Los Domingos (aka Sundays)- Alauda Ruiz da Azua

Los Domingos op IMDb (7,5)

Los Domingos op Moviemeter (3,55)

Los Domingos op Wikipedia
 

Jaarlijstjes-materiaal! Wat een sterke film is dit, zeg: niet alleen vanwege het indringende en woede-opwekkende verhaal, maar ook door het uitstekende vertoonde spel van met name de jonge hoofdrolspeelster en haar felle tante. Prachtig, prachtig. Voor mij zat er een best pittige ondertoon in de filmfamilie, want het kloosterleven en de (toe)wijding aan de kerk zit diepdiep in mijn familiegeschiedenis verweven. Maar zelfs als dat bij u niet het geval is, verwacht ik dat u volledig kunt opgaan in de diepmenselijke vertelling die "Los Domingos" is.

Ze zingen dan wel in een kerkkoor maar de jonge vrouwen waarmee Ainara zich omringt, zijn op hun slaapzaal vooral met aardse zaken bezig: drinken, verhalen over zoenen en meer. Ainara houdt zich overduidelijk afzijdig van de discussies, voor ons een eerste signaal dat de jongedame anders in het leven staat dan de meesten van ons. Dat blijkt. 

Ainara vertelt aan haar vader dat deze zendingsweek haar heeft overtuigd: ze wil haar leven aan god gaan wijden, ze voelt dat ze een roeping heeft. Pappie geeft haar gek genoeg eigenlijk weinig repliek: de man zit vol financiële zorgen om zijn eigen bedrijfje en ziet wel mogelijkheden om zijn dochter op kosten van de staat te laten leven. Hij krijgt echter felle weerstand van zijn zus Maite, de...eh. tamelijk felle tante van Ainara. Maite is een vertrouwenspersoon voor Ainara en hoort haar verhaal dan ook met opgetrokken wenkbrauwen aan: zij is van mening dat het nog veel te vroeg is voor een dermate ingrijpende beslissing, ze vindt dat Ainara eerst het studentenleven en eventuele andere geneugten van de seculiere maatschappij moet ervaren voordat ze zich volledig achter kloostermuren terugtrekt. 
Ainara twijfelt: ze neemt de woorden van haar tante serieus, bovendien heeft ze nog niet de echte stem van haar geloofsheer in haar hart ervaren. Terwijl slappe pappie weinig weerwoord geeft, neemt tante Maite het voortouw: ze gaat met de abdis in gesprek. 

Met: Blanca Soroa, Patricia Lopez Arnaiz, Miguel Garces, Juan Minujin

Gezien in : Cinema Oostereiland
FIN - song : David Carrejón - Into my arms

Remarkably Bright Creatures - Olivia Newman

Remarkably Bright Creatures op IMDb (7,8)
 Remarkably Bright Creatures op Moviemeter (3,66)

Remarkably Bright Creatures op WIkipedia

Hoewel alle seinen op rood stonden om een film als deze te gaan bekijken, was mijn filmhonger te groot. Toch gedaan. Een dier in de voice-over hoofdrol? Een stuntelend oudje die bergen gaat verzetten? Het lijkt allemaal tamelijk onwaarschijnlijk. En dat is het ook. Maar toch, maar toch: het weerzien met de ooit glorieuze Sally Field was het al waard. De dame was al zo lang afwezig in filmland dat een zoekopdracht op mijn blog NUL opleverde: ik heb de laatste 15 jaar dus geen film met haar gezien, terwijl ik er toch op zeker wel een aantal van haar op mijn kijklijst heb staan. Ze is terug en ze is aandoenlijk terug: deze boekverfilming speelde haar weer even terug in de kijker. Geen hoogvlieger, deze film maar ach, wel een aandoenlijk verhaal.

Field speelt Tova, een oude mensenschuwe vrouw die als schoonmaakster in een zeeaquarium werkt. Als iedereen weg is, als de schoolklassen en de schreeuwers het park verlaten hebben, komt zij met haar emmertje sop en haar doeken om de dieren van propere waterbakken te voorzien. Ze praat honderduit met ze, vooral de oude octopus Marcellus krijgt haar volle aandacht: ze vertelt hem stukje bij beetje haar dramatische levensverhaal, ze vertelt over haar gemis.

In het dorpje arriveert een landloper, een slordige muzikant die strandt met zijn camperauto. Om de reparatie te betalen, moet hij aan het werk. U raadt al waar! De twee zijn elkaars tegenpolen: de preciese Tova en de slordige Cameron moeten samen een klus klaren. En meer: naast de verschillen blijken ze ook raakvlakken te hebben. Raakvlakken die de twee veel dichter bij elkaar brengen dan vooraf gewenst. 

