Backstabbing for beginners - Per Fly

Backstabbing for beginners op IMDb (6,3)
 Backstabbing for beginners op Moviemeter (2,75)

Backstabbing for beginners op Wikipedia

Lekker in een elkaar gevouwen script, zo spannend opgebouwd dat je nauwelijks gelooft dat het op waarheid gebaseerd is. Toch moet dat de nare en harde conclusie zijn: dat de wereld inderdaad zo verrot en corrupt is als hij in deze film wordt weergegeven. Nare conclusie maar het zal helaas niet de laatste film over corruptie en oorlog zijn, het is immers de logische eindfase van het mondiaal kapitalistische systeem. Maar goed, we zijn hier om over film te praten. Dus veren we op als we Ben Kingsley voor de zoveelste keer een sinister of op zijn minst vilein personage zien neerzetten. Dus kijken we naar de gedistingeerde mannelijkheid van acteur Theo James, die hier de hoofdrol geloofwaardig neerzet. Dus zien we tussen de volop aanwezige interessante bijrollen actrices Jacqueline Bisset en Belcim Belgin er uitspringen. Samen vlechten ze een verhaal dat we geneigd zijn te vergeten maar dat de bouwstenen van de huidige geopolitiek nog even goed op hun plaats zet.

Hij is veel te gretig om in de voetsporen van zijn vader te treden. Daardoor vergeet de ambitieuze Michael Sullivan goed op te letten met welke mensen hij zijn sollicitatiegesprek voor zijn eerste diplomatieke betrekking doet. Zijn CV is helemaal oke, zijn achtergronden zijn gecheckt en hij laat blijken dat zijn maatschappelijke bedoelingen nobel zijn. Hoe kan het dan toch zo mis gaan?

Michaels baas Pasha Passaris stuurt hem al in de eerste weken van zijn carrière naar Irak. Daar is - begin deze eeuw- de VN actief bezig om de door dictator Saddam Hussein zo gekwelde bevolking te ondersteunen. Ze doen dat door het roemruchtige Oil for Food-program. Irak mag olie aan de wereld verkopen als het voor de inkomsten daarvan maar voedsel en medicijnen koopt voor het volk. Klinkt goed he? Klopt, dat ben je in je naïviteit wel geneigd te denken. Helaas gaan vanaf het sluiten van de deal de internationale handjeklap-mensen vol op het in-en-in-slechte orgel: de familie van Saddam uiteraard, die de inkomsten afroomt en miljoenen naar de eigen rekening sluist. De industrie die overdatumproducten levert en ze als nieuw verkoopt. De internationale politiek die - onder de o zo goedbedoelde welzijnsvlag van de Verenigde Naties- stilzwijgend zijn handje ophoudt om een graantje mee te pikken. En tenslotte: de eigen bevolking die - al jaren in stammenstrijd- zorgt dat hún mensen hier ook voordeel van hebben en nu ook eindelijk belangrijke posten kunnen bekleden. Michael is te vers en te nat achter de oren om te zien dat hij door ál die partijen gebruikt wordt: hij gelooft in de overtuiging van zijn baas maar óók in die van de Koerdische vrijheidsstrijdster Nashim Hussani én in die van de hooggeplaatste VN-vertegenwoordiger Christina Dupre. Al snel komt hij erachter dat hij niet iedereen tevreden kan houden, dat hij van alle kanten door eigenbelangen wordt aangevallen.

Met: Theo James, Ben Kingsley, Belcim Belgin, Jacqueline Bisset

FIN - song : Todor Tobakov - After pt 2

Sense and Sensibility - Georgia Oakley

Sense and sensibility op IMDb (7,2)
 Sense and sensibility op Moviemeter (3,12)

Sense and sensibility op Wikipedia

Na een heerlijk midweekje eropuit-met-de-trein kwamen we vrijdagavond laat weer terug in het eigen stulpje. Na de gebruikelijke was- en opruimklussen bleek het een natte dag, dus zochten wij de droogte en warmte van de filmzaal op om daar de voorpremière van deze Jane Austen - boekverfilming te ondergaan. Vrouwlief keek in de trein terug nog eens naar de eerdere beroemde versie van Ang Lee, die ik vijf jaar geleden nog eens bekeken had. We keken met speciale interesse naar het spel van Daisy Edgar-Jones, de jonge actrice die sinds "Normal People" geen fout meer kan doen bij ons. Zij stelde opnieuw niet teleur, hoe fijn is dat? Veel aandacht ging ook naar Esmé Creed Miles (voor mij een fris nieuw gezicht) en naar wat meer gearriveerde gezichten als George Mackay en Fiona Shaw. De film is iets donkerder dan de inmiddels 30 jaar oude versie, dat werkte enigszins remmend maar het kwam uiteindelijk nog best goed met dit bekende verhaal.

