Queen at sea - Lance Hammer

Queen at sea op IMDb (7,7)
 Queen at sea op Moviemeter (-,-)

Queen at sea op Wikipedia

Na een wekenlange campagne met bioscoopreclames waren we nu dan toch eindelijk bij de "Bioscoop 10 daagse" aanbeland. Wat die precies inhoudt, heb ik uit de reclames nog steeds niet begrepen. Geeft niks, ik probeerde toch al 1 á 2 keer per week de zaal te vinden. Het leverde nu het voordeel op van een voorpremiére op maandag. En wát voor een: prijswinnend op het afgelopen filmfestival van Berlijn, ijzersterke hoofdrollen van eminence grise Tom Courtenay en de immer superieure Juliette Binoche en een stevig taaie benadering van uitermate pijnlijk menselijk lijden. Indrukwekkend, ik nam de film in hoofd en hart wel even mee naar huis. 

Met haar dochter Sarah is Amanda voor een tijdje vanuit Newcastle naar London verhuisd. Ze wil het schrijven van haar boek afronden, maar vooral wil ze dichter bij haar moeder zijn. Die gaat niet goed, sterker nog: die gaat met de dag slechter. Ze weet steeds minder vaak wie en waar ze is, ze gaat hard achteruit. Moeder's partner en Amanda's stiefvader Martin doet wat ie kan, maar is zelf al minstens zo op leeftijd en kan het allemaal amper meer aan. Maar we ervaren al snel dat hij veel meer kan dan wij denken. 

Wanneer Amanda het huis binnenkomt en naar de slaapkamer loopt, ziet ze Martin bovenop haar apathische moeder liggen. En bewegen. Woest is Amanda, wie denkt hij wel niet dat ie is om zo aan zijn eigen behoeften te voldoen terwijl moeder overduidelijk ziek is. Het brengt een enorme hoeveelheid balletjes aan het rollen: politie, medische onderzoeken, een bezoek aan een verpleeghuis. Amanda is vastberaden maar dat blijkt bij Martin ook het geval. Hij weigert een stap terug te doen en beweert dat hij de enige is die weet wat zijn vrouw nodig heeft. Het schuurt ongelooflijk tussen stiefvader en stiefdochter maar ze móéten eruit komen. Kleindochter Sarah krijgt van haar moeder de vraag of ze het erg vindt om naar London te verhuizen, zodat Amanda middenin het resterende leven van haar moeder kan blijven staan. Het lijkt ons dat er hier alleen maar verliezers in beeld zijn, niemand kan een kant op met zijn/haar ongeluk, dementie blijkt een verscheurend monster.

Met : Juliette Binoche, Tom Courtenay, Anna Calder-Marshall, Florence Hunt

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Gavin Bryars - The Last Days

Billy Idol should be dead - Jonas Akerlund

Billy Idol should be dead op IMDb (7,4)
 Billy Idol should be dead op Moviemeter (3,44)

Billy Idol should be dead op Melkweg Doc

Dacht ik vroeger altijd dat Billy Idol een forse poseur was met een aantal zeer sterke songs, blijkt nu - na het zien van deze documentaire - dat Billy Idol gewoon een forse poseur is met een aantal zéér sterke songs. Want ja, de conclusie mag wel zijn dat heel veel van de buitenkant van de mooie jongen die punker speelde tot zijn rol behoorde. Het was lastig om een geloofwaardige punker in hem te zien a la Johnny Rotten  of Charlie Harper. Zijn looks waren net effe te goed, zijn bekkentrekken was net iets te gemaakt: het leek allemaal nét niet. Terwijl Idol echt wel een van de archetypische kenmerken van de ware punk bezat: hij was tegendraads en dwars en wilde zich niet gedragen binnen de verwachtingspatronen van de burgerlijke maatschappij.

