All the money in the world - Ridley Scott

 All the money in the world op IMDb (6,7)

All the money in the world op Moviemeter (3,23)

All the money_in_the_World op Wikipedia

Altijd een belevenis, een film van Ridley Scott. Meestal zijn het films van het grote gebaar, maar op een of andere manier kan ik er óók wat mee. Toen ik deze dus weer ergens tegenkwam, wilde ik hem toch wel eens opnieuw gaan zien. Immers: een op waarheid gebaseerd verhaal (ik pretendeer zelfs ook nog een beetje te herinneren van de nieuwsophef van destijds, ik was twaalf jaar en las zo af en toe al delen van de krant). Voeg daaraan toe vier vette karakterrollen ( Michelle Williams, Mark Wahlberg, de niet op de filmposter afgebeelde Romain Duris en een loeisterke Christopher Plummer) en je snapt dat dit geen vervelende exercitie werd.

Mijn recensie van destijds (september 2020) : BEGT recensie "All the money in the world"

FIN - song : Daniel Pemberton - J. Paul Getty

The Angel Maker (aka Englemageren) - Julie R Olgaard/Roland Moller/Stine Stengade

The Angel Maker op IMDb (5,3)
 The Angel Maker op Moviemeter (3,11)

The Angel Maker op Prime Video

Als je dan toch griezelige seriemoordenaar-thrillers gaat kijken, pak dan in ieder geval een Scandinavische variant daarvan. Daar werken ze doorgaans iets beter verzorgd, daar is iets meer kans voor uitdiepen van de personages dan bij het dikkeplanken-Hollywood. Als filmkijker snap ik dat er mensen verzot zijn op dit genre, mensen gaan meespeuren en uitpluizen en dat biedt blijkbaar kijkplezier. Voor mijzelf geldt dat ik hier meer op de filmkarakters let en daar de diepgang uit probeer te peuren. Daarvoor kun je gelukkig in Denemarken goed terecht.

Laura is getroebleerd, dat zien we direct. De spanningen thuis zijn te snijden, haar partner Marc trekt het langzamerhand niet meer maar beseft ook dat het allemaal niet niks is waar ze doorheen moet. Laura belandde na een mislukte zwangerschap in een zogenaamde postpartum-depressie. En na die depressie kwam de psychose, de hel verdrong bij Laura de hemel waarin ze had moeten belanden. Maar plots is er geen tijd meer om te zwelgen en te peinzen: ze wordt - vanwege haar grote IT-vaardigheden - door haar politie-collega's om hulp gevraagd bij een bijzondere rituele moord. Zij weten dat Laura nog niet volledig hersteld is maar nood breekt wet.

Inderdaad biedt Laura hulp: ze kraakt de op het lichaam gevonden chip en start aan haar vroegere profileringswerk: dit is geen gewone moordzaak, hier zit een griezel achter die ongetwijfeld vaker zal toeslaan. We kunnen erop wachten, de moordenaar maakt meerdere slachtoffers en zoekt het daarbij opvallend vaak in de buurt van een meisjes-opvanghuis. 1+1=2, Laura ontrafelt samen met haar collega Jesper steeds meer delen van het verhaal. De achtervolging wordt ingezet maar dan blijkt dat Laura daar fysiek en geestelijk nog lang niet klaar voor is. 

Met: Julie R. Olgaard, Roland Moller, Stine Stengade, Christopher Laesso, Andrea Vagn Jensen

FIN - song : Kasper Juul - Bliver her lidt endnu

Loft- Antoinette Beumer

Loft op IMDb (6,8)
 Loft op Moviemeter (3,22)

Loft op Wikipedia

In de periode van de opnamen van deze film werkte ik in het bewuste gebouw aan het IJ. Bedrijf was kut, maar werkplek was prachtig. En het rondlopen van de trits aan acteurs was natuurlijk een spannend gegeven. we kregen ze lang niet allemaal te zien, maar de gedachte dat de toenmalige keur van Nederlandse acteurs the ground we walked upon dagelijks kruisten, was voldoende op de film op voorhand geslaagd te vinden. Om die herinneringen nog eens op te halen, drukte ik op "Start" toen ik de film op een streamer tegenkwam. Daar waren ze weer: Barry Atsma, Anna Drijver, Fedja van Huet, Marwan Kenzari, Gijs Naber, Loes Visschedijk, Kim van Kooten, Hadewych Minis en nog zo wat toenmalige fine fleur. Leuk om even terug in die tijd te gaan, maar opnieuw bleek dat de NL-remake van Antoinette Beumer het lang niet haalde bij het Belgische origineel van Erik van Looy.

