Masterplan - Thomas Vincent

Masterplan op IMDb (5,4)
 Masterplan op Moviemeter (2,55)

Masterplan op Wikipedia

Nog maar net uit en nu al tamelijk veel besproken. Het journaille vraagt zich af of het verschijnen van deze film een terechte hype is of dat het eerlijkheidshalve een sof genoemd mag worden. Leuk natuurlijk, de boven alle twijfel verheven staande Stanley Tucci in de hoofdrol, bijrollen van oa iemand met de achternaam Belmondo; dat zou filmliefhebbers toch ruim over de streep moeten trekken. Zou, dat klopt, zou. Want het gebodene is inderdaad te mager om voor boeiend te mogen doorgaan: matig acteerwerk, een weliswaar ingenieus script dat toch voor de kijker als "iets-te-grote-stappen-tegelijk" kan worden opgevat. Wij waren in ieder geval niet overtuigd door dit streamingsucces. Wat Stanley Tucci betreft: ik denk dat ik maar weer eens zijn superieure rol in "Supernova" ga opzoeken, dan spoel ik deze matige herinnering weer weg.

Twee -nu nog- kruimeldieven lopen elkaar bij een nieuwe opdracht tegen het lijf. Zij gebruikt haar kennis van hacken voor haar misdadige praktijken, hij is meer van de explosieve manieren om oneigenlijk panden te betreden. Beiden kregen een anoniem appje, beiden reageerden en staan nu aan de buitenmuren van een villa. Na de aanvankelijke stekeligheden besluiten ze dat samenwerken toch de beste manier is om binnen te komen, het lukt. Maarrrr: binnen wacht ze een bijzondere verrassing. De kluis is leeg, in de kamer zit de pandeigenaar in het donker op de bank. Hij heet ze kalm welkom. 
Deze meneer, Robert geheten, beweert hun biologische vader te zijn, hij kan het bewijzen zelfs. Plots zijn de diefjes dus halfbroer en halfzus. Robert overtuigt ze dat hij ze bij elkaar geroepen heeft omdat hij hun respectievelijke vakkundigheid wil gebruiken voor zijn grote plan: hoe mooi zou het zijn als het kersverse gezinnetje (vader, zoon en dochter) gezamenlijk het beroemdste schilderij ter wereld uit het Louvre zou roven? "Maar dat kan toch helemaal niet?". Nou, Robert denkt van wel.

Met: Stanley Tucci, Victor Belmondo, Simona Tabasco, Mark Ivanir

FIN - song : Ivan Graziani - Monna Lisa

Wicker - Alex Huston Fischer & Eleanor Wilson

Wicker op IMDb (7,4)
 Wicker op Moviemeter (3,74)

Wicker op Wikipedia

Voor fantasy hoef je me doorgaans niet te roepen. Dat is eigenlijk gek, want voor sprookjes ben ik dan weer wél in. Het verschil kan ik - van en naar mezelf - niet helemaal uitleggen maar soms moet je gewoon ook kijken wat een film dóét: in dit geval zag ik de complete afvinklijst van de sprookjeswereld voorbij komen: een wonderlijk wezen (die hier zelfs een vriendelijke reus is), een scherpe verdeling van goed en kwaad respectievelijk arm en rijk in het dorpje én een boze feeks die onze hoofdpersoon probeert te tarten. Die feeks wordt hier neergezet door de frêle Elizabeth Debicki, ze moet alle zeilen bijzetten om de als immer ongenaakbare Olivia Colman aan het wankelen te krijgen. En dan krijg je groot- en kleinheden als Alexander Skarsgard , Peter Dinklage en Richard E. Grant er ook nog eens bij. Zak lekker achterover in het pluche en laat je verwennen door de fijne magie van "Wicker". 