Die houding bracht William Broad (ja, ook punkers hebben gewoon een civiele naam) al vroeg in conflict met zijn starre vader. William kleurde niet binnen de lijntjes, verbrak het contact met zijn vader en zag in de dan opkomende punkscene in London een geweldige uitlaatklep. Hij stapte in de band Chelsea, begon met maten een punkrockkelderclub van waaruit vervolgens Generation X ontstond. Die maakten lawaai, maar maakten ook naam: al snel werd duidelijk dat Broad (die inmiddels een alias had gevonden en zichzelf daarmee tot idool verhief) een magnetische kracht had: zijn knappe koppie, zijn stoere blikken met scheefgetrokken mond, zijn geheven vuist en zijn lederen verpakking maakten samen dat hij opviel. Gen X werd groter maar zakte uiteindelijk als een soufflé weer in, Idol brak uit de  scene en verhuisde zichzelf naar de VS. 

Naast de verlokkingen van de artiestenwereld (waar Idol op geen enkele manier tegen bestand was en die hem bijna het leven kostten) was Amerika voor hem tamelijk ideaal. Immers, veel minder nuchter dan de Europeanen, knappe smoeltjes doen het goed in de media dus Idol werd er al gauw een posterboy waarvan weinigen de lege huls zagen. Maar zoals vaker in de geschiedenis is momentum belangrijk: in 1981, richting dieptepunt van Idol's strijd tegen de drugs, kwam daar opeens Music Television. 24 uur per dag muziek én beeld: ideaal voor Billy om zich te profileren. Dankzij MTV kwamen er hits, er kwamen megahits, er kwamen filmrollen en andere schijnwerpers. Idol was daar waar hij wilde zijn: middenin beeld. Wij weten nu - doordat hij nog leeft- dat hij uiteindelijk de strijd tegen drugs- en seksverslaving gewonnen heeft, dat ie een markante doch lieve opa is. Het is een wonder dat hij overleefde, hij zou eigenlijk dood moeten zijn geweest. Heerlijke documentaire.

FIN - song : Billy Idol - Dying to live

Mayday - John Francis Daley/ Jonathan Goldstein

Mayday op IMDb (6,8) 

Mayday op Moviemeter (3,22)

Mayday op Wikipedia

Er was een tijd de wereld glashelder leek: de VS en het Westen waren de goeden, de baddies kwamen allemaal uit het Oostblok, met name uit Rusland. We noemden dat Koude Oorlog en leunden tevreden op dat overzichtelijke wereldbeeld. Dat dit inmiddels fluïde is geworden en dat de machtslijnen van de geopolitiek inmiddels meer over andere lijnen lopen, ontneemt ons de kans om heel makkelijk met een vinger één kant op te wijzen. De film "Mayday" preludeert op die verandering: maar heel langzaam komt komisch actieheld Ryan Reynolds tot andere inzichten, daarbij vooral geholpen door voormalig Shakespeare-acteur Kenneth Branagh, die het tegenwoordig blijkbaar ook van actiekomedies moet hebben. Het is vermaak, dat is duidelijk; het lijkt op de stuiptrekkingen van het artistiek uitmelken van wereldse verhoudingen (en vooral "wereldse cliché's"). U snapt: mijn hoofd ging vele kanten op bij het bekijken van deze luchtige, misschien iets té luchtige komedie.

Halverwege jaren 80: "Top Gun" ligt nog vers in het geheugen als de VS probeert haar vliegeniers voor te bereiden op een van de latere etappes van de Cold War. Troy Kelly is de sterrenpiloot van dat moment en wordt door zijn meerderen gevraagd om een beetje buiten de lijntjes te kleuren: of hij het aandurft een spionagevlucht (met een norse nog meer sterrenpiloot dan onze Troy) uit te voeren boven het Sovjet-grondgebied van Michael Gorbatsjov. Kelly wordt gerekruteerd omdat hij én heel goed is in zijn vak én omdat hij moeilijk te corrumperen is: niet getrouwd, geen kinderen, alleen een vader die toch al ernstig ziek is. Dit scheelt straks allemaal in mogelijke represailles, het maakt in ieder geval dat Kelly snel ja zegt. 

