Coward - Lukas Dhondt

Coward op IMDb (7,3)

Coward op Moviemeter (3,38)

Coward op Wikipedia

Natuurlijk, je kunt kiezen voor een avondje Champions League-kijken, je kunt een nieuwe serie bingen of je kijkt naar de nieuwe aflevering van "B & B vol boeren". Kan allemaal, maar waarom zou je? Je kunt immers ook naar de film. Film, het medium dat je andere werelden intrekt en dat je fantasie prikkelt of je met je haren bij een emotioneel verhaal sleept. Mijn keuze kent u. Waarom ik dit allemaal vertel? Welnu, gisteravond ging ik naar de voorpremière van de nieuwe film van Lukas Dhont. Deze regisseur is - bij mij in ieder geval - vaste prik voor menig persoonlijk film-van-het-jaar-lijstje. Mijn filmhonger werd eerder al gestild door de twee pijnlijke films "Girl" en "Close" dus ook zijn nieuwe werk deed mij toehappen. Opnieuw een emotionele acht..nee, een emotionele twaalfbaan in een prachtig verhaal vol lompheid, machismo, geweld en dood & verderf aan de ene kant én met tederheid, liefde, ontluikende seksuele interesse, conventies en theatraal gedrag aan de andere. Schitterend, schitterend. En dat voor slechts...drie mensen in de zaal.

België, Eerste Wereldoorlog. Een nieuw blik rekruten wordt voorbereid op een leven aan het front, een leven dat plots kan eindigen doordat je het opoffert voor je land. De jochies (dat zijn het nog, man moeten ze hier worden) krijgen te maken met schreeuwende, net iets oudere jongemannen die ze drillen in het bevoorradingswerk en die ze klaarstomen tot kanonnenvoer of loopgravenlijk.

De stille Pierre is zo'n jonge klant. Aanvankelijk wil hij volop mee in de bikkelharde en onecht-stoere omgang met elkaar. Hij gooit een arm om de jonge vader die eigenlijk naar huis wil, hij steunt de schijterds omdat ie bang is zelf ook voor lafaard te worden uitgemaakt. Alles verandert voor hem als hij door de flamboyante Francis wordt gevraagd om te helpen met de bouw van een podium. Francis is theatraal aangelegd en zet een revue-voorstelling op om de getroebleerde soldaten te verstrooien. De zwijgzame en bescheiden Pierre ziet dat het allemaal anders kan en raakt begeesterd. Sterker nog, zijn enthousiasme maakt plaats voor heimelijke gevoelens van liefde. En daar is natuurlijk helemaal geen plaats voor in deze bloederige mannenwereld. Nou ja, helemáál...het kán wel. Maar dan moet Pierre zorgen dat ie uit de loopgraven komt (snapt u de beeldspraak) en dat hij meer bij het theater betrokken raakt om aldus dichter bij Francis in de buurt te zijn.

Met: Emmanuel Macchia, Valentin Campagne, Willem de Schrijver

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Pink Floyd - The post war dream 

The Beloved (aka El sèr querido) - Rodrigo Sorogoyen

The Beloved op IMDb (7,2)
 The Beloved op Moviemeter (3,41)

The Beloved op Wikipedia

Na de deceptie van het Nederlandse kassucces de dag ervoor lukte het me al snel om de wrange smaak weg te spoelen. Er draaien gelukkig zóveel interessante en vaak ook goede films in de zalen op dit moment. Neem bijvoorbeeld deze van "Las Bestias"-regisseur Rodrigo Sorogoyen. Die tamelijk ongemakkelijke film vestigde stevig zijn naam, waardoor hij nu een ongekende grootheid als Javier Bardem kon aantrekken. Bardem, die ik zowel qua maatschappelijke persoonlijkheid als qua acteerkwaliteiten huizenhoog heb zitten, wordt hier bijkans van het doek gespeeld door zijn filmdochter Victoria Luengo, inmiddels ervaren Almodóvar-actrice.. Zij weet met haar indringende blik dermate veel onderhuidse spanning in de film te leggen dat je naar het puntje van je stoel schuift: als zij in beeld is, gebeurt er wat en..het is wachten op de knal.