Ze ontwijken haar allemaal. Immers, Visvrouw stinkt een uur in de wind. Maar ja, haar producten willen ze wél dus rekenen ze eerst zo snel mogelijk af om vervolgens allemaal snerende opmerkingen naar de eenzame vrouw te maken. Huwelijken in het dorp zijn steeds een groot traditioneel evenement, de regie ligt altijd in handen van de elegante Kleermakersvrouw (die eigenlijk Doktersdochter is). Als het bij een van de rituelen niet helemaal loopt zoals Kleermakersvrouw gepland heeft, blijkt Visvrouw plots degene die op de nominatie staat om de eerstvolgende bruid te worden. Lachen man, daar trapt toch niemand in? Het dorp schatert en schampert en de ongewenste Visvrouw zint op vriendelijke wraak.
Die vindt ze door naar Mandenmaker te stappen. "Zeg Mandenmaker, hier heb je een zak met geld. Maak voor mij een echtgenoot!" Ze moet over een maand terugkomen, zegt hij, in de tussentijd werken zijn magische handjes de opdracht uit. 
En hoe! Plots staat Visvrouw tegenover een rijzige gestalte die uit haar liefde, haar wens geboren is. Al snel verandert haar status: de dampende seks is hoorbaar in het hele dorp, Rietman repareert het huis en helpt Visvrouw bij haar werk. Ja, dát was natuurlijk niet de bedoeling. Het dorp vervult zich van afgunst op dat plotselinge geluk. Dat willen zij ook, zij willen ook wel eens goede seks, zij willen ook wel eens een begripvolle en dankbare man. Onbedoeld speelt Visvrouw het hele dorp tegen elkaar uit, u en ik snappen dat wraakacties op de loer liggen.

Met: Olivia Colman, Alexander Skarsgard, Elizabeth Debicki, Peter Dinklage, Richard E. Grant

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : John Cale - Big White Cloud

Home Game - Lidija Zejlovic

Home Game op IMDb (8,0)
 Home Game op Moviemeter (4,00)

Home Game op NPO Doc

Meermaals heb ik op dit blog mijn liefde voor documentaires bepleit. Tussen die niet aflatende stroom aan nieuwe (én oudere) films die ik kijk, wil ik gaarne af en toe tijd maken voor een sociaal verhaal dat om betrokkenheid van de kijker vraagt. Dit is er zo een. Een oorlogsverhaal uit ons recente verleden, een verhaal over vluchtelingen en nieuwe Nederlanders, een verhaal dat zich uitstrekt van dik dertig jaar geleden tot aan de landelijke politieke situatie van nu. Heel sterk dit.

Zoals menig jonge vrouw beleeft Lidija een onbezorgde jeugd, in haar geval in het Joegoslavië van de jaren 80. Het wonderlijke politieke project dat haar moederland is, eindigt in de jaren 80 met de dood van nationaal leider Tito. De lappendeken aan volken en streken die de Balkan is, kent ineens geen grootste gemene deler meer, elke regio gaat voor eigen belang. Nieuwe "leiders" staan op, plots zijn er volop mensen die zich geen Yugo voelen maar Serviër, Bosniër of Kroaat. De gevolgen zijn bekend, een gruwelijke oorlog die soms lijkt op stammenstrijd doet oude vriendschappen en gemeenschappen uiteen vallen. Het is nu "zij tegen wij" in plaats van "hallo buurman!". 

Lidija vlucht met de man met wie ze net getrouwd is, ze bevalt in Nederland van een zoon, gaat uiteindelijk scheiden om samen met haar zoon een bestaan op te bouwen. Natuurlijk blijft het moederland trekken, maar ze zijn blij met de veiligheid en vooral met de dan nog geldende open mentaliteit van de Nederlanders. Dát verandert gaandeweg (u weet de lange weg die we van Pim Fortuyn en Geert Wilders naar uiteindelijk Defend Nederland hebben afgelegd) en Lidija worstelt met haar loyaliteit naar het nieuwe land dat haar zoveel gegeven heeft. Geanimeerde gesprekken met haar vader en moeder, die Nederland als een zeer geslaagd project beschouwen, ruzies met haar broer die er iets anders instaat. Ergens daar tussenin moet Lidija het met zoon Sergej proberen te rooien. Tough life.