Pak uw klompen erbij, voel dan aan dat die vlucht natuurlijk misgaat; het hypermoderne spionagevliegtuig wordt ontdekt, beschoten en stort neer. De norse piloot komt om, maar Kelly weet zich met schietstoel te redden en overleeft net aan bij het landen. Nog voordat het Russische leger hem daar kan vastnemen wordt hij opgepikt door Nikolai Ustinov, een oud KGB-er met een ziekelijke fascinatie voor "Top Gun-America'. Al snel zit de KGB hen op de hielen, de twee moeten een tocht van 2000 kilometer dwars door moedertje Rusland maken om het IJzeren Gordijn te passeren. Levensgevaarlijk, u snapt dat.

Met: Ryan Reynolds, Kenneth Branagh, Marcin Dorocinski, Maria Bakalova, David Morse

FIN - song : Bruce Springsteen - Dancing in the dark

The Match - Dominik & Jakov Sedlar

The Match op IMDb (5,8)

The Match op Moviemeter (2,61)

The Match op Wikipedia

We weten mogelijk al dat de komende weken een documentaire in de zalen gaat draaien die deze zelfde titel voert: die zal gaan over de spraakmakende WK-finale van 1986 tussen Engeland en Argentinië. Die heb ik nog niet gezien, denk wel dat ik het ga doen. Tot die tijd vermaakte ik me met déze : ook waargebeurd en ook over een voetbalmatch, maar dan van een paar oorlogen geleden. Niet hartstikke best maar gerust wel charmant te noemen. We gaan, met oa Franco Nero en Armand Assante, naar het bijna-einde van de Tweede Wereldoorlog, we trappen af in Hongarije 1944. 

Nou, niet helemaal waar: we starten in het nu. Opa Branko ziet zijn kleinzoon worstelen met sportiviteit. Opa neemt de jongen apart voor enkele wijze levenslessen die de jongen verbaasd doen uitroepen waar opa dan al die wijsheden vandaan heeft en of ie zelf dan ook gevoetbald heeft. En pas dán gaan we naar 1944.

De briljante voetballer Laszlo Horvath wordt op een door nazi's gedomineerd feestje herinnerd aan een eerdere voetbalmatch die hij enkele jaren geleden speelde tegen Duitse officieren. En won. Het zit de fascisten niet lekker, immers: ook op het sportieve vlak wilden ze heersen, desnoods op onsportieve manier. Dus wordt Horvath uitgedaagd een weddenschap aan te gaan. Hij weigert en kleineert daarmee de offiier. Gaat niet goed he, dat weten we allemaal. Horvath wordt opgepakt en belandt in een werkkamp. De officier van dienst kolonel Franz, kent zijn reputatie en rakelt de weddenschap opnieuw op. Horvath ziet in dat hij in een kansloze positie zit maar ziet ook wel overlevingskansen als hij opnieuw een winnend team tegen de Duitsers weet neer te zetten. Er gaat dus een match komen maar eerst moet hij rekruteren. Hij doet dat op zeer sociale wijze en werft zelfs een kansloos geitenhoedend jochie als materiaalman aan. En dat jochie, die heet Branko. De bal is rond, het cirkeltje ook.

Met; Franco Nero, Caspar Phillipson, Armand Assante

 

De Gaulle: Liberté (aka La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom) - Antonin Baudry

La Bataille de Gaulle: J'écris ton nom op IMDb (8,0)
 La Bataille de Gaulle: j'écris ton nom op Moviemeter (4,12)

La Bataille de Gaulle op WIkipedia

Aan de manier waarop ik hierboven de links plaats, herkent u al iets van mijn voorkeuren. Terwijl de film in de markt gezet wordt met de snelle verkooptitel "De Gaulle: Liberté", vind ik de originele titel van deze sequel vele malen poëtischer: "La Bataille De Gaulle: j'écris ton nom". "Ik schrijf je naam" is de subtitel die u pas aan het eind van de film zult begrijpen, maar kent meer hunkering dan het containerbegrip "vrijheid". Oordeel zelf of ik me terecht zo opstel. Hoe het ook zij: een maand na het bekijken van deel 1 ging ik gisteren op première-avond naar deel 2 van het verhaal over De Gaulle in oorlogsjaren. Opnieuw een lange zit, ditmaal zelfs mét ingelaste pauze, maar opnieuw was het die tijd allemaal waard. Visueel indrukwekkend, historisch verantwoord en - imho- iets meer dynamiek dan in deel 1. Dat is voor de filmkijker prettig, ik kon nu ook het acteerwerk van Simon Abkarian veel beter hebben, omdat ik zie dat hij wel een consistentie brengt in de 6 uur film die dit epos oplevert. En voor de filmkijker die álle actuele oorlogsfilms volgt: u kunt fijne vergelijkingen maken met het sterke "Pressure" die op dit moment óók in de zalen draait, terwijl u ondertussen getrakteerd wordt op prettige bijrollen van oa Anamaria Vartolomei en Niels Schneider. 