Hij zit er helemaal klaar voor, de gelauwerde én verguisde regisseur Esteban Martinez. Tafeltje gereserveerd, menukaart aan zijn zijde en plots komt zijn tafeldame binnen. Ongemakkelijke begroeting, aarzelende menukeuze, een eerste slokje: moeizaam komt het gesprek op gang. Dertien jaar hebben ze elkaar niet gezien. Dat gebeurt vaker met mensen, maar met een vader en zijn dochter is dat toch wel opmerkelijk te noemen. Martinez zit er om haar te vertellen dat hij terug is in Spanje, dat hij op het Spaanse vulkaaneiland Fuerteventura een film wil gaan maken en - tamelijk onverwacht - dat hij háár een rol in die film wil aanbieden. Natuurlijk is ze vereerd, zo goed gaat het niet met haar carrière, maar ze reageert toch afwachtend. Immers, wat zit erachter? Waarom komt pappie nu opeens haar kant op?

Ondanks deze aarzeling hapt ze toe en wordt ze een vast onderdeel van de set. Ze moet zich natuurlijk extra bewijzen omdat ze de dochter van de baas is, ze moet net een stapje harder dan de rest. Dat lukt haar, ze brengt de juiste overtuiging in haar spel en gaandeweg lijkt er ontspanning te komen tussen de vader en de dochter. Totdat..totdat Esteban in een vrij weekend zijn nieuwe gezin uitnodigt en dochter Emilia met verbazing kijkt hoe hij heel aandachtig met zijn jonge kinderen omgaat. Ze wist niet dat hij dit in zich had, het verschuift haar positie op de filmset doordat plots heel andere gevoelens mee gaan spelen die haar spel én haar blik op de regisseur mijlenver van hun plek verschuiven.

Met: Javier Bardem, Victoria Luengo, Melina Mathews, Pepa Gracia, Pablo Gomez--Pando

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Olivier Arson - Desierto (final credits)

Le Clan des Siciliens (aka The Sicilian Clan) - Henri Verneuil

Le clan des Siciliens op IMDb (7,4)
 Le Clan de Siciliens op Moviemeter (3,67)

Le Clan Des Siciliens op Wikipedia

Eigenlijk doe ik dit veel te weinig: hoewel ik honderden films per jaar bekijk, komt een veel te klein deel daarvan uit mijn jeugdige jaren. Vanaf eind jaren 70 werd ik actief kijker, al snel dook ik daarbij het arthouse- (of beter: filmhuis) genre in waardoor ik vanaf zeg 1980 wel goed zit in "wat je gezien moet hebben", maar ik blader simpelweg te weinig terug naar de periode daarvoor. Films uit die tijd heten tegenwoordig al snel 'klassieker' maar zijn dat lang niet altijd: er zijn 13-in-een-dozijn verhaaltjes, er zijn lopende-band-producties én er zijn titels waaraan dermate grote namen hangen dat je vermoedt dat er écht iets in zit. Ga maar na: de muziek bij deze film uit 1969 is van Ennio Morricone, de hoofdrollen worden gespeeld door de Frans/Italiaanse grootheden Jean Gabin en Lino Ventura in de voorhoede en het prachtige gezicht van Alain Delon in de spits. Met zo'n cast kijk je natuurlijk anders naar de scenes waarin geboefte zich nog steeds achter een krant kan verschuilen en waar rechercheurs in regenjas alle plekken kunnen binnenwandelen zonder het wapen in aanslag te hebben. Suck this, Hollywood. Ik genoot.

Op inventieve wijze (met een batterijgedreven handzaagje) ontsnapt topcrimineel Roger Sartet uit het politiebusje dat hem naar de gevangenis moet brengen. Hij krijgt onderdak in de speelhal van Vittorio Manalese, een maffibaas op leeftijd die bezig is zijn pensioen in heimatgrond Sicilië te regelen. Manalesa doet dat uiteraard allemaal niet voor niets, hij verlangt van Sartet dat hij de familieclan assisteert in een ingenieuze misdaad: men wil een vliegtuig dat beladen is met dure juwelen beroven tijdens de vlucht van Parijs naar New York. 

Sartet is de beroerdste niet, wil best meewerken aan deze slimme operatie maar moet op eieren lopen. Hij moet uit handen blijven van de gedreven rechercheur Le Goff die hem op de hielen zit en die aan iedereen laat merken dat hij degene is die Sartet gaat pakken. Sartet is handig, kent het klappen van de zweep maar gaat plots toch ergens in de fout: vrouwelijk schoon brengt hem in het nauw bij de Sicilianen, bij zijn zus en bij de Parijse recherche. Het is dansen op een steeds slapper koord.

