Record on: New Order - Power, corruption & lies - David Barnard

Record on: New Order- Power Corruption & Lies op IMDb (7,3)
Power, Corruption & Lies op Wikipedia
 
Door een muziekvriend gewezen op deze documentaire, die via NPO Start te zien is. Hij wist dat ik een bijzondere aandacht heb voor deze band, die op zijn beurt dan weer voortkomt uit mijn favoriete band ever. Twee platen slechts, het oeuvre van Joy Division, maar het bleek een erfenis voor de eeuwigheid.

Deze documentaire belicht de verwording van de drie overgebleven muzikanten van JD ná de zelf gekozen dood van hun zanger Ian Curtis. Op de rand van doorbraak middels een tour door Amerika hield de zanger het niet langer: zijn epileptische aanvallen beperkten hem, daarnaast was de teloorgang van zijn relatie en daarmee de zorgen over zijn jonge kind een hinderpaal in de zoektocht naar geluk. De drie achterblijvers starten New Order, een band die aanvankelijk nog in het verdoemde idioom van de no-future-generatie bleef maar die al snel evolueerde naar een experimentele sound waarbij dansritmes werden toegevoegd en waarbij vooral elektronica en computers als middel dienden om afwijkende sounds te creëren. Nog immer is hun "Blue Monday" de best verkochte 12inch ooit. 

De muzikanten leggen uit hoezeer de oorspronkelijke band hun muzikale carriere beïnvloedde, maar vooral hoe ze door eigenwijsheid en soms zelfs een anarchistische aanpak wel overeind bleven in een steeds commerciëler wordende muziekwereld. 
Echt een docu voor de liefhebber, maar ook voor mensen die willen weten wat de invloed is van verlies op menselijke creativiteit. Boeiend!

FIN - song : New Order- Leave me alone

Road to Bali - Hal Walker

Road to Bali op IMDb (6,54)
 Road to Bali op Moviemeter (2,89)
Road to Bali op Wikipedia 

We moeten de filmindustrie koesteren, het heeft ons al zoveel gegeven. Al meer dan 100 jaar lang is het een spiegel van de maatschappij en vervult het in periodiek verschuivende behoeften. Deze film keek ik afgelopen weekend, omdat ik het mezelf als filmquizmaker nu eenmaal als verplichting opleg om langs vele geledingen van de cinema te reizen. Dus ook terug in de tijd als het nodig is. Deze film is ouder dan ik zelf ben, gemaakt in het lastige decennium direct na de Tweede Wereldoorlog. Er was behoefte aan verstrooiing, er was de noodzaak om de gespannen politieke situaties opzij te leggen en voor simpel vermaak te gaan. De "Road to"- filmreeks van all American Hero Bob Hope voldeden aan een behoefte: een klein script werd gebouwd rondom twee filmsterren, die de vrije hand kregen om te zingen, te dansen en tamelijk platte grappen te maken die tegenwoordig niet meer gemaakt zouden kunnen worden. Laat ik het simpel stellen: ik ben blij dat we enigszins geëvolueerd zijn, we zijn een stuk verder dan de masculiene blik waarmee men ging "aapjes kijken" in andere delen van de wereld.

Twee Amerikaanse acteurs raken in de problemen als ze in Australië banden aanknopen met jonge vrouwen. Halsoverkop pakken ze de boot richting Indonesië, Bali is de bestemming maar ze belanden eerst op een eiland daar in de nabijheid. Ze moeten daar in de diepzee een schat opduiken maar worden belaagd door een zeemonster. Gelukkig is daar de charmante prinses Lala om hen te redden uit de klauwen van zowel monster als reder. Beide heren zijn opgelucht en zwaar onder de indruk van de jongedame. Zo zeer onder de indruk dat ze beiden naar haar hand dingen, een strategie waarmee ze hun eigen vriendschap op het spel dreigen te zetten. Het gevaar komt van alle kanten.

Met: Bob Hope, Bing Crosby, Dorothy Lamour

Drie Dagen Vis - Peter Hoogendoorn

Drie Dagen Vis op IMDb (7,0)

Drie dagen vis op Moviemeter (3,47)

Drie dagen vis op Wikipedia

Deze draaide vorig jaar met aardig succes in de filmhuizen, ik kwam hem op een van de tv/streamzenders tegen en besloot mijn kansje te wagen. Het is een film die - als hij in andere landen gemaakt zou zijn - gelauwerd zou worden om de bijzondere sfeer die wordt uitgestraald, maar die in ons kleine taalgebied slechts een beperkte doelgroep bedient: filmhuizen dus, de plek waar vaker films met ongemakkelijke dialogen, een traag tempo en een minimaal script worden vertoond. Voor mij is dat film zoals film bedoeld is, dus ik kan hier wel wat mee. 