Met: Sally Field, Lewis Pullmann, Colm Meaney, Joan Chen 

FIN - song : Radiohead- I can't

The Tasters (aka Le assaggiatrici) - Silvio Soldini

The Tasters op IMDb (6,4)
 The Tasters op Moviemeter (3,21)

The Tasters op Wikipedia

Deze viel me dus 100 procent mee. Na de wat matige recensies te hebben gelezen, waren mijn verwachtingen voor dit op ware gebeurtenissen gebaseerde verhaal niet al te hoog gespannen: ik vermoedde een vrij statische film te gaan zien. Niet dus, het script bleek beter doorwrocht dan gedacht, er zaten veel meer verwikkelingen in dan louter de spanningen aan een eettafel. Slechts met z'n zessen in de zaal, maar dat deerde niet: film kijk je in het donker en daarmee toch al min of meer in je eentje. Meerdere films van regisseur Soldini al bekeken, dus blikten we tevreden de verduisterde zaal in.

1943. Rosa Sauer vlucht vanuit het gebombardeerde Berlijn naar haar schoonouders op het platteland. Die ontvangen haar met open armen, gedrieën wachten ze op berichtgeving van haar man/hun zoon die aan het Oostfront vecht. Rosa belooft zo weinig mogelijk overlast te bezorgen aan de oudjes, maar die wens wordt al snel verstoord. Klop Klop Klop, daar is de SS. 

Rosa, rein en Arisch, is geselecteerd om - tbv de nabijgelegen Wolfsschanze, het in het bos verscholen complex waar Hitler naar toe vluchtte na genoemde Berlijn-bombardementen - te fungeren als voorproever voor de dictator, die volslagen paranoia aan het worden is: hij verwacht aanslagen van alle kanten, dat zou ook zomaar een vergiftiging kunnen zijn. Om die reden selecteert hij zeven gezonde überDuitsse vrouwen om élke dag de lunch en het avondeten voor te proeven. Klinkt nog best leuk aanvankelijk, zeker gezien de voedselschaarste die er middenin de oorlog al heerst en die alleen maar zal toenemen. Maar de psychologische druk wordt stukje bij beetje ondraaglijk, zeker als de vrouwen zien dat ze zichzelf tegen elkaar laten uitspelen: er is de Hitler-adept die blij is bij te kunnen dragen aan de zekere overwinning, er is de argeloze tienervrouw die toet noch blaast, er is de moeder die onder druk meewerkt om haar gezin te beschermen, er is de cynische weduwe die toch al alles kwijt is, er is de voormalige verpleegkundige en ...je hebt Rosa. Rosa wordt aanvankelijk geïsoleerd als de arrogante Berlijnse, maar vindt gaandeweg de juiste omgang met de meeëters. Er lijkt een georganiseerde vrede in de groep te komen, totdat er een nieuwe commandant arriveert.

Met: Elisa Schlott, Max Riemelt, Alma Hasun, Emma Falk

Gezien in : Cinema Oostereiland

The President's Cake (aka Mamlaket al-Qasab) - Hasan Hadi

The President's Cake op IMDb (7,6)
 The President's Cake op Moviemeter (3,40)

The President's Cake op Wikipedia

Ten eerste: wat was het fijn om weer in een filmzaal te zitten. Vakantie is leuk hoor, maar een filmfanaat moet natuurlijk wel zorgen dat ie bijblijft. Om die reden was de eerste keuze de arthouse-publiekslieveling van dit moment. Nu al hoor ik van alle kanten om me heen: "Die wil ik zien!". Snap ik zeer, het is een fijn exemplaar van de wereldcinema waar men in mijn lievelingstheater ook zo van houdt. De film behandelt bovendien een stukje recente wereldgeschiedenis dat velen van ons (in ieder geval mijn leeftijdsgenoten) zich nog goed kan herinneren: de tijden van de Eerste Golfoorlog, die uitbrak nadat dictator Saddam Hussein buurland Koeweit was binnengevallen. Internationale sancties waren het allereerste gevolg van die oorlogsdaad en precies op dat moment stappen wij de film binnen.

De gevolgen van de sancties zijn goed merkbaar bij de burgerbevolking van Irak, zeker op het armoedige platteland waar onze hoofdrolspeelster Lamia samen met haar oma in een brak hutje woont. Ze wonen in een moerasgebied waardoor ze elke dag zelf met een bootje naar school moet peddelen, de eerste de beste stad zit vér weg. Levensmiddelen zijn schaars, het is sappelen om te overleven.

Het is dan ook helemaal geen pretje dat uitgerekend Lamia door de hoofdmeester (een schreeuwende Saddam-adept) wordt ingeloot om een taart te bakken ter ere van de verjaardag van de president. De dictator eist dat alle scholen in het land voor hem een taart bakken! Hij interesseert zich helemaal niet voor de problemen buiten zijn paleis: hij wil gewoon bejubeld, gefêteerd en aanbeden worden. Lamia's oma Bibi spaart zichzelf eten uit de mond om haar kleindochter te helpen, maar het zal niet genoeg zijn: ze móéten naar de stad reizen om de rest van het boodschappenlijstje te bemachtigen (suiker, room, bakpoeder: allemaal producten die het platteland ontbeert). Eenmaal in de stad bemerkt Lamia dat haar oma de wanhoop nabij is: omdat Bibi niet in het onderhoud van haar kleinkind kan voorzien, wil ze haar afleveren bij een oude bekende die dan misschien het meisje in de stad een betere toekomst kan bezorgen. Lamia schrikt en loopt weg: een lange tocht door een vreemde stad begint. Een tocht vol met mensen met slechte bedoelingen, een enkeling die het goed met ze voorheeft en...hey.. daar is opeens haar klasgenootje Saeed. Samen beginnen ze aan een zware bedeltocht. En overal, overal is daar dat portret van de dictator, die hen in de gaten houdt.
Met; Baneen Ahmed Nayyef, Waheed Thabet Khreibat, Sajad Mohammed Qasem

