence". Het is daarom verwonderlijk dat deze film, met oa ook Andrea Riseborough en Anson Boon, tamelijk geruisloos door de theaters is geslopen. Wij pakten hem gisteren mee bij onze tocht door Amsterdam, maar hebben er niet heel veel mensen over gehoord. Jammer, want er zit een hoop spanning in, met opnieuw een echte Graham-touch. 

Wat een lul, wat een enormee naarling. Tommy is simpelweg een vervelende gast: vrouwonvriendelijk, agressief, hevig drinkend en drugs gebruikend, beledigend taalgebruik. Het uitgaansleven zit er maar mooi mee dat die gast overal opduikt! Maar plots weet iemand de oplossing: Tommy wordt - als hij weer eens zwaar bedwelmd over de weg wandelt - van de straat geplukt.
Hij wordt wakker in een kelder, dikke ketting om de nek. Die ketting geeft hem verdomd weinig bewegingsruimte zodat hij zijn agressie plots alleen nog maar verbaal kan botvieren. Hij blijkt in het landhuis van Chris en Kathryn te zijn beland. Wat precies hun bedoeling van deze kidnap is, wordt langzaam duidelijk. Ze proberen Tommy manieren bij te brengen, ze proberen hem een voorbeeldige "zoon" te laten worden. Chris bouwt een compleet railsysteem waardoor hij Tommy, bij bewezen goed gedrag, steeds meer de ruimte geeft om door het pand heen te bewegen. Dat lijkt mooi, maar altijd, altijd ligt hij aan de ketting. Dat gaat zich wreken, of het nou op het zoontje van Chris is of op de ingehuurde huishoudster: de kijkers kunnen er op wachten dat er een catharsis komt.

Met: Stephen Graham, Andrea Riseborough, Anson Boon, Kit Rakusen, Monika Frajczik

Gezien in : De Filmhallen
FIN - song : Cloudbreak- Scrappy Vibes

Home Sweet Home (aka Hjem Kaere Hjem) - Frelle Petersen

Home Sweet Home op IMDb
 Home Sweet Home op Moviemeter (3,80)

Home Sweet Home op Wikipedia

Kleine verhaaltjes, grote onderwerpen. Wie regelmatig langskomt op mijn blog weet dat ik daar nogal gecharmeerd van ben. En welk groot onderwerp leent zich daar nu beter voor dan "de zorg"? De laatste jaren zijn er gelukkig voldoende voorbeelden te vinden van de vernietigende effecten van efficiency, bezuinigingen en winstbejag op hoe onze samenleving met zieken dan wel minder gelukkige mensen omgaat (denk aan het fenomenale "Heldin" , denk aan "Second Victims": stuk voor stuk films waar goed bedoelende en dito gemotiveerde zorgprofessionals vergruizeld worden door de machine: tijdsdruk, geldproblemen etcetera, ze demotiveren kundig en hardwerkende personeel). In de aflevering van vandaag: de thuiszorg.

Sofie loopt aarzelend achter haar collega aan: het is haar eerste dag in dit werk en ze is oplettend. Ze wil het immers goed doen, ze heeft met die arme oudjes te doen: als je niet eens meer zelf uit bed kunt komen, als je hulp nodig hebt bij het douchen en zelfs bij poepen en piesen. Sofie leert snel en mag al snel bepaalde bezoeken in haar volle dagschema geheel zelfstandig uitvoeren. Dat lukt steeds beter. Ze heeft uiteraard haar voorkeuren: de ene cliënt is wat mopperiger dan de andere, maar stuk voor stuk vindt Sofie haar weg. En ze moet wel: ze heeft die baan hard nodig.

Ze is gescheiden en merkt het effect van haar drukke werk op de zorg die ze thuis haar dochter kan geven: stap voor stap zien we die dochter op meer afstand van haar gaan staan. Immers, bij pappie en zijn nieuwe vriendin is meer geld, meer ruimte voor leuke dingen en meer aandacht. De beste bedoelingen van Sofie stranden in een kluwen van tijdsafspraken en van fysieke vermoeidheid: ze heeft steeds meer moeite om haar - begrijpelijke - irritaties te verbergen, of dat nu thuis is of op een van die vele werkvloeren waar ze moet verschijnen. De boog staat gespannen, strak gespannen.

Met: Jette Sondergaard, Karen Tygesen, Mimi Braemer Dumholm, Hanne Knudsen

Gezien in : Cinema Oostereiland

Kain - Gabriel M. Bauer

Kain op IMDb (8,1)
 Kain op Moviemeter (3,38)

Kain op Wikipedia

Op basis van de titel had ik een of andere broederstrijd verwacht maar dat bleek ver bezijden de waarheid. De enige strijd die hier gevoerd wordt, zit in (de wereld rondom) het hoofdpersonage. Bij nalezing blijk ik nu naar een "autismekomedie" te hebben gekeken, dat verklaart veel meer. Zelf vond ik het een zwakke film maar de nobele gedachte erachter (acceptatie van andersdenkenden) zorgt wel weer voor wat karmapunten. In de film zit zelfs de mooie kijkwijze "zij zijn anders bedraad", daardoor vergeef ik de maker het iets te ruim voorradige amateurisme. Romkomster Barbara Sloesen mag weer opdraven als "de vriendin", maar verder draait het vooral om het leven van hoofdrolspeler Kain, wiens personage dus gebaseerd is op dat van de acteur die hem vormgeeft, Daniel Gellvoet. Voer voor de liefhebbers van makkelijk wegkauwende NL-films.