Het is weer zover: vader Gerrie is weer een paar dagen in het land. Overgekomen vanuit een zonnig zuiden logeert hij weer drie dagen  bij zijn schoondochter Nadia, van waaruit hij zijn geplande bezoekjes coördineert. Hij moet langs de dokter voor zijn jaarlijkse COPD-checkup, hij moet even langs de tandarts en hij wil natuurlijk ook zijn oud-collega's op de busremise even bezoeken. Bij zijn tripjes wordt hij vergezeld door zijn bedachtzame zoon Dick, een continu twijfelende man die niet alleen veel vragen aan zijn vader heeft, maar die zijn overduidelijke problemen met invulling van het dagelijks leven etaleert.

Gerrie en Dick zijn overduidelijk gek op elkaar, maar hebben net zo overduidelijk moeite dat aan elkaar te tonen. Gevoelens zijn er zichtbaar, maar ze blijven onuitgesproken, ze komen amper aan de oppervlakte. Visite en vis blijven drie dagen fris, zo wil het gezegde: net lang genoeg voor vader en zoon om middels het oproepen (én oplossen) van kleine conflictjes nader tot elkaar te komen.

Met: Ton Kas, Guido Pollemans, Neido dos Santos Livramento

FIN - song : Christiaan Verbeek - Arriving 

Echo Valley - Michael Pearce

Echo Valley op IMDb (6,2)
 Echo Valley op Moviemeter (3,28)

Echo Valley op Wikipedia

Doordat mijn vrouw onlangs een apparaat aanschafte dat vervaardigd is door een fruitige techgigant krijgen we een tijdje gratis toegang tot hun streamingzender. Daar zitten best aardige series op, gisteren probeerde ik er ook een leuke film op te vinden. Deze kwam daarbij al snel in beeld, waarbij ik vooral afging op de namen van de diverse acteurs: Julianne Moore is buitencategorie, een van de Gleeson-clan en hip model Sweeney komen daar een fors stuk achteraan maar ik vond het buitengewoon leuk om het frisse gezicht van Kyle "Coop" MacLachlan weer eens tegen te komen. Deze werden in een thriller-blendertje gegoten en er rolde een acceptabele film uit, dat simpel begint maar lekker gecompliceerd wordt uitgewerkt.

Moeder Kate is ten einde raad: ze werkt zich op haar eigen manege drie slagen in de rondte maar krijgt de eindjes amper aan elkaar. Het zou allemaal wel lukken als ze niet zo ongelooflijk veel geld en zorg kwijt zou zijn aan haar verslaafde dochter Claire. Moeder dekt veel haar misstappen af met de mantel der liefde en betaalt ook haar frequente verblijf in afkickkliniek. Er blijft dus niet veel over voor onderhoud van haar stallen, hiervoor moet ze de vernederende tocht maken richting haar gefortuneerde ex-man. Die betaalt wel, maar bemoeit zich verder niet met de dochter-problematiek. 

Ook nu blijkt Claire zich zwaar in de nesten gewerkt te hebben: een dealer komt verhaal halen nadat zij zijn spullen gestolen heeft. Claire volhardt in de grofste leugens, hetgeen Kate in een lastig parket brengt. Waarbij "lastig" een eufemisme is.

Met: Julianne Moore, Sydney Sweeney, Domhnall Gleeson, Kyle MacLachlan, Fiona Shaw

Together 99 (aka Tilsammans 99) - Lukas Moodysson

Tilsammans 99 op IMDb (5,9)
 Together 99 op Moviemeter (2,82)

Together 99 op Wikipedia

Het leek zo'n goed idee: na het overweldigende (filmhuis)succes van "Tilsammans" dacht regisseur Lukas Moodysson nog een keer binnen te lopen door er een fictief vervolg op te maken. Dat pakt wat mij betreft niet goed uit: ondanks dat je de rit moeiteloos uitzit, sprankelt het nergens. Alles wat het origineel zo energiek en interessant maakte (het uitvergroten van menselijk onvermogen vooral), wordt hier tamelijk platvloers en karikaturaal weergegeven. Kunnen we erover praten?

Het leek zo'n goed idee: bijna 25 jaar later komen de oud-bewoners van de Tilsammans-commune nog een keer bij elkaar. Er zijn nog twee oorspronkelijke bewoners over, ze krijgen - aan de vooravond van de milleniumwisseling - bezoek van meerdere oud-huisgenoten én hun respectievelijke gezinnen. 

Wat vriendelijk bedoeld is, loopt al gauw uit op pijnlijke discussies en confrontaties: waren onze ideeën wel zo zuiver? Deden we mensen niet soms ongelooflijk pijn met de opgelegde vrijheden en dito regels? De nog immer volbloed hippiedenker Göran gelooft er allemaal nog in, hij trekt het dode paard alle heuvels over, maar kan niet voorkomen dat deze reünie op een onvermijdelijke Festen-afloop afstevent.