Gezien in : Cinema Oostereiland

Corner Office - Joachim Back

Corner office op IMDb (6,1)

Corner office op Moviemeter (2,89)
 Corner Office op Wikipedia

Prettig ontregelende film, deze film die gedragen wordt door de als oppersul vermomde Jon Hamm. Kantoorfilms heb je in soorten en maten, vaak doorspekt met een overdaad aan "kantoorhumor" (geloof me, dat bestaat: ik heb 45 jaar op/in/voor kantoren gewerkt). Bij deze gaat het echter een andere kant op, je moet eerder denken aan het sterke "Being John Malkovich", al haalt deze dat niveau niet. Desondanks: een fijn mystieke kijkervaring.

Orson ervaart nou niet direct een warm welkom op het kantoor van "The Authority" waar hij vandaag zijn nieuwe baan start. Geen nood, hij weet wat hij waard is en hij zal ze wel eens wat laten zien. Zijn aanvankelijke rol als buitenbeentje wenst hij snel in te ruilen voor een kwalitatieve leidinggevende rol, hij ziet echter dat daarvoor nog wel wat water naar de zee zal moeten. 

Orson werkt in een strak ritme van 55 minuten hard werken en dan 5 minuten pauze (dat steekt al bij sommige van zijn collega's). In die 5 minuten strekt hij even de benen en plots ontdekt hij daarbij iets vreemds: hij ontdekt een niet gebruikte kamer die perfect is ingericht en die een uitermate ontspannen en inspirerende sfeer uitademt. Navraag bij zijn collega's hierover stuit echter op onbegrip: niemand weet van het bestaan van die kamer af, men kijkt Orson aan alsof hij geestverschijningen ziet. "Ik ben toch niet gek" denkt Orson, "jullie zijn gek!". Het helpt hem niet echt bij de eenwording met het team, het regent schuine en heimelijke blikken in zijn richting. Steeds meer raakt Orson geïsoleerd, totdat hij een bezoek aan de kamer gebruikt om een nieuwe wending aan dossiers van zijn collega's te geven. De zaak kantelt.

Met: Jon Hamm, Danny Pudi, Sarah Gordon, Christopher Heyerdahl 

FIN - song : Radiohead- No surprises

Grosse Freiheit (aka Great Freedom) - Sebastian Meise

Grosse Freiheit op IMDb (7,5)
 Grosse Freiheit op Moviemeter (3,32)
Grosse Freiheit op Wikipedia

Na drie intensieve vakantieweken de draad van het filmkijken weer opgepakt. En direct met een pittige, maar dat weet je als je een film met Franz Rogowski gaat kijken. Sinds ik die in "Der goldene Handschuh" heb zien hakken, weet ik dat er ongemakkelijkheden voorbij gaan komen. Dat is in deze hardrealistische fictiefilm "Grosse Freiheit' niet anders.

Rogowski speelt Hans Hoffmann, een man die in de gruwelkampen van Auschwitz belandde vanwege zijn homoseksualiteit maar deze ondanks de ontberingen wel overleefde. De gruwelervaringen hebben Hoffmann niet gebroken, doch wel volledig onaangepast gemaakt. In de decennia na de oorlog was homoseksualiteit nog reden om in diepe donkere kerkers te worden geworpen: Hoffmann neemt dat risico. Zijn drang tot seksueel contact en een beetje (fysieke) liefde is groter dan een voorzichtig én omzichtig leven: Hoffmann verbloemt niets en laat in alles zijn afkeer van de autorititeiten merken. 

Wanneer hij een jaar of twaalf na de oorlog opnieuw in de val is gelokt door filmbeelden van een openbaar toilet gaat hij weer voor een lange periode de bak in. Ditmaal is het echter anders: hij ontmoet Leo, een van zijn oude scharrels, waarmee hij voorzichtig een vriendschap sluit, ondanks de repressie van de hardvochtige bewakers. Daarnaast krijgt hij een haat-liefde-omgang met de junkie Viktor, die hem eerst hardhandig de les leest over zijn rebelse gedrag, maar die langzamerhand ziet dat de gekwelde ziel van Hans hem ook gelijk een pantser biedt. Het begint Hans langzaamaan te bevallen, daar in die kille celruimten.

Met: Franz Rogowski, Georg Friedrich, Anton von Lucke

FIN - song : Mouloudji - L'amour, l'amour, l'amour

Vakantie voorbij! Vanaf morgen weer films kijken!

 Fijn dat u zo trouw bent teruggekeerd op deze pagina.
Ik was er even tussenuit, maar aan alles komt een eind. Derhalve vanaf deze week weer regelmatige updates hier over de films die ik bekijken!