The Invite - Olivia Wilde

The Invite op IMDb (7,8)
The Invite op Moviemeter (3,50)
The Invite op WIkipedia

De treinenloop was in de war, daarmee ook mijn zaterdagplanning. Ik had een bezoekje aan Eye in gedachten, maar daar zou ik niet op tijd kunnen komen. Dan maar de blik de andere kant op gericht: go east, young man! Want in het pittoreske Enkhuizen is immers dat schitterende Film in de Drom-theater, waar ook immer mooi spul voorhanden is. Een korte check leerde mij dat ik daar "The Invite' kon gaan zien, het nieuwste werk van de intense actrice/regisseuse Olivia Wilde. Haar eerdere films spraken zeer tot de verbeelding dus pakte ik met vreugde de trein de andere kant op. En dat ik dan ook nog een dikke cast (Wilde zelf, Seth Rogen, Edward Norton en de immer sprekende Penelope Cruz) erbij kreeg, in een setting die sterk aan "Carnage" deed denken ook nog: het maakte het treinreisje een waardige. 

Er staat spanning op, zoveel is duidelijk als Joe thuiskomt van zijn werk. Zijn vrouw Angela staat op scherp, ze is hyperdepieper en heeft totaal geen aandacht voor Joe's verhalen over zijn problematische reis. Wat gebeurt er? Al snel wordt duidelijk waarom Angela als een werkbij door het huis sjeest: de buren komen! Ze heeft de bovenburen uitgenodigd om nu eindelijk eens kennis te maken. De dochter is uit logeren, Angela pakt uit met een mooie reeks kazen en hapjes, Joe hoeft alleen maar de wijn te verzorgen. Joe is onaangenaam verrast en maakt duidelijk dat hij helemaal geen zin heeft in een etentje met de buren. Bovendien: hij vindt het maar een luidruchtig en snobistisch stel, met hun lawaaiige seks en hun overduidelijke tevredenheid met zichzelf. Joe's bezwaar valt in het luchtledige, na langdurig gekibbel gaat dan toch de bel. 
Angela doet haar best de perfecte gastvrouw te zijn voor haar invitées maar al snel blijkt dat het burenkoppel veel te classy is voor de toch wel eenvoudige Joe en Angela. Er wordt wel honderuit gepraat maar nog weinig losgelaten, aanvankelijk dan. Want net op het moment dat Joe op het punt staat om de buren te zeggen waar het op staat, doen zij een ontboezeming die de sfeer als een blad aan een boom doet omslaan. Zozeer zelfs dat Angela en Joe gedwongen worden diep in hun binnenste te kijken om te zien wie zij zelf zijn, wie ze samen zijn en waar hun diepere wensen en dromen liggen. Dit kan niet goed gaan, dit wordt een verbaal bloedbad.

Met: Olivia Wilde, Seth Rogen, Penelope Cruz, Edward Norton

Gezien in : Film in de Drom
FIN - song : Graham Nash/Joni Mitchell - Our House (demo)

La Venus Electrique (aka The Electric Kiss) - Pierre Salvadori

La Venus Electrique op IMDb (6,7)
 La Venus Electrique op Moviemeter

La Venus Electrique op Wikipedia

In de diverse filmbeschrijvingen die ik over deze film las, werd steeds vermeld dat het de openingsfilm van het laatste Cannes-filmfestival was. Dat geldt dus als een aanbeveling, het is een richtinggevende opmerking. Maar wie nu een stevige arthousefilm verwacht, komt bedrogen uit. LVE is een typische Franse romantische komedie, die pas echt vlot getrokken wordt als blijkt dat iedereen iedereen bedriegt en niemand blijkt te zijn wie of hoe hij is. Een zoektocht op mijn eigen filmbeschrijvingsblog leert me dat hoofdrolspelers Pio Marmaï en Anaïs Demoustier al eerder samen in een schildersfilm speelden. En de andere hoofdrolspeler Gilles Lelouche gaat dit keer duidelijk voor lichter werk dan hij doorgaans neerlegt. Kortom: meerdere interessante kantjes aan dit werk, alle reden om in de premièreweek naar de filmzaal te gaan. 


