The Tasters (aka Le assaggiatrici) - Silvio Soldini

The Tasters op IMDb (6,4)
 The Tasters op Moviemeter (3,21)

The Tasters op Wikipedia

Deze viel me dus 100 procent mee. Na de wat matige recensies te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen voor dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal niet al te hoog gespannen: ik vermoedde een vrij statische film te gaan zien. Niet dus, het script bleek beter doorwrocht dan gedacht, er zaten veel meer verwikkelingen in dan louter de spanningen aan een eettafel. Slechts met z'n zessen in de zaal, maar dat deerde niet: film kijk je in het donker en daarmee toch al min of meer in je eentje. Meerdere films van regisseur Soldini al bekeken, dus blikten we tevreden de verduisterde zaal in.

1943. Rosa Sauer vlucht vanuit het gebombardeerde Berlijn naar haar schoonouders op het platteland. Die ontvangen haar met open armen, gedrieën wachten ze op berichtgeving van haar man/hun zoon die aan het Oostfront vecht. Rosa belooft zo weinig mogelijk overlast te bezorgen aan de oudjes, maar die wens wordt al snel verstoord. Klop Klop Klop, daar is de SS. 

Rosa, rein en Arisch, is geselecteerd om - tbv de nabijgelegen Wolfsschanze, het in het bos verscholen complex waar Hitler naar toe vluchtte na genoemde Berlijn-bombardementen - te fungeren als voorproever voor de dictator, die volslagen paranoia aan het worden is: hij verwacht aanslagen van alle kanten, dat zou ook zomaar een vergiftiging kunnen zijn. Om die reden selecteert hij zeven gezonde überDuitsse vrouwen om élke dag de lunch en het avondeten voor te proeven. Klinkt nog best leuk aanvankelijk, zeker gezien de voedselschaarste die er middenin de oorlog al heerst en die alleen maar zal toenemen. Maar de psychologische druk wordt stukje bij beetje ondraaglijk, zeker als de vrouwen zien dat ze zichzelf tegen elkaar laten uitspelen: er is de Hitler-adept die blij is bij te kunnen dragen aan de zekere overwinning, er is de argeloze tienervrouw die toet noch blaast, er is de moeder die onder druk meewerkt om haar gezin te beschermen, er is de cynische weduwe die toch al alles kwijt is, er is de voormalige verpleegkundige en ...je hebt Rosa. Rosa wordt aanvankelijk geïsoleerd als de arrogante Berlijnse, maar vindt gaandeweg de juiste omgang met de meeëters. Er lijkt een georganiseerde vrede in de groep te komen, totdat er een nieuwe commandant arriveert.

Met: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falk

Gezien in : Cinema Oostereiland

The President's Cake (aka Mamlaket al-Qasab) - Hasan Hadi

The President's Cake op IMDb (7,6)
 The President's Cake op Moviemeter (3,40)

The President's Cake op Wikipedia

Ten eerste: wat was het fijn om weer in een filmzaal te zitten. Vakantie is leuk hoor, maar een filmfanaat moet natuurlijk wel zorgen dat ie bijblijft. Om die reden was de eerste keuze de arthouse-publiekslieveling van dit moment. Nu al hoor ik van alle kanten om me heen: "Die wil ik zien!". Snap ik zeer, het is een fijn exemplaar van de wereldcinema waar men in mijn lievelingstheater ook zo van houdt. De film behandelt bovendien een stukje recente wereldgeschiedenis dat velen van ons (in ieder geval mijn leeftijdsgenoten) zich nog goed kan herinneren: de tijden van de Eerste Golfoorlog, die uitbrak nadat dictator Saddam Hussein buurland Koeweit was binnengevallen. Internationale sancties waren het allereerste gevolg van die oorlogsdaad en precies op dat moment stappen wij de film binnen.

De gevolgen van de sancties zijn goed merkbaar bij de burgerbevolking van Irak, zeker op het armoedige platteland waar onze hoofdrolspeelster Lamia samen met haar oma in een brak hutje woont. Ze wonen in een moerasgebied waardoor ze elke dag zelf met een bootje naar school moet peddelen, de eerste de beste stad zit vér weg. Levensmiddelen zijn schaars, het is sappelen om te overleven.