FIN - song : Andre Hazes - Kleine Jongen

De Son Vivant (aka Peaceful) - Emmanuelle Bercot

De son vivant op IMDb (6,8)
 De son vivant op Moviemeter (2,88)

De son vivant op Wikipedia

Van de generatie die de grote namen van Belmondo, Trintignant en Depardieu moest opvolgen, is die van topacteur Benoit Magimel er in ieder geval een die beklijft. De Franse acteur speelt fanatiek waar nodig maar ingetogen waar het moet. Dat laatste is het geval in de larmoyante maar opnieuw schitterende film "De Son Vivant" waar hij een theaterregisseur speelt die op te jonge leeftijd met kanker wordt gediagnostiseerd. 

Ik bekeek de film van Emmanuelle Bercot ruim vier jaar geleden al eens en kende dus het plot nog goed, maar het kon heel geen kwaad om me wederom mee te laten nemen in het boeiende spel van Magimel en die van sterke bijrollen van Catherine Deneuve (moeder), Gabriel A. Sara (arts), Julie Arnold (verpleegkundige) en Cécile de France (leerling-actrice). Allen tezamen zorgen ze voor een intrigerende schets van de impact van ziektepatronen op de levens van mensen. 

Zoals gezegd zag ik de film al eerder, ook op dit blog verscheen ze al: 
BEGT recensie "De Son Vivant" (2022)

FIN - song : Soap & Skin - Voyage Voyage

Past Lives - Celine Song

Past Lives op IMDb (7,8)
 Past Lives op Moviemeter (3,71)

Past lives op WIkipedia

Sommige films hebben het, deze van Celine Song heeft het zeker (veel meer dan haar latere "Materialists" in ieder geval). Als een film volledig om de sfeer draait, als het gaat om het innerlijk van de hoofdrolspelers, maakt het helemaal niet uit als je die films relatief kort na elkaar gewoon nog een keer bekijkt (of is dit "in-yun" bepaald?). Het draait dan niet om het toewerken naar plottwists, nee, het draait erom of je opnieuw in de sfeer terechtkomt die de filmmaker wil creëren. Deze "Past Lives" stond een paar jaar geleden torenhoog in mijn film-van-het-jaar-lijst. En ik zou het zo weer doen. Wat een schittering, wat een pracht, wat een mooi verbeelde pijn ook. Topfilm. 

Mijn recensie van destijds (oktober 2023) : BEGT recensie "Past Lives"

FIN - song : Christopher Bear & Daniel Rossen - See you

Coward - Lukas Dhondt

Coward op IMDb (7,3)

Coward op Moviemeter (3,38)

Coward op Wikipedia

Natuurlijk, je kunt kiezen voor een avondje Champions League-kijken, je kunt een nieuwe serie bingen of je kijkt naar de nieuwe aflevering van "B & B vol boeren". Kan allemaal, maar waarom zou je? Je kunt immers ook naar de film. Film, het medium dat je andere werelden intrekt en dat je fantasie prikkelt of je met je haren bij een emotioneel verhaal sleept. Mijn keuze kent u. Waarom ik dit allemaal vertel? Welnu, gisteravond ging ik naar de voorpremière van de nieuwe film van Lukas Dhont. Deze regisseur is - bij mij in ieder geval - vaste prik voor menig persoonlijk film-van-het-jaar-lijstje. Mijn filmhonger werd eerder al gestild door de twee pijnlijke films "Girl" en "Close" dus ook zijn nieuwe werk deed mij toehappen. Opnieuw een emotionele acht..nee, een emotionele twaalfbaan in een prachtig verhaal vol lompheid, machismo, geweld en dood & verderf aan de ene kant én met tederheid, liefde, ontluikende seksuele interesse, conventies en theatraal gedrag aan de andere. Schitterend, schitterend. En dat voor slechts...drie mensen in de zaal.

België, Eerste Wereldoorlog. Een nieuw blik rekruten wordt voorbereid op een leven aan het front, een leven dat plots kan eindigen doordat je het opoffert voor je land. De jochies (dat zijn het nog, man moeten ze hier worden) krijgen te maken met schreeuwende, net iets oudere jongemannen die ze drillen in het bevoorradingswerk en die ze klaarstomen tot kanonnenvoer of loopgravenlijk.