Het valt de zusjes Dashwood zwaar: als hun vader overlijdt, gaat het beheer van hun mooie landgoed Norwood over in de handen van hun broer. Patriarchaat he, dus de meisjes kunnen hoog en laag springen maar ze worden gedwongen te verhuizen naar een schamel huisje kilometers verderop. Hun broer kunnen ze het nog wel vergeven, maar die hebberige vrouw Fanny van hem, die is verschrikkelijk. Met vileine opmerkingen maakt ze duidelijk dat de meisjes de armoede in gedrukt gaan worden en dat alles in dit huis voortaan door haar handen zal gaan. 

De enige weg uit dat armoedige vooruitzicht is het aan de haak slaan van een welstandige man. Klinkt simpel, de zussen zijn tamelijk knappe vrouwen dus dat moet wel gaan lukken. Echter: de mannen van die tijd weten dat ze goud aan hun kont hebben hangen, ze weten dat ze het voor het uitkiezen hebben. Waar de bescheiden Elinor met de nodige Sense haar ogen richt op de onbereikbare Edward Ferrars, kijkt de flamboyante Marianne Dashwood boordevol Sensibility alle kanten op: een rijke en knappe kerel mét een beetje standing, voor minder gaat ze het niet doen. Wat wordt het: een aaneenschakeling van bedrog en teleurstellingen of zie ik daar toch iemand op een wit paard aankomen?

Met: Daisy Edgar-Jones, Esmé Creed Miles, Caitriona Balfe, Tom Brooke, George Mackay, Fiona Shaw, Herbert Nordrum, Stacy Martin, Frank Dillane, Chloe Pirrie

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Roger Goula - Sense and Sensibility

FIN - song : Sjaella Sjaella - The trees they grow so high

You were never really here- Lynn Ramsay

You were never really here op IMDb (6,7)
 You were never really here op Moviemeter (3,67)

You were never really here op Wikipedia

Oef. Deze blijft echt lastig hoor. Bijna 9 jaar geleden beschreef ik deze film al eens, van de week bekeek ik hem opnieuw om te kijken of ik er nu gemakkelijker mee uit de voeten kon. Which is not.

Nog steeds is ie niet zo goed als die andere film van Lynne Ramsay die ik zag, nog steeds is het ongemak wat de klok slaat. Bij de kijker wel te verstaan, want die moet nogal moeite doen om zich in te leven in de belevingswereld van de gewelddadige hoofdpersoon. Die op zijn beurt dan weer wél fantastisch wordt neergezet door de unieke acteur Joaquin Phoenix. Het is hoe dan ook geen hapklare brok, deze film. Maar wél een die een tijdje blijft hangen en dat is natuurlijk een prestatie op zich.

Mijn recensie van destijds (januari 2018) : BEGT recensie You were never really here

FIN - song : Eileen Barton- If i knew you were coming, i'd have baked a cake

Radical - Christopher Zalla

Radical op IMDb (7,8)
 Radical op Moviemeter (3,70)

Radical op Wikipedia

Voor onze onnavolgbare Dial Q Filmquiz bedacht ik ooit een ronde "onderwijsfilms". In no time had ik een stuk of tien titels bij elkaar over inspirerende leraren MV, briljante leerlingen MV en/of juist ongeschoolde volwassen MV die alsnog gaan leren. We hebben hem nooit uitgevoerd, de ronde staat stof te vergaren op de longlist. Maar vermoedelijk bent u nu al aan het denken welke films daarin kunnen zitten (middels de tagging in de rechterkolom van dit blog kunt u zien welke films een label "onderwijs" of "leraar/leerling" meekregen (en dat is dan alleen nog maar van mijn laatste 15 filmjaren). Onuitputtelijke bron van inspiratie dus en "inspiratie" is ook waar de hier te beschrijven film om draait. De instemmende glimlach om mijn mond bij de aftiteling bewijst het een en ander. 

