Shaun of the Dead - Edgar Wright

Shaun of the Dead op IMDb (7,8)
 Shaun of the Dead op Moviemeter (3,74)

Shaun of the Dead op Wikipedia

Vermoedelijk fronst u de wenkbrauwen nu u op dit blog Begt een recensie ziet schrijven over een zombiefilm? Daar was ie toch niet van, dat vond ie toch belachelijk? Klopt, zo haakte ik onlangs nog mijn waardering los van de tot dan toe uitstekende film "Sinners" toen er plotseling ondoden in beeld kwamen. Waarom dan deze? Welnu, dat is omdat de bedoeling van deze film ook daadwerkelijk s dat we zombies belachelijk vinden: er wordt grof de draak gestoken met het clichébeeld van de wandelende spoken die steeds maar weer opstaan nadat ze dodelijk verwond zijn. Deze film geldt als een recente classic, in ieder geval mijn filmquizvrienden reppen er regelmatig over. Ik maar een keer kijken dus. ik zag een heerlijke rol voor Simon Pegg en een door de repetitieve humor nog best wel onderhoudende film. Griezelig? Nee. Grappig? Bij vlagen wel.



Shaun sukkelt zich door zijn leven. Hij onderscheidt zich van zijn nóg lamlendiger bankhangende vriend Ed door in ieder geval nog een baantje te hebben. Maar verder komt er niet veel uit zijn klauwen, het hoogst haalbare is de afterwork-drink bij de lokale pub The Winchester. Ondanks dit apathische en weinig idealistische leven heeft Shaun al een tijd een vriendin, maar zij (Liz) klaagt steeds meer dat Shaun niets met haar onderneemt. Ze vraagt zich af hoe hij hun (en zelfs zijn) toekomst voor zich ziet.

Goede voornemens volop, Shaun is vast van plan Liz terug te winnen maar er worden bakken roet in het eten gegooid door een merkwaardig virus dat de gehele Britse mensheid verandert in wandelende lijken, in zombies dus. Shaun is zelf nog niet getroffen en probeert zijn vriend, maar ook zijn vriendin en zijn moeder te redden door een veilig heenkomen te zoeken, dwars door de klauwende en vooral bijtgrage griezels heen. Zijn relatie redden is vooralsnog niet het belangrijkste, zijn leven én hun levens redden wel.

Met: Simon Pegg, Nick Frost, Kate Ashfield, Lucy Davis, Dylan Moran, Nicola Cunningham, Bill Nighy

FIN - song : Queen - You're my best friend

The Wizard of the Kremlin (aka Le Mage du Kremlin) - Olivier Assayass

The Wizard of the Kremlin op IMDb (6,1)
 The Wizard of the Kremlin op Moviemeter (3,54)

The Wizard of the Kremlin op Wikipedia

De meningen waren verdeeld in Huize Begt. Bij het verlaten van de zaal begon mijn vrouw over de irritatie die de lijzige vertolking van Paul Dano bij haar opriep, terwijl ik enthousiast vertelde over het schitterende script waar deze film op drijft. Een groot deel van dat script vindt haar oorsprong in het boek "De Kremlinfluisteraar" van schrijver Giuliano di Empoli. Hoewel mijn vrouw gelijk had in haar typering van de hoofdrol (ik schrijf dat toe aan een stukje method acting) blijft voor mij toch staan dat de film je meesleept in een richting die je eigenlijk niet wil: het is natuurlijk not done om begrip te hebben voor de griezelige geest van Vladimir Putin, de wrede tsaar van het huidige Rusland. Maar in deze film van regisseur Olivier Assayas ga je mogelijk wel iets meer van 's mans drijfveren begrijpen. En dat is simpelweg knap gedaan. Wat mij betreft dus dik oké.

Op het moment dat wij de film instappen, is Vadim Baranov al uit de machtsmachine gestapt. Ver buiten zijn geboorteland Rusland ontvangt hij op zijn landgoed een Amerikaanse schrijver die een boek schrijft over de vermaarde Russische literatuurhelden. Want dat is wel waar Baranov vandaan komt: direct na de val van de muur duikt de belezen Baranov in een cultureel vacuüm: hij schrijft toneelstukken die gebaseerd zijn op de werken van in Sovjet-tijd verboden en verbannen schrijvers. Van toneelmaker wordt hij vervolgens programmamaker, een job waarbij hij zich laat financieren door de oligarch Boris Berezovski. Deze man heeft een uitstekende neus voor de verdienkansen die het Jeltsin-Rusland biedt. Baranov valt op door zijn heldere inzichten en wordt door Berezovski ingeschakeld om voorbereidingen te treffen voor de periode ná Jeltsin (immers, de president is een alcoholist op leeftjid, dat kan niet lang meer duren). Hun scoutingswerk leidt hen naar het hoofd van de Russische spionagedienst FSB: Vladimir Vladimirovitsj Poetin. Op het oog geen hoogvlieger, maar al snel blijkt dat iedereen deze man onderschat: standvastige waarden, een hoge ouderwetse moraal en een bikkelharde mentaliteit. Baranov wordt vertrouweling, Baranov wordt adviseur, Baranov wordt rechterhand, Baranov wordt de intelligentie van de Russische machtsmotor. Want als Putin hem één ding heeft duidelijk gemaakt, is dat het volgende: in het Westen draait alles om geld, waardoor ze dat uiteindelijk allemaal zullen kwijtraken. In Rusland, in Moskou daarentegen draait alles om macht. En je moet zorgen dat je die houdt. Baranov moet flink aan de bak om dat te realiseren, al beseft hij terdege dat hij altijd achterom zal moeten kijken.