1944. Generaal De Gaulle zit nog steeds in ballingschap in London. Van daaruit bestuurt hij zijn verzetsorganisatie "Het Vrije Frankrijk" die zich zowel tegen de nazi's verzet als tegen het in het vaderland heersende Vichy-regime. De Gaulle blijft onverzettelijk maar ziet zijn mensen het steeds moeilijker krijgen: internationale steun brokkelt af, zo voelt ie. Churchill heeft moeite met de nukken van de starre generaal, maar blijft toch op een of andere manier wel sympathie houden voor de vaak verrassende theorieën en technieken die de Fransman erop na houdt. Bij de Amerikaanse president Roosevelt is De Gaulle die sympathie al lang al kwijt. Dat is vooral lastig doordat WO2 in een fase is beland waar Europa niet meer zonder de hulp van de VS blijkt te kunnen. Churchill kiest handig positie, maar de Gaulle volgt nog steeds de lijn rechtdoor. Zíjn lijn. En geen enkele andere.

Zowel op het Europese vasteland als in het noordelijke deel van Afrika is de steun voor de Gaulle nog steeds van levensbelang. Terwijl zijn ondergrondse verzetsvrienden proberen de Franse politiek te masseren en een andere kant op te krijgen, vecht in de woestijnen van Libie en Algerije zijn onverzettelijke generaal Leclerc strijd op het scherpst van de snede. Dermate scherp, dat De Gaulle beseft dat ál zijn succes inmiddels van één man afhangt. En dat hij niet die man zelf is, dat haat hij. Kan hij blijven rekenen op support van de troepen? Als daar voldoende weerstand wordt geboden, kan hij mogelijk de politieke steun vergaren om zijn geliefde Frankrijk te behoeden voor een ramp: het land mág niet uiteenvallen.

Met: Simon Abkarian, Simon Russell Beale, Niels Schneider, Anamaria Vartolomei, Karim Leklou, Campbell Scott

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Cala - Syzygy

We are Twisted Fucking Sister! - Andrew Horn

We are Twisted F***ing Sister op IMDb (7,1)
 We are Twisted Fucking Sister! op Moviemeter (3,19)

We are Twisted Fucking Sister! op Wikipedia

Normaal gesproken zou deze documentaire (rise & fall van een hardrockband) geruisloos aan mij voorbij zijn gegaan als niet ooit een keer onze wegen elkaar gekruist zouden hebben. Puur toeval, we gaan terug naar 1982. Begtje (toen nog he, inmiddels gewoon Begt) was met een trio collega's (waaronder zijn geliefde broer) voor een Viva-reisje naar London getrokken: we werkten allen op een of andere manier voor dat tijdschrift en konden goedkoop gebruik maken van de lezersaanbieding). We deden wat toeristische sightseeing, bezochten de hipste discotheek van dat moment en gingen - op mijn aandringen- ook naar het Paradiso Overzee. Net als de legendarische Amsterdamse poptempel stond The Marquee hoog op het lijstje van muziekliefhebbers en bands. Wat er die avond speelde, wisten we niet. Totdat we de hoek om draaiden en midden tussen de spijkerjassies met patches en ijzerwerk stonden. Het werd metal, zoveel was duidelijk. Maar wat? Nou, het werd een avondje krachttermen met bovenstaande motherfuckers. Overleefd, we zijn weer thuisgekomen en twee van ons kunnen nu - bijna 45 jaar later- gewoon in een docu nazien waar we toen eigenlijk naar gekeken hebben. 