De directeur van de Jose Urbina Lopez Elementary School kijkt hem een beetje argwanend aan. Waarom zou een jonge, gedreven leraar nu in godsnaam opteren voor een baan op deze slecht presterende achterstandswijk-school? Dan kent hij Sergio Juarez Correa dus niet. Sergio is behept met een onconventionele en radicale vindingrijkheid om kinderen bij zijn lessen te betrekken. Hij is wars van de afgebakende lesmethoden die het onderwijs internationaal zo beperkt laten focussen op resultaat. Sergio laat ze geen "1600: Slag bij Nieuwpoort" of "16x16=256" in en uit het hoofd stampen, hij is van het bevindelijke onderwijs. Hoe kan het dat een stalen boot blijft drijven? Waarom vliegt de aarde niet tegen de zon aan en wat is eigenlijk zwaartekracht? Wat moet je doen om te voorkomen dat mensen verdrinken bij een scheepsramp, hoe verdeel je de mensen over de reddingsbootjes? Essentiële vragen die de leerlingen direct aan het denken zetten. 
De directeur stribbelt tegen: de CITO-toets komt er snel aan en hij wil niet wéér de slechtste school van het land zijn. Hij ziet sociaal arme leerlingen (dochters moeten papa helpen een schamel inkomen bijeen te rapen op de vuilnisbelt, zoons moeten koerieren voor hun broertjes die al door drugsbendes zijn ingepalmd) opeens opbloeien en op tijd op school verschijnen, dus mogelijk doet die Sergio toch iets goed. U snapt het al: Sergio staat onder druk, maar ook de directeur. EN ook die geplaagde schoolkinderen. Het lijkt allemaal mooi, maar de harde realiteit verlangt iets anders.

Met: Eugenio Derbez, Daniel Haddad, Jennifer Trejo, Danilo Guardiola

FIN - song : Coro Acardenchado- Al Pie de un Arbol

The Death of Stalin - Armando Ianucci

The Death of Stalin op IMDb (7,3)
 The Death of Stalin op Moviemeter (3,23)

The Death of Stalin op Wikipedia 

Hoe mooi zou het zijn als het zó zou gaan: al die tachtigers die thans de wereldpolitiek domineren, ze kunnen net zo plotseling omvallen als dictatortje Stalin in deze film doet. Afhankelijk van uw politieke voorkeur zou u daar om kunnen glimlachen, om kunnen juichen of natuurlijk om kunnen huilen. In al die verschillende gevallen raad ik u aan deze film een keer te gaan kijken. Ik zag m bij het verschijnen destijds (in 2017) in de filmzaal, maar ik wilde gezien het huidige tijdsgewricht graag weer een keer kunnen lachen om politiek. Ik kan u verzekeren: dat is bij deze film verzekerd. Het schrikbewind wordt geridiculiseerd (vandaag een vriend, morgen een doodvonnis), het kruipen en smeken van de hofhouding wordt schitterend in beeld gebracht (wie mag de gevreesde baas opvolgen, wie is zonder zonde en mag een steen werpen) en er staat ons een gi-gan-ti-sche trits aan bekende acteursgezichten te wachten. Namen? Zo dan: Steve Buscemi, Michael Palin, Simon Russel Beale, Jeffrey Tambor, Olga Kurylenko, Paddy Considine, Andrea Riseborough, Rupert Friend (maar kijk gerust verder, there's plenty more where that came from). Heerlijke film.

De namen van de politieke kopstukken van destijds doen mogelijk bij sommigen nog wel een belletje rinkelen: Beria, Malenkov, Molotov, Chroetsjov. Allemaal hun eigen plek in de sinistere geschiedenis veroverd, maar dan nog verbleken ze allemaal bij die van de moordlustige 'vader' van de Sovjet-Unie. Stalin was een verschrikkelijke dictator, maar heeft ons met deze film in ieder geval nog anderhalf uur aan pret opgeleverd. 

Mijn recensie van destijds (mei 2018) : BEGT recensie "The Death of Stalin" 

FIN - song : Wolfgang Amadeus Mozart - Piano Concerto no. 23

Nell - Michael Apted

Nell op IMDb (6,5)
 Nell op Moviemeter (3,23)

Nell op Wikipedia

Dat ik deze - destijds spraakmakende- film in de 32 jaar na verschijning niet meer bekeken heb, heeft een reden. Ik herinnerde mij dat ik me, ondanks alle goede bedoelingen van de filmmakers, destijds wel stevig gestoord had aan het onnatuurlijke gebrabbel dat een groot deel van de film kenmerkt en dat maakte dat je even anders aankeek tegen een van de sterren van dat moment (Jodie Foster) of tegen zich op dat moment aankondigende filmgrootheden (Liam Neeson bijvoorbeeld). Ze spartelden in deze rol, zo zag ik het destijds. Om die reden probeerde ik het nu gewoon nog een keer, kijken of ik er zelf met een mildere, mogelijk zelfs volwassener, blik naar keek. Dat bleek het geval: ik wist de ergernis opzij te zetten en deze boekverfilming door Michael Apted meer tegen de tijd aan te hangen. Hup!