Met: Alain Delon, Lino Ventura, Jean Gabin, Irena Demick

Wen er maar aan - Albert-Jan van Rees

Wen er maar aan op IMDb (6,7)
 Wen er maar aan op Moviemeter (3,67)

Wen er maar aan op Wikipedia

Nou, wij dan ook maar. Tussen de grote bezoekersstromen bevonden wij onszelf gisteren opeens bij de toegangscontrole van dè succesfilm van dit najaar. Maar liefst drie keer draaide deze gisteren bij ons eigen filmtheater, in een heerlijk ontspannen zondagmiddagstemming hapten wij ook een keer toe. We bleken niet representatieve bezoekers: niet alleen was ik een van de weinige mannen in de zaal, ook bleek onze waardering voor deze slapstick-boekverfilming anders dan de meeste aanwezigen. Dat zegt iets, natuurlijk snap ik dat: het publiek voelde zich vermaakt, lachte honderduit, kreeg een ruime blik op komische acteurs (Beppie Melissen, Hadewych Minis en Bianca Krijgsman) en had een topmiddag. Dan is het niet aan mij om daar laatdunkend over te doen, maar bij het aanfloepen van het licht keken vrouwlief en ik elkaar met min of meer dezelfde blik aan. "Niet voor ons". deze onontkoombare kaskraker die menig filmtheater weer voor even uit de problemen kan helpen. Met díé pet op zeg ik: "ga erheen, mensen. Wie weet is dit iets voor jou!"

Om M. nu een vrouw op leeftijd te noemen (ze moet nog 50 worden), gaat net iets te ver. Maar feit is dat ze fysieke problemen ondervindt van het klimmen der jaren. Belangrijkste oorzaak daarvoor is "de overgang". Temperatuurschommelingen, stemmingswisselingen, gewichtsproblematiek, onzekerheid over de levensvisie en vooral over de toekomst: het zijn allemaal problemen die in meer of mindere mate invloed hebben op de middelbare vrouw. En M. lijkt daarin de lijstaanvoerder. Haar werk als actrice lijdt eronder, haar seksleven lijdt eronder, haar vriendschappen lijden eronder en haar relatie met de sukkelige goeierd Koos lijdt eronder. Maar wat doe je eraan? 

In een lange reeks "hilarische" scenes wandelen we langs alle clichés die je maar voor kunt stellen om uiteindelijk aan het eind te evalueren of M. het juiste pad heeft bewandeld. Kan ze de ongemakken naast zich neerleggen, kan ze vooruitkijken naar wat allemaal nog wél kan, kan ze in het reine komen met al die mensen die ze onlangs geschoffeerd heeft? 

Met: Maike Meijer, Bas Hoeflaak, Hadewych Minis, Bianca Krijgsman,   Beppie Melissen

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Romantics - What i like about you

Tirza - Rudolf van den Berg

Tirza op IMDb (6,3)
 Tirza op Moviemeter (2,99)

Tirza op Wikipedia

Heel lang geleden las ik het boek (van de destijds overproductieve Arnon Grünberg), in een recenter verleden - 16 jaar geleden blijkbaar - bekeek ik de daarop gebaseerde film van Rudolf van den Berg. Mijn aanvankelijke conclusie blijft ook nu nog staan: het boek overtuigde meer dan de film. Het verhaal komt te gefragmenteerd over, daar helpt het - als altijd- gemotiveerde spel van Gijs Scholten van Aschat niet veel aan. Hij doet zijn best (daarin oa bijgestaan door Johanna ter Steege en de later internationaal doorgebroken Sylvia Hoeks) maar de film blijft te versnipperd doordat men in anderhalf uur blijkbaar minder de diepte in kan gaan dan in de benodige leestijd van het literatuurwerk. Wat wél heel goed lukt, is de kijker op scherp zetten: welke bedenkingen heeft u bij het zien van de gedragingen van de zo goedbedoelende vader?

Vol vertrouwen neemt pappie Jurgen Hofmeester afscheid van zijn dochter Tirza. Ze gaat een enorme reis ondernemen (met haar tamelijk verse vriendje op een roadtrip door Namibië), de tijd heeft ze nodig om zichzelf te ontdekken en een eigen plekje in de samenleving te ontdekken. We zien al snel dat ze hiermee probeert los te komen van de tamelijk beklemmende zorg van haar vader. Die is veel te beschermend, op het enge af zelfs. Hij tiranniseert min of meer de hele omgeving als ze te dicht in de buurt van zijn dochter komen, een gedrag waar we middels flashbacks uitgebreide inzage van krijgen.