Toen wij ze in 1982 live aanschouwden, had de band er al een tienjarige weg op zitten. Een lijdensweg zou je bijna zeggen: begonnen als glamrockact die zich vereenzelvigde met werk van David Bowie, Marc Bolan en Velvet Underground, was men sinds de komst van de ambitieuze blaaskaak Dee Snider een andere kant op gegaan: Snider kickte op ophef, liet de band zich afficheren als kruisridders tegen de disco, liet zijn partner de bandleden overhalen zich in drag te kleden en make-up te gaan dragen terwijl ze ondertussen de nodige heiligschennis en opschepperij de zaal in slingerden. 

De documentaire vertelt ons dat de band het altijd goed gedaan heeft bij het publiek, maar dat de zoektocht naar platencontract en commercieel succes er een van "12 ambachten, 13 ongelukken" was. En toch is het niet zomaar dat kleine Begt ze opeens in London kon zien: kleine stapjes, kleine succesjes maar hey.."We are Fucking Twisted Sister!"

FIN - song : Twisted Sister - We will never grow up

Project Hail Mary - Phil Lord & Christopher Miller

Project Hail Mary op IMDb (8,2)
 Project Hail Mary op Moviemeter (3,53)

Project Hail Mary op Wikipedia

U denkt natuurlijk: die Begt ziet zoveel films, die vindt zijn eigen weg wel. Klopt voor een groot deel maar toch..maar toch..toch laat ie zich af en toe beïnvloeden door zijn filmvriendjes. "Deze moet je gaan zien, is echt een héél leuke film". Dan wordt het wikken en wegen: gaat mijn geringe interesse voor science fiction het afleggen tegen het altijd prettige vooruitzicht om een film met Ryan Gosling of zelfs Sandra Hüller te gaan zien? Het feit dat ik nu deze beleving in blogvorm aan het gieten ben, verklapt al dat ik voor de laatste argumenten ben gezwicht. En zo geschiedde: ik genoot zeer van haar en vooral van zijn acteerwerk, ik moest best af en toe grinniken en ik luisterde vooral tussen de regels door instemmend naar de lichte maatschappijkritiek die in deze film verweven zit. Al met al dus een prima kijkbeleving (ik denk zelfs dat het een góéde film is maar ken het genre daarvoor niet goed genoeg), ik snap het enthousiasme van mijn maatjes best wel.

Hij vindt het wel best, onze young mister Grace. Ryland Grace is gewoon lekker aan het lesgeven, heeft een fijne betrokkenheid met de leerlingen en maakt zich verder niet al te druk om de wereld om zich heen. Hij kan dit nog jaren volhouden: de biologische wetenschap op een begeesterde manier overbrengen aan jongeren is het mooiste wat er is. Maar dan staat plots een geheimzinnige vertegenwoordiging van de NASA-overheid aan zijn deur: Grace heeft ooit een publicatie gedaan waarin hij bepaalde zekerheden in twijfel trok maar waar hij - na een publicitaire storm- nooit meer verder over gepraat heeft. Nu staat dus plots de hoge ruimtemilitair Eva Stratt voor zijn deur:. Zij wil dat hij zich alsnog in zijn eerder verkondigde theorie gaat verdiepen want de tijd is nú : de kracht van de zon neemt af, die wordt van buitenaf aangevreten en juist Ryland's bevindingen zouden een oplossende richting kunnen brengen. 

Ryland hoort het aan maar weigert; hij is niet levensmoe, hij vermaakt zich prima en is niet van plan zich de ruimte in te laten schieten om lichtjaren verderop zijn onderzoek te doen. Ik verklap u vast: dat onderzoek komt er, Grace wordt jaren later wakker als hij ver voorbij de ons bekende planeten zweeft: dáár ontmoet hij de grondleggers van zijn theorie: de buitenaardse wezen die met behulp van astrofagen (zoek dat maar op. Of kijk de film) energie aftappen die ze vervolgens weer in hun eigen biotoop kunnen injecteren. Ik hoor het u zeggen: dat zou voor de aarde ook best kunnen werken. Welnu : fist my bump, laten we elkaar de ruimte geven.

Met: Ryan Gosling, Sandra Hüller, James Ortiz, Lionel Boyce 

Gezien in : Pathé Thuis

FIN - song : Mercedes Sosa - Gracias a la vida