Dokter Lovell wordt er door de sheriff bijgehaald: in een blokhut middenin de bossen ligt een opgebaarde oude vrouw die bekend stond als kluizenaar. Lovell moet de doodsoorzaak vaststellen (dat blijkt niet zo moeilijk) maar vindt het onlogisch de vrouw zo keurig aan te treffen: ze moet daar door iemand anders zo zijn achtergelaten. In een opbergkast van de blokhut vindt hij het antwoord: hij treft een bibberende jonge vrouw die wilde kreten uitslaat en fel van zich af mept. Geschrokken druipt hij af, terug in het stadje roept hij de hulp van wetenschapper Paula Olsen in. Deze heeft een specialisme ontwikkeld in het onderzoek naar verwilderde mensen, samen gaan ze proberen contact te leggen met de vrouw. 

Al snel ontdekken ze dat de vrouw Nell heet en de uit een verkrachting voortgekomen dochter van de overleden vrouw is. Doordat moeder afasie had én geen contact had met de buitenwereld, heeft Nell niet leren praten. De contactpogingen van Lowell en Olsen verlopen dan ook moeizaam, maar gaandeweg pellen ze de laagjes van deze kluizenaarsdochter af. Ze herkennen haar kreten met behulp van de in huis aangetroffen bijbel, ze beginnen te zien hoe het leven van Nell zich zo gevormd heeft. Probleem is: hoe lang kunnen zij Nell in haar natuurlijke habitat laten leven, hoe houden zij haar afzijdig van de jachtige en ongenaakbare buitenwereld?

Met: Jodie Foster, Liam Neeson, Natascha Richardson, Jeremy Davies

FIN - song : Mark Isham- Don't weep for Nell

Toutes Directions- Noel Loozen

 

Toutes directions op IMDb 

Toutes Directions op Moviemeter (3,33)
Toutes Directions op Nederlands Film Festival

Bij het betreden van de zaal zeiden filmliefhebber George en ik tegen elkaar dat dit voor ons niet direct de meest voor de hand liggende titel was om te gaan bekijken. Doorgaans zijn wij beiden wat meer liefhebber van wereldcinema en arthouse, maar een mens probeert wel eens wat. Zo kom je dus bij de officiële debuutfilm van Noel Loozen, van wie ik eerder al eindexamenwerk had gezien. De ene filmsite meldt verschijningsjaar 2025 (en heeft dan ook al een waarderingscijfer), de andere meldt dat ie dit jaar in première is gegaan op het Nederlands Film Festival. En ons eigen filmtheater haakte aan bij de trend om Nederlandse acteurs door Frankrijk te laten rijden op zoek naar een bestemming: Champagne, De Terugreis, Neem me mee. Ook deze film probeert weer een vrolijke kloon van "Little miss Sunshine" te worden maar slaagt daar bij lange na niet in. Oubolligheid is troef, als je het mij vraagt, daar verandert de vreemde rol van Erik de Jong - beter bekend als Spinvis - ook niets aan. Wel een fijne rol van Michiel Kerbosch overigens, die trekt het peil nog enigszins op.

Hoewel pittig op leeftijd kart onze hoofdpersoon Sjefke er nog dagelijks op los met zijn buurtbus. Dagelijks rijdt hij een kleurrijk gezelschap naar de bejaardengymnastiek: de grotendeels ingegipste man in de rolstoel achterin, daarvoor een bejaard echtpaar en naast hem de excentrieke Ber. Sjefke laadt ze uit, laadt ze na afloop weer in en zet ze voor hun huisdeur af. Daarna een broodje in de kantine van het busbedrijf, waar het plots gebeurt: de baas roept hem bij zich. Nadat ze eerst herinneringen ophalen over Sjefke's jubileumfeestje komt plots het hoge woord eruit: de baas wil dat zijn inmiddels 71-jarige chauffeur ermee stopt. Niet meer verkeersveilig, slechter zicht, slechter gehoor en dat kan gevaarlijk zijn voor zijn rijdend materieel én voor de inzittenden. 

Geschrokken gaat Sjef naar huis om de slapeloze nacht in te gaan. Mooi dat ie die bus nog niet gaat inleveren (wat moet hij dan met zijn leven?), hij rijdt de club gewoon weer naar de les. Bijrijder Ber ruikt zijn kans: hij pookt de chauffeur op dat dit de laatste kans is om diens eigen leven vorm te geven. Daar blijkt Sjefke gevoelig voor: de richtingwijzer gaat de andere kant op. Niet naar de garage maar Head South: op naar de bergen. Ber gniffelt, zijn plannetje slaagt.

Met: Fred Goessens, Michiel Kerbosch, Erik de Jong, Yari van der Linden, Frieda Pittoors

Gezien in : Cinema Oostereiland

FIN - song : Spinvis - Je dois me perdre