Nu ze eenmaal zo ver weg van hem is, in een totaal andere wereld zelfs, breekt dit gedrag vader Jurgen op. Het kostte hem al eerder zijn huwelijk, maar nu kost het hem ook zijn nachtrust en zijn eetlust. Waarom laat ze toch niks van zich horen? Ze is nu al zes dagen weg en heeft nog steeds niet gebeld! Het wordt hem te machtig, hij moet erheen, hij moet haar zoeken. Tja, hoe begin je zoiets? Hij loopt met een foto langs de cafés en hotels en denkt op een gegeven moment een glimp van haar op te vangen als ze op de motor wegrijdt met haar vriendje. Grrrr, dat vriendje, die Arabier, die terrorist, die.. Jurgen moet verder en raakt ook dat hinderlijke kindhoertje maar niet kwijt dat aan zijn broekspijpen blijft trekken: "Need company, sir?". Jurgen draait langzaam door.

Met: Gijs Scholten van Aschat, Johanna ter Steege, Sylvia Hoeks, Nasrdin Char, Keitumetse Matlabo 

FIN - song : Chagall van den Berg - By your side

Sterben (aka Dying) - Matthias Glasner

Sterben op IMDb (7,4)
 Sterben op Moviemeter (3,71)

Sterben op Wikipedia

Omdat ik er twee jaar geleden behoorlijk van onder de indruk was (in mijn persoonlijke top 3 van dat jaar) klikte ik nog maar een keer op "PLAY" toen ik deze tegenkwam op de filmzender. Niet voor tere zieltjes, dit bikkelharde drama. Een drama zoals de Duitse cinema dat zo goed kan: ongemakkelijke levens, complexe persoonlijkheden en ergens daar tussenin toch nog sprankjes hoop en visie. De film is een kroniek over een uit elkaar gevallen familie en legt pijnlijk de problemen bloot waarmee de generaties voor ons, tijdens ons en na ons mee te maken krijgen. Sterk spel opnieuw van Lars Eidinger en Corinna Harfouch , fijne bijrollen zijn er voor Lilith Stangenberg en Ronald Zehrfeld

Mijn recensie van twee jaar geleden : BEGT recensie Sterben (september 2024)

Animals - Ben Affleck

Animals op IMDb (5,7)
 Animals op Moviemeter (2,75)

Animals op Wikipedia

Ambivalentie, dat is het sleutelwoord als ik het moet hebben over Ben Affleck. De zeer actieve acteur/regisseur maakt bij vlagen best indruk (ik vond "Argo" goed te doen) maar soms lijkt hij een 'one trick pony' te zijn. Altijd maar weer die hyperAmerikaanse sterke vent die onverzettelijkheid toont in de aanpak van slechtte mensen. Ook in deze "Animals" film ligt eenvormigheid weer op de loer, gelukkig wordt er een andere dramatiek ingebracht door oa Kerry Washington en vooral Gillian Anderson, die hem in deze film zowel qua rol als qua spel dik de baas lijkt. Hoe dan ook: het levert best wel anderhalf uur kijkplezier op, al zal de geoefende filmkijker al vrij snel de lijntjes leggen.

Mark Kimball zit volop in de race voor het burgemeesterschap van Los Angeles. De campagne is in zijn eindfase beland, Kimball zal nu moeten toeslaan om de peilingen overtuigend zijn kant op te laten uitslaan. De sleutel daartoe vormt de latino-gemeenschap maar die is nog niet volledig overtuigd. Doordat Kimball zo veel energie en voorál zoveel geld in de campagne stopt, verwaarloost hij zijn thuisfront en mist hij volledig de romance die zijn vrouw buiten de deur zoekt. Ze kibbelen veel, vooral ook over de huishoudster die haar werkgever steeds maar blijft vragen een goed woordje te doen voor de verblijfsvergunning van haar man. Netelige situatie natuurlijk: uit humaan oogpunt zou Mark direct ja zeggen, uit electoraal oogpunt kan hij zich geen fouten op het hobbelige pad naar succes veroorloven.

Gek genoeg komt de oplossing uit de criminele hoek: de telefoon in de sjieke villa gaat, een vervormde stem zegt hun zoontje te hebben gekidnapt en eist per direct zeven miljoen dollar. Dat geld is er niet, het zit allemaal in de campagne, dus de Kimballs moeten traineren om eerst externe financiële hulp in te schakelen. Die komt er, in de vorm van de enigmatische Dayle Burton. Deze steenrijke vrouw wil helpen maar tegen een behoorlijke prijs. De Kimballs zitten klem en sluiten een deal met de ene afperser om de andere tevreden te stellen. Net als ze zich aan de zware last gecommitteerd hebben, stapt plots hun zoontje het huis binnen.

Met: Ben Affleck, Kerry Washington, Gillian Anderson, Steven Yeun, Adriana Paz

FIN - song : Harry Gregson-Williams - End title Suite