In 2011 beschreef ik de film al eens: BEGT recensie "Loft" . Daar wil ik nu op aanvullen dat ik wel iets soepeler ben gaan denken over het acteerwerk van sommige spelers. Kortom; de film is in ieder geval voor ruim anderhalf uur onderhoudend.

FIN - song : Scouting for Girls- Take a chance on us

Juste une illusion - Eric Toledano & Olivier Nakache

Juste une illusion op IMDb (7,3)
 Juste une illusion op Moviemeter (3,88)

Juste une illusion op Wikipedia

Je ontkomt er niet aan maar toch is het niet geheel eerlijk om elke nieuwe film van Eric Toledano & Olivier Nakache te vergelijken met het monumentale "Intouchables". De brille van die hoogstaande komedie hebben ze niet meer overtroffen (en dat zal ook lastig zijn om te realiseren, schat ik). Daarom: één op één blik naar elke nieuwe productie van ze. Deze "Juste une illusion" komt langzaam op gang maar als de vaart er eenmaal in zit, word je toch menig grinnik of glimlach onttrokken. Mooi stukje fine fleur van de Franse acteerwereld ook: Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin. Bij elkaar opnieuw een geslaagde voorpremière, tot nog toe is die Bioscoop 10 daagse zo gek nog niet. 

Gék wordt ie ervan, onze kleine held Vincent Dayan. De godganse dag wordt hij omringd door ruzie en strijd: zijn ouders kiften zichzelf hun ongelukkige dag door, zijn oudere broer knokt hem met regelmaat hun gezamenlijke slaapkamer uit. Niet zo gek dus dat Vincent zo gauw hij kan de deur uittrekt en met zijn vriendjes gaat gamen of videobanden bekijken. De jochies zitten in de leeftijd dat alles aan het vrouwelijk lichaam interessant is dus proberen ze op gewiekste wijze tussen hun huurfilms ook een seksfilm te verstoppen. En zelfs als dat lukt, bij wie kun je de film dan bekijken en vervolgens verstoppen? Problemen, problemen. En dan komt ook nog eens dat verdomde opstel erbij. 

De jongens worden gekoppeld aan een andere leerling om samen een opstel te schrijven. Vincent heeft ogenschijnlijk mazzel: hij mag met de knappe Anne-Karine gaan samenwerken, Zij is een stuk voorlijker dan het veel te jonge jochie en laat hem al het werk doen. Vincent stelt echter alles in het werk om bij haar gunstig in beeld te komen. Daarbij negeert hij de problematiek van de wederzijdse ouders, daarbij gebruikt hij ten dele zijn vriendjes maar zeer zeker ook zijn oudere broer. Die uiteindelijk helemaal niet de egoïstische tiener blijkt te zijn die wij denken. 
Alles aan de film is eighties trouwens: kleding, VHS, hoge werkloosheid, actualiteit en vooral: de muziek. 

Met: Simon Boublil, Louis Garrel, Camille Cottin, Pierre Lottin, Alexis Rosenstiehl, Jeanne Lamartine

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Francois de Roubaix - Dernier domicile inconnu

Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 

Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days

Billy Idol should be dead - Jonas Akerlund

Billy Idol should be dead op IMDb (7,4)
 Billy Idol should be dead op Moviemeter (3,44)

Billy Idol should be dead op Melkweg Doc

Dacht ik vroeger altijd dat Billy Idol een forse poseur was met een aantal zeer sterke songs, blijkt nu - na het zien van deze documentaire - dat Billy Idol gewoon een forse poseur is met een aantal zéér sterke songs. Want ja, de conclusie mag wel zijn dat heel veel van de buitenkant van de mooie jongen die punker speelde tot zijn rol behoorde. Het was lastig om een geloofwaardige punker in hem te zien a la Johnny Rotten  of Charlie Harper. Zijn looks waren net effe te goed, zijn bekkentrekken was net iets te gemaakt: het leek allemaal nét niet. Terwijl Idol echt wel een van de archetypische kenmerken van de ware punk bezat: hij was tegendraads en dwars en wilde zich niet gedragen binnen de verwachtingspatronen van de burgerlijke maatschappij.

