Greenland 2: Migration - Ric Roman Waugh

Greenland 2: Migration op IMDb (5,2)
 Greenland 2: Migration op Moviemeter (2,48)

Greenland 2: Migration op Wikipedia

Haastwerk waarschijnlijk voor meneer Waugh. Zo'n 6 jaar na het verschijnen van het eerste deel van Greenland komt ie nu pas met een vervolg. Het moest waarschijnlijk rap rap want om Gerard Butler nog een geloofwaardige actieheld te laten zijn, wordt steeds lastiger gezien 's mans stijgende leeftijd. Geen schande natuurlijk, we kennen meer sjokkende actiehelden (Goedendag, meneer Neeson) maar het moet natuurlijk niet pathetisch worden. Hier gaat het allemaal nog net, al vaart hij wel op de stevige ondersteuning van Morena Baccarin en de carrièreklimmer Roman Griffin Davis. De film is een ramp. Of nee: de film gáát over een ramp. Iedereen mag hier uiteraard naar believen eigen lichtpuntjes uit halen.

Een jaar of vijf nadat de dikke meteoriet Clarke een einde maakte aan een fors deel van het leven op aarde leeft het gezinnetje van de sterke John Garrity nog altijd ondergronds op het overlevingseiland Groenland. Het gaat, maar dat is dan wel ongeveer alles: buiten wisselen stormen, vloedgolven en nucleaire dreigingen elkaar af. Het wordt dan ook steeds moeilijker om eten te vinden, er moet snel iets gebeuren. Gelukkig helpt de natuur een handje bij het nemen van een beslissing: een woeste storm vernietigt de bunker waarin dit resterende stukje mensheid vegeteert. In de reddingsboten, nu!

Na de nodige ontberingen blijkt de boot naar Engeland gedreven te zijn. Dit biedt opeens nieuwe perspectieven want dan is eigenlijk Frankrijk heel dichtbij en daarmee dus ook de inslagplek van Clarke. De meereizende wetenschapper (die heb je altijd nodig in films als deze) weet te vertellen dat de beste kans om de mensheid te laten voortleven juist op de randen van die krater is. Dus moet men daarheen. Er heerst enige twijfel, men overweegt de opties. De een beeft, de ander droomt, de derde hoest. En wat er gebeurt als iemand in een film een hoestje heeft, weten we allemaal. We moeten door, en snel ook!

Met: Gerard Butler, Morena Baccarin, Roman Griffin Davis, Amber Rose Revah

FIN - song : David Buckley- Carry on and live again

Vier minus drei (aka Four minus three) - Adrian Goiginger

Vier minus drei op IMDb (7,6)
 Vier minus drei op Moviemeter (4,33)

Vier minus drei op Wikipedia

Niet alleen op de beide hier vermelde filmdatabases, ook bij het publiek van de dit weekend gehouden Hoornse Filmdagen werd deze film hogelijk gewaardeerd (aan het eind van de zondagavond bleek zelfs dat dit de nummer 1 was volgens de kijkers). Omdat ik zelf afgelopen weekend elders vertoefde, pakte ik de eerste de beste kans aan om deze film ook te ondergaan. Want dat is welk gevoel deze film je geeft: je ondergáát het, je kijkt naar schrijnende pijn, je kijkt een zoektocht naar evenwicht en lichtpuntjes in deze op waarheid gebaseerde boekverfilming. En, hoe raar het ook klinkt, er valt met enige regelmaat nog iets te lachen. Grimassen en glimlachjes weliswaar maar het is niet alleen maar ellende. Zwaar, maar niet topzwaar. En meer dan gedegen acteerwerk van vooral Valerie Pachner en de betrouwbare Ronald Zehrfeld.

Terugrijdend van haar Cliniclown-werk in het ziekenhuis van Graz rijdt Barbara naar huis. Ze accepteert de file in de wetenschap dat haar man de kinderen van school zou ophalen. Dan: een telefoontje: "Rij direct naar mijn huis, niet langs de spoorwegovergang", zegt haar beste vriendin. Dat dit onheil betekent, ervaart Barbara direct: een dikke knuffel, tranen in de ogen: manlief Heli is op de overgang gegrepen door een trein. Hij kan het niet navertellen, de kinderen zijn zwaargewond in een coma beland met elk wisselende overlevingskansen. Dat Barbara's wereld instort, is een eufemisme. 