Regio Parijs, jaren 20 vorige eeuw. We gaan naar de kermis! De sterkste man, de Siamese tweeling, de vrouw met de baard: ze staan er allemaal! Maar wij gaan naar een andere attractie: we gaan naar de Elektrische Venus. Zij is een vrouw die vurige kussen uitdeelt aan de betalende bezoekers, terwijl zij zelf op dat moment onder stroom wordt gezet. De dame die Venus speelt, de frêle Suzanne, doet het allemaal niet van harte maar zij komt niet onder het wurgcontract uit dat haar ouders sloten met de kermisbaas. Maar dan slaat het noodlot toe, in eerste instantie positief: stomtoevallig bevindt zij zich in de tent van de waarzegster als er een stomdronken man binnenkomt om zich aan een seance te onderwerpen. Suzanne is niet ter zake kundig maar de dronken man slikt haar gedeclameerde onzin voor zoete koek. 
Hij - Antoine Balestro- blijkt kunstschilder te zijn, eentje die zichzelf op non-actief heeft gezopen nadat zijn geliefde verongelukte. Heel lang raakte hij geen penseel aan maar na het bezoek aan de waarzegster begint hij plots weer te werken. Dit tot groot plezier van zijn galeriehouder die snapt dat hij Suzanne moet stimuleren om meer sessies met schilder Antoine te houden, zodat diens werk populair blijft en verkocht wordt. Zo op het oog is het een win-win-situatie voor iedereen maar al snel blijkt dat alle deelnemers aan dit spel eigenlijk dubbelspel spelen en elk voor het eigen (liefdes)belang gaan.

Met; Pio Marmai, Anais Demoustier, Gilles Lelouche, Vimala Pons

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Shocking Blue - Venus

Amerikatsi - Michael A. Goorjian

Amerikatsi op IMDb (7,3)

Amerikatsi op Moviemeter (3,28)

Amerikatsi op Wikipedia
 

Je zou kunnen stellen dat deze film op veel te luchtige wijze twee loodzware onderwerpen aansnijdt, maar gek genoeg biedt hij daardoor ook wel iets van hoop, van "niet alles is even zwart en donker". De film werd medegeproduceerd door de razend interessante zanger Serj Tankian en dan weet ik al snel dat "De Armeense Kwestie" eraan ten grondslag ligt. Daar bovenop komt nog een stapel Stalinisme, u begrijpt dat je de vrolijkheid met een zaklantaarn moet zoeken. Dat gebeurt, vergelijkbaar met de wijze waarop dat destijds in "La Vita é bella" gebeurde. Zo goed als die film was is deze niet - enigszins aan de matige kant zelfs - maar hij is wel goed te behappen en niet zo loodzwaar als ie van buiten lijkt.

Charlie zit in een koffer. Eentje met een klein kijkgaatje. Daardoor kan ie precies zien welke gruwelijkheden op het plein voor hem plaatsvinden. Zijn moeder heeft hem verstopt voordat ze door de moordlustige soldaten werd opgehaald, op deze manier houdt ze haar zoon inventief in leven. Charlie reist naar Amerika en keert pas 30 jaar later weer terug. De Tweede Wereldoorlog is dan net afgelopen en Armenië is weer in Sovjet-handen beland. Stalin roept de overlevenden van de genocide op om terug te keren naar hun land om te helpen het land weer op te bouwen. Zo gezegd, zo door Charlie gedaan. 
Hij komt echter bedrogen uit: direct moet hij aan de bak om een klein jongetje uit een soortgelijke situatie te redden als waar hij 30 jaar geleden in zat. De dankbaarheid van de moeder van het jongetje is groot, maar zij weet dan niet dat haar man iets heel anders voorheeft met "De Amerikaan".  Dat is immers een kapitalist, iemand met tegenstrijdige belangen ten opzichte van de Communistische Commandatuur. Charlie belandt derhalve in de gevangenis, ondertekent wegens taalproblemen zijn eigen vonnis en gaat voor tien jaar achter slot en grendel. U en ik zouden bij de pakken gaan neerzitten, maar hij dus niet: hij klimt naar het venster van zijn cel en droomt zichzelf een wereld daarbuiten. En niet gewoon een wereld, nee, een hoopvolle wereld.

Met: Michael A. Goorjian, Hovik Keuchkerian, Nelli Uvarova

A Different Man - Aaron Schimberg

A different man op IMDb (6,9)
 A Different Man op Moviemeter (3,12)

A Different Man op Wikipedia

Lastig te peilen film, althans voor mij. Was het nou goed of was het iets te gemakkelijk stuivertje wisselen? Niet door het label "horror" (dat er door de filmmaatschappij aan is gehangen en dat mij doorgaans weerhoudt van het kijken van een dergelijke film); daar keek ik wel doorheen want ik verwacht bij genoemd genre toch echt andere dingen. Het was ook niet door de iets te soepele identiteitswisseling van de hoofdpersoon, die vrijheid moet je een regisseur immers gunnen. Ik kwam uiteindelijk toch op een goede voldoende uit door het fijne spel van zowel Sebastian Stan als de opnieuw fris van de lever acterende Renate Reinsve. Kijken mag, dus!