Het is dan ook helemaal geen pretje dat uitgerekend Lamia door de hoofdmeester (een schreeuwende Saddam-adept) wordt ingeloot om een taart te bakken ter ere van de verjaardag van de president. De dictator eist dat alle scholen in het land voor hem een taart bakken! Hij interesseert zich helemaal niet voor de problemen buiten zijn paleis: hij wil gewoon bejubeld, gefêteerd en aanbeden worden. Lamia's oma Bibi spaart zichzelf eten uit de mond om haar kleindochter te helpen, maar het zal niet genoeg zijn: ze móéten naar de stad reizen om de rest van het boodschappenlijstje te bemachtigen (suiker, room, bakpoeder: allemaal producten die het platteland ontbeert). Eenmaal in de stad bemerkt Lamia dat haar oma de wanhoop nabij is: omdat Bibi niet in het onderhoud van haar kleinkind kan voorzien, wil ze haar afleveren bij een oude bekende die dan misschien het meisje in de stad een betere toekomst kan bezorgen. Lamia schrikt en loopt weg: een lange tocht door een vreemde stad begint. Een tocht vol met mensen met slechte bedoelingen, een enkeling die het goed met ze voorheeft en...hey.. daar is opeens haar klasgenootje Saeed. Samen beginnen ze aan een zware bedeltocht. En overal, overal is daar dat portret van de dictator, die hen in de gaten houdt.
Met; Baneen Ahmed Nayyef, Waheed Thabet Khreibat, Sajad Mohammed Qasem

Gezien in : Cinema Oostereiland

Corner Office - Joachim Back

Corner office op IMDb (6,1)

Corner office op Moviemeter (2,89)
 Corner Office op Wikipedia

Prettig ontregelende film, deze film die gedragen wordt door de als oppersul vermomde Jon Hamm. Kantoorfilms heb je in soorten en maten, vaak doorspekt met een overdaad aan "kantoorhumor" (geloof me, dat bestaat: ik heb 45 jaar op/in/voor kantoren gewerkt). Bij deze gaat het echter een andere kant op, je moet eerder denken aan het sterke "Being John Malkovich", al haalt deze dat niveau niet. Desondanks: een fijn mystieke kijkervaring.

Orson ervaart nou niet direct een warm welkom op het kantoor van "The Authority" waar hij vandaag zijn nieuwe baan start. Geen nood, hij weet wat hij waard is en hij zal ze wel eens wat laten zien. Zijn aanvankelijke rol als buitenbeentje wenst hij snel in te ruilen voor een kwalitatieve leidinggevende rol, hij ziet echter dat daarvoor nog wel wat water naar de zee zal moeten. 

Orson werkt in een strak ritme van 55 minuten hard werken en dan 5 minuten pauze (dat steekt al bij sommige van zijn collega's). In die 5 minuten strekt hij even de benen en plots ontdekt hij daarbij iets vreemds: hij ontdekt een niet gebruikte kamer die perfect is ingericht en die een uitermate ontspannen en inspirerende sfeer uitademt. Navraag bij zijn collega's hierover stuit echter op onbegrip: niemand weet van het bestaan van die kamer af, men kijkt Orson aan alsof hij geestverschijningen ziet. "Ik ben toch niet gek" denkt Orson, "jullie zijn gek!". Het helpt hem niet echt bij de eenwording met het team, het regent schuine en heimelijke blikken in zijn richting. Steeds meer raakt Orson geïsoleerd, totdat hij een bezoek aan de kamer gebruikt om een nieuwe wending aan dossiers van zijn collega's te geven. De zaak kantelt.

Met: Jon Hamm, Danny Pudi, Sarah Gordon, Christopher Heyerdahl 

FIN - song : Radiohead- No surprises

Grosse Freiheit (aka Great Freedom) - Sebastian Meise

Grosse Freiheit op IMDb (7,5)
 Grosse Freiheit op Moviemeter (3,32)
Grosse Freiheit op Wikipedia

Na drie intensieve vakantieweken de draad van het filmkijken weer opgepakt. En direct met een pittige, maar dat weet je als je een film met Franz Rogowski gaat kijken. Sinds ik die in "Der goldene Handschuh" heb zien hakken, weet ik dat er ongemakkelijkheden voorbij gaan komen. Dat is in deze hardrealistische fictiefilm "Grosse Freiheit' niet anders.

Rogowski speelt Hans Hoffmann, een man die in de gruwelkampen van Auschwitz belandde vanwege zijn homoseksualiteit maar deze ondanks de ontberingen wel overleefde. De gruwelervaringen hebben Hoffmann niet gebroken, doch wel volledig onaangepast gemaakt. In de decennia na de oorlog was homoseksualiteit nog reden om in diepe donkere kerkers te worden geworpen: Hoffmann neemt dat risico. Zijn drang tot seksueel contact en een beetje (fysieke) liefde is groter dan een voorzichtig én omzichtig leven: Hoffmann verbloemt niets en laat in alles zijn afkeer van de autorititeiten merken. 