Alle grond onder haar voeten weggemaaid, plots moet ze alleen verder. Verder in dat grote bouwvallige huis, verder met ongemakkelijke schoonouders, verder met begripvolle vrienden en verder met een carrièrepad dat ze eigenlijk alleen maar met haar man kon en wilde lopen.
Wanneer alle puzzelstukjes van je leven beschadigd en gemankeerd op de grond liggen, wanneer elke stap in je huis je vernietigde gezinsleven uitademt, hoe ga je dan verder? Durf je je op te richten of geef je je over en laat je je verder wegzakken in pijn en verdriet? Overleven blijkt een helse klus, ze wil niet meer verder zakken in het moeras, in dit zich als de processie van Echternach voltrekkende rouwproces.

Met: Valerie Pachner, Robert Stadlober, Ronald Zehrfeld, Petra Morzé

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Arash Safaian - Der letzte Ballon

Novembre (aka November) - Cedric Jimenez

Novembre op IMDb (6,7)

Novembre op Moviemeter (3,22)

Novembre op Wikipedia

Natuurlijk heb ik er meerdere, maar dit is zeker een van mijn "Kennedy-momentjes'. Ik weet nog precies in welke woning ik bij wie op verjaardagsfeestje zat toen dit nieuws bekend werd. Na de eerste schrikreacties ging de heer des huizes meteen bellen. Logisch: zijn zus woonde in Parijs en we moesten weten of zij safe was (gelukkig was het antwoord "ja"). De dagen nadien rolden langzamerhand de schokkende berichten de wereld in, de gruwelijke details evenzo. Regisseur Cedric Jimenez zette voor ons die dagen nog eens in retrospectief in een film die zich als een spannende thriller laat bekijken. Een trits aan bekende Franse gezichten komt voorbij:  Jean Dujardin, Anaïs Demoustier, Sandrine Kiberlain, Jeremie Renier, Lyna Koudri, Cedric Kahn. Stuk voor stuk dragen ze bij aan een indrukwekkend portret van een verschrikkelijke periode.

Het begint als een dag als alle andere. De ene doet nog een hardlooprondje, de andere belt nog wat met bekenden en weer een ander kijkt naar de voorbeschouwing van de wedstrijd van Les Bleus. Totdat de berichten beginnen binnen te druppelen: er wordt geschoten in de stad. En niet zomaar ergens, nee: direct op meerdere plekken. Terrassen liggen onder vuur, concertzaal Le Bataclan wordt binnengedrongen et cetera: er zijn al meerdere doden te betreuren als de speciale politie-eenheid op topsnelheid komt. Nog maar enkele maanden geleden hadden ze een teleurstelling te verwerken toen een infiltratie-actie in Athene net aan mislukte, men vermoedt daar nu de wrange vruchten van te plukken. Aanslagen!
We krijgen een schitterend nerveuze indruk van de koortsachtige jacht op informatie, op het sluiten van het net rondom de terroristen van wie we de naam Salah Abdeslam waarschijnlijk allemaal nog wel kunnen oplepelen. Het wordt een hel van een week maar de eenheid boekt wel resultaten: langzaam ontmantelen ze de terreurgroep, waarvan de tentakels tot in België en Syrië reiken. 
Niet fijn om naar te kijken, wel goed: het leidt tot een mooie film.

FIN - song : Guillaume Roussel - Novembre 

Louder than bombs - Joachim Trier

Louder than bombs op IMDb (6,6)

Louder than bombs op Moviemeter (3,34)

Louder than bombs op Wikipedia

Nu we al lange tijd niets meer vernemen van die ene fameuze regisseur (hoe zou het inmiddels met hem gaan?) vervoegen we ons als filmliefhebbers somtijds bij het langzamerhand net zo imposante werk van zijn bijna-naamgenoot. Immers, Trier bouwt zo langzamerhand een ijzersterk oeuvre op dat tè goed is om op de planken te belanden. Daarom pakte ik deze weer een keer op: een loodzwaar verhaal (vrienden van mij zouden het afkeurend "arthouse" noemen) met een schitterend setje acteurs. Ga maar na: Isabelle Huppert, Gabriel Byrne, Jesse Eisenberg, Devin Druid, Amy Ryan, David Strathairn. Dit is an sich al voldoende om de film nog een keer te kijken maar als je daarbij ook nog eens door het verhaal gegrepen wordt, is dat bonus. Elf jaar oud inmiddels, maar nog volledig de bezichtiging waard.