Edward maakt van de nood een deugd. Menigeen zou met zijn aandoening een terugtrekkende beweging maken maar niet Edward: die stapt juist naar voren. Zijn door neurofibromatose ernstig vervormde gezicht maakt van hem een Elephant Man, maar juist door die ziekte verwerft hij rollen in films en filmpjes. En dat is waar hij zijn wil: hij wil acteur zijn. En plots is daar zijn nieuwe buurvrouw, de energieke Ingrid. Ze schrijft toneelstukken en raakt niet afgeschrikt door het uiterlijk van haar buurman. Integendeel: ze raakt geïnspireerd en begint aan een nieuw toneelstuk. Edward mag zelf de hoofdrol spelen maar is niet geheel tevreden met het slot van het stuk. 
Gelijktijdig bewandelt hij een pittig medisch pad waarbij zijn arts het experiment niet schuwt. En verdomd, het gaat langzaam een andere kant op: de vergroeiingen vallen van Edward af en langzaam verandert hij in een "normale' man. Zo normaal zelfs dat hij plots de love interest van Ingrid krijgt. Koeken en eitjes, zou je zeggen, maar nee: op de audities van het stuk verschijnt een man die net als Edward aan de ziekte lijdt. Deze man, Oswald genaamd, wekt de interesse van Ingrid op een dusdanige manier dat ze hem als vervanger van Edward voorstelt voor de rol. Ja maar ho 's effe: dát was niet Edward's bedoeling! Hij geeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen.

Met: Sebastian Stan, Renate Reinsve, Adam Pearson

FIN - song : Umberto Smerilli - A Different Man (end credits)

Dreamin' Wild - Bill Pohlad

Dreamin' wild op IMDb (6,4)
 Dreamin' Wild op Moviemeter (2,81)

Dreamin' Wild op Wikipedia

Hoewel zijn broer Ben wel een stukje succesvoller is, heb ik Casey Affleck als acteur toch net iets hoger zitten. Waar Ben af en toe de stoere en sterke heldhaftig-man speelt, geeft Casey vaak gestalte aan de anti-held. En dat is doorgaans een veel interessanter personage, als u het mij vraagt. Ook in deze - op waarheid gebaseerde - film is hij weer een innemend, doch pittig getroebleerd mens. We kijken niet naar een hoogstaande (en zelfs enigszins voorspelbare) film, maar het onderhoudt wel. Play!

De broers Emerson geloven er allemaal niks van. Dertig jaar na het opnemen van hun debuutalbum "Dreamin' Wild' staat er plots een producer voor de deur: hij is van een platenmaatschappij die vergeten pareltjes een tweede kans geeft. Zijn maatschappij wil dus de plaat opnieuw uitbrengen en het hele circus alsnog aanzwengelen. 

Klinkt allemaal prachtig, maar we zijn 30 jaar verder. En dus zien we hoe de broers in die dertig jaar elk hun eigen pad zijn gegaan, hoe de een totaal geen probleem heeft met de miskenning van hun artistieke talent en hoe de ander zijn hele leven lang met frustraties rondgelopen heeft dat het niet gelukt is. Hoe hun ouders hen altijd zijn blijven steunen, hoe zeer dat een impact heeft gehad op de welstand én op het welzijn van de familie. En nu, nu zou dat opeens als sneeuw voor de zon verdwijnen door een rentree op de podia én op de radiostations? Iedereen twijfelt maar iedereen ruikt ook kansen. Wie bereid is om het thans veilige, doch enigszins miserabele leventje overhoop te gooien, diegene moet nu naar voren stappen.

Met: Casey Affleck, Zooey Deschanel, Walton Goggins, Chris Messina, Beau Bridges, Jack Dylan Grazer, Noah Jupe

FIN - song : Donnie Emerson - When a dream is beautiful

Omaha - Cole Webley

Omaha op IMDb (7,0)
 Omaha op Moviemeter (3,50)

Omaha op Wikipedia

"Een typische Bert-film", zo zou mijn vrouw gezegd  hebben als ze gisteren met me meegegaan was naar de filmzaal. Dat deed ze niet, ik zat - zo rond etenstijd- met nog drie anderen in de zaal voor een pijnlijk eenvoudige film. Het omgekeerde geldt ook: de film is eenvoudigweg pijnlijk. Wie over een beetje inlevingsvermogen beschikt, ziet een zwaar sociaal drama zich voltrekken over een jong gezin. Schitterend, schitterend. 