Kain is vastbesloten: nu hij hoort dat zijn papa te oud wordt om zelf te rijden, wil die de auto verkopen. Daar kan Kain misschien wat in betekenen: hij kan toch zélf rijlessen nemen en - na het welslagen daarvan- zijn vader blijven rondrijden? Probleempje: Kain is autistisch. Rasautistisch, zeg maar. Dat houdt - in de ogen van de filmmaker - in dat hij woorden vaak letterlijk opvat en uitvoert. En dat kan dus behoorlijk gevaarlijk zijn, middenin het verkeer. Hij zet door en weet zich een lesauto in te praten.
Daar ontmoet hij een dame die nog niet zo succesvol is in haar lessen: Frederique blijkt meermaals gezakt te zijn voor haar examen. 
Lang verhaal kort: Kain motiveert Frederique, die slaagt uiteindelijk. Waarna de twee elkaar vaker ontmoeten en er zelfs een romance ontstaat. Een met dermate verstrekkende gevolgen dat heel Kains leven overhoop zal moeten. Onbeschermd stapt hij de grote mensenwereld in.

Met: Daniel Gellvoet, Barbara Sloesen, Andre Dongelmans, Aus Greidanus, Fabius Franciscus, Jaike Belfor, Malou Gorter, Peter Blok

FIN - song : Louis Island - My Home

Unruly (aka Usturlig) - Malou Reymann

Unruly op IMDb (7,1)
 Unruly op Moviemeter (3,44)
Unruly op Wikipedia 

Honderd jaar terug, maar net zo goed een toekomstbeeld. Het onderwerp van de - vanuit humaan oogpunt- schokkende film lijkt dan wel gedateerd (onaangepast gedrag leidt tot opname in tehuizen - en meer) maar vanuit het oogpunt van menselijke gelijkwaardigheid vertonen we ook in de 21e eeuw weer tekenen van de drang tot inkaderen en zelfs inperken. Tradwives, teruglopende LHBTI-emancipatie, armoedeval en afname van diversiteit in het onderwijs: het zijn allemaal tekenen dat we de vooruitgang hebben afgeremd en - gelukkig nog in heel weinig gevallen - zelfs hebben omgekeerd. We hebben moeite met onaangepast gedrag, met 'oncontroleerbare' mensen. 
Deze gedachten bekruipen me nadat ik opnieuw de indringende film "Unruly" bekeek: de film geeft weer hoe we in 1933 tegen vrouwen aankeken die niet direct binnen de lijntjes kleurden. Die zich niet gewillig lieten klaarstomen voor het dienstbare moederschap, die een weerwoord durfden geven aan ouders en bazen. In die tijd bleek dat in bijzondere gevallen te leiden tot een krankzinnigheidsverklaring: je zou nooit een normale vrouw worden, je moest gesepareerd worden van de maatschappij en er moest zelfs voor gezorgd worden dat je nooit, maar dan ook nooit je "aandoening" kon overdragen aan een volgende generatie. Kijk met me mee, word net zo boos en verdrietig als ik en vraag je dan af hoe het staat met het lerend vermogen van onze beschaving.

Mijn recensie van destijds : BEGT recensie Unruly (augustus 2023)

FIN - song : Lisa Montan - Unruly

Jimpa - Sophie Hyde

Jimpa op IMDb (5,7)
 Jimpa op Moviemeter (2,91)

Jimpa op Wikipedia

Nog los van het feit dat deze film een acteursfeestje is (met oa de ongenaakbare Olivia Colman en de volop schmierende maar daardoor zeer genietende John Lithgow) is deze film voor mij een hele leerzame. Nieuwe woorden (ik had nog nooit van 'compersie' gehoord) maar ook prachtige inzichten in hoever je in je leven kunt komen als je vrijgelaten wordt in je keuzes en beslissingen. Dat gaat lang niet altijd goed - er hangen klaarblijkelijk ook vele beperkingen aan - maar de gedachte om mensen de ruimte te geven om hun eigen keuzes én hun eigen fouten te maken, is zeer aanstekelijk. Want uit deze film blijkt ook dat liefde voor elkaar altijd komt bovendrijven, hoe ver je je levenspad ook van anderen afsplitst. Dit alles maakt "Jimpa" nog niet direct een heel goede film (drakerigheid ligt namelijk op de loer) maar zelf vond ik het door deze lessen en wijsheden een aangename kijkervaring.

Hannah werkt gestaag door aan haar filmproject, het lijkt wel levenswerk. De film zal moeten gaan over de verstandhouding met haar vrijgevochten vader die haar verliet toen ze 13 jaar oud was. Niet dat de film een afrekening gaat worden, nee: ze probeert meer te begrijpen van de voor haar onlogische keuzes die haar vader maakte. Met de film wil ze ook voor haar non-binaire kind een document maken om de samenhang tussen keuzes en levensgebeurtenissen te verhelderen. Zelf worstelt ze haar hele leven hier al mee, ze hoopt dat het voor hen makkelijker en inzichtelijker mag gaan worden.

Met man en kind reist ze naar Amsterdam waar pappie/opa Jim is neergestreken na zijn vertrekt uit Adelaide. Jim was al uit de kast gekomen en kon niet langer in Australië blijven: op naar de toenmalige stad van de vrije liefde. Dat hij door deze keuze óók in een wereld vol levensbedreigingen terecht kwam - middenin de aids-epidemie immers- weerhield hem er niet van zijn vrije opvattingen op iedereen neer te geselen die bekrompenheid en beperkingen vertoonde. Dochter Hannah zit klem tussen het openbaren van de echte wereld aan Frances, haar zoekende kind, en het bevestigen van de liefde voor haar vader, hoe eigenzinnig die man dan ook is. Er ligt drama op de loer maar natuurlijk ook momenten van innig geluk.

Met: Olivia Colman, John Lithgow, Aud Mason-Hyde, 

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Boygenius - True Blue

FIN - song : Brendan MacLean - I know a place