Met: Paul Dano, Jude Law, Tom Sturridge, Alicia Vikander, Will Keen, Jeffrey Wright

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Franco Battiato- Omaggio a Giordano Bruno

Marty Supreme - Josh Safdie

Marty Supreme op IMDb (7,8)
 Marty Supreme op Moviemeter (3,73)

Marty Supreme op Wikipedia

Niet mijn film. Wel een goede film (en inderdaad echt wel Oscar-materiaal), maar niet mijn film. Blijkbaar trek ik het slecht als een film overheerst wordt door hypernerveus gedrag, door onnodig veel geschreeuw en door misplaatste arrogantie bij de hoofdrollen. Toen ik even ging checken, werd ik in mijn mening bevestigd toen ik las dat regisseur Josh Safdie ook de regisseur is van het nare "Uncut Gems", een volop bewierookte film waar ik maar lastig doorheen kwam. Dat is bij deze Marty Supreme ook zo, ondanks prima spel van Timotée Chalamet: hij speelt uitstekend maar hij speelt gewoon een ongelooflijke eikel.

Regeltjes, daar heeft Marty Mauser een bloedhekel aan. Hij dient zich te schikken naar de grillen van zijn werkgever, maar daar heeft ie niet zo'n trek in. Hij wil gewoon snel uitbetaald krijgen zodat hij naar het buitenland kan reizen om daar zijn naam te vestigen op een internationaal tafeltennistoernooi, waar hij zich wil plaatsen voor het aanstaande WK. Hij komt ver, maar moet het in de finale afleggen tegen een ijskoude Japanner, die hem alle hoeken van de tafel laat zien. 
Revanche, dat ligt dus in de lijn der verwachtingen. Marty wil immers aantonen dat ie de grootste aller tijden is, hij wil de sport in Amerika groot laten worden (waarbij hij daarvan dan weer de allergrootste is). De aanloop daarheen zit vol valkuilen, waar Marty struikelend doorheen rolt: zijn jeugdvriendin blijkt zwanger, zijn werkgever stuurt de politie achter hem aan, hij moet een dikke vette rekening betalen die hij aan het kwalificatietoernooi overhield én hij wil zich in de picture spelen bij de ervaren actrice Kay Stone. Zij is veel ouder dan hij, maar daar gaat het hem niet om: hij wil toegang tot haar kringen omdat daar rijke industriëlen rondlopen. Onder wie haar man, die door Marty gestrikt moet worden om zijn trip naar het WK in Japan te financieren. We zetten onze eerste stappen op een Boulevard of Broken Dreams: kom, struikel met Marty mee!

Met: Timothée Chalamet, Gwyneth Paltrow, Odessa D'Azion, Fran Drescher, Tyler The Creator

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Tears for Fears - Everybody wants to rule the world

The Rip - John Carnahan

The Rip op IMDb (6,8)
 The Rip op Moviemeter (3,19)

The Rip op Wikipedia

Enige sympathie heb ik wel voor Matt Damon. De man werkt hard, heeft al een indrukwekkend oeuvre opgebouwd waarvan ik er best een aardig rijtje gezien heb. Maar langzamerhand heb ik wel een beetje het gevoel dat ie voor de veiligheid kiest: met iets te grote regelmaat speelt hij de rechtschapen sterke kerel die middels zijn rol in het leger of bij de politie misstanden te lijf gaat. Het gaat met een onnoemelijke hoeveelheid testosteron gepaard, helemaal als ook zijn gabber Ben Affleck mee komt spelen. Hun beider stoere optredens maken dat hun films voor mij haast inwisselbaar worden. En dat kan nooit de bedoeling zijn. Hoe dan ook: mensen die zich er juist door aangetrokken voelen, hebben niks te klagen met deze nieuwe loot aan hun "ferme jongens, stoere knapen"-stam.

Damon en Affleck spelen respectievelijk luitenant Dane Dumars en sergeant JD Byrne, beiden actief in een Pluk Ze- commandoteam dat geld herovert op drugskartels en misdaadorganisaties. En dan hebben we het over serieus geld, dusdanig serieus dat er natuurlijk ook corruptie om de hoek komt kijken. Ook in het team van Dumars zit een lek en werkelijk iedereen is verdacht. Elk van hen heeft een reden om iets aan hun eigen relatief schamele salaris toe te voegen, hun privélevens wijzen de weg. 