Pappie heeft haast, zoveel is duidelijk. In alle vroegte haalt hij zijn kinderen uit bed: "Kom, we moeten gaan! Denk goed na over wat je meeneemt!" Dit is geen gewoon reisje, zoveel is duidelijk. De kinderen zitten al -samen met hond Rex- in de auto maar pappie zit nog even aan de telefoon als een sheriff de auto voor het huis parkeert. "Jaja, ik ga al!", vader heeft duidelijk haast om weg te komen. Na een kort gesprekje nagelt de sheriff een formulier aan de voordeur: huisuitzetting!

Nauwelijks op weg leren we al hoe de geschiedenis van het gezin zich heeft ontwikkeld: moeder is recent overleden, vader is de klap niet te boven gekomen en geeft nu stevige verantwoordelijkheden in handen van zijn dochter Ella. Die is wel gewend om op haar broertje Charlie te letten maar nu komen er andere dingen op haar af. Vaak kapittelt ze vader (bijvoorbeeld over zijn omgang met hond Rex) maar nu is het anders: ze wordt betrokken bij de beslissingen. En dat valt haar niet licht: steeds meer wordt duidelijk wat er aan de hand is: "Dit is geen reisje, dit is een verhuizing. En waarom wil vader toch naar Nebraska, daar kennen we toch helemaal niemand?" De zorgzame doch getormenteerde vader probeert het zijn kinderen zoveel mogelijk naar de zin te maken, maar kijkt angstvallig diep in de steeds dunner wordende portemonnee. We moeten door, life goes on. Maar hoe dan? Hoe dan?

Met: John Magaro, Molly Belle Wright, Wyatt Solis

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Antoin Binant - Politic Fiction

Drømmer (aka Dreams) - Dag Johan Haugerud

Drommer op IMDb (7,2) 

Drommer op Moviemeter (3,28)

Drommer op Wikipedia

Van een ongemakkelijk onderwerp toch een onderhoudende, ja welhaast plezierige film maken: het kan. Dat bewijst regisseur Dag Johan Haugerud met zijn trilogie "Liefde, dromen, seks". U snapt dat we het hier dus over het middelste - en dus verbindende - deel hebben. Haugerud pakt steeds kleine menselijke verhaaltjes om ze aanvankelijk op te blazen tot mega-proporties en daar dan vervolgens weer de lucht uit te laten lopen. Dat laatste bedoel ik niet negatief, integendeel: terwijl je middenin het drama zit, komt er opeens toch ook weer lichtheid in het verhaal en blijken die lichtpuntjes voor het oprapen te zijn. Knap dus, ik zat in ieder geval geboeid te kijken naar deze film die ik vorig jaar in het filmhuis gemist had maar nu via de filmzender toch kon oppakken.

Johanne lijkt een gecompliceerd meisje, ietwat stil en beschouwend. Dat wordt alleen maar erger wanneer daar plots de nieuwe lerares Johanna voor haar neus staat. Plots hoort ze helemaal niet meer waar de lesstof over gaat, plots zit ze in een heel andere droomwereld. Ze beseft niet goed wat er aan de hand is maar het antwoord lijkt simpel te zijn: ze is verliefd. Stráálverliefd. En dat brengt haar in de problemen: ze wordt ziek, ze is afwezig, haar vriendinnen vragen zich af wat er met haar aan de hand is. Johanne weet het niet maar begint langzaam te vermoeden waar de angel zit. Ze gaat naar de flat van haar lerares.
Wat daar allemaal gebeurt, wordt ons pas later duidelijk. Dan heeft Johanne inmiddels al een volledig boek geschreven over haar ervaringen, een boek dat ze aanvankelijk alleen aan haar oma laat lezen (ze durft het er nog niet met haar moeder over te hebben omdat ze weet dat er dan mogelijk pittige reacties zouden komen). Gaandeweg de film krijgen we verhelderende passages in beeld, maar de mystiek blijft: hoe ongrijpbaar zijn gevoelens van liefde in het leven van een tienermeisje? En: wat zijn de implicaties voor iedereen als ze naar die gevoelens gaat handelen?

Met: Ella Overbye, Selome Emnetu, Ana Dahl Torp, Anne Marit Jacobsen
 

FIN - song : Hilma Nikolajsen - Maybe today (Satan)