Wanneer hij een jaar of twaalf na de oorlog opnieuw in de val is gelokt door filmbeelden van een openbaar toilet gaat hij weer voor een lange periode de bak in. Ditmaal is het echter anders: hij ontmoet Leo, een van zijn oude scharrels, waarmee hij voorzichtig een vriendschap sluit, ondanks de repressie van de hardvochtige bewakers. Daarnaast krijgt hij een haat-liefde-omgang met de junkie Viktor, die hem eerst hardhandig de les leest over zijn rebelse gedrag, maar die langzamerhand ziet dat de gekwelde ziel van Hans hem ook gelijk een pantser biedt. Het begint Hans langzaamaan te bevallen, daar in die kille celruimten.

Met: Franz Rogowski, Georg Friedrich, Anton von Lucke

FIN - song : Mouloudji - L'amour, l'amour, l'amour

Vakantie voorbij! Vanaf morgen weer films kijken!

 Fijn dat u zo trouw bent teruggekeerd op deze pagina.
Ik was er even tussenuit, maar aan alles komt een eind. Derhalve vanaf deze week weer regelmatige updates hier over de films die ik bekijken!

The Choral - Nicholas Hytner

The Choral op IMDb (6,4)
 The Choral op Moviemeter (3,25)

The Choral op Wikipedia

- andere korenfilms (boychoir, deense koorfilm, military wives etc)
- homoseksualiteit 

- ralph fiennes (the menu, conclave etcetera

Nog net voor de korte vakantie een film meegepakt, het bleef al te lang stil hier. Wen er maar even aan, ik ga even een fijne "ouwestenenreis" maken, daarna pak ik het filmkijken weer op. Gelukkig kon ik deze met de zo goed als altijd sterke Ralph Fiennes nog meepikken omdat mijn eigen theatertje ervoor koos om ook op zondagmiddag een voorpremiere in te plannen. Kadootje derhalve, deze film die in een verre verte doet denken aan Boychoir, As it is in heaven en Military Wives. Oftewel: we kijken naar een koorfilm. "Mag ik een A"? 

1916, Yorkshire, Engeland. Elke gemeenschap zucht onder de oproepen die de (jonge)mannen krijgen om onder de wapenen te gaan, dus ook het kleine stadje Ramsden. En nu blijkt potdikkie de dirigent van het lokale koor ook opgeroepen te worden, waardoor de over een maand geplande voorstelling van de traditionele "Mattheus Passion" in gevaar komt. Er is wel een mogelijke dirigent die hen uit de brand kan helpen, maar die blijkt hiervoor uitgerekend in Duitsland te hebben gewerkt en is daardoor een liability. De nood is hoog, dus het koorbestuur zet toch door, meneer Dr Henry Guthrie krijgt de opdracht het koor te prepareren. 
U snapt: er moet danig aan de kwaliteiten van het koor gesleuteld worden, teveel mannen zijn weg om "De Mattheus" te spelen. Dus zoekt Guthrie naar een vervangend stuk, liefst zelfs een dat niet door een Duitse componist geschreven is. Men komt uit bij Elgar's "Dream of Gerontius", en zelfs daarvoor heeft men niet echt de juiste bezetting. Keuzes maken dus, waarbij de keuze van "de boel afblazen" er niet eentje is. Er dient flink geschoven te worden in de rollen, in de teksten, in de stemmen en vooral: in het leren accepteren van elkaar. Guthrie heeft eenvoudiger opdrachten gehad.

Tikkeltje oubollig, deze film, maar het kent zeker zijn momenten. En Fiennes, die valt gewoon nóóit tegen.

Met: Ralph Fiennes, Taylor Uttley, Amara Okereke, Alun Amstrong, Mark Addy, Roger Allam

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : Edward Elgar - The dream of Gerontius, opus 38

The Operative - Yuval Adler

The Operative op IMDb (5,8)
 The Operative op Moviemeter (2,75)

The Operative op Wikipedia

Een maandje of twee voor de start van de nutteloze oorlog om Iran keken wij de intrigerende tv-serie "Tehran", die een pittig inkijkje geeft in de continue spionageactiviteiten van onruststoker Israël in het oude Perzië, dat nu al bijna 50 jaar zucht onder het ayatollah-regime. Ook zo'n zes jaar geleden keek ik daar al eens een film over, dat was deze. Een lekker complexe spionagefilm van regisseur Yuval Adler met een sterke hoofdrol van de boeiende actrice Diana Kruger. Deze keken we gisteren - in het kader van reflectie op de actualiteit - dus nog maar een keer. En: opnieuw tot tevredenheid.


Mijn beschrijving van destijdss: BEGT recensie The Operative (nov 2020)