Mijn recensie van destijds: BEGT recensie Louder than bombs

FIN - song : Ola Flottum - Louder than bombs 

The Weight - Paidric McKinley

The Weight op IMDb (6,7)
 The Weight op Moviemeter (3,16)

The Weight op Wikipedia

Tussen de twee opeenvolgende premièreavonden van ons nieuwe filmquizseizoen in hadden we een dagje stuk te slaan in Den Bosch. Begtje begon met een museum (Jamie Reid-expo!)en daarna een strooptocht langs platenzaken maar uiteindelijk belandde ik toch op de plek waar het ook die avond weer moest gebeuren. Paar uurtjes over dus ik pakte meteen maar een film mee in het ge-wel-di-ge filmtheater dat de Verkadefabriek heet (kan niet genoeg geroemd worden, alles klopt daar). Ik had al veel positiefs gelezen over deze film en dan met name over de prestaties van Ethan Hawke, die de film volledig naar zich toe trekt (en daarmee toch echt zwaargewicht Russell Crowe in de schaduw stelt). Veel spanning, prachtige natuur en driedubbel denim alom. Het was behoorlijk genieten (en ontspannen zitten, dat telde ook mee).

We belanden in de jaren 30, de crisisjaren na de beurskrach. Van meet af aan is duidelijk dat Samuel Murphy het niet meer kan bolwerken. Alle eindjes aan elkaar geknoopt maar overal blijven steeds stukjes over. Terwijl hij met zijn dochter in de kerk zit, wordt zijn huisraad naar buiten gesjouwd: uitgezet, op straat gesmeten. Murphy gaat op zoek naar een nieuw appartement maar belandt in de handen van mepgrage politieagenten die hem verdenken van kraakacties. Hij draait de bak in, dochterlief wordt in een weeshuis gestopt, een adoptie is aanstaande maar hij belooft het meisje dat hij haar komt halen zodra hij vrijkomt. 

Tijdens de hem opgelegde dwangarbeid houdt hij dát doel steeds voor ogen: hij moet en zal zich met zijn dochter herenigen. Dat wordt knap lastig als hij geselecteerd wordt om een lading goud veilig te stellen voordat de regering de ganse goudvoorraad kan nationaliseren. Daartoe moet hij met een klein groepje mede-gevangen en twee bewakers een levensgevaarlijke tocht door de bossen en rivieren van het rurale Amerika volbrengen. Zwaar bepakt, gevolgd door op een koopje beluste bandieten én belaagd door natuurgeweld werpt Murphy zich op als het geweten én het brein van de groep: alleen als ze samenwerken, hebben ze een individuele kans om dit na te vertellen. En misschien je dochter ooit weer zien.

Met: Ethan Hawke, Russell Crowe, Julia Jones, Austin Amelio, Avi Nash, Lucas Lynggaard Tonnesen

Gezien in : Verkadefabriek

FIN - song : Lynyrd Skynyrd- Call me the breeze

The Beekeeper - David Ayer

The beekeeper op IMDb (6,3)

The Beekeeper op Moviemeter (3,11)

The Beekeeper op WIkipedia
 

Omdat bijen het zo goed doen op filmbeeld (denk aan deze) en omdat de poster dit eigenlijk al direct illustreert, klikten we deze aan. Het zou heel anders lopen... Natuurlijk verried de naam van de hoofrolspeler al het een en ander: als je Jason Statham ziet staan, weet je dat je niet naar een biologieles gaat kijken. Maar hey, óók Jeremy Irons, Josh Hutcherson en Minnie Driver vulden de namenlijst. Dat vergoedde al iets. En, ik moet eerlijk zijn, dwars door de wanstaltige en ongeloofwaardige actiebeelden heen keken we wél naar een verhaal over serieuze problematiek. Niet alleen komen we bij de in Amerikaanse films onvermijdelijke corruptie uit, ook de wereld van hackers en computerfraude speelt een belangrijke rol. En dat is - u weet toch- al een paar jaar stevig actueel. Derhalve niet eens een onvervuld gevoel na afloop, al moet u me niet vragen om over een jaar het filmverhaal na te vertellen. En dat is jammer, want voor 2027 staat er een deel 2 gepland.