Met: Gustaf Hammersten, Shanti Roney, David Dencik, Jessica Liedberg

FIN - song : Janis Joplin - Kozmic Blues

There are no saints (aka The Jesuit) - Alfonso Pineda Uleda

There are no saints op IMDb (4,9)
 There are no saints op Moviemeter (2,12)

There are no saints op Wikipedia

Omdat ik de volledige vrijdagprogrammering van ons lokale filmtheater reeds had gezien, was gisteren een mooie dag om de harde schijf een keer leeg te trekken: wat had ik allemaal van de diverse (film)zenders opgenomen? Deze was de oudste die er op stond, dus die mocht eerst. Hoe jammer was dat: als je in een film plots de imposante gestalte van Ron Perlman ziet verschijnen, weet je dat het om bot geweld gaat, dat het moet lijken alsof we hier met keiharde misdadigers te maken hebben. Dat bleek juist, alleen was het onnavolgbaar slecht uitgevoerd allemaal. Gauw vergeten deze.

Neto Niente wordt onverwacht vrijgelaten uit de gevangenis. Hij weet dat hij niet met open armen zal worden ontvangen in de maatschappij: daarvoor waren zijn gepleegde misdaden (die hij onder het aliass "The Jesuit" uitvoerde) te heftig. Het gaat dan ook direct mis: Neto's vrouw wordt door misdadigers omgebracht, zijn kind ontvoerd. 

Dit betekent dat hij achter de ontvoerder(s) aanmoet. De daad lijkt gepleegd door Vincent Rice, die op zijn beurt weer werkzaam is voor een Mexicaans kartel. Neto moet daar dus heen en krijgt alleen hulp van de vriendelijke, doch geslepen courtisane Inez. Met zijn tweetjes tegen de zwaar bewapende bups.

Met: José Maria Yazpik, Shannyn Sossamon, Paz Vega, Neal McDonough, Ron Perlman, Tim Roth

L 'inconnu de la Grande Arche (aka The Great Arch) - Stéphane Demoustier

L'inconnu de la Grande Arche op IMDb (7,1) 

L'inconnu de la Grande Arche op Moviemeter (3,50)

The great arch op Wikipedia

Grotendeels geslaagd drama dat is gebaseerd op het nauwelijks geslaagde project van de stedenbouwkundige dromen van de Franse premier Francois Mitterand (en uiteraard ook die van zijn opvolgers). Wat in ieder geval zeer bevredigend werkt, is het frisse acteerwerk van Claes Bang: hij is in haast alle scenes aanwezig, switcht makkelijk tussen de talen die hij voor deze ril moet spreken en maakt volstrekt helder aan welke interne kwellingen de artistieke wereld blootstaat in confrontatie met politiek en economie. Het maakt de film interessant: zelf ken ik Parijs niet goed genoeg om dit verhaal op waarde te kunnen schatten, maar ik sprak na afloop van de film een bezoeker die juist over dit protserige deel van de stad een scriptie had geschreven. Hij had genoten van de film. En dat deed er bij mij dus ook een schepje bovenop.

Begin jaren 80: de Franse president Mitterand komt de prijs uitreiken voor een architectonische wedstrijd die de binnenstad van miljoenenstad Parijs moet veranderen. En dan gunstig moet veranderen: in de lengteas van de Champs Elysées en l'Arc de Triomphe moet een gebouw komen voor het ministerie van Communicatie. En dat gebouw moet state-of-the-art zijn. Of beter: art-of-the-state zijn: het moet de grandeur van Frankrijk aan heel de wereld tonen. 
Het winnende ontwerp (een opzichtige kubus-vorm) is gemaakt door een volstrekt onbekende architect, een die tot grote schande van de organisatie ook nog eens uit het buitenland komt. De Deense Johan Otto von Spreckelen gaat er met de forsbetaalde opdracht vandoor, Maar men zal het hem niet makkelijk maken: von Spreckelen zal moeten samenwerken met Franse onderaannnemers, met de Franse politiek en volgens de Franse wetgeving. Hij mag dan rijkelijk worden beloond maar de stugge samenwerking breekt von Spreckelen langzaam op. Hij krijgt weliswaar dingen letterlijk van de grond, maar het duurt niet lang voordat hij alleen nog maar de president in zijn kamp heeft doordat hij de anderen van zich vervreemdt: zijn eisen betreffende materiaal en eigenheid van het ontwerp zijn te rigide om iedereen mee te krijgen. Von Spreckelen houdt stug vol maar dan zijn daar plots de presidentsverkiezingen.

Met: Claes Bang, Sidse Babette Knudsen, Xavier Dolan, Swann Arlaud, Michel Fau

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Armen Darbinyan - Ov Sirun Sirun