Die houding bracht William Broad (ja, ook punkers hebben gewoon een civiele naam) al vroeg in conflict met zijn starre vader. William kleurde niet binnen de lijntjes, verbrak het contact met zijn vader en zag in de dan opkomende punkscene in London een geweldige uitlaatklep. Hij stapte in de band Chelsea, begon met maten een punkrockkelderclub van waaruit vervolgens Generation X ontstond. Die maakten lawaai, maar maakten ook naam: al snel werd duidelijk dat Broad (die inmiddels een alias had gevonden en zichzelf daarmee tot idool verhief) een magnetische kracht had: zijn knappe koppie, zijn stoere blikken met scheefgetrokken mond, zijn geheven vuist en zijn lederen verpakking maakten samen dat hij opviel. Gen X werd groter maar zakte uiteindelijk als een soufflé weer in, Idol brak uit de  scene en verhuisde zichzelf naar de VS. 

Naast de verlokkingen van de artiestenwereld (waar Idol op geen enkele manier tegen bestand was en die hem bijna het leven kostten) was Amerika voor hem tamelijk ideaal. Immers, veel minder nuchter dan de Europeanen, knappe smoeltjes doen het goed in de media dus Idol werd er al gauw een posterboy waarvan weinigen de lege huls zagen. Maar zoals vaker in de geschiedenis is momentum belangrijk: in 1981, richting dieptepunt van Idol's strijd tegen de drugs, kwam daar opeens Music Television. 24 uur per dag muziek én beeld: ideaal voor Billy om zich te profileren. Dankzij MTV kwamen er hits, er kwamen megahits, er kwamen filmrollen en andere schijnwerpers. Idol was daar waar hij wilde zijn: middenin beeld. Wij weten nu - doordat hij nog leeft- dat hij uiteindelijk de strijd tegen drugs- en seksverslaving gewonnen heeft, dat ie een markante doch lieve opa is. Het is een wonder dat hij overleefde, hij zou eigenlijk dood moeten zijn geweest. Heerlijke documentaire.

FIN - song : Billy Idol - Dying to live

Mayday - John Francis Daley/ Jonathan Goldstein

Mayday op IMDb (6,8) 

Mayday op Moviemeter (3,22)

Mayday op Wikipedia

Er was een tijd de wereld glashelder leek: de VS en het Westen waren de goeden, de baddies kwamen allemaal uit het Oostblok, met name uit Rusland. We noemden dat Koude Oorlog en leunden tevreden op dat overzichtelijke wereldbeeld. Dat dit inmiddels fluïde is geworden en dat de machtslijnen van de geopolitiek inmiddels meer over andere lijnen lopen, ontneemt ons de kans om heel makkelijk met een vinger één kant op te wijzen. De film "Mayday" preludeert op die verandering: maar heel langzaam komt komisch actieheld Ryan Reynolds tot andere inzichten, daarbij vooral geholpen door voormalig Shakespeare-acteur Kenneth Branagh, die het tegenwoordig blijkbaar ook van actiekomedies moet hebben. Het is vermaak, dat is duidelijk; het lijkt op de stuiptrekkingen van het artistiek uitmelken van wereldse verhoudingen (en vooral "wereldse cliché's"). U snapt: mijn hoofd ging vele kanten op bij het bekijken van deze luchtige, misschien iets té luchtige komedie.

Halverwege jaren 80: "Top Gun" ligt nog vers in het geheugen als de VS probeert haar vliegeniers voor te bereiden op een van de latere etappes van de Cold War. Troy Kelly is de sterrenpiloot van dat moment en wordt door zijn meerderen gevraagd om een beetje buiten de lijntjes te kleuren: of hij het aandurft een spionagevlucht (met een norse nog meer sterrenpiloot dan onze Troy) uit te voeren boven het Sovjet-grondgebied van Michael Gorbatsjov. Kelly wordt gerekruteerd omdat hij én heel goed is in zijn vak én omdat hij moeilijk te corrumperen is: niet getrouwd, geen kinderen, alleen een vader die toch al ernstig ziek is. Dit scheelt straks allemaal in mogelijke represailles, het maakt in ieder geval dat Kelly snel ja zegt. 

Pak uw klompen erbij, voel dan aan dat die vlucht natuurlijk misgaat; het hypermoderne spionagevliegtuig wordt ontdekt, beschoten en stort neer. De norse piloot komt om, maar Kelly weet zich met schietstoel te redden en overleeft net aan bij het landen. Nog voordat het Russische leger hem daar kan vastnemen wordt hij opgepikt door Nikolai Ustinov, een oud KGB-er met een ziekelijke fascinatie voor "Top Gun-America'. Al snel zit de KGB hen op de hielen, de twee moeten een tocht van 2000 kilometer dwars door moedertje Rusland maken om het IJzeren Gordijn te passeren. Levensgevaarlijk, u snapt dat.

Met: Ryan Reynolds, Kenneth Branagh, Marcin Dorocinski, Maria Bakalova, David Morse

FIN - song : Bruce Springsteen - Dancing in the dark