Eloise Parker, gepensioneerd lerares, worstelt een beetje met haar digitaal-bankieren-account. Ze krijgt de helpdesk aan de lijn en doet wat niemand moet doen: na enige twijfel geeft ze passwords weg aan die hulpvaardige stem aan de helpdesk-kant van de lijn. POEF, daar lopen haar rekeningen leeg. Ook die van de goededoelenstichting waar zij de penningen voor beheert. Anderhalf uur later loopt imker Adam Clay haar huis in om een pot verse honing aan de verhuurster van zijn bijenfarm te overhandigen maar hij treft haar in de stoel aan, dood. Eloise heeft de hand aan zichzelf geslagen, ze kon de schande niet aan. Zij, de enige mens die normaal tegen de stugge Clay heeft gedaan, zij moet gewroken worden. 

Clay blijkt een voormalig commandovechtjas, die bij een speciale eenheid van de CIA zat die the Beekeepers werd genoemd (snapt u 'm?). Nooit opgeven, onverslaanbaar zijn en een huizenhoog rechtvaardigheidsideaal zijn kenmerken van deze mensmachines. Dwars door de wettelijke tegenwerking van FBI en CIA heen graaft Clay zich een weg naar de organisatie die achter deze financiële malversaties zit. Hij komt steeds hoger in de boom, maar wordt nu zelf ook target: alle jagende detectives van de inlichtingendiensten willen hem pakken. Zwermen, zoemen, prikken: Hup, Imker!

Met: Jason Statham Jeremy Irons, Josh Hutcherson, Emily Raver-Lampman

FIN - song : Nathaniel Moore & Jamie Iris - Revelation

Wild Horse Nine - Martin McDonagh

Wild Horse Nine op IMDb (8,1)
 Wild Horse Nine op Moviemeter (3,93)

Wild Horse Nine op Wikipedia

De zestiende editie alweer. Mijn gedachten vlogen terug naar de tweede helft van de jaren '00: ik zat in een klein comité dat een lokaal filmfestival van de grond wist te tillen. Gisteravond vierde men met 2 uitverkochte zalen de aftrap van de 2026-editie, ik mocht toch nog even meedelen in de uitgereikte bubbels. Sowieso hadden gedachten en herinneringen een stevige vinger in de pap gisteren, dat lokte het onderwerp van de film wel uit. Oké, scherp heb ik het niet maar ik weet nog wel dat ik dikke krantenkoppen zag in mijn pa's krant over de moord op Salvador Allende (ik was 12, net aan de middelbare begonnen en las af en toe zelf ook de krant). Dat hielp gisteravond, al werd de serieuze ondertoon in de nieuwste film van Martin McDonagh rap naar de achtergrond gedrongen door het komische talent van Parker Posey, Steve Buscemi, Sam Rockwell en vooral door de fabuleuze timing van John Malkovich. Uitermate tevreden verliet het publiek de zaal, zo viel op.

1973, Chili. Ter voorbereiding op hun volgende politiek-ondermijnende activiteit zijn twee CIA-agenten in Santiago beland. De klanken van "Gracias a la vida" verraden al dat ze in een land vol politieke verandering zijn terechtgekomen. En die verandering, die bevalt de VS dan weer helemaal niet. De heren hebben dus de opdracht om padvinder te spelen voor de aanstaande coup. Ze zijn erop geselecteerd: de chaotische maar zeer plichtsgetrouwe Lee en de vooral uitermate ervaren Chris werken al lang samen. Lee leunt daarbij zwaar op de kennis en ervaring van Chris die op beslissende momenten in de geschiedenis zijn misdadige overheidswerk voor de Amerikaanse regering uitvoerde ("Nee, natuurlijk heb ik Kennedy niet zelf neergeschoten. Maar: klopt, ik was die dag wel aanwezig."). 

Er is een probleem: Chris is oud en terminaal ziek. Het maakt dat hij dingen vergeet, dat hij loslippig is en dat kan Uncle Sam natuurlijk niet gebruiken. Lee krijgt van zijn bazen de opdracht om achter de geheimen van Chris te komen voordat ie deze optekent in zijn aangekondigde memoires. Om enige versoepeling in de sfeer te creëren, regelt Lee een verblijf op het mystieke Paaseiland. That'll get him talking, denkt Lee. En of, het is het startsein voor een ellenlange reeks (schitterende!!!) dialogen.

Met: John Malkovich, Sam Rockwell, Steve Buscemi, Parker Posey, Mariana di Girolamo, Ailin Salas

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Rolling Stones - Out of time