Ondanks dit alles bereidt Dumars een inval op een ogenschijnlijk onschuldig misdaadclubje voor, hij schat de tip echter hoger in dan hij zijn team voorspiegelt. Terwijl ze uiteraard op de hielen gezeten worden door de criminelen blijken ze bij deze heist hun eigen grootste vijand. Wie heeft de boeven geïnformeerd over hun inval? En wat doet dat met de slagvaardigheid van het team? Het worden spannende uurtjes.

Met: Matt Damon, Ben Affleck, Steven Yeun, Teyana Taylor, Catalina Sandino Moreno, Sasha Calle, Kyle Chandler

FIN - song : Clinton Shorter- Drive

One Battle After Another - Paul Thomas Anderson

One battle after another op IMDb (7,7)
 One Battle After Another op Moviemeter (3,71)

One Battle After Another op Wikipedia

Zelf zag ik de film al bijna een halfjaar geleden, maar mijn vrouw was nog louter bekend met de (lovende) kritieken op deze film. We zagen hem op een van de streamers staan dus gisteravond was daar een prima avond voor. 
En wat een feest was dit opnieuw: schitterend camerawerk (die achtervolgingsscene is waarlijk fenomenaal), een pittig actueel onderwerp (denk ICE, denk vluchtelingen en illegalen die het loodzwaar hebben in het Amerika van nu) en als the icing on the cake ook nog eens waanzinnig sterk acteerwerk. Wat mij betreft gaan er Oscars naar PT Anderson zelf, naar Teyana Taylor maar vooral naar Sean Penn (ik heb deze drie ook zelf in mijn voorspellingenlijstje staan, u snapt dat ik hoopvol ben). OBAA is een juweel van een film, ga toch kijken, mensen, ga kijken. 

Mijn recensie van september j.l. : BEGT Recensie One Battle After Another

Met: Leonardo Di Caprio, Sean Penn, Benicio del Toro, Regina Hall, Teyana Taylor, Alana Haim, Chase Infiniti

In Blue - Jaap van Heusden

in Blue op IMDB (6,5)
In Blue op Moviemeter (3,26)

In Blue op Wikipedia

Deze na enkele jaren weer eens opnieuw gekeken, blijft een arthouse-film met een sterke sfeer. Wederom was ik onder de indruk van het magistrale spel van Maria Kraakman, een actrice die ik van het kaliber Sandra Hüller acht: sterk in sociale drama's met vooral een ijzig goede blik. Ze switcht moeiteloos van vertwijfeld naar ijzig hard, van hulpeloos naar kordaat. Uitstekend sociaal drama derhalve.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie "In Blue", januari 2019

 

FIN - song : Gonima - Organ Tutorials

Daaaaaali! - Quentin Dupieux

Daaaaaali! op IMDb (6,6)
 Daaaaaali! op Moviemeter (3,38)

Daaaaaali! op Wikipedia

De term "absurdistisch" wordt doorgaans gebruikt in combinatie met de weging "licht" (als in: een licht-absurdistische komedie). Nou, dat lichte mag je bij deze rolprent wel weglaten. Hier wordt gegoocheld met tijdsbepalingen, met karakters én met karakter, met zelfoverschatting en zelftwijfel : het zit er allemaal in. Aan het genie van de kunstenaar Salvador Dali wordt niet getwijfeld, aan zijn extravagante gedrag echter des te meer. Mooie - soms surrealistische- beelden én een lekker moppie muziek van Thomas Bangaltier (Daft Punk). 

De film draait natuurlijk voor het grootste deel om de schilder zelf, maar de ware protagonist van dit verhaal is de jonge Judith Rochant (een delicaat gespeelde rol van Anaïs Demoustier). Zij is een apothekersassistente met journalistieke aspiraties: ze heeft het plan opgevat om de grote surrealist Salvador Dali te interviewen voor een bekend tijdschrift. Afspraak in een hotel, de hele rider correct afgewerkt, ze zit er - ietwat nerveus - klaar voor. Maar het loopt anders. 

Dali wenst alleen mee te werken als het interview op film wordt vastgelegd, voor minder doet hij het niet. Dat betekent dat Judith terug moet naar haar hoofdredacteur, die op zoek moet naar hernieuwde financiering. Terwijl aan die kant hard wordt getracht een nieuwe afspraak te maken, volgen wij de kunstenaar die in een existentiële crisis zit (ouderdom is voor hem een angstig vooruitzicht) bespreekt hij met vrienden de droombeelden die elk van hen door de nacht heen helpen. Daar bouwt hij dan op zijn beurt weer de kunstwerken omheen. Wie Dali kent, weet dat dit niet volgens gebaande paden verloopt. En hé, daar is Judith opeens weer: nieuwe poging!

Met: Anais Demoustier, Edouard Baer, Gilles Lellouche, Pio Marmai, Didier Flamand, Romain Duris

FIN - song : Thomas Bangaltier - Daaaaaali!