De stille Pierre is zo'n jonge klant. Aanvankelijk wil hij volop mee in de bikkelharde en onecht-stoere omgang met elkaar. Hij gooit een arm om de jonge vader die eigenlijk naar huis wil, hij steunt de schijterds omdat ie bang is zelf ook voor lafaard te worden uitgemaakt. Alles verandert voor hem als hij door de flamboyante Francis wordt gevraagd om te helpen met de bouw van een podium. Francis is theatraal aangelegd en zet een revue-voorstelling op om de getroebleerde soldaten te verstrooien. De zwijgzame en bescheiden Pierre ziet dat het allemaal anders kan en raakt begeesterd. Sterker nog, zijn enthousiasme maakt plaats voor heimelijke gevoelens van liefde. En daar is natuurlijk helemaal geen plaats voor in deze bloederige mannenwereld. Nou ja, helemáál...het kán wel. Maar dan moet Pierre zorgen dat ie uit de loopgraven komt (snapt u de beeldspraak) en dat hij meer bij het theater betrokken raakt om aldus dichter bij Francis in de buurt te zijn.

Met: Emmanuel Macchia, Valentin Campagne, Willem de Schrijver

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Pink Floyd - The post war dream 

The Beloved (aka El sèr querido) - Rodrigo Sorogoyen

The Beloved op IMDb (7,2)
 The Beloved op Moviemeter (3,41)

The Beloved op Wikipedia

Na de deceptie van het Nederlandse kassucces de dag ervoor lukte het me al snel om de wrange smaak weg te spoelen. Er draaien gelukkig zóveel interessante en vaak ook goede films in de zalen op dit moment. Neem bijvoorbeeld deze van "Las Bestias"-regisseur Rodrigo Sorogoyen. Die tamelijk ongemakkelijke film vestigde stevig zijn naam, waardoor hij nu een ongekende grootheid als Javier Bardem kon aantrekken. Bardem, die ik zowel qua maatschappelijke persoonlijkheid als qua acteerkwaliteiten huizenhoog heb zitten, wordt hier bijkans van het doek gespeeld door zijn filmdochter Victoria Luengo, inmiddels ervaren Almodóvar-actrice.. Zij weet met haar indringende blik dermate veel onderhuidse spanning in de film te leggen dat je naar het puntje van je stoel schuift: als zij in beeld is, gebeurt er wat en..het is wachten op de knal.

Hij zit er helemaal klaar voor, de gelauwerde én verguisde regisseur Esteban Martinez. Tafeltje gereserveerd, menukaart aan zijn zijde en plots komt zijn tafeldame binnen. Ongemakkelijke begroeting, aarzelende menukeuze, een eerste slokje: moeizaam komt het gesprek op gang. Dertien jaar hebben ze elkaar niet gezien. Dat gebeurt vaker met mensen, maar met een vader en zijn dochter is dat toch wel opmerkelijk te noemen. Martinez zit er om haar te vertellen dat hij terug is in Spanje, dat hij op het Spaanse vulkaaneiland Fuerteventura een film wil gaan maken en - tamelijk onverwacht - dat hij háár een rol in die film wil aanbieden. Natuurlijk is ze vereerd, zo goed gaat het niet met haar carrière, maar ze reageert toch afwachtend. Immers, wat zit erachter? Waarom komt pappie nu opeens haar kant op?

Ondanks deze aarzeling hapt ze toe en wordt ze een vast onderdeel van de set. Ze moet zich natuurlijk extra bewijzen omdat ze de dochter van de baas is, ze moet net een stapje harder dan de rest. Dat lukt haar, ze brengt de juiste overtuiging in haar spel en gaandeweg lijkt er ontspanning te komen tussen de vader en de dochter. Totdat..totdat Esteban in een vrij weekend zijn nieuwe gezin uitnodigt en dochter Emilia met verbazing kijkt hoe hij heel aandachtig met zijn jonge kinderen omgaat. Ze wist niet dat hij dit in zich had, het verschuift haar positie op de filmset doordat plots heel andere gevoelens mee gaan spelen die haar spel én haar blik op de regisseur mijlenver van hun plek verschuiven.

Met: Javier Bardem, Victoria Luengo, Melina Mathews, Pepa Gracia, Pablo Gomez--Pando

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Olivier Arson - Desierto (final credits)