La Venus Electrique op Moviemeter
La Venus Electrique op Wikipedia
In de diverse filmbeschrijvingen die ik over deze film las, werd steeds vermeld dat het de openingsfilm van het laatste Cannes-filmfestival was. Dat geldt dus als een aanbeveling, het is een richtinggevende opmerking. Maar wie nu een stevige arthousefilm verwacht, komt bedrogen uit. LVE is een typische Franse romantische komedie, die pas echt vlot getrokken wordt als blijkt dat iedereen iedereen bedriegt en niemand blijkt te zijn wie of hoe hij is. Een zoektocht op mijn eigen filmbeschrijvingsblog leert me dat hoofdrolspelers Pio Marmaï en Anaïs Demoustier al eerder samen in een schildersfilm speelden. En de andere hoofdrolspeler Gilles Lelouche gaat dit keer duidelijk voor lichter werk dan hij doorgaans neerlegt. Kortom: meerdere interessante kantjes aan dit werk, alle reden om in de premièreweek naar de filmzaal te gaan.
Regio Parijs, jaren 20 vorige eeuw. We gaan naar de kermis! De sterkste man, de Siamese tweeling, de vrouw met de baard: ze staan er allemaal! Maar wij gaan naar een andere attractie: we gaan naar de Elektrische Venus. Zij is een vrouw die vurige kussen uitdeelt aan de betalende bezoekers, terwijl zij zelf op dat moment onder stroom wordt gezet. De dame die Venus speelt, de frêle Suzanne, doet het allemaal niet van harte maar zij komt niet onder het wurgcontract uit dat haar ouders sloten met de kermisbaas. Maar dan slaat het noodlot toe, in eerste instantie positief: stomtoevallig bevindt zij zich in de tent van de waarzegster als er een stomdronken man binnenkomt om zich aan een seance te onderwerpen. Suzanne is niet ter zake kundig maar de dronken man slikt haar gedeclameerde onzin voor zoete koek.
Hij - Antoine Balestro- blijkt kunstschilder te zijn, eentje die zichzelf op non-actief heeft gezopen nadat zijn geliefde verongelukte. Heel lang raakte hij geen penseel aan maar na het bezoek aan de waarzegster begint hij plots weer te werken. Dit tot groot plezier van zijn galeriehouder die snapt dat hij Suzanne moet stimuleren om meer sessies met schilder Antoine te houden, zodat diens werk populair blijft en verkocht wordt. Zo op het oog is het een win-win-situatie voor iedereen maar al snel blijkt dat alle deelnemers aan dit spel eigenlijk dubbelspel spelen en elk voor het eigen (liefdes)belang gaan.
In de diverse filmbeschrijvingen die ik over deze film las, werd steeds vermeld dat het de openingsfilm van het laatste Cannes-filmfestival was. Dat geldt dus als een aanbeveling, het is een richtinggevende opmerking. Maar wie nu een stevige arthousefilm verwacht, komt bedrogen uit. LVE is een typische Franse romantische komedie, die pas echt vlot getrokken wordt als blijkt dat iedereen iedereen bedriegt en niemand blijkt te zijn wie of hoe hij is. Een zoektocht op mijn eigen filmbeschrijvingsblog leert me dat hoofdrolspelers Pio Marmaï en Anaïs Demoustier al eerder samen in een schildersfilm speelden. En de andere hoofdrolspeler Gilles Lelouche gaat dit keer duidelijk voor lichter werk dan hij doorgaans neerlegt. Kortom: meerdere interessante kantjes aan dit werk, alle reden om in de premièreweek naar de filmzaal te gaan.
Regio Parijs, jaren 20 vorige eeuw. We gaan naar de kermis! De sterkste man, de Siamese tweeling, de vrouw met de baard: ze staan er allemaal! Maar wij gaan naar een andere attractie: we gaan naar de Elektrische Venus. Zij is een vrouw die vurige kussen uitdeelt aan de betalende bezoekers, terwijl zij zelf op dat moment onder stroom wordt gezet. De dame die Venus speelt, de frêle Suzanne, doet het allemaal niet van harte maar zij komt niet onder het wurgcontract uit dat haar ouders sloten met de kermisbaas. Maar dan slaat het noodlot toe, in eerste instantie positief: stomtoevallig bevindt zij zich in de tent van de waarzegster als er een stomdronken man binnenkomt om zich aan een seance te onderwerpen. Suzanne is niet ter zake kundig maar de dronken man slikt haar gedeclameerde onzin voor zoete koek.
Hij - Antoine Balestro- blijkt kunstschilder te zijn, eentje die zichzelf op non-actief heeft gezopen nadat zijn geliefde verongelukte. Heel lang raakte hij geen penseel aan maar na het bezoek aan de waarzegster begint hij plots weer te werken. Dit tot groot plezier van zijn galeriehouder die snapt dat hij Suzanne moet stimuleren om meer sessies met schilder Antoine te houden, zodat diens werk populair blijft en verkocht wordt. Zo op het oog is het een win-win-situatie voor iedereen maar al snel blijkt dat alle deelnemers aan dit spel eigenlijk dubbelspel spelen en elk voor het eigen (liefdes)belang gaan.
FIN - song : Shocking Blue - Venus
